Είδα έναν κεραυνό χθες βράδυ.
Παράξενο, αν σκεφτείς ότι δεν υπήρχαν σύννεφα.
Δεν ξέρεις τίποτα σχετικό, έτσι;
Θα πρέπει να μάθεις να το ελέγχεις.
Και δεν θα είναι εύκολο.
Η χρήση τέτοιας δύναμης μπορεί να γίνει μεθυστική, αν την αφήσεις.
Λοιπόν, σε τι οφείλω τη χαρά;
Ήλπιζα να με βοηθήσεις.
Πώς μπορώ να βρω το ξίφος που σφυρηλάτησε για μένα ο Δίας;
Γιατί;
Μόνο αυτό μου έχει απομείνει από εκείνον.
Αυτός είναι ο μόνος λόγος;
Θα χρειαστείς αδάμαντα,
αλλά όχι οποιονδήποτε αδάμαντα.
Πρέπει να έχει εξορυχθεί από τη φλέβα από την οποία έβγαλες το ξίφος.
Βάλ' τον εδώ
και θα σε οδηγήσει στο ξίφος σου.
Ευχαριστώ.
Αν αποφασίσεις να πας, να προσέχεις.
Απ' ό,τι ξέρω, το ξίφος είναι ακόμη σφηνωμένο στο κεφάλι του Τάλος.
Οι μισοί ήρθαν να πουν αντίο.
Ενώ οι άλλοι μισοί θέλουν να επιβεβαιώσουν τον θάνατο.
Ο πατέρας ήταν περίπλοκος,
για να θέσω το "προβληματικός" λίγο πιο ευγενικά.
Αλλά κανείς δεν τον αμφισβητούσε.
Εκτός από την Ήρα.
Έφυγε πραγματικά;
Έφυγε από δω.
Μετά την αυριανή τελετή, θα ταξιδέψει στον Κάτω Κόσμο.
Μα είναι αθάνατος.
Πώς μπορεί να πεθάνει;
Δεν πεθαίνουμε όπως οι θνητοί.
Κρινόμαστε, όμως.
Ας μας παρηγορεί το γεγονός ότι είχε καλό θάνατο.
Μπορούμε να χαθούμε στην άβυσσο του Κάτω Κόσμου αν μας ξεχάσουν.
Πρέπει να διηγούμαστε τα κατορθώματα του πατέρα μας.
Να τους θυμίζουμε να κάνουν θυσίες στο όνομά του.
Οι ακόλουθοί μου θα χτίσουν πολλούς ναούς εις μνήμην του.
Δεν θα επιτρέψω να ξεχαστεί ο πατέρας μας.
Κι όσο θα προστατεύουμε την κληρονομιά του στη Γη,
πρέπει να την προστατεύσουμε κι εδώ.
Η Κοινωνία του Ολύμπου ένωσε όλες τις θεότητες της Ελλάδας.
Αλλά δεν υπάρχουν παντοτινές συμμαχίες.
Φοβούμενοι τον πατέρα και τον θείο μας, οι άλλοι έμειναν μακριά.
Πού είναι ο άρχοντας του Κάτω Κόσμου;
ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΔΙΑ
Έλα μαζί μου.
Ξέρεις πού είμαστε;
Η καρδιά μου πονάει, οι αισθήσεις μου εξασθενούν,
γιατί στον Ποταμό της Λήθης βυθίζομαι.
Κάθε φορά που περνάω από δω, σκέφτομαι να πιω τα νερά του.
Γιατί ο ποταμός σβήνει όλες τις αναμνήσεις, τον πόνο.
Σε απελευθερώνει από το παρελθόν κι απ' όσα σε βασανίζουν.
Αλλά δεν το κάνω.
Ξέρεις γιατί;
Τι θα απογίνει η γυναίκα μου;
Τα παιδιά μου;
Θα παραμείνουν δέσμιοι αυτού του μέρους.
Όπως κι εγώ.
Ίσως μια μέρα να απελευθερωθούμε
στον επάνω κόσμο.
Αυτή είναι η ελπίδα μου.
Ευτυχία. Πραγματική ευτυχία.
Μπορείς να τη βρεις κι εσύ.
Ευχήσου για ευτυχία,
και το ποτάμι θα σου δείξει την πιο χαρούμενη ανάμνησή σου,
ώστε να ξανανιώσεις χαρά.
Ξέρω τον πόνο που σε καθηλώνει.
Όσο μεγαλύτερη η αγάπη,
τόσο μεγαλύτερη η θλίψη.
