Proszę się częstować.
Dziękuję, pani Bell.
Tacy motocykliści jak wy
nie są do końca praworządnymi obywatelami.
W The Rebels mamy mnóstwo praw. Wiem, bo je egzekwuję.
Wychowaliście dzielnych chłopców.
Robiliśmy, co w naszej mocy.
Listy od Elia to najlepsze, co mnie spotkało podczas odsiadki.
Nie obchodziła go moja reputacja, nie oceniał mnie.
Słuchaj, kolego,
wpadłem do was,
żeby dać ci to.
- Naprawdę? - Tak, weź.
Przepraszam za opakowanie.
Nie z tego słynie nasz gang.
W listach pisałeś, że chcesz zostać dziennikarzem.
To ci pomoże w tej robocie.
Otwórz i wypróbuj.
Powiedz coś do tego.
Próba mikrofonu, raz, dwa, trzy.
Tak.
Próba mikrofonu, raz, dwa, trzy.
W mig zostaniesz dziennikarzem.
To jego marzenie.
To niełatwe. Trzeba dostać się na staż albo opisać historię, której nikt nie zna.
Znam takich na pęczki. Odsiedziałem swoje. Drugi raz za to samo mnie nie wsadzą.
Co chcesz wiedzieć?
CHŁOPIEC POCHŁANIA WSZECHŚWIAT
CHŁOPIEC I KONIEC
Gdy jest się znanym przestępcą, ciągle ktoś ci siedzi na karku.
Gliny czasem się zjawią, ale zwykle wolą…
…w pubie nad Condamine pod Warwick
roiło się od Bandidos z Sydney, którzy mocno się tam rządzili.
BICH DANG NIE ŻYJE
Do ciebie, kochana.
ZAŁĄCZAMY DOKUMENTY ZGODNIE Z WOLĄ ZMARŁEJ BICH DANG
Zawsze jakaś ekipa przywiezie to zza granicy…
Budzę się na podłodze cały we krwi.
Gdy próbuję stanąć na nogi, mija mnie wielki grubas.
Łapię go za kark i pytam: „Po czyjej stronie jesteś?”.
SMAK WIETNAMU W DARZE
BANK VANATU WYKAZ TRANSAKCJI
„Nie jestem po niczyjej stronie. To mój pub. Macie zakaz wstępu”.
Co?
Alex Bermuda?
Kto pyta?
Brian Robertson z Courier-Mail.
Naprzeciwko mnie siedzi niejaki Eli Bell. Ponoć opowiedział mu pan o swoim życiu.
Tak właśnie było. Lepiej wydrukuj to co do słowa.
Wie pan, ile tego jest?
Chłopak ma się za Tołstoja z Brisbane.
Skąd, kurwa, wiesz, że nim nie jest?
Co twoim zdaniem pan Bermuda planuje teraz robić?
Mój brat Gus chce go wciągnąć do akcji charytatywnych.
Alex już kiedyś zbierał pieniądze.
Nie wątpię, że tak było.
Ile za to chcesz?
Nie wiem. Ile zwykle płacicie?
Tak naprawdę chciałbym pracę.
Gdzie?
W dziale kryminalnym.
Chyba śnisz. Jeszcze chodzisz do szkoły. Nie ma szans.
Ale mógłbyś pisać notki.
Jakie notki?
Krótkie teksty, które drukujemy, żeby zapełnić miejsce.
O nieruchomościach, pokazach kwiatów, konkursie na najlepszą babcię.
Nie każdy umie to robić, ale uwierz mi, masz naturalny talent.
Dobra.
Powiem Shirley, żeby cię wciągnęła na listę płac z pensją początkową.
Dobra.
- Witam w zespole. - Dzięki.
Moi drodzy, to Eli Bell.
Chce was wygryźć z roboty.
Spierdalaj.
Zebraliśmy dotąd aż 223 000, ale wciąż nie osiągnęliśmy celu.
Dziękuję za poświęcony czas.
KLUB ROTARIAŃSKI W OXLEY
Cześć. Bardzo dziękuję. Miło cię poznać.
Kurwa.
Wszystko w porządku?
Nic mi nie jest.
Dobra.
Spróbuj.
Dobrze. Kurwa!
Wrzuć na luz.
Cholera.
Spróbuj teraz.
- Wiecie co? - Co?
- Dostałem pracę. - Co?
Nieźle, co?
Co ci mówiłam?
Jestem prawdziwym dziennikarzem.
