- Jest za wcześnie. - Spokojnie, moje dziecko.
Oddychaj.
- Zaraz, dokąd ona idzie? - Obudzić króla.
Nie! On zabije moje dziecko!
Błagam.
Pamiętaj, co mi obiecałaś.
Zaczynasz rodzić.
Właśnie tak! Bardzo dobrze, jeszcze raz. Tak.
To chłopak?
- Tak, mój panie. - Daj mi go.
Zaczekaj.
Będzie lwem.
Kolejne dziecko.
Kolejny chłopiec, panie. Nawet silniejszy niż poprzedni.
- Chcę go zobaczyć. - Nie, proszę.
Są dwa łożyska, panie.
- Co to oznacza? - Że jest dwóch ojców.
A więc to prawda.
Doprawiłaś mi rogi.
Nie!
„Musisz wspiąć się na szczyt tej góry. Tam znajdziesz krzew róży”.
Co ja wyprawiam?
To była strata czasu.
Tego nie da się przetopić.
Da się.
Jeśli zna się sekret stali.
Widziałeś kiedyś tę pieczęć?
Dwa skrzydlate konie stające dęba, stykające się w połowie.
To Pieczęć Koryntu.
Gdzie ją widziałeś?
We śnie. To nie miało sensu.
Sny mogą być zwodnicze. Pozwól, że ci to pokażę.
Istnieją koszmary powołane do życia przez Fobetora,
zrodzone z najgorszych obaw.
Istnieją iluzje, których zadaniem jest oszukać i namącić w głowie.
Wywołane przez wielkiego oszusta, Fantazosa.
Istnieją również wizje prawdy zrodzone z woli Morfeusza,
wielkiego, skrzydlatego boga snów.
Przypominają nam o tym, o czym zapomnieliśmy.
Oneiroi to zazdrosne stworzenia, wiecznie ze sobą rywalizują.
Są gorsze od bogów.
NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL ANIME
Trochę tu odpoczniemy.
- Mężczyźni, do boju! - Bierzcie rzeczy. Ruszajmy!
Gotujcie się do walki.
To szaleństwo, że tu zostaliśmy.
Muszę cię o coś zapytać.
Miałem bardzo dziwny sen.
Byłaś w nim królową.
Ale to niemożliwe, prawda?
Wyszłam za mąż. Za króla.
Ale to było dawno temu.
Więc jak się tu znaleźliśmy?
Nie mieliśmy wyboru.
Którego króla?
Króla Periandera.
Tyrana Koryntu.
Wszystko było zaaranżowane, nie miałam nic do powiedzenia.
Wkrótce po ślubie uwagę na mnie zwrócił bóg.
Na początku nie miałam pojęcia.
Wiedziałam tylko, że czasami mój mąż był miły i kochający…
a zaraz później zimny i nieczuły.
Ściągaj łachy.
Początkowo sądziłam, że może ma taki temperament.
Gardzi mną…
jednocześnie mnie kochając.
Kocham cię.
- Dziś naprawdę tak uważasz. - Oczywiście.
To sprawia, że jest jeszcze trudniej, gdy jest inaczej.
Dla mnie jesteś wschodem i zachodem słońca.
Popadałam w obłęd. Nie wiedziałam, czego się spodziewać.
Kim jesteś?
- Co? - Kim jesteś?
Wiem od jakiegoś czasu, że nie jesteś moim mężem.
Zasługujesz na prawdę.
Ojcze.
Ona cię widzi. Pospiesz się.
Zajmę twoje miejsce.
Witaj, najdroższa.
Gdzie byłeś?
Spotkałem się z Posejdonem.
W dno oceanu uderzył potężny sztorm, wyrzucając martwego giganta na brzeg.
Co teraz zrobimy?
Giganci byli gorsi niż dziki, które kierują się najniższym instynktem.
Szkoda, że ich nie wykastrowaliśmy.
Musi cię naprawdę kochać.
Nigdy dotąd nie ujawnił śmiertelnikowi swego oblicza.
Kim jesteś?
Nazywam się Apollo. Jestem synem Zeusa. Nie martw się, nie powiem Herze.
Też jestem nieślubnym dzieckiem.
Tak jak twój syn.
Jaki syn?
Ale spojrzenie zazdrosnej kobiety jest bardzo bystre.
Co ja uczyniłam?
Zeusie, błagam, to dziecko nie jest niczemu winne.
Proszę.
Hera poprosiła o pomoc Oneiroi.
Sprawiła, że ukazywały się królowi w snach,
mówiąc mu, że na świat przyjdą bliźniacy, z których jeden nie będzie jego.
Król przysiągł, że jeśli powiję nieślubne dziecko, pozbawi je życia.
Ocalił cię twój ojciec.
Za nim!
- Mamy intruza. - Do ataku!
Och, nie. Czy on nie żyje?
- Król nie żyje! - Kto odziedziczy tron?
Chronić króla!
Nie! Mój syn!
- Tu będzie mu lepiej. - Nie, błagam…
Zeus ukrył nas tutaj,
spowijając wioskę w ciemnościach, aby Hera nas nie dostrzegła.
Dlatego wieśniacy sądzą, że ściągamy na nich nieszczęście.
Ciemne chmury, które twój ojciec tu zgromadził, nigdy nie ustąpiły.
Ale nie miał wyboru.
Gdyby Hera nas odnalazła…
zabiłaby nas.
Co się stało z moim bratem?
Myślałam, że odziedziczy tron.
Ale byłam w błędzie.
Zamordował go jego wuj, który pragnął władzy.
Najbardziej żałuję, że nie mogłam przy nim być.
Przez całe życie sądziłem, że mam tylko ciebie.
Ale miałem też brata.
Wybacz, że ci nie powiedziałam.
Jak brzmi imię tego, który go zabił?
Nie oglądaj się w przeszłość, Heronie. Patrz w przyszłość.
Jesteś synem Zeusa.
Ten starzec uczynił dla nas więcej niż Zeus.
- Nic nie rozumiesz. - A co tu jest do rozumienia?
Gdy złamałem rękę, kto ją nastawił?
Gdy umieraliśmy z głodu, kto podarował nam królika?
On nie ma nic, a mimo wszystko nam pomaga.
Nie.
Ten starzec to Zeus?
To mój ojciec?
- Jest tchórzem. - Nie mów tak.
Jest tchórzem, bo cię opuścił.
Bo pozwolił, abyś żyła jak pies i żeby obrzucano cię kamieniami.
Kopiąc pod nim, znajdziesz złoża adamantyny.
Stworzymy z niej dla ciebie wyjątkowy miecz.
- Co to? - Wygląda na mapę wewnątrz mapy.
- Co to za język? Potrafisz go odczytać? - Nie. Ale znam kogoś, kto potrafi.
- Mędrzec Chiron. - Twój stary nauczyciel?
Formować szyk!
To ty…
Oddaj nam mapę!
Jeśli naprawdę mnie kochasz, wypełnij swoją obietnicę.
Zabierz nas stąd.
Nie mogę.
Jestem taka głupia.
Nigdy nie opuścimy tego miejsca, prawda?
Lękasz się Hery bardziej niż mnie kochasz.
- Nawróć się lub zgiń. - Wolę zginąć niż stać się demonem.
- Nawróć się lub zgiń. - Hadesie…
Znajdźcie ją. Nie może nam uciec z mapą.
Słyszałem, że mnie szukasz.
Że masz do mnie jakieś pytania.
Wszystko, co powiedziała ci matka, jest prawdą.
Jak mogłeś nam to zrobić?
Przez te wszystkie lata codziennie cierpiała.
Jak mogłeś na to bezczynnie patrzeć?
Nie mam na to dobrej odpowiedzi.
Chciałbym ją mieć.
Mam nadzieję, że mi wybaczysz.
Że ci wybaczę?
Nie chcę cię więcej widzieć.
Uciekaj!
Napisy: Mariusz Bansleben