Κι εγώ το έχω ζήσει.
Δεν ήθελα ποτέ αυτό το βασίλειο.
Οι ποιητές λένε ιστορίες για τους σπουδαίους θησαυρούς μου.
Για τα βασίλεια τα οποία ελέγχω εδώ.
Μα δεν γνωρίζουν την αλήθεια.
Η ζωή στον Κάτω Κόσμο σε δηλητηριάζει.
Δεν μπορείς να αντέξεις τα πάντα.
Δεν είχα τον ουρανό ή τη θάλασσα.
Το βασίλειό μου...
ήταν μια φυλακή.
Φυλακή που ούτε εγώ δεν άντεχα.
Κανένας δεν επιθυμεί τη μόνιμη κραυγή των νεκρών.
Έχω περιορισμένο χρόνο μακριά από τον Κάτω Κόσμο.
Ένας ακατανίκητος πόνος με πλημμυρίζει,
όταν λείπω για μεγάλο διάστημα.
Θυμάμαι ακόμη την πρώτη φορά που την είδα.
Κανένας πόνος δεν θα με κρατούσε μακριά.
Ήταν το καταφύγιο που χρειαζόμουν.
Η τρυφερότητα που μου έλειπε.
Ποιος είναι εκεί;
Ήξερα ότι η μητέρα της, η Δήμητρα, δεν θα με δεχόταν,
ότι καμία θεά,
ειδικά μια αχτίδα φωτός όπως η Περσεφόνη,
δεν θα ήθελε να ζει στον Κάτω Κόσμο.
Αλλά όταν είσαι αποκομμένος από τον κόσμο, είναι δώρο να βλέπεις ένα τέτοιο πρόσωπο.
Δεν το χρειάζεσαι απλώς,
νιώθεις την ανάγκη να γυρίσεις σε εκείνο.
Όχι.
Ησύχασε, φίλε μου.
Μα τι θα μπορούσα να της προσφέρω εγώ;
Ησύχασε.
Για τον φίλο σου το άλογο.
Σ' ευχαριστώ.
Πάλι εσύ δεν είσαι;
Εσύ που με επισκέφτηκες ξανά.
Γιατί δεν εμφανίζεσαι;
Ήθελα να το κάνω,
αλλά ήξερα ότι θα προκαλούσα μόνο πόνο αν το έκανα.
Οπότε, αποφάσισα να σταματήσω να την επισκέπτομαι.
Γνωρίζω κι εγώ πώς είναι να αγαπάς κάποια που δεν μπορείς να έχεις.
Γνωρίζω κι εγώ πώς είναι να ζεις μες στην απομόνωση και τον πόνο.
Η φυλακή μου ήταν ο Κάτω Κόσμος.
Η δική σου ήταν το δάσος
όπου κρύφτηκες από τον Ακρίσιο και τους γιους του που σε κυνηγούσαν.
Η ιέρεια ήταν το αστέρι μέσα σ' όλο σου το σκοτάδι.
Όπως η Περσεφόνη ήταν το δικό μου.
Κι όπως κι εσύ, όσο κι αν προσπάθησα, δεν μπόρεσα να μείνω μακριά της.
Άρχισα να την επισκέπτομαι
και να της μιλώ από τις σκιές.
Όταν γνωρίζεις μόνο το σκοτάδι,
αποζητάς το φως.
Βρήκαμε κι οι δυο ασφαλές καταφύγιο σ' εκείνες.
Μια γαλήνη που δεν ξέραμε ότι χρειαζόμασταν.
Η κηπουρική σού έμαθε να βλέπεις τον κόσμο αλλιώς.
Δηλαδή;
Παρατηρείς τις λεπτομέρειες σε όλα.
Τις φλέβες στα φύλλα, την υγρασία του χώματος.
Η προσοχή σε αυτές τις λεπτομέρειες είναι πολύ σημαντική για τον κήπο σου,
και γι' αυτό εκτιμάς ακόμα και τις μικρές ευλογίες.
Τα παραλές.
Η αλήθεια είναι ότι η κηπουρική είναι μια φυγή.
Από τι;
Από τη μητέρα μου.
Έχει καλές προθέσεις, αλλά είναι...
Είναι δύσκολη.
Υπό ποια έννοια;
Για αρχή, με πιέζει να παντρευτώ.
Δεν μπορείς να την κατηγορήσεις.
Θέλει να ευτυχήσεις.
Δεν χρειάζομαι έναν άντρα γι' αυτό.