Jestem z ciebie taki dumny. To wspaniale!
Wiesz, co się stało?
Dostałem pracę.
- Brawo! - Dzięki.
Jest dziennikarzem.
Co z tymi 50 dolcach, które mi wisisz?
- Może zaczniesz pracować? - Naprawiam auto.
- Odpaliłeś? - Mruczy jak tygrys.
Ale czyste.
Będzie się jeździć.
Przyjechał mój kumpel. Muszę lecieć.
- Jesteś mistrzem. - Dzięki, tato.
- Gratuluję. - Cześć, stary.
Mój syn dostał pracę jako dziennikarz.
Proszę.
KSIĄŻKI BOBA
Nasz człowiek w Hawanie. Czytałeś?
Tak. Z żalem ją oddaję. To mój ulubiony Graham Greene.
Jane Austen.
Znów robi się modna.
„Jegomość, który nie czerpie zadowolenia z dobrej powieści,
musi być nieznośnie głupi”.
Wezmę wszystkie.
Dwadzieścia dolców?
Dzięki, chłopcy.
Cieszysz się?
Tak. Zabierze kilkanaście pudeł i chce mi płacić
za pracę w księgarni trzy dni w tygodniu.
A co z twoją agorafobią? Wiesz, ci wszyscy klienci…
To księgarnia w Darze. Raczej nie jest oblegana przez tłumy.
Ale będę zarabiał jakieś pieniądze.
Tak czy siak, mam u ciebie dług, Frankie.
Ja u ciebie też.
Dobrze się opiekowałeś chłopcami, kiedy siedziałam.
Nie bardzo, ale dzięki.
Doceniam, że nie zaglądasz do butelki, odkąd tu zamieszkałam.
Wiem, że się starasz.
Prawdę mówiąc…
niespecjalnie za tym tęsknię.
I myślę, że obecność chłopców i twoja…
nieco mnie uspokaja.
Ale nie martw się, dam sobie radę bez was.
Nie staję się od was zależny.
Po prostu jest miło.
Cholernie dobry dzień. Co za dzień!
W dechę.
NOWOCZESNE RODZINNE GNIAZDKO
Dobra robota z tym bankiem w Vanuatu.
Resztę trzymaj w tajemnicy. Te ściany mają uszy.
Caitlyn.
Eli? Co jest?
Zrobiłem, co radziłaś. Dałem Robertsonowi artykuł.
Przybij piątkę.
- Jaki to artykuł? - O Aleksie Bermudzie.
- To twój? - Tak.
Dave Cullen go przeredagował,
ale na podstawie mojego wywiadu.
Klasyka. Mam nadzieję, że przynajmniej przyzwoicie ci płacą.
Dali mi pensję początkową.
Czyli ile?
Nie wiem. Nie pytałem.
Jeśli mniej niż 200 tygodniowo, proś o podwyżkę.
Dobra. Jak było w Vanuatu?
Kto mówi, że byłam w Vanuatu?
Podsłuchałem Briana.
Było dobrze. Dobre miejsce na wakacje.
Do zobaczenia.
Co ty wyprawiasz?
Próbuję zadbać o formę.
- Robisz to dla mamy? - Nie.
Nie wiem, może.
Lyle był raczej umięśniony, nie?
Kiedyś był bokserem.
Kobiety uwielbiają muskuły.
Nie wiem dlaczego. Ja z muskulaturą jestem na bakier.
Mama nie odeszła od ciebie z powodu muskulatury.
Masz rację.
Mam do nadrobienia mnóstwo innych rzeczy.
Postawiłeś się Teddy’emu.
Nie bardzo.
Spoko, tato. Nie spanikowałeś jak zwykle.
Lubię, gdy mówisz „tato”.
Czy ona wciąż myśli, że Lyle żyje?
Nie. Wie, że Lyle nie wróci.
Ładny dzień.
Tak. Całkiem niezły.
Jeśli kogoś kochasz, musisz robić rzeczy, których normalnie byś nie robił.
- Na przykład? - Coś, co cię przeraża.
Iść do supermarketu albo…
coś w tym stylu.
Widzę, że masz ten temat przemyślany. Ktoś z pracy ci się podoba, kolego?
Jest taka jedna.
Ale to nie moja liga.
Myślałem tak samo, kiedy spotkałem twoją mamę,
ale nigdy nie wiadomo, póki nie zapytasz.
A teraz historie miejscowych bohaterów.
