List.
Drogi Aleksie, zwróć uwagę na tymczasową zmianę adresu.
To dom mojego ojca, Roberta.
Mieszkamy tu z Gusem, bo mama jest w więzieniu.
Gus wrócił do malowania. Po części po to, żeby zakryć dziury w ścianach.
Jego obrazy są dość dziwne.
Wczoraj namalował mnie z czerwonymi włosami,
jak opuszczam sklep z drobiem przy Barrett Street.
Nazwał go Lepszy czerwony niż martwy.
Teraz maluje historię, jak mama poznała tatę.
Nigdy nam nie powiedziała, dlaczego uciekła z domu.
Ale z jakiegoś powodu ruszyła stopem na północ.
Tuż za Townsville jakiś świr wepchnął ją do swojego wozu
i wjechał pomiędzy pola trzcinowe.
Trafili na roboty drogowe, musiał więc zwolnić.
Ani, kurwa, słowa.
Kurwa!
Wtedy moja mama wyskoczyła na drogę.
Kurwa!
Już dobrze, mała.
Chryste.
Dziękuję.
Mama wpatrywała się w niebieskie oczy mężczyzny, który ją uratował.
Tym gościem był Robert Bell.
Cześć.
Mój ojciec.
CHŁOPIEC POCHŁANIA WSZECHŚWIAT
ODCINEK 4: CHŁOPIEC TRACI TATĘ
SŁYNNE UCIECZKI Z AUSTRALIJSKICH WIĘZIEŃ
Kurwa.
Cześć.
Kurwa.
Pomocy!
Tato!
Po co to zrobiłeś?
- Twoje spodnie się paliły. - Zdjąłem je, idioto.
Wszystko w porządku, Robercie?
Koniec przedstawienia.
Dziękuję.
- Chodź. - Gdzie moje okulary?
Eli, widziałeś moje okulary?
Śmierdzi terpentyną.
Co się stało?
Próbowałem się napić.
Może idź do pubu.
Może przestańcie wydawać zasiłek na dzieci na farby i inne gówna.
Może zabierz nas do mamy.
To się nazywa agorafobia.
„Strach przed zatłoczonymi miejscami publicznymi”.
Tak to definiuje słownik oksfordzki.
- Niech ktoś inny was zabierze. - Kto?
Może wasz kumpel, Slim Halliday.
Slim tam nie pójdzie. Już pytaliśmy.
Nie odbieraj. To z opieki społecznej.
Macie wrócić do szkoły, zanim zabiorą was do rodziny zastępczej.
Nie patrz tak na mnie, Eli Bell!
Nie moja wina, że waszego ojczyma pożarł rekin.
Przepraszam.
Po południu pójdę po zasiłek
i kupimy sobie kurczaka z frytkami na kolację.
Rodzinna kolacja.
Kurczak, frytki. Jutro poczuję się lepiej.
Przepraszam, kolego.
WYDZIAŁ ZDROWIA I OPIEKI SPOŁECZNEJ W QUEENSLANDZIE
DROGI PANIE HALLIDAY,
PROSIMY O PILNE STAWIENIE SIĘ W SZPITALU
W CELU WYKONANIA BIOPSJI WĘZŁA CHŁONNEGO.
Dzwoneczek.
To prawda, że brat odciął ci palec siekierą?
To był wypadek.
Mamy się na nim zemścić?
Musisz się postawić. Nie wiadomo, co zrobi dalej.
Następnym razem utnie ci fiuta.
- Zakładamy gang. Dołączysz? - Nie jesteście u Darrena?
Rzucił szkołę. Pomaga matce w interesach.
Pomaga Bich prowadzić restaurację?
W innych interesach.
Nic o tym nie wiem.
Jasne.
Podobno twoja mama dostała cztery lata. Co u niej? Jeszcze jej nie odwiedziłeś?
Pewnie dymają ją lesby albo klawisze.
Przed wizytą musisz popracować nad wyglądem.
Umyj włosy dobrym szamponem.
- Mam go! Pomóż mi. - Nie!
- Rozłóż mu ręce. - Uspokój się.
Spierdalaj, Bobby.
- Przestańcie! - I jak?
Trzeba wetrzeć, żeby odżywić cebulki.
- Czad. - Złaź ze mnie!
Dobrze ci, Eli?
