List.
Drogi Alexie, piszę z tymczasowego, nowego adresu: z domu taty, Roberta.
Mieszkamy teraz u niego, bo mama siedzi.
Gus znów maluje obrazy - głównie by zakryć dziury w ścianach. Ale są
dziwaczne. Wczoraj namalował mnie, wychodzącego z lokalu z kurczakiem na
Barrett. Zatytułował obraz „Lepszy czerwony, niż martwy”.
Kolejny jest o tym, jak mama poznała tatę. Nigdy nie opowiadała nam, dlaczego
uciekła z domu. Z jakiegoś powodu ruszyła stopem na północ.
Tuż za Townsville jakiś świr wpakował ją do wozu i wywiózł na pola trzciny
cukrowej.
Musiał zwolnić przez roboty drogowe.
Ani, kurwa, słowa. Ja jebię!
Nagle po prostu wyskoczyła na drogę.
Kurwa.
Nic ci nie jest, kochana?
Chryste.
Dzięki.
Spojrzała w błękitne oczy swojego wybawcy. Był nim Robert Bell, mój ojciec.
CHŁOPIEC POCHŁANIA WSZECHŚWIAT
ODCINEK CZWARTY: CHŁOPIEC TRACI TATĘ
Jebać.
Witam.
O, tak.
Kurwa mać. O kurwa!
Pomocy!
Co jest?
A to po co?
-Gacie ci się jarały! -Zdjąłem je, tumanie!
Wszystko gra, Robert?
Już po wszystkim, kochani!
Dzięki.
Gdzie okulary?
Eli, gdzie mam okulary?
Wali terpentyną.
Co się stało?
Chciałem się napić.
Może tak idź do pubu.
Może tak przestańcie wydawać zasiłek na jakieś farbki.
Może tak zabierz nas do mamy.
To się nazywa agorafobia. Według słownika: lęk przed miejscami publicznymi
i gęsto zaludnionymi. Ktoś inny was zabierze.
Kto?
Wasz stary kumpel Slim Halliday?
Nie zbliży się do pudła. Pytaliśmy.
Nie odbieraj, to pewnie kurator! Macie wracać do szkoły, zanim pójdziecie do
rodzin zastępczych. I nie łyp tak na mnie! Nie moja wina, że rekin zżarł wam
ojczyma!
Przepraszam. Dobra, po południu przyjdzie zasiłek i zjemy dziś na kolację
kurę z frytkami.
Jak rodzina. No.
Kura z frytkami. Jutro będzie ze mną lepiej.
Przepraszam.
Dzwoneczek!
Brat na serio odrąbał ci palec?
Niechcący!
Nakopać mu? Postaw mu się, bo inaczej to się nie skończy.
Może ci uciąć pałę. Wstąpisz do naszego gangu?
A co z Darrenem?
Wypisał się, pomóc matce z interesem.
Prowadzi z nią knajpę?
Drugim interesem, młocie.
Pierwsze słyszę.
No jasne. Podobno twoja matka dostała cztery lata za handel. Byłeś już u niej na
Boggo Road?
Podobno dymają się tam ze sobą i klawiszami.
Ogarnij się trochę, zanim do niej pójdziesz. Dam ci szampon.
Mam go.
Nie!
Rozłóż mu łapy. Wyluzuj.
Odjeb się, Bobby.
Weźcie się!
A teraz wmasowujesz i spłukujesz.
Puszczać!
Masz piwko?
Eli?
Co się stało?
To sos pomidorowy. Dorwał mnie Bobby Linyette.
Mam ich stłuc?
Nie, muszę zadbać o siebie. Lepszy czerwony niż martwy, nie?
Będzie lepiej.
Z czym?
W życiu. Zapomnisz, że kiedyś było inaczej.
Jasne. Niedoczekanie.
Serio. Przerabiałem to.
Co ty pierniczysz?
Nasz żywot się powtarza. Po śmierci wszystko jest tak samo, tylko ciut
inaczej.
Slim miał inną teorię.
To nie teoria. Już raz umarliśmy, pamiętasz? Ale wróciliśmy.
Przypominam sobie nasze dawne błędy, żeby teraz im zaradzić.
Wracają do mnie po kawałku, ale tak patrzy się w przyszłość.
Pamiętasz głos z z czerwonego telefonu?