Słuchacze mogą pamiętać młodą kobietę, Shelly Huffman,
której życie odmienił anonimowy dar w wysokości 50 000 dolarów.
Shelly na tym nie poprzestała.
Eli! Robert! W radiu mówią o Shelly.
Zebrali dotąd ponad 200 000 dolarów dla niepełnosprawnych uczniów w stanie.
Para znalazła się na tegorocznej liście Bohaterów Queenslandu
- w uznaniu ich zasług dla społeczności. - O Boże.
Filantrop i właściciel firmy Protezy Atlas, Tytus Broz, twierdzi…
O Boże! Gus zostanie Bohaterem Queenslandu!
- Cisza! - Ceremonia wręczenia nagród
odbędzie się w sali koncertowej ratusza w Brisbane.
Co? Będzie ceremonia?
Nikt się nie wyłamuje. Idziemy wszyscy.
Ja nie muszę iść, jeśli nie ma biletów.
- Idziesz, Robert. - Dobra.
- Co tak się szczerzysz? - Nic.
Dlaczego o tym nie wiedziałam?
To wiadomość z pierwszej strony.
Przecież jesteś dziennikarzem!
Dave Cullen pociągnie temat
beznogich zwłok znalezionych w Indooroopilly.
To wojna narkotykowa czy coś innego?
Caitlyn, dalej prowadzisz śledztwo, które omawialiśmy.
Dobra, Carl, razem z Samem zajmiecie się sytuacją w Narodowej Partii.
Ja tu widzę dwa elementy.
Czy Queensland tonie w szambie
i jak Mike Ahern zamierza nas wyciągnąć z tego szamba?
Co jeszcze mamy?
Czy ktoś chce napisać
o corocznej bibce Bohaterów Queenslandu?
- Właściwie… - Nie powinno cię tu być.
Wiem, ale mój brat jest na liście…
Dotarł do Cape York, skacząc na jednej nodze?
Zebrał prawie ćwierć miliona dla niepełnosprawnych.
Dobra.
- Chcesz o tym napisać? - Tak.
Napisz o nich wszystkich.
Zapełnimy tym miejsce przed ceremonią i po.
Masz. Zaszalej sobie.
Jest gospodyni domowa, która samotnie opłynęła świat,
i facet, który wspiął się na Everest, choć nie ma oka i palców u stóp.
„Triumf ludzkiego ducha”. „Australijscy herosi”. W ten deseń.
- Wywiad z Tytusem Brozem? - Po co?
W tym roku wręcza nagrody. Pomyślałem…
Wręcza te nagrody co roku.
Newsem byłoby to, gdyby tych nagród nie wręczał.
- Wychodząc, zamknij drzwi. - Jasne.
- Czemu chcesz rozmawiać z Tytusem Brozem? - Bo prowadzi ceremonię, o której piszę.
Masz ochotę wyjść na przerwę?
Broz jest zamieszany w podejrzane sprawy.
Zacząłeś to, kiedy powiedziałeś, że powinnam pomówić z Bich Dang.
Mówiła, że boi się o swoje życie.
Myślałam, że ma urojenia, ale…
parę dni później nie żyła.
Rzekomo drugi udar.
A potem to przyszło do redakcji.
- Co to? - Przesyłka od adwokata Bich Dang.
Zagraniczne przelewy z konta w Vanuatu.
To tajne konto należące do Tytusa Broza, a jedyną sygnatariuszką była Bich Dang.
Jeszcze nie wiem, kto płaci.
Ale dlaczego Tytus Broz robił interesy z wietnamską restauratorką?
Tytus Broz zatrudnia byłych przestępców, obecnych przestępców i byłych narkomanów
w swojej fabryce.
Tak Lyle dostał tam pracę.
Może przez Bich Dang Tytus robił z nich dilerów,
jak w przypadku mojego ojczyma?
To by znaczyło, że największy filantrop Brisbane kontroluje dystrybucję heroiny.
Może na tym się dorobił?
To interes bardziej opłacalny niż sztuczne kończyny.
Dobra.
Znasz nazwiska tych kryminalistów?
Poza twoim ojczymem.
Teddy Kallas, wredna kreatura.
Dobra. Ktoś jeszcze?
Ivan Kroll.
To Ivan Kroll odciął mi palec.
I prawdopodobnie zabił mojego ojczyma.
Mówiłeś komuś o tym?
Nie.
NAZWA FIRMY: ALPACA GLAMOUR
DYREKTOR: I.G. KROLL
Przelewy z tajnego konta Tytusa dla firm w Australii.
