เมื่อคืนข้าเห็นสายฟ้าฟาด
แปลกมาก เพราะไม่เห็นจะมีเมฆเลย
เจ้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้นใช่ไหม
เจ้าต้องหัดควบคุมมันนะ
และมันจะไม่ง่ายหรอก
การใช้พลังแบบนั้น อาจทําให้มึนเมาได้ หากเจ้ายอมมัน
ว่าแต่ เจ้ามาที่นี่ทําไม
ข้าหวังว่าท่านจะช่วยข้าได้
ถ้าข้าอยากตามหาดาบ ที่ซูสหลอมให้ข้า ข้าต้องทําอย่างไร
ทําไม
มันเป็น... สิ่งเดียวที่เขาทิ้งไว้ให้ข้า
มีเหตุผลนั้นข้อเดียวรึ
เจ้าต้องใช้แร่อะดาแมนทีน
แต่ไม่ใช่แร่อะดาแมนทีนอะไรก็ได้
มันต้องขุดมาจากสายแร่เดียวกับ ที่เจ้าชักดาบออกมา
วางมันไว้ในนี้
แล้วมันจะนําทางเจ้าไปหาดาบ
- ขอบคุณ - ถ้าตัดสินใจจะไปแล้ว ก็ระวังตัวด้วย
ล่าสุดที่ข้าได้ยินมา ดาบยังปักอยู่ในหัวของทาลอส
ครึ่งหนึ่งของพวกเขามาเพื่อบอกลา
ขณะที่อีกครึ่งหนึ่งมาที่นี่ เพื่อยืนยันการสวรรคตอันกึกก้อง
ท่านพ่อช่างเข้าใจยากเหลือเกิน
ซึ่งเป็นการพูดว่ามีข้อบกพร่องอย่างสุภาพ
แต่ไม่มีใครกล้าท้าทายเขา
ยกเว้นเฮร่า
เขาตายแล้วจริงหรือ
ตายไปจากที่นี่
หลังจากพิธีพรุ่งนี้ เขาจะเดินทางไปยังยมโลก
แต่... เขาเป็นอมตะ
เขาจะตายได้ยังไง
เราไม่ได้ตายแบบมนุษย์
แต่ไม่ว่ายังไงเราก็ถูกพิพากษา
และเราสบายใจได้ว่าเขาตายดีแล้ว
แต่ถ้าเราถูกลืม เราอาจจางหายไปในห้วงนรกแห่งยมโลก
ดังนั้นเราต้องเล่าเรื่องการกระทําของพ่อเรา
เตือนคนอื่นๆ ให้ทําเครื่องสังเวยในนามของเขา
ข้าสัญญา สาวกของข้าจะสร้างวิหารมากมาย เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา
ข้าจะไม่ยอมให้พ่อของเราถูกลืม
และในขณะที่เราปกป้องสิ่งที่เขาทําบนโลก
เราก็ต้องปกป้องมันที่นี่ด้วย
สมาพันธ์แห่งโอลิมปัส รวมเหล่าเทพแห่งเฮลลาสไว้ด้วยกัน
แต่ไม่มีพันธมิตรใดที่คงอยู่ตลอดกาล
ความกลัวที่มีต่อพ่อกับลุงของเราเท่านั้น ที่ช่วยให้รอดพ้นจากคนอื่น
เจ้าแห่งยมโลกอยู่ที่ไหนนะ
(มหาศึกโลหิตเทพ)
ไปเดินเล่นกับข้าสิ
รู้ไหมว่าเราอยู่ที่ไหน
หัวใจข้าเจ็บปวด และความรู้สึกของข้าลดลง
เพราะแม่น้ําลีธีที่ข้าเคยจมลงไป
ทุกครั้งที่ข้าผ่านมา ข้าจะคิดดื่มน้ําของมัน
เพราะลีธีลบความทรงจํา และความเจ็บปวดทั้งหมด
ปลดปล่อยเราจากอดีต และทุกสิ่งที่ทําให้เราเป็นทุกข์
แต่ข้าไม่ดื่ม
รู้ไหมเพราะอะไร
ภรรยาข้าจะเป็นยังไงล่ะ