Wypożyczyłeś film?
Hej, Eli.
Co się stało?
To sos pomidorowy. Bobby Linyette i jego kumple mnie dorwali.
- Mam im wtłuc? - Nie.
Muszę umieć sam się bronić.
Lepszy czerwony niż martwy, prawda?
Będzie lepsze.
Co?
Życie.
Będzie tak dobrze, że zapomnisz, że było źle.
Jasne.
Niby jak to się stanie?
Po prostu się stanie.
Przeżyłem to.
O czym ty bredzisz, Gus?
W kółko przeżywamy to samo życie.
Gdy umierasz, wracasz i powtarzasz to samo, ale inaczej.
Slim miał inną teorię.
To nie teoria.
Już raz umarliśmy, pamiętasz?
I wróciliśmy.
Zawsze wyobrażam sobie błędy, które popełniliśmy,
żeby wiedzieć, jak je naprawić.
To wraca do mnie w przypadkowych strzępach,
ale tak właśnie mówi do nas przyszłość.
Pamiętasz ten głos z telefonu?
Tak.
Myślałeś, że go rozpoznałeś.
To chyba byłem ja.
Mówiłem do ciebie z przyszłości.
Słuchaj.
Fajnie, że w końcu rozmawiamy,
ale nie zmieniaj się w świra.
Życie i tak jest już ciężkie.
Pomocy!
Hej. Strażniczka!
Frankie, przestań z tymi krzykami. Co tym razem?
Wciąż czekam na kontakt z dziećmi.
- Jest telefon. Masz numer? - Do mojego byłego. Nie odbiera.
- Napisz do nich. - Pisałam. Zero odpowiedzi.
To może napisz jeszcze raz.
Wiem, co jest grane.
Powiedz. Co jest grane?
Pieprzony Tim Cotton nie chce, żebym rozmawiała z rodziną.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Spytaj detektywa Cottona.
Tylko chcę porozmawiać z rodziną, jak każda z nas.
Przekażesz mu? Proszę.
Frankie, kochanie, my tylko roznosimy lunch.
Prośby do przełożonych wrzuć do skrzynki na skargi.
Chcesz trochę?
Nie.
Nie, dziękuję.
Muszę pomyśleć.
No jasne.
Tutaj możesz to robić.
HISTORIE O JEGO UCIECZKACH SĄ PRAWDZIWE.
HOUDINI Z BOGGO ROAD PODJĄŁ 10 PRÓB UCIECZKI, DWIE UDANE.
„PRZESKOK HALLIDAYA” – JAK?
Cholera.
Spójrzcie na to.
Musicie migiem wracać do szkoły.
PILNE ABSENCJA NA LEKCJACH
Najpierw zabierz nas do mamy.
Czyli tak. Zostaniecie stąd zabrani, traficie do rodziny zastępczej
i wyrośniecie na przestępców, jak wasz stary kumpel Slim Halliday.
Pomyśli, że o niej zapomnieliśmy!
Nie zachowuję się jak dupek tak sobie dla jaj.
Próbuję was ochronić.
Nie odbierajcie.
To Lyle Orlik.
Średniego szczebla diler z Darry, który rzekomo zwiał.
Wiadomo, że import heroiny jest domeną gangów z Wietnamu.
Odcinanie kończyn w ramach zemsty to ich specjalność.
Czyli pana Orlika nie zaatakował rekin?
„Amputacja w stawie kolanowym, poszarpane brzegi, przyczyna nieznana”.
Namierzyliśmy tę Frankie?
Frankie Bell, de facto żona Orlika,
została aresztowana za handel i posiadanie.
Ma dwóch synów, 13 i 15 lat. Chodzą do szkoły Greenview State.
Młodszy Eli przyszedł tu niedawno.
Miał okaleczoną dłoń. Mówił, że to sprawka złych ludzi.
- Jakich złych ludzi? - Nie wiem.
Uciekł, gdy zjawiła się policja.
Tytus przyjechał na spotkanie,
a Raymond Leary próbował rozbić głową drzwi.
W szpitalu ranę Elia opisano jako wypadek domowy.
Mówił, że brat mu to zrobił. Siekierą.
Ten 15-latek?
Mój brat ogłuszył mnie grabiami, gdy miałem 15 lat.
Odgrywaliśmy scenę z Cyda.
Szkoła nie chce dać ich adresu. Możliwe, że go nie znają.
Popytaj swojego kumpla Tima Cottona. Może da nam cynk.
- To nie mój kumpel. - Ale na ciebie leci, a to prawie to samo.
Bez fochów!
Wykorzystaj swój talent!
Zrób z tego artykuł i zabierz to gówno z mojego biurka.
Cześć,
Tim.
Caitlyn? Cześć.
- Szukasz tu pracy? - Nie wiem, czy mam kwalifikacje.
To tylko wąż. Co w tym trudnego?
Co podać?
Wodę.
- Musisz kupić koktajl. - Jest ze mną, Bonnie.
Odejdź. Kocham cię.
- Więc? - Azjatycka wojna narkotykowa.
Przeglądałam zabójstwa odwetowe z ostatnich pięciu lat.
Zwykle kurierzy, zwykle sprawy nierozwiązane.
Takie zbrodnie trudno rozwiązać. Gliny z innych stanów to sprzedajne szuje.
Ci z Queenslandu są inni?
Chyba nie podważasz naszych wysokich standardów moralnych.
A więc? Lyle Orlik?
Ten, co go zaatakował rekin? Co z nim?
Jego syn, Eli Bell, przyszedł do naszej redakcji.
Nie miał palca.
Chciał coś opowiedzieć.
Opowiedział?
- Nie zdążyliśmy porozmawiać. - I dobrze.
Nasze śledztwo jest w toku.
Nieoficjalnie powiem,
że Dustin Vang jest w kręgu podejrzanych.
Przywódca gangu z Sydney?
Więc zabójstwo Orlika miało związek z narkotykami?
Sprawa jest objęta klauzulą milczenia, rozumiesz?
- Do kiedy? - Dopóki nie zdobędziemy twardych dowodów.
Musisz to odpuścić.
Ile to potrwa?
- Miesiące. Lata. - Przepadnie mi historia.
Przykro mi.
Obiecuję, że dowiesz się pierwsza, gdy będziemy pewni sprawcy.
Do tego czasu pomogłabyś nam,
gdybyś przepuściła piłkę do keepera, jeśli znasz to wyrażenie.
Jasne. Często mnie o to proszą. Między innymi dlatego nienawidzę krykieta.
Halo?
Spodziewasz się kogoś?
- Halo! - Już idę!
Pani Birkbeck.
Cześć, Eli. Tata w domu?
Pracuje na nocną zmianę.
Przepraszam. Teraz śpi.
Obudź go, dobrze?
Dobrze.
- Tato. - Co? Spierdalaj.
Przyszła Poppy Birkbeck z policjantką. Ma kajdanki na pasie i…
Kto to Poppy Birkbeck?
Szkolna psycholożka.
Odsuń zasłonę.
Eli.
- Lubisz ją? - Jest w porządku.
Wścibska i irytująca, ale w porządku.
Powiedz, że za sekundę przyjdę.
Dobra.
Zaraz przyjdzie.
Jestem!
Gus.
Chodź tu.
Uprzątnij ten bajzel. Goście przyszli.
Goście.
Ogarnij tutaj. Dziękuję.
Dzień dobry, jestem Robert Bell.
Poppy Birkbeck, szkolna psycholożka.
Eli opowiadał
o wszystkich cudownych poradach, których pani im udzieliła.
Staramy się.
Poznanie wewnętrznego dziecka to najważniejsza rola szkoły.
Co racja, to racja.
Edukacja umysłu bez edukacji serca
to żadna edukacja.
Zdecydowanie. To moje życiowe motto.
To Arystoteles.
Cudowny facet był z tego Greka. Uwielbiał przechadzki.
To posterunkowa Daley.
Miło panią poznać.
Rzecz w tym, Robercie… Mogę tak mówić?
Tak, Pippy. Poppy.
Od trzech tygodni chłopcy nie pokazali się w szkole…
Wciąż dostosowujemy się do naszej nowej sytuacji,
odkąd mamę chłopców aresztowano.
Podobno mieliście pożar.
Frytkownica. Zdarza się.
- Ktoś ucierpiał? - Nie, wszyscy cali.
Dobrze sobie radzimy.
- Ma pan coś przeciwko, żebyśmy weszły? - Nie.