Najbardziej interesuje mnie ta.
Alpaca Glamour. Co produkują? Nie mów mi. Sztuczne łoniaki.
Właścicielem firmy jest Ivan Kroll.
- Tytus kupuje sierść alpak? - Za pół miliona dolarów!
Produkuje dużo protez.
Nie sądzę, żeby robił owłosione protezy.
Może go spytaj.
Wolałabym porozmawiać z Ivanem Krollem.
Znasz go?
Takiego męta?
Skoro znasz wszystkie szumowiny w tym mieście.
Kolega widział was razem na przyjęciu
organizowanym przez Bich Dang, zanim doznała udaru.
Może rozmawialiśmy. Wiesz, że nigdy nie został o nic oskarżony?
O czym rozmawialiście?
Daj spokój. Idziesz na lokalną imprezę, pijesz parę drinków
i gadasz z filantropem
oraz facetem, któremu załatał twarz.
- Dyskutowaliście o hodowli alpak? - Może. Nie pamiętam.
Mówi Tim.
Możesz zadzwonić na drugi telefon?
Muszę ci coś przekazać.
FIRMA BUDOWLANA LEARY’EGO
- Halo, pan Leary? - Tak.
Caitlyn Spies z Courier-Mail.
Pierdol się.
Świetnie.
Mógłbyś wytłumaczyć,
czemu zakopałeś szklane oko w śniegu?
Wypadło mi z kieszeni podczas ataku na szczyt
i nie mogłem ryzykować, że stracę kolejne palce.
Tak. To zrozumiałe.
Właściwie to było w drodze powrotnej.
Mogę do ciebie oddzwonić?
- Jasne, kolego. - Dziękuję.
Co jest?
Aktualizacja. Miałeś rację.
Tytus regularnie płacił Ivanowi Krollowi.
Robił też interesy z Raymondem Learym.
Kto to Raymond Leary?
Pamiętasz gościa, który próbował staranować drzwi?
- Proszę się odsunąć. - Wpuść mnie!
Tak.
Tytus zlecił mu prace budowlane.
Teraz nie chce ze mną rozmawiać, ale możliwe, że pamięta ciebie.
Panie Leary, jestem Eli Bell.
Caitlyn Spies.
Nie będę z nią rozmawiać.
Gazeta źle rozpatrzyła pańską skargę.
W ogóle jej nie rozpatrzyła.
Wracamy do sprawy.
Broz płacił panu z zagranicznego konta. Interesuje nas, co pan dla niego robił.
Nikt pana nie oskarża, chcemy tylko zrozumieć,
czemu Broz ukrywał pańskie zlecenie.
Zbankrutowałem.
Moja żona zabiła się ze stresu.
Spóźniliście się cztery lata.
Nigdy nie jest za późno.
Mój kumpel, Slim Halliday,
siedział 25 lat za zbrodnię, której nie popełnił.
Mówił, że można latami rozmyślać o gównianych chwilach
albo wrócić do tego, co dobre.
Musimy tylko wiedzieć, co pan budował dla Tytusa.
Proszę.
To są wstępne plany.
Miał architekta medycznego,
który zmieniał plany, a za błędy obwiniał mnie.
Kto to architekt medyczny?
Architekt od szpitali.
Nerwowy fiut.
Całe wyposażenie było importowane.
Kto wie, co to było.
Co Tytus mógł tam budować?
Nie mam pojęcia.
Strefa sterylna, skład chemikaliów, badania.
To coś więcej niż dystrybucja narkotyków.
Leary się stresował, kiedy opowiadał. Boi się Ivana Krolla?
Wiesz, że sieka ludzi na kawałki?
Na pewno chce, żeby wszyscy w to wierzyli.
Ale tego typu ludzie żyją w cieniu.
Są bezpieczni tylko wtedy, gdy nikt o nich nie wie.
Gdy ich zbrodnie wychodzą na jaw,
ich siła znika.
Policja wycofuje ochronę, świadkowie zaczynają mówić.
Światło dnia ich dopada i zmieniają się w pył.
Ty i ja jesteśmy światłem dnia.
Malownicze miejsce.
Przyszedłem powiedzieć, że muszę na jakiś czas zawiesić nasze relacje.
Dzieciak, któremu przemodelowałeś dłoń, Eli Bell,
pracuje teraz dla gazety.
Dokopali się do transakcji finansowych pomiędzy tobą a Tytusem Brozem,
które mogą wam obu napytać biedy.