ลูกๆ ข้าล่ะ
พวกเขาจะยังผูกพันกับที่นี่ เช่นเดียวกับข้า
บางทีวันหนึ่ง เราอาจเป็นอิสระจากมัน
ในโลกเบื้องบน
นั่นคือสิ่งที่ข้าหวังไว้
ความสุข ความสุขที่แท้จริง
และเจ้าก็มีได้เช่นกัน
อธิษฐานขอความสุขสิ
แล้วแม่น้ําจะแสดงความทรงจํา ที่มีความสุขที่สุดให้เจ้าเห็น
เจ้าจะได้รู้สึกถึงความเบิกบานใจอีกครั้ง
ข้าเข้าใจความเจ็บปวดที่เกาะยึดเจ้า
ยิ่งรักมากเท่าไหร่
ก็ยิ่งทุกข์มากเท่านั้น
ข้าก็เคยเป็นเช่นกัน
ข้าไม่เคยต้องการดินแดนนี้
เหล่ากวีเล่าขานเรื่องสมบัติล้ําค่าของข้า
และดินแดนทั้งหมดที่ข้ามีอํานาจอยู่ที่นี่
แต่พวกเขาไม่รู้ความจริง
การอยู่ในยมโลกเป็นพิษต่อเรา
เราทนอะไรได้ไม่มากนัก
ข้าไม่มีท้องฟ้าหรือทะเล
อาณาจักรของข้า...
คือคุก
คุกที่ข้าไม่อาจทานทนได้ด้วยซ้ํา
ไม่มีใครอยากฟังคนตายกรีดร้องไม่หยุดหรอก
เวลาที่ข้าได้อยู่ห่างจากยมโลกนั้นมีจํากัด
และความเจ็บปวดที่ท่วมท้นจะเกิดขึ้น
ยามที่ข้าจากไปนานเกินไป
ข้ายังจําครั้งแรกที่เห็นนางได้
ความเจ็บปวดมากแค่ไหนก็หยุดข้าไม่ได้
นางคือที่พักพิงที่ข้าต้องการ
ความอ่อนโยนที่ข้าโหยหา
นั่นใครน่ะ
ข้ารู้ว่าเดมิเทอร์แม่ของนางจะไม่มีวันชอบข้า
เพราะไม่มีเทพีองค์ใด โดยเฉพาะผู้ที่เป็นรัศมีแห่งแสงอย่างเพอร์เซโฟนี่
จะอยากใช้ชีวิตอยู่ในยมโลก
แต่เมื่อเราถูกตัดขาดจากโลกภายนอก การได้เห็นคนเช่นนั้นคือของขวัญ
เราจะไม่เพียงต้องการมัน
แต่เรายังรู้สึกอยากกลับไปหามัน
ไม่นะ
ไม่เป็นไรนะ เพื่อนยาก
แต่ข้าจะเสนออะไรให้นางได้ล่ะ
ไม่เป็นไรนะ
สําหรับเพื่อนอาชาของเจ้า
ขอบคุณ
ท่านอีกแล้วใช่ไหม
คนที่เคยมาหาข้าก่อนหน้านี้
ทําไมท่านไม่แสดงตัวล่ะ
ข้าอยากแสดงตัว
แต่ข้ารู้ว่าหากทําเช่นนั้นก็จะมีแต่ปวดใจ
ข้าจึงตัดสินใจเลิกไปหานาง
ข้าเองก็รู้ว่ามันเหมือน การรักคนที่เรามิอาจครอบครองได้
ข้าเองก็รู้ว่าการต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว และเจ็บปวดมันเป็นเช่นไร
คุกของข้าคือยมโลก
ของเจ้าคือป่าแห่งนั้น
ที่ที่เจ้าซ่อนตัวจากอาคริเซียสและลูกชายของเขา ตอนที่พวกเขาตามล่าเจ้า
นักบวชหญิงคือดวงดาวในความมืดมนของเจ้า
ดวงดาวของข้าคือเพอร์เซโฟนี่
และข้าก็เหมือนเจ้า แม้จะพยายามเพียงใด ก็ไม่อาจอยู่ห่างได้
ข้าเริ่มไปหานาง
และพูดคุยกับนางจากเงามืด