Oczywiście, że nie.
- Wchodzę do domu. - Przyjąłem. Czekam.
Robimy wiosenne porządki. Wkradł się drobny nieład.
Gus, Eli, to posterunkowa Daley.
Jest z Wydziału Ochrony Dzieci.
Co u was?
Wszystko dobrze.
- Przykro mi z powodu palca. - Podobno wypadek z siekierą.
Tak. Głupio się zachowałem. Nie powinienem był tego robić.
Gussie musiał być załamany.
Gus się nie łamie.
Może usiądziesz, Poppy?
Zmykajcie, chłopcy, żebyśmy mogli tu się lepiej poznać,
pogadać.
Proszę. Przepraszam.
Dziękuję.
Znajdźcie herbatę i ciasteczka?
- Tak jest, grzeczni chłopcy. - Chodź, Eli.
Herbatę i ciasteczka?
Pewnie dobrze mieć chłopców w domu.
To wielki dar i jeszcze większa odpowiedzialność.
Wiesz, że muszą w końcu wrócić do szkoły?
Stale im to powtarzam. Prawda, chłopcy?
- Tak! - Tak!
Kurwa.
Z naszych danych wynika, że chłopcy nie odwiedzili jeszcze matki w więzieniu.
Zgadza się. To był dla nas pracowity okres.
Spora teczka.
Nazbierało się.
Jak wiadomo, chłopcy doświadczyli wielu bolesnych zdarzeń.
Rozpad waszego małżeństwa, przestępcza działalność ojczyma,
a teraz brak matki.
Masz.
Dzięki, Gus. Zaraz porozmawiamy z tobą i Eliem.
Spakujcie podstawowe rzeczy.
Chwila. Co?
Rzecz w tym, że szkolna kadra wysoko ceni twoich synów.
Uważamy, że mają wyjątkowe zdolności.
Naprawdę wyjątkowe.
Po co mają się pakować?
Mamy nadzieję, że przekonasz nas, że nie musimy podejmować działań.
Grozicie, że odbierzecie mi synów?
- Nikt nikomu nie grozi. - Nie?
Żyję wystarczająco długo, żeby poznać groźbę, gdy ją słyszę.
Przychodzicie tu ze swoją nachalną dobrocią i szczerością
i ciągniecie mnie za język.
Doszło tu do pożaru, a jeden z chłopców doznał poważnego urazu.
Nie przyszłyśmy pana chwalić.
Dobrze wiedzieć, bo na pewno tego nie robicie.
Sam sprawujesz nad nimi opiekę.
Bo jestem ich ojcem!
Figuruje pan w kartotece policyjnej.
Nie zamierzam zaprzeczać,
że niekiedy za dużo wypiję
i jedno prowadzi do drugiego, jak wszyscy wiemy.
Zakłócanie spokoju. Napaść, spowodowanie obrażeń ciała.
Jednak zazwyczaj jako poszkodowany.
Podniosłeś rękę na synów?
Może strzeliłem któregoś w ucho, dla dyscypliny.
I nic więcej?
O co mnie oskarżacie?
Nie oskarżam, tylko pytam.
Możemy pomówić o pracach Gusa?
Tak.
Chętnie, Poppy. Porozmawiajmy o sztuce.
Te obrazy są bardzo dobre.
Jak na 15-latka są wręcz niezwykłe.
Ale dobór tematyki czasem budzi niepokój.
Bujna wyobraźnia. Ma to we krwi.
Chryste, ile teczek na nas macie?
Tu są tylko szkolne prace Gusa.
Mówiłam pani posterunkowej, że Gus uparcie wracał do jednego motywu.
Chyba nie ma na to paragrafu.
To jego praca na konkurs science fiction.
Jest dobra.
To jego portret rodzinny.
Jest piękny.
Lubi podróżować autem. Zawsze lubił.
Eli mówił, że Gus maluje sen, który przyśnił się im obu.
Umie dokładnie opisać ten sen.
PO CO JEJ MÓWIŁEŚ?
Dźwięk silnika samochodu, który zjeżdża z drogi,
zapach tapicerki.
Tak, cały Eli.
Lubi szczegóły.
Rzecz w tym, że wspólne sny się zdarzają,
ale bardzo rzadko.