Szefowi się to nie spodoba.
Więc…
w sumie
dla wszystkich byłoby korzystniej, gdybyś na jakiś czas wyjechał za granicę.
Dawno temu mówiłem, że trzeba załatwić tych gnojków.
Na to już za późno.
Jeśli zrobisz coś głupiego, tylko przyciągniesz uwagę.
Dilerzy i szumowiny? W porządku. Ale dziennikarze?
Szef na pewno chciałby, żeby to się po cichu rozmyło.
O tej porze roku bilety do Europy są tanie.
Może to dobry moment, żeby zgłębić rodowód swojej rodziny.
Zgłębiaj sobie własny rodowód.
Zrozum, jeśli zrobi się nieprzyjemnie, trudno mi będzie cię kryć.
Czy to jasne?
Jak słońce.
To dobrze.
- Dzięki, że byłeś ze mną szczery, Tim. - Tak.
Doceniam to. Muszę tylko posprzątać.
Cześć, skarbie.
Witaj, skarbie.
Dobra dziewczynka.
- Eli. - Jezu! Kurwa, Gus.
Martwiłem się.
Zdawało mi się, że widziałem Ivana Krolla.
Wyszedłem po ciebie. Wszystko gra?
Tak, oprócz tego, że mnie wystraszyłeś.
Chodźmy.
Co się dzieje? Kiedyś byłeś oazą spokoju.
- Gus? - Nie wiem.
Prześladują mnie złe myśli.
Tak jak te, że Teddy bije mamę.
Dzięki, że mnie uprzedziłeś.
Nie wiedziałem.
Nie wiem, co sobie wyobrażasz, ale nie jestem wróżbitą.
Widuję jedynie pojedyncze obrazy.
Mam mówić o każdej wizji, jaka pojawia mi się w głowie?
Jeśli dzięki temu nas nie pobiją.
Tłumaczę ci, że to nawet nie są pełne myśli.
Wiesz, że gadasz jak wariat?
To zabawne, prawda?
Te wszystkie wariactwa okazują się prawdą.
Tak?
Cześć, przepraszam.
Nie mogę spać, a światło w moim pokoju nawala.
Przyniosłam książkę.
Spoko. Wskakuj.
Dzięki.
Mogę się przespać na kanapie, jeśli chcesz.
Nie trzeba.
Będziemy rozmawiać o wypadku samochodowym?
Może nie?
Dobra.
Kocham tych chłopców.
Rzuciłbym się dla nich pod autobus, gdybym musiał.
Miejmy nadzieję, że to nie będzie konieczne.
MARTWA NATURA
Mamo, nie!
Przepraszam, że budzę. Podpisze pani?
Wie pan, że jest dzwonek?
Kiedyś był dzwonek.
Super.
- Miłego dnia. - Dziękuję.
„Oficjalne wręczenie nagród Bohaterowie Queenslandu”.
- Czy ty i tata właśnie… - Nie!
Nie skończyłem.
I nie kończ. Bo nic nie robiliśmy.
A nawet gdyby, to nie twoja sprawa.
Możesz ostrożniej otwierać drzwi?
Jestem na tyle dorosła, żeby sama otwierać drzwi.
- Ciebie też dopadła? - Co?
Wiesz… Agorafobia.
Nie. Tylko się o ciebie martwię.
Uroczy jesteś, ale myślę, że potrafię o siebie zadbać.
Wiadomość dla pana, linia pierwsza.
Dziękuję, Sophie.
Sprawa, o której rozmawialiśmy, została bezzwłocznie załatwiona.
O dziennikarce też możemy pomówić.
Nie, to wszystko przez dzieciaka.
Ściągnę go i wybadam, co wiedzą.
Co się dzieje?
Tim Cotton zniknął.
Cholera. Rozmawiałaś z nim o sama-wiesz-kim?
Tak. Wszystkiego się wyparł.
- Prawie… - Eli, do mojego gabinetu.
Na razie.
Dobra robota. Oby tak dalej. To był doskonały materiał.
Mówiłeś, że chcesz zrobić wywiad z Tytusem Brozem.
Tak?
Zadzwonił niespodziewanie
i poprosił, żeby napisać o jego firmie.
Musisz tylko zawieźć swój chudy tyłek do Brookfield.
Jeff, ten fotograf, zarezerwował samochód. Odbierze cię o 14.30.
- Mam ceremonię Bohaterów Queenslandu… - To wieczorem.
