Widziałem wczoraj piorun.
Dziwne, biorąc pod uwagę, że niebo było bezchmurne.
Wiesz coś na ten temat?
Musisz nauczyć się to kontrolować.
Nie będzie łatwo.
Taka moc może być toksyczna, jeśli na to pozwolisz.
A więc czemu zawdzięczam tę przyjemność?
Liczyłem na twoją pomoc.
Gdzie mam szukać miecza, który wykuł dla mnie Zeus?
Czemu pytasz?
To jedyna pamiątka, jaką po nim mam.
To jedyny powód?
Przyda ci się adamantyna, ale nie byle jaka.
Musi pochodzić z tej samej żyły, z której wyjąłeś miecz.
Umieść ją tutaj,
a ona zaprowadzi cię do miecza.
- Dziękuję. - Uważaj na siebie.
Słyszałem, że miecz wciąż tkwi w głowie Talosa.
Połowa z nich przyszła oddać mu hołd.
A druga połowa jest tu, by potwierdzić piorunujący upadek.
Ojciec był skomplikowany.
Tak się mówi, kiedy ktoś ma sporo wad.
Ale nikt mu się nie postawił.
Poza Herą.
Naprawdę odszedł?
Zniknął z tego miejsca.
Po jutrzejszej ceremonii uda się do Podziemia.
Ale przecież jest nieśmiertelny.
Jak może umrzeć?
Nie umieramy jak śmiertelnicy.
Ale i tak stajemy przed sądem.
Pocieszające jest to, że poniósł godną śmierć.
Możemy zniknąć w otchłani, gdy świat o nas zapomni.
Musimy opowiadać o czynach naszego ojca.
Przypominać, by składano ofiary w jego imieniu.
Obiecuję, że moi wyznawcy zbudują wiele świątyń na jego cześć.
Ojciec nie zniknie w mrokach niepamięci.
Chroniąc jego dziedzictwo na Ziemi,
musimy chronić je również tutaj.
Liga Olimpu zjednoczyła wszystkie bóstwa Hellady.
Ale wszystkie sojusze w końcu wygasają.
Tylko strach przed ojcem i wujami trzymał pozostałych w ryzach.
A gdzie się podziewa Władca Podziemia?
Przejdźmy się.
Wiesz, gdzie jesteśmy?
Me serce krwawi, a zmysły gasną,
bo w rzece Lete zatonąłem.
Za każdym razem, gdy tędy przechodzę, myślę o wypiciu tej wody.
Lete wymazuje wszystkie wspomnienia i ból.
Uwalnia cię od przeszłości i wszystkiego, co ci dolega.
Ale nie robię tego.
Wiesz dlaczego?
Co stałoby się z moją żoną?
Z moimi dziećmi?
Wciąż byliby związani z tym miejscem. Tak jak i ja.
Być może pewnego dnia uwolnimy się
i trafimy na powierzchnię.
Właśnie na to liczę.
Na prawdziwe szczęście.
A ty możesz mieć to samo.
Pragnij szczęścia,
a rzeka pokaże ci twoje najszczęśliwsze wspomnienie,
byś znów poczuł radość.
Znam ten ból.
Im większa miłość,
tym większy smutek.
Mnie też to spotkało.
Nigdy nie chciałem tego królestwa.
Poeci opowiadają o moich nieprzebranych skarbach.
I o wszystkich królestwach, które tu się spotykają.
Ale nie znają prawdy.
Życie w Podziemiu cię zatruwa.
Każdy ma swoje granice.
Nie otrzymałem niebios ani mórz.
Moje królestwo...
było więzieniem.
Nawet ja nie mogłem tego znieść.
Nikt nie chce słuchać ciągłego wrzasku martwych.
Mój czas poza Podziemiem jest ograniczony.
Gdy nie ma mnie zbyt długo, pojawia się przytłaczający ból.
Wciąż pamiętam moment, w którym zobaczyłem ją po raz pierwszy.
Żadne tortury by mnie nie odstraszyły.
Była schronieniem, którego potrzebowałem.
Czułością, za którą tęskniłem.
Kto tam?
Wiedziałem, że jej matka Demeter nigdy mnie nie zaakceptuje.
I że żadna bogini, a zwłaszcza tak promienista jak Persefona,
nie zechce zamieszkać w Podziemiu.
Ale gdy jesteś odcięty od świata, widok kogoś takiego jest darem.