Może więc bardziej by nam pomogło,
gdybyśmy nazwali ten przypadek po imieniu.
Nie snem, ale wspomnieniem.
Dwa dni po odejściu pańskiej żony doszło do wypadku.
Dajcie spokój. Po co wywlekacie to gówno?
Początkowo zeznała, że myślała, że usiłował pan zabić dzieci.
Brednie!
Wycofała to.
Była na mnie zła.
- Nie próbował pan ich zabić? - Skądże!
Jak wy to uwielbiacie.
Podoba wam się to, prawda?
Nie, Robercie.
Jestem tu, żeby wysłuchać twojej wersji wydarzeń.
Wszyscy chcemy dla chłopców jak najlepiej.
I najlepiej będzie mi ich odebrać?
Nikt tak nie mówi.
Ale obie tak myślicie.
Jak to ma niby pomóc?
Rozdzielicie ich.
Mają tylko siebie.
Oddacie ich do domu zastępczego. Powiecie, że tata to potwór.
Kocham tych chłopców.
To moi synowie.
Te czasy, kiedy byli mali…
To były najszczęśliwsze chwile w moim życiu.
Wywiózł ich pan poza miasto, w nocy w piżamach,
i w jakiś sposób wszyscy trzej wylądowaliście na dnie jeziora.
Kurwa!
Dobrze. Opowiem wam dokładnie, co się wydarzyło.
Zabrałem chłopców do wodospadów Cedar Creek
na biwak.
Ich mama i ja przeżywaliśmy ciężki okres.
Ale chłopcy uwielbiali biwaki
pod gwiazdami.
Zdarzają mi się ataki paniki, gdy jestem zestresowany.
Mam je od małego.
Dostałem drgawek.
Bardzo mocnych.
Zbliżałem się do zakrętu. Nie widziałem, gdzie jadę.
I nie zdawałem sobie sprawy, że jadę tak szybko.
Chodź tu!
Eli.
Eli, ocknij się.
Nie odchodź.
Myślałem, że stracę Elia.
Pomocy! Niech ktoś pomoże!
Gość, który mieszkał w domku na tamie, wezwał pomoc.
Błagam.
Potrząsałem nim.
Wzywałem Boga na pomoc. Modliłem się, żeby mi go oddał.
Mój piękny synek.
Już dobrze.
- Karetka już jedzie. - Eli.
Ale mnie nastraszyłeś.
Kiedy… przyjechała karetka,
powiedzieli, że nie my pierwsi tam wypadliśmy.
I tylko cudem nikomu nic się nie stało.
Mieliśmy szczęście.
Tato.
Dajcie nam chwilę.
Jesteśmy zajęci.
Spieprzajcie.
Czego chcecie?
Nie pozwól im nas zabrać. Nie pójdziemy.
Nieważne, co było kiedyś.
Nie chcemy mieszkać nigdzie indziej.
Robercie,
jeśli zapewnisz, że dzieci wrócą do szkoły
i zabierzesz je do matki, to jest to możliwe.
Wiem, że do dupy ze mnie ojciec.
Ale dam radę. Zacznę od nowa.
Zobaczycie.
Zobaczycie, chłopcy.
Do zobaczenia.
O rany.
Ale z ciebie brzydal.
Pewnie myśli to samo o tobie.
Raz miałem typa, co seksualnie wykorzystywał takie stwory.
Samice są ładniejsze.
Wygląd nie ma znaczenia, jeśli lubisz seks ze zwierzętami.
Do czego to?
Do przycinania zębów.
Żeby nie odgryzał kawałków mięsa innym samcom.
Jeśli chodzi o Lyle’a Orlika…
Atak rekina.
Parę osób zastanawia się, czy ten gość może wciąż żyć.
Przy takiej ranie musiałby mieć sporo szczęścia.
Wyglądał na szczęściarza?
Wydał mi się raczej pechowcem.
A to do czego?
Do przycinania paznokci.
Najwyraźniej jego syn stracił palec w wypadku domowym.
Świat jest niebezpieczny.
Jedna laska z Courier-Mail węszyła wokół tej historii.
Pogadam z szefem. Spytam, czy mamy zatkać przecieki.
Właśnie zatykaniem przecieków najbardziej się martwię.
- Dobrze wam radzę… - Tim, wyjaśnijmy sobie coś.