เมื่อสิ่งเดียวที่เรารู้จักคือความมืด
เราย่อมแสวงหาแสงสว่าง
เราทั้งคู่พบที่หลบภัยที่ปลอดภัยในนั้น
ความสงบที่เราไม่เคยคิดว่าจะรู้จัก
การทําสวนสอนให้เรามองโลกต่างออกไป
ยังไงรึ
เราสังเกตเห็นรายละเอียดในทุกอย่าง
เส้นบนใบไม้ ความชื้นของดิน
การใส่ใจรายละเอียดเหล่านั้น สําคัญต่อความอยู่รอดของสวนของเจ้า
นั่นคือเหตุผลที่เจ้าชื่นชม แม้แต่สิ่งที่เล็กน้อยที่สุดของสิ่งที่ทําให้สุขใจ
เจ้ายกย่องข้าเกินไปแล้ว
ความจริงก็คือ การทําสวนคือการหลบหนี
จากอะไร
แม่ข้า
นางหวังดี แต่นาง...
นางเป็นคนเรื่องมากน่ะ
ยังไงรึ
อย่างแรกเลย นางรบเร้าให้ข้าแต่งงานตลอดเวลา
เรื่องนั้นเจ้าโทษนางไม่ได้หรอก
นางอยากให้เจ้ามีความสุข
ข้าไม่ต้องมีผู้ชายก็มีความสุขได้
หากนางรู้จักข้า
นางจะไม่มีวันจับข้าหมั้นหมายโดยที่ข้าไม่ยินยอม
พวกเขาแย่ถึงเพียงนั้นเลยรึ
นางสนใจแต่การสืบเชื้อสายราชวงศ์ แต่พวกเขาหลงตัวเองอย่างมาก
โดยเฉพาะเอรีส แค่คิดถึงเขาข้าก็คลื่นไส้แล้ว
พวกเขาไม่เหมือนเจ้า
เจ้าชื่นชมแม้แต่ดอกไม้ดอกเล็กที่สุด
หรือแค่การพูดคุยในสวนแห่งนี้
เจ้าจะตั้งใจฟังจริงๆ
ข้ารู้สึกว่าเจ้ารู้จักข้า ในแบบที่พวกเขาจะไม่มีวันรู้จัก
ข้าตั้งตารอครั้งหน้านะ
ข้าก็เช่นกัน
ข้ามีความรัก
แต่ข้าสาบานไว้ว่าจะไม่ข้ามเส้นนั้น
เหมือนที่เจ้าสาบานเช่นกัน
แต่ละวันมันยากขึ้นเรื่อยๆ
มันทําให้ข้าเป็นบ้า
ความปรารถนาของข้าที่จะได้พบนาง มีแต่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ข้าคิดถึงเจ้านะ หายไปไหนมา
เป็นเรื่องจริงสินะ
เจ้ามีคนอื่น
- เจ้ามาทําอะไรที่นี่ - มันเป็นใคร
ข้าแค่อยากรู้ว่าข้าแข่งกับใครอยู่
เจ้าไม่ได้แข่งกับใครอยู่ทั้งนั้น
เจ้าแพ้ไปแล้ว
อย่ามั่นใจนัก
เจ้าเมารึ
ข้าเอาของขวัญมาให้เจ้า
มันทํามาจากเหล็กกล้าโครเมียม
และหนังของวัวสาวที่ดีที่สุดของซูส
ไม่น่าต้องลําบากเลย
- ลองใส่ดูสิ - อย่าแตะต้องข้านะ
นี่ ทําอะไรน่ะ ปล่อยข้านะ
พอได้แล้ว เอรีส
ไปซะ ไม่งั้นจะฆ่าเจ้า
เป็นอะไรรึเปล่า
- ไม่ - อ่อ หมอนี่สินะ
เจ้าควรละอายใจบ้าง
ส่วนเจ้าจะข่มขู่ใครก็ควรระวังหน่อย ตาเฒ่า
เจ้าโง่กว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก
ไปซะ ไม่เช่นนั้นจะมีการนองเลือดแน่
ข้าเลือกการนองเลือด
ไม่!