Nie tylko go potrzebujesz, ale musisz do niego wracać.
Nie.
Spokojnie, przyjacielu.
Ale co ja mogłem jej zaproponować?
Już dobrze.
Dla twojego przyjaciela.
Dziękuję.
To znowu ty, prawda?
Odwiedziłeś mnie już wcześniej.
Czemu się nie ujawnisz?
Chciałem,
ale wiedziałem, że wywoła to jedynie ból serca.
Postanowiłem przestać ją odwiedzać.
Ja też wiem, jak to jest stracić kogoś, kogo się kocha.
Ja też wiem, jak to jest żyć w odosobnieniu i cierpieniu.
Moim więzieniem było Podziemie.
Twoim był las,
w którym ukrywałeś się przed Akryzjuszem i jego synami.
Kapłanka była dla ciebie niczym gwiazda w ciemnościach.
Moją gwiazdą była Persefona.
Tak jak ty, chciałem dać jej spokój, ale nie mogłem się powstrzymać.
Zacząłem ją odwiedzać
i przemawiać do niej z cienia.
Gdy jedyne, co znasz, to mrok,
tęsknisz za światłem.
Dla nas obu były one bezpieczną przystanią.
Pokojem, którego nie spodziewaliśmy się zaznać.
Ogrodnictwo nauczyło cię inaczej patrzeć na świat.
Co masz na myśli?
Dostrzegasz detale we wszystkim.
Żyłki liści, wilgoć gleby.
Uważność na szczegóły jest kluczowa dla przetrwania ogrodu.
Dlatego doceniasz nawet najmniejsze błogosławieństwa.
Chyba mnie przeceniasz.
Prawda jest taka, że ogrodnictwo to ucieczka.
Przed czym?
Przed moją matką.
Chce dobrze, ale...
Jest skomplikowana.
Jak to?
Po pierwsze, wierci mi dziurę w brzuchu, żebym wyszła za mąż.
Nie możesz jej za to winić.
Chce twojego szczęścia.
Nie potrzebuję mężczyzny do szczęścia.
Gdyby mnie znała, nie swatałaby mnie bez mojej zgody.
Wszyscy zalotnicy byli tacy źli?
Zależy jej na zięciu z królewskiego rodu. Ale oni są tacy zarozumiali.
Zwłaszcza Ares. Sama myśl o nim przyprawia mnie o mdłości.
Nie są tacy jak ty.
Doceniasz nawet najmniejszy kwiatek.
Albo zwykłą rozmowę na łące.
Naprawdę mnie słuchasz.
Czuję, że znasz mnie w sposób, w jaki oni nigdy mnie nie poznają.
Już czekam na kolejne spotkanie.
Ja też.
Byłem zakochany.
Ale obiecałem, że nie przekroczę tej granicy.
Tak jak i ty.
Z każdym dniem było coraz trudniej.
Myślałem, że zwariuję.
Moje pragnienie, by ją zobaczyć, rosło i rosło.
Tęskniłam za tobą. Gdzie się podziewałeś?
Czyli to prawda.
Masz kogoś innego.
- Co tu robisz? - Kto to jest?
Chcę wiedzieć, z kim rywalizuję.
Z nikim nie rywalizujesz.
Już przegrałeś.
Nie bądź taka pewna.
Jesteś pijany?
Przyniosłem ci prezent.
Powstał ze stali chromowej,
a skóra pochodzi od najlepszych jałówek Zeusa.
Nie trzeba było.
- Przymierz. - Nie dotykaj mnie.
Co ty robisz? Zostaw mnie.
Dosyć tego, Aresie!
Odejdź albo zginiesz.
Jesteś cała?
- Tak. - A więc to on.
Powinieneś się wstydzić.
A ty powinieneś uważać, komu grozisz, starcze.
Jesteś głupszy, niż myślałem.
Odejdź albo poleje się krew.
Wybieram rozlew krwi.
Nie!
Wystarczy.
Nie.
To dopiero początek.
Dziękuję.
Myślałam, że już nigdy się nie ujawnisz.
To dla ciebie.
Co to takiego?
Pożegnalny prezent.
Co? Dlaczego?
Nie mogę znieść twojego widoku, wiedząc, że nie możemy być razem.
Chcę być z tobą. Kocham cię.
Ale nie chcę skrzywdzić matki.
Choć bywa nieprzyjemna,
to ją też kocham.
Rozumiem.
Ale teraz wiem, czego chcę.
Nigdy nie wiedziałam tego jaśniej.
A co z twoją matką?
Musi nauczyć się akceptować moje pragnienia.
Gdy dwie dusze są sobie przeznaczone,
nic ich nie rozłączy.
Nie!
Jeśli zjesz pożywienie zmarłych, zostaniesz w Podziemiu.
Na zawsze.
To twoja matka.
Przeszukałam całe niebo i ziemię.
Co się stało?
Jesteś cała?
Hades mnie uratował.
Uratował cię?
Nie wiem, co bym bez niego zrobiła.
Matko, mam ci tyle do powiedzenia.
Opowiesz mi w domu.
Jedźmy.
Nigdzie nie idę.
Zostanę tutaj.
Matko.
Przedstawiam ci mojego przyszłego męża.
Nie mówisz poważnie.
Wręcz przeciwnie.
Moja droga, jesteś roztrzęsiona.
Nie czas na pochopne decyzje.
Nigdy niczego nie byłam bardziej pewna.
Posłuchaj mnie.
Jesteś kwiatem, dziecko.
Bez słońca uschniesz i umrzesz w tej dziurze.
Nie pozwolę na to.
Chodźmy już.
Przykro mi, ale podjęłam już decyzję.
Co ty wyprawiasz?
Odcinam pępowinę.
Nie!
Persefona zjadła sześć nasion granatu, wiążąc się z Podziemiem.
Dla mnie.
Demeter nie mogła tego zdzierżyć.
Powiedziała wszystkim, że ją porwałem i była tak wściekła,
że sprowadziła spustoszenie na Ziemię,
domagając się powrotu Persefony.
Aby ją uspokoić, Zeus postanowił, że skoro Persefona zjadła sześć nasion,
spędzi tu sześć miesięcy w roku, a pozostałe sześć z Demeter.
Ale podczas rozłąki z córką
Demeter dba o to, by wszyscy cierpieli na równi z nią.
Dlatego każdej zimy Ziemia zasypia pod warstwą śniegu.
Ale mam już tego dość.
Odmawiam konieczności przeżywania ciągłych rozstań z żoną.
Nie chcę patrzeć na łzy moich dzieci na początku każdej wiosny.
Nadszedł czas działania
i nikt nie rozumie tego lepiej niż ty.
Spójrz.
To upiory, których nie stać na przeprawę.
Dryfują bez celu w udręce.
Nie wiedziałeś, co się z nią stało.
Ale śmierć ujawnia wszystko.
Chciała zrezygnować ze ślubów i zaszczytów, jakie daje bycie kapłanką.
Dla ciebie.
Chcieliście razem uciec.
Ale dwa dni wcześniej dowiedziałeś się,
gdzie jest człowiek, któremu zawdzięczasz swoją bliznę.
Morderca kobiety, która cię wychowała.
Błagała cię, byś z nią uciekł i zapomniał o przeszłości.
Pamiętasz, co powiedziała?
„Nie pozwól, by nienawiść zmieniła cię w coś, co chcesz zniszczyć”.
Tak, ale nie posłuchałeś jej słów.
Złamałeś obietnicę i dałeś się ponieść żądzy zemsty.
Obaj wiemy, co było potem.
Nie spotkałeś się z nią w lesie.
Zamiast tego tamtej nocy się odrodziłeś.
A kiedy w końcu zacząłeś jej szukać,
nie mogłeś jej odnaleźć.
Gdyż była tutaj.
Co ją spotkało?
Mów.
Dlaczego? Nie zmienisz tego, co się stało.
Ale możesz jej pomóc.
Ona cię nie rozpoznaje.
Widzi tylko potwora, którym się stałeś.
Wyzbądź się wściekłości i pomóż jej.
Daj jej spokój, na jaki zasługuje.
Ale to twoja ostatnia szansa.
Drugiej propozycji nie otrzymasz.
Spójrz na nią! Patrz, jak cierpi!
Pomóż jej! To przez ciebie tu trafiła.
Pomóż mi, a położymy kres cierpieniom naszych bliskich.
Raz na zawsze.
Niech będzie.
Ale obiecaj, że ją tu przyprowadzisz i dasz jej się napić tej wody.
Chcę, żeby straciła wspomnienia o mnie i o bólu, który jej zadałem.
Pomocy!
Napisy: Tomasz Suchoń