Αν με ήξερε καλά,
δεν θα έβρισκε ποτέ μνηστήρες χωρίς τη συγκατάθεσή μου.
Τόσο κακοί είναι όλοι;
Τη νοιάζει μόνο η βασιλική καταγωγή.
Αλλά είναι όλοι τόσο αλαζόνες.
Ειδικά ο Άρης.
Η σκέψη του και μόνο με αηδιάζει.
Δεν είναι σαν εσένα.
Εσύ εκτιμάς ακόμα και το μικρότερο λουλουδάκι
ή μια κουβέντα εδώ στους αγρούς.
Εσύ ακούς.
Νιώθω ότι με ξέρεις με τρόπο που εκείνοι δεν θα με μάθουν ποτέ.
Ανυπομονώ για την επόμενη φορά.
Το ίδιο κι εγώ.
Ήμουν ερωτευμένος.
Αλλά ορκίστηκα να μην το επιτρέψω στον εαυτό μου.
Όπως έκανες κι εσύ.
Κάθε μέρα γινόταν όλο και πιο δύσκολο.
Με οδηγούσε στην τρέλα.
Η επιθυμία μου να τη δω μεγάλωνε όλο και περισσότερο.
Μου έλειψες. Πού ήσουν;
Είναι αλήθεια, λοιπόν.
Υπάρχει κάποιος άλλος.
- Τι κάνεις εδώ; - Ποιος είναι;
Θέλω να μάθω ποιος είναι ο ανταγωνισμός.
Δεν υπάρχει ανταγωνισμός.
Έχεις ήδη χάσει.
Μην είσαι τόσο σίγουρη.
Είσαι μεθυσμένος;
Σου έφερα ένα δώρο.
Είναι από χρωμιούχο χάλυβα και δέρμα
από τις καλύτερες δαμαλίδες του Δία.
Δεν χρειαζόταν.
- Δοκίμασέ το. - Σε παρακαλώ, μη μ' αγγίζεις.
Μα τι κάνεις; Άφησέ με.
Αρκετά, Άρη!
Φύγε! Αλλιώς θα σε διαλύσω.
Είσαι καλά;
Ναι.
Αυτός είναι, λοιπόν.
Θα έπρεπε να ντρέπεσαι.
Εσύ θα έπρεπε να προσέχεις ποιον απειλείς, γέρο.
Είσαι πιο ανόητος απ' όσο νόμιζα.
Φύγε, αλλιώς θα χυθεί αίμα.
Επιλέγω να χυθεί αίμα.
Όχι!
Τελείωσε.
Όχι.
Μόλις ξεκίνησε.
Ευχαριστώ.
Νόμιζα ότι δεν θα φανερωνόσουν ποτέ.
Σου έφερα αυτό.
Τι είναι;
Δώρο αποχαιρετισμού.
Τι; Γιατί;
Δεν αντέχω να σε βλέπω, ενώ ξέρω ότι δεν μπορούμε να είμαστε μαζί.
Θέλω να είμαι μαζί σου. Το θέλω. Σ' αγαπώ.
Αλλά δεν θέλω και να πληγώσω τη μητέρα μου.
Όσο δύσκολη κι αν είναι,
την αγαπώ κι εκείνη.
Καταλαβαίνω.
Αλλά τώρα ξέρω τι θέλω,
με τρόπο που δεν ήξερα πριν.
Κι η μητέρα σου;
Η μητέρα μου πρέπει να μάθει να αποδέχεται αυτό που θέλω.
Όταν δύο ψυχές είναι γραφτό να είναι μαζί,
τίποτα δεν μπορεί να τις χωρίσει.
Όχι, μη!
Αν φας το φαγητό των νεκρών,
θα γίνεις δέσμια του Κάτω Κόσμου
για πάντα.
Είναι
η μητέρα σου.
Έψαξα τον Ουρανό και τη Γη για να σε βρω.
Τι έγινε;
Είσαι καλά;
Ο Άδης με έσωσε.
Σε έσωσε;
Δεν ξέρω τι θα είχα κάνει χωρίς αυτόν.
Μητέρα, έχω τόσα να σου πω.
Θα μου τα πεις στο σπίτι.
Πάμε.
Δεν θα έρθω.
Θα μείνω εδώ.
Μητέρα.
Επέλεξα τον μνηστήρα μου.
Δεν μιλάς σοβαρά.
Μιλάω σοβαρά.
Αγαπητή μου, είσαι αναστατωμένη.