มันจบแล้ว
ไม่
มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
ขอบคุณ
นึกว่าเจ้าจะไม่มีวันเผยตัวกับข้าเสียแล้ว
ข้าเอาสิ่งนี้มาให้เจ้า
นี่อะไรรึ
ของขวัญอําลา
อะไรนะ ทําไมล่ะ
ข้าทนเห็นเจ้าไม่ได้ เพราะรู้ว่าเราไม่อาจอยู่ด้วยกันได้
ข้าอยากอยู่กับเจ้า จริงๆ นะ ข้ารักเจ้า
แต่ข้าก็ไม่อยากทําให้แม่ข้าเสียใจเช่นกัน
ถึงแม้นางจะเป็นคนเรื่องมาก
แต่ข้าก็รักนางเช่นกัน
ข้าเข้าใจ
แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าข้าต้องการอะไร
ในแบบที่ข้าไม่เคยรู้มาก่อน
แล้วแม่เจ้าล่ะ
แม่ข้าต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับในสิ่งที่ข้าต้องการ
เมื่อวิญญาณสองดวงเกิดมาคู่กัน
ไม่มีสิ่งใดแยกพวกเขาจากกันได้
ไม่นะ อย่ากิน!
ถ้าเจ้ากินอาหารของคนตาย
เจ้าจะผูกพันกับยมโลก
ตลอดไป
นั่นคือ... แม่ของเจ้า
ข้าค้นหาเจ้าทั่วแดนสวรรค์และโลก
เกิดอะไรขึ้น
เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า
เฮดีสช่วยข้าไว้
ช่วยเจ้ารึ
ข้าไม่รู้จะทําอย่างไรเลยหากไม่มีเขา
ท่านแม่ ข้ามีเรื่องจะเล่า ให้ท่านฟังมากมายเหลือเกิน
กลับไปเล่าที่บ้านได้
ไปกันเถอะ
ข้าไม่ไป
ข้าจะอยู่ที่นี่
ท่านแม่
ข้าเลือกคู่หมั้นหมายของข้าแล้ว
ไม่จริงใช่ไหม
ข้าพูดจริงๆ
ลูกรัก เจ้ากําลังหัวเสีย
นี่ไม่ใช่เวลาตัดสินใจอย่างหุนหันพลันแล่น
ไม่ ข้าไม่เคยมั่นใจอะไรเท่านี้เลยในชีวิต
ฟังข้านะ
เจ้าคือดอกไม้ เด็กน้อย
หากไม่มีแสงแดด เจ้าจะเหี่ยวเฉาและตายในหลุมชื้นแฉะนี้
ข้าไม่ยอมหรอก
ไปกันได้แล้ว
ข้าขอโทษ แต่ข้าตัดสินใจแล้ว
ทําอะไรน่ะ
ข้าจะตัดสายสัมพันธ์
ไม่!