No.
Mówiłeś, że brzmiał znajomo. To chyba ja.
Gadałem do ciebie z przyszłości.
Słuchaj. Cieszę się, że rozmawiamy, ale…
proszę, nie zmieniaj się teraz w zjeba. Życie jest dość trudne.
Ej, strażnik!
Frankie, przestań się dobijać. Co tym razem?
Ciągle nie rozmawiałam z dziećmi.
Masz numer telefonu?
Mój były nie odbiera.
To napisz.
Napisałam i milczą.
To próbuj do skutku.
Wiem, co jest grane.
Tak? Słucham.
Jebany Tim Cotton nie chce, żebym z nimi gadała.
Nie wiem, o czym mowa.
Spytaj Cottona. Chcę tylko pomówić z krewnymi, jak reszta. Proszę, przekaż mu
to.
Frankie, skarbie, my tylko roznosimy obiady. Skargę do szefostwa możesz wrzucić
do skrzynki.
Spróbujesz?
Nie. Nie, dzięki. Muszę pomyśleć.
Kurna olek… to dobrze trafiłaś.
Szlag.
Zerknijcie na to. Musicie migiem wracać do szkoły.
PILNE
Gdy zabierzesz nas do mamy.
Dobra. Zabiorą was stąd do rodziny zastępczej i wyrośniecie na recydywistów,
jak wasz kumpel Slim.
Poczuje się porzucona.
Słuchaj, nie próbuję być wredny dla jaj, tylko o was zadbać. Nie odbieraj.
Oto Lyle Orlik: pomniejszy handlarz narkotyków, rzekomo zbiegł. Jak wiemy,
heroinę importują głównie wietnamskie gangi - a odcinanie kończyn to ich znak
rozpoznawczy.
Czyli pana Orlika wcale nie zjadł rekin?
Szarpana rana wzdłuż stawu kolanowego, nieznana przyczyna.
Czy wiemy, kim jest Frankie?
Frankie Bell, właściwie żona Orlika, trafiła niedawno do aresztu za handel i
posiadanie. Dwaj synowie, lat 13 i 15, chodzą do szkoły Greenview. Młodszy, Eli,
był u nas z ranną ręką. Mówił, że to sprawka złych ludzi.
Jakich złych ludzi?
Nie wiem, uciekł na widok policji. Tytus był wtedy na spotkaniu zarządu, a Raymond
Leary chciał przebić głową szybę.
W szpitalu uznano uraz ręki za wypadek. Stwierdził, że brat zranił go siekierą.
15-latek?
Brat znokautował mnie w tym wieku grabiami, gdy odgrywaliśmy scenę z „Cyda”.
Szkoła chyba nie wie, gdzie chłopcy teraz są.
Może twój kolega Tim Cotton da nam cynk.
Nie jest nim.
Ale mu się podobasz, więc wychodzi na to samo. Nie naburmuszaj się. Wykorzystaj
swój talent. Napisz reportaż i zabieraj mi te papiery z biurka.
Cześć, Tim.
Witaj, Caitlin. Chyba nie szukasz tu pracy?
Nie mam raczej kwalifikacji.
To zwykły wąż. Co w tym trudnego?
Co dla pani?
Proszę wodę.
Kto siada, kupuje drinka.
Jest ze mną, Bonnie.
Zmykaj. Buzi.
Zatem?
Porachunki Azjatów. Sprawdziłam akta zabójstw z ostatnich pięciu lat. Głównie
nierozwikłanych zabójstw kurierów.
Międzystanowe sprawy są trudne. Gliny z Nowej Południowej Walii to niezłe
cwaniaki.
Nie to co tutejsi?
Chyba nas tu nie piętnujesz?
A Lyle Orlik?
Ten, którego zjadł rekin? Co z nim?
Jego dzieciak, Eli Bell, przyszedł do gazety - bez palca. Mówił, że ma temat.
I miał?
Nie rozmawialiśmy.
Dobrze. Śledztwa wciąż są w toku.
Przyznam ci w tajemnicy, że podejrzewamy Dustina Vanga.
Tego szefa gangu z Sydney? Czyli sądzicie, że Lyle zginął w porachunkach?
Wszystko jest pod ścisłą zasłoną milczenia.
Do kiedy?