- Masz kupę czasu. - Nie ma kogoś innego?
Facet prosił o ciebie. Jest wielkim fanem twoich tekstów.
Wywiad z kimś takim jak Tytus Broz to ogromny krok naprzód.
Chcesz być dziennikarzem czy nie?
- Tak. - Super!
Bierz notatnik i spierdalaj. Masz pięć minut.
Tytus coś zwęszył. Mam jechać do niego do Brookfield.
Jadę z tobą. Nie ruszaj beze mnie.
- Cześć. - Wsiadaj.
Dobra.
Przepraszam, spodziewałem się Jeffa.
- Jakoś przeżyje. - A Brian?
Pieprzyć Briana.
Musisz zrozumieć,
że Briana interesuje tylko jedno.
Bomby. Przynieś mu bombowego newsa, a wybaczy ci wszystko.
Ja natomiast nie chciałbym zginąć.
Ja też nie.
Kim jesteśmy?
Jesteśmy światłem dnia. Nadchodzi słońce.
Jak wyglądam?
Jak Caitlyn Spies w czapce.
Jeśli faktycznie jest tak groźny, spróbuje dopaść nas
i wszystkich, których kochamy.
Więc nie prowokuj go za bardzo.
Pan Broz przyjmie państwa w czytelni. Tędy.
Pan Broz niebawem przyjdzie.
Kto tam? Gus?
Mam pytanie.
Jesteś mną?
A jak sądzisz?
To kolejne pytanie. Potrzebuję właściwej odpowiedzi.
Nie ma właściwych odpowiedzi. Powinieneś już to wiedzieć.
Wszystko zależy od wszystkiego. Pytaj dalej.
Czy
Eli umrze?
Wszyscy umrzemy. To tylko kwestia czasu.
Gus! Nic ci nie jest?
Co się stało?
Wpadłem w panikę.
Po co? To tylko ceremonia nagród.
Nie o to chodzi.
Bardzo się martwię o Elia.
Dlaczego?
Czuję, że ma kłopoty,
że powinienem coś zrobić.
Dobra.
- Chcesz wiedzieć, co myślę? - Zawsze.
Zawsze byłeś jego aniołem stróżem,
tak jak moja mama moim.
Ale nic się nie stanie, jeśli raz pomyślisz o sobie.
Tak.
Eli Bell?
Ja jestem fotografką.
Siadaj.
Jesteś pasierbem Lyle’a Orlika.
Moje kondolencje.
Smutna historia.
Podoba ci się?
Bardzo szczegółowa.
Bo to prawdziwa ręka.
Ktoś ją przekazał?
Ktoś martwy, rzecz jasna.
Taki proces nazywamy plastynacją.
Kości i mięśnie zamieniają się w plastik.
Nie da się jej używać?
Naturalnie, że nie. Jest za ciężka.
Elektromechaniczne ręce mają wiele wad.
Nie zastąpią tych prawdziwych.
- Ma pan coś przeciw nagrywaniu? - Mam.
Pamiętam pańską mowę o córce, która urodziła się bez rąk.
Wtedy postanowił pan poświęcić życie
na produkowanie protez.
Zmagała się z wieloma trudnościami.
Widzę, że sam straciłeś palec.
Przypadek.
Nic nie jest całkowicie przypadkowe…
prawda?
Mogę zerknąć?
Dobra robota.
Prosiłeś, żeby go przyszyli?
Mówili, że będzie sztywny i bezużyteczny.
Tak samo jest z kończynami i twarzami.
Jak zachować mobilność i elastyczność, póki nie odrosną?
Nad tym pan pracuje?
Sprawdzę, czy coś się stało.
Przeklęte ptaki. Bezmózgie stworzenia.
Nie uczą się na swoich błędach.
Eli?
Przepraszam.
Żyje.
„Martwa chwostka to twój koniec”.
To cytat?
Mój brat tak powiedział.
Żyje.
Do czasu, jak sądzę.
Możemy pospacerować po ogrodzie?
Nie. Macie wszystko, czego potrzebujecie,
a ja muszę się przygotować na ceremonię.
- Zabiorę swoje rzeczy. - Tak.
Posłuchaj, Eli Bell.
Dobrze wiem, kim ona jest.
I wiem, kim jesteś ty.
A ty dobrze wiesz, kim ja jestem.
Sophie! Wypuść ich.
O moim palcu powiedział: „dobra robota”.
Jakby rozpoznał dzieło Ivana Krolla i je ocenił.