เพอร์เซโฟนี่กินทับทิมไปหกเมล็ด
ผูกมัดตัวเองกับยมโลก
เพื่อข้า
เพียงแต่เดมิเทอร์ไม่อาจทนได้
นางบอกทุกคนว่าข้าลักพาตัวลูกสาวนางไป และโกรธกริ้วมาก
นางเอาความสิ้นหวังไปยังสวนบนโลก
ต้องการให้เพอร์เซโฟนี่กลับไป
เพื่อทําให้นางสงบ ซูสจึงตัดสินว่า ในเมื่อเพอร์เซโฟนี่กินทับทิมไปหกเมล็ด
นางจะใช้เวลาอยู่ที่นี่หกเดือน และอยู่กับเดมิเทอร์หกเดือน
แต่ในระหว่างที่นางอยู่ที่นี่
เดมิเทอร์ก็ทําให้ทุกคนเป็นทุกข์เช่นเดียวกับนาง
โลกถึงได้หลับใหล ภายใต้ความหนาวเหน็บทุกฤดูหนาว
แต่ข้าหมดความอดทนแล้ว
ข้าจะไม่ยอมให้ภรรยาของข้า ถูกพรากไปจากข้าครั้งแล้วครั้งเล่าอีก
จะไม่ยอมเห็นลูกๆ ของข้าหลั่งน้ําตา ทุกต้นฤดูใบไม้ผลิอีก
ถึงเวลาที่ต้องลงมือแล้ว
และไม่มีใครเข้าใจเรื่องนั้นดีไปกว่าเจ้า
ดูนั่นสิ
พวกมันคือภูตผีที่ไม่สามารถข้ามมาได้
ล่องลอยอย่างไร้จุดหมายในความทรมาน
เจ้าไม่เคยรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง
แต่ความตายเปิดเผยทุกอย่าง
นางกําลังจะละทิ้งคําสาบาน
และเกียรติยศทั้งหมด ที่มาพร้อมกับการเป็นนักบวชหญิง
เพื่อเจ้า
พวกเจ้าจะหนีไปด้วยกัน
แต่สองวันก่อนที่เจ้าจะออกเดินทาง
เจ้าได้รู้ว่าคนที่ทําให้เจ้ามีแผลเป็นนั่นคือใคร
ผู้ชายที่ฆ่าผู้หญิงที่เลี้ยงเจ้ามา
นางขอให้เจ้าหนีไปกับนาง ให้เจ้าละทิ้งอดีตซะ
จําได้ไหมว่านางพูดว่าอะไร
"อย่าให้ความเกลียดชังเปลี่ยนเจ้าให้กลายเป็น
สิ่งที่เจ้าตั้งใจจะทําลาย"
ใช่ แต่เจ้าไม่สนใจคําพูดนาง
เจ้าผิดสัญญาและเจ้าเริ่มออกไปแก้แค้น
เราต่างรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น
เจ้าไม่ได้ไปพบนางในป่า
แต่เจ้าเกิดใหม่ในคืนนั้น
และสุดท้ายเมื่อเจ้าไปตามหานางได้
เจ้าก็หานางไม่พบ
เพราะนางอยู่ที่นี่
เกิดอะไรขึ้นกับนาง
บอกมาสิ
ทําไม เจ้าเปลี่ยนสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้หรอก
แต่เจ้าช่วยนางได้
นางจําเจ้าไม่ได้
นางเห็นแต่เจ้าที่กลายเป็นปีศาจไปแล้ว
ปล่อยวางความโกรธแล้วไปช่วยนางเถอะ
มอบความสงบสุขที่นางควรได้รับให้นาง
แต่นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของเจ้าแล้ว
ข้าจะไม่ยื่นข้อเสนอให้เจ้าอีก
ดูนางสิ ดูสิว่านางทรมานแค่ไหน
จงช่วยนาง นางต้องมาอยู่ที่นี่เพราะเจ้า
ช่วยข้า แล้วเราจะยุติ ความทรมานของคนที่เรารักได้
ตลอดกาล
ตกลง
แต่เจ้าต้องสัญญาว่าจะพานางมาที่นี่ และให้นางดื่มน้ํา
ข้าอยากให้นางลืมทุกอย่างเกี่ยวกับข้า และความเจ็บปวดที่ข้าเป็นต้นเหตุ
ช่วยด้วย!
คําบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล