Uratuj go.
Znajdź miecz.
Szukaj Brązowego Olbrzyma.
Ocal brata.
Dołącz do mnie, bracie.
Możemy się zemścić i zakończyć panowanie bogów.
Są gorsi od nas.
Zniszczyli nam życie.
Nasza matka przez nich zginęła.
Nie chcesz pomścić jej śmierci?
Jesteś ze mną
albo przeciw mnie.
Sam się o to prosił.
Być może.
Zabił twoją matkę.
Mojry wzywają.
Heronie.
Serafim mógł być potworem, ale miał rację co do jednego.
Bogowie są gorsi niż my.
Czemu mamy ich słuchać?
Dobrze wykorzystałeś mój dwuząb.
Kim jesteś?
Jam jest Hades.
Jest o wiele gorzej, niż myślisz.
Ale mogę ci pomóc.
Ocalę cię przed losem, który tam na ciebie czeka.
Musisz zrobić dla mnie tylko jedno.
Uklęknij.
Czego chcesz?
Sprawiedliwości.
Nie chcesz w końcu być wolnym raz na zawsze?
To właśnie ci proponuję.
Dlaczego mam ci ufać?
Bo ci, którzy zrujnowali twoje życie,
zniszczyli też moje.
Szczerze mówiąc, nie masz wyboru.
Albo sąd nad zmarłymi...
albo ja.
Wybieram sąd.
Wyciągnij ręce.
Idziemy.
Wiesz, kim jesteśmy?
Królami.
Sędziami dusz.
Wysłałeś wielu, by stanęli przed nami.
Więcej dusz niż każdy inny śmiertelnik.
Teraz jednak
sam staniesz przed sądem, podobnie jak oni.
To tylko przedsmak furii, którą rozpętałeś na świecie.
Od czasów trzydziestu tyranów nie widzieliśmy takiego rozlewu krwi.
Zabijałeś winnych i niewinnych.
Byle podejrzenia sprowadzały na nich twój gniew.
Jest jeszcze sprawa twojej matki.
I brata.
Nie wiedziałeś, kim są, gdy wasze drogi się skrzyżowały.
Ale rozpoznałeś ich udrękę.
Sam znosiłeś ją jako dziecko.
Ale zamiast okazać litość,
próbowałeś odtworzyć ból i przerażenie, które przeżyłeś.
Żeby rozpalić ogień w tym, którego chciałeś nawrócić.
Ale ogrom tego ciężaru nie spoczywa tylko na tobie.
Dzielisz go z kimś innym.
I choć twoje życie wypełnione było potwornościami,
nie wyzbyłeś się zupełnie drobnych uprzejmości.
Przy niej okazałeś prawdziwe philotimo.
Ośmielam się twierdzić, że również agape.
Widziałem lata brutalnej nikczemności, odkupione przez jeden uczynek.
Jeden szlachetny czyn czasem więcej waży niż podłość całego życia.
Twój los jest jasny.
Czy żałujesz?
Nie.
Posłuchaj, Serafimie.
Wszyscy popełniają błędy.
Ale dobrzy ludzie zawracają ze źle obranej ścieżki.
Naprawiają zło, które wyrządzili.
Jedyną prawdziwą zbrodnią jest pycha,
której z pewnością jesteś winien.
Okaż skruchę, abyśmy mogli okazać miłosierdzie.
Odmawiam.
Okaż skruchę, głupcze.
Jeśli tego nie zrobisz, twoja kara będzie o wiele dotkliwsza.
Niczego od nich nie chcę.
Ani od ciebie.
Powinniśmy wrzucić cię do otchłani!
Nie!
Będziesz cierpiał wieczne męki w Tartarze.
Niech ten los wypali pychę z twojej duszy.
Mogę coś powiedzieć?
Jesteście tchórzami.
Kim jesteście, by mnie osądzać, bękarty Zeusa?
Niech mówi.
Oni wszyscy urodzili się królami.
Ojciec dał im królestwa.
Co osiągnęliście?
Ilu młodymi nakarmiłeś Minotaura, królu Minosie?
A czy ty, królu Radamantysie,
dałeś wolność swojemu ludowi?
Czy zbyt kochałeś zbierać to, co inni zasiali?
Nie zapominajmy o tobie, pobożny królu Ajakosie.
Zeus zmienił mrówki w ludzi, byś miał kim rządzić.
Lepiej im było jako owadom niż pod twoimi rządami.
Jeśli to miejsce ma obnażyć prawdę, to tak właśnie się stanie.
Mordowałem i plądrowałem, bo nikt nie był wolny.
Nikt nie był bezpieczny.
W waszych zapomnianych królestwach tylko niegodziwość zapewniała przetrwanie.
Myślałem, że światło z powierzchni przyniesie nam ukojenie,
ale przypomina mi ono jedynie o naszym nieuniknionym rozstaniu.
Jak poszło z Serafimem?
Ma w sobie wielką nieufność do takich jak my.
Dziwisz mu się?
Nie.
Bynajmniej.
A więc nie przyjął naszej propozycji?
Nie.
Niełatwo będzie do niego dotrzeć.
Delikatna perswazja często sprawdza się, gdy zawodzi brutalna siła.
Może uda ci się znaleźć wspólną płaszczyznę waszego cierpienia.
Nigdy nie miał ojca.
Może mógłbyś go zastąpić.
Zima się skończyła.
Muszę wrócić na Olimp.
Zawiodłem cię.
Gdy dwie dusze są sobie przeznaczone...
Powiedz to.
Nic ich nie rozdzieli.
Zgadza się. Coś wymyślimy.
To dla ciebie.
Na samotne noce.
Dziękuję, Zagreusie.
Gdzie Meli?
Chodź tu. Chcę się pożegnać.
Porozmawiam z nią.
Meli.
Skarbie.
Gdybyś był jednym z potężnych bogów, nie musiałaby odchodzić.
Twój ojciec jest potężniejszy, niż myślisz.
Ale jest też sprawiedliwy.
Pamiętasz?
Cierpliwość i czas to najpotężniejsi wojownicy.
Nie obchodzi mnie to!
Nie odchodź. Proszę.
Wrócę, zanim się obejrzysz.
W porządku?
Chodź tu.
Kocham cię.
To będzie ostatni raz.
Przysięgam.
Słuchajcie ojca. Nie sprawiajcie kłopotów.
Nie!
- Nie, matko! - Matko!
Nie ma to jak woda, gdy chce się pić.
Zapytaj go.
Nie chcę twojej pomocy.
Może i nie chcesz, ale jej potrzebujesz.
Nie.
To ty jej potrzebujesz.
Inaczej by cię tu nie było.
Masz rację.
Nie winię cię, że mi nie ufasz.
Ale nie jestem jak inni.
Zawsze próbowałem ci pomóc.
To ja szepnąłem ci do ucha na plaży.
To ja zachęciłem cię do zjedzenia szczątków giganta.
Zjedz moje ciało i ocal siebie.
Chciałem cię wzmocnić.
Pomóc ci powstać i przetrwać.
Dlatego pozwoliłem ci użyć mojego dwuzębu.
Byś mógł się bronić i zasiać strach w sercach złych ludzi.
Trzeba mi było dać umrzeć.
Nie.
To długi wyścig, a twój los może się zmienić.
Ale musisz mi zaufać.
Ci sami bogowie, którzy cię oczerniali, oczerniali i mnie.
Pozwól, że ci pokażę.
Gdy poległ ostatni z tytanów...
a jego krew zetknęła się z morzem...
narodzili się giganci.
Ale bogowie zostali zwiedzeni.
Tego dnia narodził się jeszcze straszniejszy potwór.
Ten, którego imienia się nie wymawia.
Stał się potężniejszy od gigantów i tytanów razem wziętych.
Wielki wąż, Pyton, przekonał bestię, by zaczekała i rosła w siłę.
Ale nie interweniował w imieniu gigantów.
Rozpętała się wojna, w której ginęli bogowie i giganci.
Ale zło tego świata nie skurczyło się.
W tym czasie potwór rósł,
aż wreszcie rozpętało się wielkie rozliczenie.
Bitwa, która się wywiązała, nie przypominała niczego, co znaliśmy.
Jej rezultat ważył się
do samego końca.
Ostatecznie pokonaliśmy bestię i uwięziliśmy ją pod Etną.
Była jednak żywiołakiem, więc nie mogliśmy jej zabić.
Wezwaliśmy więc czarnoksiężników i magów ze Wschodu, z Anatolii.
Tutaj uwięzimy bestię.
Ale żadna żywa dusza nigdy nie wymówi jej imienia.
W innym razie wstąpi w nią życie
i wyzwoli się z okowów mojego zaklęcia.
Moc, którą wiedźmia bogini odebrała bestii,
została przemieniona w diament.
W wielki Kamień Eleuzyński.
Ale Zeus nie chciał być tym, który go dzierży.
Uważał, że żaden bóg nie jest na to dość mądry.
Lub na tyle szlachetny, by powierzyć mu władzę nad światem.
Jak nasz ojciec i ojciec naszego ojca przed nim.
Dlatego Zeus zdecydował,
że trzy królestwa świata zostaną podzielone,
a władca niebios posiądzie kamień.
Ale chciwość dała o sobie znać.
Ostatecznie Zeus nie mógł zrezygnować z kamienia ani jego mocy.
Więc on i Hera znaleźli sposób, by zapewnić sobie władzę nad niebiosami.
Co na zawsze zmieniło mój los.
Tak jak chciwość twojego wuja zmieniła twój.
Dlaczego mi o tym mówisz?
Ustaliliśmy, że los zdecyduje o naszym życiu.
I że każdy z nas będzie fizycznie związany ze swoim królestwem,
nigdy nie opuszczając go na długi czas.
Ale niestety dla mnie okazało się, że to losowanie nie było uczciwe,
co mam zamiar ujawnić innym podczas sądu nad Zeusem.
Ja...
Nie rozumiem.
Co wiesz o narodzinach Zeusa i królestwie, w którym ukryła go Gaja?
To właśnie tam zabrała kamień.
Możesz wejść do tego świata, gdyż w twoich żyłach płynie krew gigantów.
Wolę cierpieć przez całą wieczność,
niż znowu być pionkiem.
Napisy: Tomasz Suchoń