Więc nie wierzysz w „filantropa z Brisbane”?
To twoja pierwsza bomba, Eli.
Brian mnie zabije.
Tylko powrzeszczy i walnie pięścią w stół. Wyjaśnię mu, że wpadliśmy na trop.
Muszę iść na rozdanie nagród.
- Obiecałem bratu, że tam będę. - Eli, skup się.
Tytus zbudował prywatny ośrodek medyczny,
pewnie opłacony z handlu heroiną.
Nie pozwala nam chodzić po swoim terenie.
To cię nie interesuje?
Warto ryzykować pracę?
Czekamy, aż Tytus wyjedzie. Włamiemy się i sprawdzimy bunkier.
Jeżeli się nie uda, wracamy.
A jeśli Brian zagrozi, że cię zwolni, powiem, że też odejdę.
Co ty na to?
Zostało pół godziny.
Gdzie jest Caitlyn Spies i gdzie, do diabła, jest Eli pieprzony Bell?
Kurwa.
- Hej. - Co ja robię?
Daj, ja to zrobię.
Spokojnie, świetnie ci idzie.
Dobra.
Doceniam, że to dla nas robisz.
Wiem, że niespecjalnie przepadasz za większymi grupami ludzi.
Ale to wielki dzień Gussiego. Elia też w pewnym sensie.
Mój i twój również.
Wysyłamy chłopców w świat.
Jeden jest prawdziwym dziennikarzem,
a drugi Bohaterem Queenslandu.
Jest z czego być dumnym.
Dobrze się spisaliśmy.
Tak.
To pestka.
Kurwa.
W porządku?
- Mogę cię o coś spytać? - Chodzi o pracę?
O coś osobistego.
Dobra.
Co myślisz o związkach między współpracownikami?
Dobra.
Co mogłoby się stać, gdybyśmy nie pracowali razem?
Jezu, nigdy się nie poddajesz?
To cecha dobrego dziennikarza. Zdaniem Briana Robertsona.
Cholera.
Myślisz, że nas widział?
Dobra. Ruszamy.
- Ivan. - Tak, szefie?
Musisz coś dla mnie zrobić.
Nasz przyjaciel i dziennikarka
wykazują niezdrowe zainteresowanie ośrodkiem badawczym.
- Pozbądź się ich. - Już jadę.
Chodź.
To jakiś obłęd.
Robi się coraz gorzej.
Hoduje kończyny.
To magazyn części zamiennych.
Znałeś go?
To mój ojczym.
Eli.
To pieprzony Lyle.
Przykro mi.
Przestań. Co robisz?
- Po co ci to? - To dowód.
Dobra.
Chodźmy.
Zaczekaj.
Telefon alarmowy. W czym mogę pomóc?
Nazywam się Caitlyn Spies. Jestem w jakimś bunkrze
w posiadłości Tytusa Broza w Brookfield. Chcę zgłosić zabójstwo.
Czy pani jest w niebezpieczeństwie?
Cholera.
Biegnij!
Eli!
Kurwa!
Cholera.
Eli, szybko! Chodź.
Nic ci nie jest?
Cholera!
Zabiliśmy go?
Mam to w dupie. Jedź!
Śledzi nas?
Nie wiem.
Ale się wpieprzyliśmy.
BOHATEROWIE QUEENSLANDU 1989
Dobra.
Damy radę.
Gussie. Shelly, wszystko gra?
Cześć, mamo.
Gdzie Eli?
Pojechał na wywiad do Brookfield.
Do Brookfield?
Spokojnie. Przyjedzie.
Zadzwonię do niego.
Coś nie tak?
To pewnie nic takiego. Wie pani, jak jest. Trema.
Tak.
- Pokażę wam, gdzie siedzimy. - Dobra. Prowadź, MacDuff.
Uwaga, proszę udostępnić trasę.
- Przepraszam. - Jedzie bohaterka.
Coś wiesz?
Niedługo przyjedzie.
Pani i panowie, szanowni goście,
zebraliśmy się, żeby uczcić osiągnięcia
sześciorga wyjątkowych mieszkańców Queenslandu.
Proszę, powitajcie gorąco
człowieka, którego nie trzeba przedstawiać.
Oto Tytus Broz.
Dziękuję, pani burmistrz.
Chcę was zabrać w podróż pełną odkryć.
Damy radę.
Przyrzekam.
Dzięki implantom biomechanicznym tysiące pacjentów odzyskało słuch.