Δεν είναι ώρα για βιαστικές αποφάσεις.
Δεν έχω υπάρξει τόσο σίγουρη στη ζωή μου.
Άκουσέ με.
Εσύ είσαι ένα λουλούδι, παιδί μου.
Χωρίς το φως του ηλίου, θα μαραθείς και θα πεθάνεις σ' αυτήν την τρύπα.
Δεν θα το επιτρέψω.
Τώρα πάμε.
Λυπάμαι, αλλά έχω αποφασίσει.
Τι κάνεις;
Κόβω τον ομφάλιο λώρο.
Όχι!
Η Περσεφόνη έφαγε έξι σπόρους ροδιού,
και έγινε δέσμια του Κάτω Κόσμου.
Για μένα.
Αλλά η Δήμητρα δεν το δέχτηκε.
Είπε σε όλους ότι την απήγαγα,
κι ήταν τόσο εξοργισμένη, που έφερε όλεθρο στους αγρούς της Γης,
απαιτώντας την επιστροφή της Περσεφόνης.
Για να την κατευνάσει, ο Δίας αποφάσισε ότι αφού η Περσεφόνη έφαγε έξι σπόρους,
θα περνούσε έξι μήνες εδώ και τους άλλους έξι με τη Δήμητρα.
Αλλά τον χρόνο που περνάει εδώ,
η Δήμητρα φροντίζει να υποφέρουν όλοι όσο εκείνη.
Γι' αυτό και η Γη κοιμάται κάτω από τον παγετό κάθε χειμώνα.
Αλλά αυτό ήταν.
Αρνούμαι να μου παίρνουν τη γυναίκα μου ξανά και ξανά.
Να βλέπω τα παιδιά μου να κλαίνε κάθε φορά που έρχεται η άνοιξη.
Ήρθε η ώρα της δράσης,
κι αυτό δεν το καταλαβαίνει κανείς καλύτερα από σένα.
Κοίτα εκεί.
Είναι τα πνεύματα που δεν έχουν τον ναύλο για να περάσουν.
Περιπλανιούνται άσκοπα και μαρτυρικά.
Δεν έμαθες ποτέ τι της συνέβη.
Αλλά ο θάνατος τα αποκαλύπτει όλα.
Θα εγκατέλειπε τους όρκους της
και την τιμή της ως ιέρεια.
Για σένα.
Θα φεύγατε μαζί.
Αλλά δύο μέρες πριν φύγετε,
έμαθες πού ήταν ο άντρας που σου έδωσε αυτήν την ουλή.
Ο άντρας που έσφαξε τη γυναίκα που σε μεγάλωσε.
Σε ικέτευσε να φύγεις μαζί της, να ξεχάσεις το παρελθόν.
Θυμάσαι τι είπε;
"Μην αφήσεις το μίσος να σε μεταμορφώσει σε αυτό που θέλεις να καταστρέψεις".
Ναι, αλλά δεν άκουσες τα λόγια της.
Αθέτησες την υπόσχεσή σου και πήγες να πάρεις εκδίκηση.
Ξέρουμε κι οι δύο τι έγινε μετά.
Δεν τη συνάντησες στο δάσος.
Αντιθέτως, εκείνο το βράδυ αναγεννήθηκες.
Κι όταν τελικά μπορούσες να την ψάξεις,
δεν την έβρισκες πουθενά.
Επειδή ήταν εδώ.
Τι της συνέβη;
Πες μου.
Γιατί; Δεν μπορείς να αλλάξεις ό,τι έγινε.
Αλλά μπορείς να τη βοηθήσεις.
Δεν σ' αναγνωρίζει.
Βλέπει μόνο το τέρας που έχεις γίνει.
Άσε την οργή σου και βοήθησέ την.
Δώσ' της τη γαλήνη που της αξίζει.
Είναι η τελευταία σου ευκαιρία.
Δεν θα σου την προσφέρω ξανά.
Κοίτα την! Κοίτα πόσο υποφέρει!
Βοήθησέ την. Εσύ φταις που είναι εδώ.
Βοήθησέ με και θα βάλουμε τέλος στο μαρτύριο των αγαπημένων μας
μια για πάντα.
Εντάξει.
Αρκεί να υποσχεθείς να τη φέρεις εδώ και να την κάνεις να πιει το νερό.
Θέλω να ξεχάσει κάθε ανάμνηση δική μου και του πόνου που της προκάλεσα.
Βοηθήστε με!
Υποτιτλισμός: Νίκος Σταματουλάκης