Póki to my płacimy tobie, a nie odwrotnie, nie masz prawa „dobrze nam radzić”.
Jestem po waszej stronie, Ivan.
Tylko próbuję ograniczyć do minimum ataki rekinów.
Więc rób, co do ciebie należy.
Usuń te dzieciaki z ulicy
i zadbaj, żeby dziennikarka nie węszyła tam, gdzie jej nie chcą.
- Pracuję nad tym. - Bez efektu.
Nie rób nic drastycznego.
Dziennikarka wie, że ma odpuścić, a dziećmi się zajmę.
Zrób to.
Albo zrobię to za ciebie.
- Dasz sobie radę? - Tak.
Dzwoneczku, mogę wypowiedzieć życzenie?
Drogi Gusie i Eliu,
tu wasz kumpel, Slim.
Dzwoniłem kilka razy, ale nikt nie odbiera.
Pewnie jesteście zajęci.
Chcę wam powiedzieć,
że otrzymałem złą wiadomość.
Nie chcę odchodzić w kłótni, więc jeśli macie chęć skoczyć na ryby…
Kurwa.
Chodź, przyniosę ci kolację. Chodź.
Tato, jesteśmy gotowi. Spóźnimy się na autobus.
U mamy są godziny odwiedzin.
Słuchajcie, chłopcy…
Nie dam rady. Przepraszam.
Kurwa, obiecałeś. Jak to nie dasz rady?
Nie wiem. Ona wciąż mnie nienawidzi.
Obwinia mnie o tę kraksę samochodową.
Wyjaśnimy jej to tak, jak ty wyjaśniłeś pani Birkbeck.
To nie wystarczy. Nie uwierzy.
- Nie. - Przynieś mu spodnie.
Dobra.
Nie pozwolą nam odwiedzić mamy bez ciebie. Idziesz.
Przepraszam, kolego.
Łap go.
Ja wciągnę mu spodnie.
- Trzymaj go, Gus! - Agorafobia!
- Nie! - Tak!
- Boże.
O Boże.
Co jest, do kurwy nędzy?
Moje serce. Mówię poważnie.
Wezwijcie karetkę.
- Z twoim sercem wszystko w porządku. - Wcale nie. Wezwij karetkę.
Nie żartuję.
Wybierz trzy zera.
Odsuń się, zajmiemy się nim.
Dobrze, Robercie. Oddychaj.
Wszystko będzie dobrze. Zabieramy cię na badania.
- To już się zdarzało? - Wiele razy.
Napad lękowy.
Zrobię EKG i badanie krwi.
Wieczorem do was wróci.
Cześć, Jim.
Hej, Rob.
Wybacz, Frankie, widzenie odwołane.
- Jak to? - Ojciec chłopców zasłabł.
Przyszli sami, ale nie mogą wejść bez dorosłego.
Pieprzyć to.
Daj spokój. Nie rób scen.
Chcę zobaczyć synów.
- Chcę zobaczyć synów! - Frankie!
Przestań, bo stracisz prawo do odwiedzin
i nie zobaczysz nikogo do świąt.
Chcę zobaczyć synów!
Mamo!
Ej, wy dwaj. Spierdalać, bo wezwę gliny.
Dawaj.
Cześć, Shelly.
Hej, Gus.
Dzięki.
Co u mamy?
Jeszcze nie wiem. Tata miał nas do niej zabrać.
Lubię twoją mamę. Uściskaj ją mocno ode mnie.
Na widzeniach nie wolno się przytulać.
Na kulach też się nie da.
Jak idzie leczenie?
Nie ma leczenia.
Dystrofia mięśniowa.
Najgorszy rodzaj.
Można tylko patrzeć, jak się pogarsza.
Po jakimś czasie będę za słaba na kule.
Potem będę na wózku, aż będę za słaba, żeby oddychać.
Ale cuda się zdarzają.
Ty znowu mówisz.
Pieprzyć cuda.
Powiedz, jak mogę pomóc.
Chcesz burgera?
Może być.
KOTWICZKA NA LINIE
SZNUR
KOTWICZKA Z DREWNIANYCH DRĄŻKÓW DO HAMAKA
PRZESKOK HALLIDAYA
Rozmawiam z Gill?
Muszę się spotkać ze Slimem Hallidayem.
Eli.
Jestem przyjacielem.
Przekaż, że potrzebuję rady.
Złowiłeś coś?
Tylko drobnicę.
Wróciłeś do szkoły?
Tak.
Gliny nam kazały.
- Brawo. U mamy byliście? - Nie odpowiada na nasze listy.
- Może się wstydzi. - Czego?
Nie zrobiła nic złego.
Kobiety bywają dziwne.
Może klawisze nas do niej nie dopuszczają,
żebyśmy nie gadali o Lyle’u i Ivanie Krollu.
Na pewno za wami tęskni,
ale chciałaby, żebyście zapomnieli o tym wszystkim i żyli dalej.
Wyślij jej pudding pod choinkę.
Nie dostanie go. Zatrzymują nasze przesyłki.
Czasem tak robią.
Są inne sposoby niż usługi pocztowe.
Jakie?
Zaczekaj.
Bierze?
Skubie.
Jakie inne sposoby?
Jest taki gość.
George Masoumi.
Od 12 lat dostarcza owoce na Boggo Road.
Strażnicy go znają
i nie sprawdzają, co ma na dnie skrzynek.
Co można przemycić?
Co chcesz. Papierosy, seksowną bieliznę.
Po co komu seksowna bielizna w więzieniu?
Kolejna niewyjaśniona tajemnica życia.
Więc gdybym chciał potajemnie przesłać mamie paczkę,
wystarczy, że dam George’owi forsę.
Nie musisz mu płacić. Pomogłem jego bratu w odsiadce.
Ma u mnie dług.
- Co jej wyślesz? - Sprzęt do ucieczki.
Rusz głową. Złapią ją i wydłużą wyrok.
Tobie się udało.
Co miałem do stracenia? Dostałem dożywocie.
- Ona wyjdzie za cztery Gwiazdki. - Cztery lata, Slim.
Będę miał 17 lat.
Przepraszam. Po prostu za nią tęsknię.
Nie mam już dorosłych.
Zostaliście tylko ty i Robert.
Wiem. Ale cztery lata to pryszcz w kosmicznej perspektywie.
I skrócą jej wyrok za dobre zachowanie.
Wykaż się w szkole. Żeby była z ciebie dumna.
Chwila.
Masz branie?
Tak, to ten lucjan.
Skurczybyk waży już z dziesięć kilo. Ganiam za nim, odkąd tu przyjechałem.
Sprytny jak diabli.
Szkoda byłoby wykorkować przed nim.
Zostało ci jeszcze parę ładnych lat.
Nie do końca.
Rak owsianokomórkowy. Czwarte stadium.
Ile jest tych stadiów?
Cztery.
Więc ile ci zostało?
Parę miesięcy.
Parę miesięcy?
Czemu nic nie mówiłeś?
Chciałem napisać list,
ale nie mam do tego smykałki.
Powiedz, że się leczysz.
Nie tknę tego gówna. Chcę inaczej umrzeć.
Nie możesz umrzeć, Slim. Jesteś jedynym tatą, jaki nam został.
Macie Roberta.
I szczerze mówiąc,
już nauczyłem cię wszystkiego, co wiem.
Musisz zacząć się leczyć.
Musisz żyć.
Proszę.
„Ruchomy palec pisze, a napisawszy rusza dalej.
Ni twa pobożność, ni litość
nie cofną go, by wymazał choć pół linijki.
Ani twoje łzy nie zmyją choć jednego słowa”.
Rubajjaty Omara Chajjama. Najlepsza poezja, jaką napisano.
Łap wędkę!
To ta pieprzona ryba!
Łap wędkę!
- Zwijaj! - To cholerny rekin?
To ten lucjan, o którym ci mówiłem. Ciągnij drania!
Dawaj go!
Popuść trochę.
Pozwól mu popływać. Niech z tobą walczy!
Zablokuj! Do diabła!
Nie pozwól mu…
Mamy go! Wypływa!
Nic z tego. Chodź tu.
O Boże.
Slim, mam go!
Bierz podbierak.
Slim, proszę.
Odezwij się.
Proszę. Obudź się.
Obudź się, Slim. Proszę.
Pomocy!
Pomóżcie mi, proszę!
Pomocy!
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI TRENTA DALTONA
Napisy: Przemysław Rak