Aż znajdziemy coś, co przekona sąd. Na razie się nie wtrącaj.
Ile wam to zajmie?
-Miesiące. Lata. -Reportaż szlag trafi.
Przykro mi. Gdy będziemy gotowi postawić zarzuty, dowiesz się jako
pierwsza.
Do tego czasu byłoby lepiej, gdybyś przepuściła tę piłkę do keepera, jeśli
-rozumiesz metaforę. -Jasne, często ją słyszę.
Poniekąd dlatego krykiet mnie wkurwia.
Halo.
Czekasz na kogoś?
Halo?
Idę!
O, pani Birkbeck.
Witaj, Eli. Zastałyśmy tatę?
Ma w pracy nocne zmiany, więc… właśnie odsypia.
Obudziłbyś go?
Dobrze.
-Tato. -Odjeb się.
Przyszła Poppy Birkbeck z policjantką. Ma kajdanki i…
Co za Poppy Birkbeck?
Szkolna psycholożka.
Odsłoń okno, co?
Oj, Eli. Powiedz, lubisz ją?
Jest w porządku. Wścibska, ale w porządku.
Powiedz, że zaraz wyjdę, dobra?
Już idzie.
Jestem!
Gus, chodź no.
Sprzątnijcie tu, co? Mamy gości. Goście! Sprzątaj.
Dzień dobry, Robert Bell.
Poppy Birkbeck, psycholog.
Eli opowiadał, jak bardzo pomaga im pani w szkole.
Staramy się. Poznanie czyjegoś wnętrza to niekiedy najlepsze, co możemy zrobić.
Fakt. To żadne wykształcenie, gdy kształci się tylko umysł, nie serce.
Jak najbardziej. To moje życiowe motto. Arystoteles.
Co za kochany Grek. Lubił spacery.
To funkcjonariusz Daley.
Miło panią poznać.
-Rzecz w tym, Robercie… Przejdziemy na ty? -Tak, Pippy. Poppy.
Chłopców od trzech tygodni nie ma w szkole i boję się…
Wciąż staramy się oswoić z tym, że zamknięto ich mamę.
Coś się spaliło?
Olej na patelni, zdarza się.
Jacyś ranni?
Nie, wszyscy cali. Wszyscy cali.
Czy można na chwilę wejść?
Tak. Oczywiście…
Wchodzę.
Przyjąłem, czekam.
Jest bałagan, bo robię wiosenne porządki.
Gus, Eli, pani Daley jest z wydziału praw dziecka. Jak się macie?
Bardzo dobrze, tak.
Szkoda twojego palca.
Wypadek z siekierą?
Tak, zgadza się. Zrobiłem straszne głupstwo.
Gus pewnie był zdruzgotany.
Gus niczym się nie łamie. Może usiądziesz, Poppy?
Chłopaki, zmykajcie stąd, a bliżej się poznamy, pogadamy… Przepraszam.
Dzięki. Zróbcie nam może herbatę i herbatniki. Dzięki, chłopaki.
Dobrze.
Herbatę i herbatniki?
Cieszysz się, że wrócili do domu?
To wielki dar i jeszcze większa odpowiedzialność.
Wiesz, że muszą wrócić do szkoły?
Stale im to powtarzam. Prawda?
No!
Kurwa.
Według akt nie odwiedzili jeszcze matki w więzieniu.
Nie, mamy duże urwanie głowy.
Sporo tych akt.
Piętrzą się.
Chłopcy doznali z biegiem lat wielu urazów. Rozpad małżeństwa, przestępczość
ojczyma, a teraz aresztowanie matki.
Masz.
Dobra.
Dziękuję. Za chwilę z wami porozmawiam.
Spakujcie się do wyjazdu.
Zaraz. Co?
Prawda jest taka, że bardzo cenimy twoich synów. Uważamy, że mają wybitne umysły.
Wprost wybitne.
Zatem po co się pakują?
Liczymy, że przekonasz nas, że to nie będzie konieczne.
Grozicie mi, że ich zabierzecie?
-Nikt nikomu nie grozi. -Nie? Żyję już na tyle
długo, że umiem rozpoznać groźbę.
Robert.
Udajecie że jesteście życzliwe, a urządzacie mi przesłuchanie.
Wybuchł tu pożar, a jeden syn jest ciężko ranny. Nie mamy pana uspokajać.
-To dobrze, bo wcale nie jestem spokojny. -Opiekujesz się sam dwoma chłopcami.
Bo jestem ich tatą!
-Pańskie akta też nie są nieskazitelne. -Nie będę się wypierał, że czasem zajrzę
do butelki, a, jak wiemy, jedno prowadzi do drugiego.
Zakłócanie porządku, napaść z uszczerbkiem na zdrowiu…
Dodam, że głównie to ja jestem ofiarą.
A chłopcy?
Strzelę ich czasem w ucho, żeby nie rozrabiali.
Ale nic więcej?
Nie wiem, o co… Co mi zarzucacie?
Nic nie zarzucamy, tylko pytamy. Pomówmy o malunkach Gusa.
Tak. Chętnie pomówię o sztuce.
Dzieła są bardzo dobre. Wręcz wybitne, jak na 15-latka. Jednak ich tematyka bywa
niepokojąca.
Ma bujną wyobraźnię, to u nas dziedziczne.
Chryste, ile wy macie tych teczek?
To tylko dzieła Gusa. Jak mówiłam pani Daley, od dawna powtarza się w nich pewien
motyw.
To chyba nie zabronione?
Zgłosił to w kategorii science-fiction.
Dobre!
A to - rodzinny portret.
Tak, coś pięknego. Od zawsze lubił wycieczki samochodem.
Eli mówił, że to sen, który mieli obaj chłopcy.
Opisuje go ze szczegółami. Dźwięk silnika samochodu, zjeżdżającego z drogi, zapach
tapicerki…
-Tak, cały Eli! Ma oko do szczegółów. -Wspólne sny co prawda się zdarzają,
jednak bardzo rzadko. Nie wiem, czy nie lepiej byłoby więc nazwać tego zajścia
po imieniu. Nie snem, a wspomnieniem.
Dwa dni po odejściu pana żony doszło do wypadku.
Litości, po co do tego wracać?
W zeznaniu, które później wycofała, stwierdza, że chciał pan zabić synów.
Pieprzenie! Wycofała! Była na mnie zła.
Czyli nie chciał pan?
Jasne że nie!
Świetnie się bawicie, prawda? Uwielbiacie to.
Nie, Robercie. Przyszłam wysłuchać twojej wersji. Oboje chcemy dla chłopców
jak najlepiej.
I najlepiej będzie mi ich zabrać?
Tego nie mówimy.
Ale obie tak myślicie. Jak to pomoże? Rozdzielicie ich, gdy mają tylko siebie,
poślecie do domów zastępczych, zrobicie z ich ojca potwora…
Kocham ich. To moje dzieci.
Gdy byli malutcy… to był najszczęśliwszy okres w moim życiu.
Wywiózł ich pan za miasto, w nocy i w piżamach, i wszyscy trzej wylądowaliście
na dnie jeziora.
Kurwa!
Dobra, powiem wam, co się dokładnie stało.
Jechałem z chłopakami pod namiot do Cedar Creek Falls.
Byłem pokłócony z ich mamą.
Ale chłopcy uwielbiali nocować pod gołym niebem.
Stres wpędza mnie w stany lękowe. Mam tak już od dziecka.
Dostaję potężnych drgawek.
Nie wiedziałem, co jest za zakrętem, ani jak szybko jechałem.
Tutaj!
Eli!
Eli, weź. Jezu, nie umieraj.
Bałem się, że go stracę.
Pomocy! Niech ktoś pomoże!
Facet mieszkający w domku przy tamie wezwał pomoc.
Proszę!
Potrząsałem nim. Modliłem się do Boga, żeby mi go zwrócił.
Mój piękny synku!
Chodź, już dobrze.
Karetka już jedzie.
Eli.
Jezu, wystraszyłeś mnie.
Ratownicy powiedzieli, że nie spadliśmy tam jako pierwsi.
I że cudem nikt poważnie nie ucierpiał.
Mieliśmy po prostu fart.
Tato.
Zostawcie nas na chwilę, rozmawiamy. Czego chcecie?
Nie daj nas zabrać, tato. Nie pójdziemy.
Mamy gdzieś, jak było kiedyś. Nie chcemy mieszkać nigdzie indziej.
Jeśli zapewnisz mnie, że chłopcy wrócą do szkoły i odwiedzą swoją matkę, to możliwe.
Wiem, że byłem marnym ojcem. Ale potrafię wziąć się w garść.
Zobaczycie. Zobaczycie, chłopaki.
Pa.
No kurde.
Ale z ciebie brzydal.
Pewnie też by cię tak nazwał.
Zamknęliśmy raz jednego, co się do nich dobierał. Samice są ładniejsze.
Tacy chyba nie przejmują się wyglądem.
Po co to?
Trzeba mu zetrzeć zęby… żeby nie pogryzł innych samców.
Co do Lyle'a Orlika.
Ofiary rekina?
Ludzie zastanawiają się, czy chłop nie jest żywy.
Przy takiej ranie musiałby mieć niezły fart.
Wyglądał ci na farciarza?
Według mnie wręcz przeciwnie.
A to po co?
Do przycinania kopyt.
Jego syn ponoć miał wypadek i stracił palec.
Świat jest groźny.
I przy sprawie węszy moja znajoma z Courier-Mail.
Spytam szefa, czy chce załatać cieknące dziury.
Właśnie tego boję się najbardziej. Odradzam ci…
Postawmy sprawę jasno, Tim. To my płacimy tobie, a nie odwrotnie, więc nie
ma żadnego odradzania.
Jestem po waszej stronie. Nie chcę tylko kolejnych ofiar rekinów.
W takim razie bierz się do roboty. Przypilnuj dzieciaków i pismaczki, żeby
nie wtykała nosa w nieswoje sprawy.
Pracuję nad tym.
-Niezbyt mocno. -Nie szalej. Pismaczkę
zniechęciłem, a dzieciakami się zajmę.
Oby. Bo inaczej cię wyręczę.
-Przeżyjesz? -Tak.
Witaj, Dzwoneczku. Mam życzenie.
Drogi Gusie i Eli. Tu wasz kumpel Slim. Dzwoniłem parę razy, ale nie odbieracie,
więc pewnie jesteście zajęci.
Piszę, bo dostałem niezbyt dobre wieści. Nie chcę się tak żegnać, więc może
poszlibyśmy na ryby…
Kurwa.
Chodź na obiad. No chodź.
Gotowi, tato. Autobus ucieknie. Są godziny wizyt.
Dobra, słuchajcie…
Wybaczcie, nie dam rady.
-Obiecałeś, kurwa. Jak to nie dasz? -Nie wiem. Dalej ma mi za złe
i obwinia mnie o ten wypadek…
Wyjaśnimy jej wszystko, jak ty pani Birkbeck.
-Nie, nie uwierzy nam. -Bierz spodnie.
Już.
Tato, bez ciebie nas nie wpuszczą.
Przepraszam, mały.
Bierz go. Trzymaj, a ja włożę gacie. Trzymaj go!
Agorafobia! Nie!
-Tak! -Boże…
Co znowu, do chuja?
Moje serce. Poważnie. Dzwoń po karetkę.
Nie masz nic z sercem.
Mam. Wezwij karetkę. Nie żartuję.
Wstukaj trzy zera. Trzy zera.
Dobrze, odsuńcie się. Oddychaj, Robercie. Unieś głowę. Będzie dobrze. Pojedziesz na
badanie.
Już tak miał?
I to nieraz. Atak paniki. Zrobię mu EKG i badanie krwi. Po południu wróci.
Hej, Jim.
Cześć.
Wybacz, nie przyjdą.
Jak to nie?
Ojciec miał kłopoty zdrowotne. Przyszli sami, ale bez dorosłego ich nie wpuścimy.
Pieprzysz.
Ej, Frankie! Nie rób scen.
Chcę zobaczyć swoich synów!
Zachowuj się, bo stracisz przywileje i do Gwiazdki nikogo nie zobaczysz!
Chcę się widzieć z synami!
Mamo!
Ej, wy dwaj. Spieprzać, bo wezwę gliny.
To jazda.
Cześć.
Cześć, Gus.
Dzięki.
Co u mamy?
Nie wiem. Tata miał nas do niej zabrać.
Lubię ją. Uściskaj ją ode mnie.
Wizytującym chyba nie wolno.
Chodząc o kulach też się nie da.
Jak tam kuracja?
Nie ma kuracji. Mam zanik mięśni, i to ten najcięższy. Mogę tylko patrzeć, jak mi
się pogarsza.
Wkrótce będę za słaba na kule i zacznę jeździć na wózku, aż nie będę miała siły
oddychać.
Ale cuda się zdarzają. Tobie wrócił głos.
Walę cuda. Jak mogę ci pomóc?
Burgera?
Niech będzie.
Mówi Gil? Umów mnie ze Slimem Hallidayem.
Eli. Przyjaźnimy się. Powiedz, że potrzebuję rady.
Biorą jakieś?
Parę maluchów. Wróciłeś do szkoły?
Tak. Gliny nas zmusiły.
Dobrze. Byliście u mamy?
Nie odpisuje na listy.
Może się wstydzi.
Czego? Nic nie zrobiła.
Babki bywają dziwne, sam wiesz.
Pewnie nie chcą, żebyśmy z nią gadali i żebyśmy nie wsypali razem Ivana Krolla.
Na pewno za wami tęskni, ale… wolałaby, żebyście zapomnieli i poszli naprzód.
Wyślij jej pudding na święta.
Nie dostanie go. Zatrzymują naszą pocztę.
Czasem tak robią. Ale są inne kanały, niż królewska poczta.
Jakie?
Czekaj chwilę.
Złapała?
-Dziabnęła. -Jakie inne kanały?
Znam takiego jednego George'a Masumiego.
Od 12 lat dostarcza owoce na Boggo Road. Strażnicy go znają i nie zaglądają pod
podwójne dna w skrzynkach.
Co przemycałeś?
Co chciałem. Papierosy, ładne majtki…
Po co komu ładne majtki w pudle?
To kolejna dziejowa tajemnica.
Czyli gdybym chciał w sekrecie wysłać coś mamie, musiałbym… mu zapłacić.
Wcale nie. Ma u mnie dług, bo pomagałem w mamrze jego bratu.
Co byś wysłał?
Sprzęt do ucieczki.
-Daj spokój. Wpadnie i podwoją jej wyrok. -Ty nie wpadłeś.
Ja miałem dożywocie i nic do stracenia. Ona wyjdzie za cztery Gwiazdki.
Za cztery lata. Będę miał 17.
Przepraszam, tęsknię za nią.
Nie został mi żaden dorosły. Poza tobą i Robertem.
Wiem, ale cztery lata to pikuś. I wyjdzie wcześniej za dobre sprawowanie.
Skup się na szkole, żeby była z ciebie dumna. Czekaj.
Znów złapała?
To ten lucjan. Waży już dobrych dziesięć kilo. Tropię go, odkąd tu mieszkam. Słabo
byłoby się zawinąć przed tym cwaniakiem.
Zostało ci jeszcze parę lat.
Otóż nie. Mam raka w czwartym stadium.
A ile ich jest?
Cztery.
To ile czasu ci zostało?
Parę miesięcy.
-Parę miesięcy? I nic nie mówiłeś? -Chciałem wam napisać list,
ale jestem kiepski w te klocki.
Powiedz, że się leczysz.
Nie będą mnie szprycować. Wolę umrzeć.
Nie wolno ci! Jesteś naszym ostatnim tatą!
Robert nim jest. I już niczego się ode mnie nie nauczycie.
Musisz pójść się leczyć.
Musisz żyć dalej. Proszę.
„Mknący palec pisze, a napisawszy - odchodzi. Ni prośby, ni żal, nie sprawią,
by skreślił pół linijki. A łzy nie zmyją ani słowa”.
Rubajjat Omara Chajjama. Najlepszy wiersz pod słońcem.
Łap wędkę! Łap! Skurwiel chwycił!
Nawijaj!
-To jakiś rekin? -Tamten lucjan, mówiłem ci!
Nawijaj dziada! Dawaj go!
Poluzuj trochę. Napnij się. Niech się zmęczy!
Zatrzymaj kołowrotek! Hamuj! Zaprzyj się! Tak jest!
O Boziu! Mamy go! Wyskoczył!
Chciałbyś.
O Boże!
Slim, mam go! Mam! Dawaj siatkę!
Slim proszę cię. Odezwij się. Proszę! Ocknij się! Ocknij się, proszę.
Pomocy!
Proszę, pomóżcie!