Kiedyś to samo może się stać ze wzrokiem.
Ale ostateczną przeszkodą nie jest technologia,
ale ludzka bojaźliwość.
Jeśli pokonamy tę ostatnią barierę,
szybko przejdziemy do etapu,
na którym każda część ludzkiego ciała może być wymieniona na elementy,
które zostały wyprodukowane lub wyhodowane.
Przyszłość jest bliżej, niż nam się wydaje.
Kroczcie dalej,
miejcie odwagę łamać społeczne tabu
i nie pozwólcie, aby ktokolwiek stanął na drodze waszych marzeń.
To zły człowiek!
Nie słuchajcie tego drania!
Odciął mojemu ojczymowi głowę i robił na niej eksperymenty.
- Nie wiem, o czym mówi. - To pieprzony morderca!
- Wezwać ochronę! - To oszust!
- Usuńcie tego młodzieńca. - To szaleniec!
Zabieramy pana na przesłuchanie.
O czym wy mówicie? Nie zrobiłem nic złego.
To jego trzeba usunąć ze sceny.
Bardzo przepraszam, panie i panowie.
Zrobimy przerwę do czasu wyjaśnienia sprawy.
Wybacz, mamo, to był jedyny sposób.
Chaos.
Widziałam Ivana Krolla. Musisz wyprowadzić stąd rodzinę.
Trzymaj się rodziny.
Do zobaczenia.
Mamo! Tato, Gus!
Nie!
Eli!
Eli! Tato!
Robert?
Zostań z tatą, idę do Elia.
ZAKAZ WSTĘPU
Jestem z tobą.
Zostań ze mną.
- Kocham cię. - Jestem z tobą.
Jestem tu.
To ja, Gus.
Zostań ze mną. Zostań z nami.
Powiedz, że nie umrzesz.
Nie.
Eli.
Zostań ze mną.
Nie możesz umrzeć.
Zostań ze mną.
Obiecaj, że nie umrzesz.
Caitlyn?
Cześć.
Jesteś w szpitalu.
Jak tata?
Przeżył?
Tak.
Byli tu niedawno. Zmieniamy się.
Jak ci się podoba rodzina?
Są świetni. O wiele bardziej normalni, niż sądziłam.
Pracują nad tym.
MROCZNE SEKRETY POTENTATA!
Nie napisałem tego.
Ale napiszesz.
To tylko zapowiedź.
Brian zaplanował całą serię z udziałem telewizji.
Witaj w dziale kryminalnym, partnerze.
- Chcesz usiąść? - Tak.
Slim Halliday powiedział mi kiedyś, że czas może być wszystkim, co chcesz.
Jeśli chcesz, żeby biegł szybko, możesz mu podkręcić tempo.
Możesz też spowolnić czas, skupiając się na drobnych szczegółach.
Właśnie tak robiłem, gdy to pisałem.
Jest!
Jak dobrze, że siedzisz.
Trochę nas nastraszyłeś.
Jak twoja szyja?
Draśnięta żyła. Nic wielkiego.
Tylko tak źle wyglądało.
Zasłoniłeś mnie własnym ciałem.
Znalazłem się w złym miejscu we właściwej chwili.
To Gus był prawdziwym bohaterem.
Uratowałeś mnie.
To jakieś wariactwo.
Zabawne, prawda?
Te wszystkie wariactwa okazują się prawdą.
Chodźcie wszyscy.
Przytulmy się.
- Urocze. - Boskie.
Ostrożnie, jeszcze mnie boli.
Przepraszam.
Gus miał rację. Martwa chwostka to był mój koniec.
Ale był to równie początek. Dla nas wszystkich.
Wybuchła supernowa historii i w nieskończoność się rozszerzała.
Patrząc wstecz, trudno oddzielić prawdziwe życie od fantazji.
Ale sama istota to prawda.
Mężczyzna odzyskuje werwę.
Mama zdobywa życie.
Artysta odnajduje głos.
- Kolacja gotowa. - Dobra.
Dawaj, Szekspir, rusz dupę. Spójrz na to.
Dobra.
To moja historia.
Wiele z tego przepowiedział mój brat,
gdy zobaczył, jak szeroko ziewam na tle gwiazd
i zasugerował, że ugryzłem więcej, niż mogę przełknąć.
A dokładniej powiedział:
„Chłopiec pochłania wszechświat”.
- Poproszę. - Za chwilę.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI TRENTA DALTONA
Napisy: Przemysław Rak