‪ผู้หญิงกับผู้ชายนั่นบาดเจ็บ
‪ผู้ชายเคยให้อาหารฉันครั้งหนึ่ง
‪ฉันหวังว่าเขาจะให้อาหารฉันอีก
‪ผู้หญิงทําลุงฉันตกใจที่บ้านของเธอ
‪ตกใจเหรอ เขาอึแตกหรือเปล่า
‪ใช่ อึแตก เธอเล็งอาวุธใส่เขา
‪ยืนยันเหตุแห่งสงครามนี้ได้ไหม
‪ฉันจะเรียกหาพยาน
‪ยืนยันได้
‪ฉันเคืองนะ
‪ภาพแห่งแสงสว่าง
‪เวรเอ๊ย
‪ยืนเฉยๆ อยู่ตรงนั้นเลย
‪เอมี่
‪วางปืนลง
‪อย่าขยับ
‪ฉันจะโทรแจ้งตํารวจ
‪อะไรวะ อย่ามายุ่งกับฉัน
‪แดนนี่
‪เวรเอ๊ย
‪แดนนี่
‪เวรเอ๊ย
‪บ้าจริง ทําไมเธอต้องบังคับฉันให้ทําแบบนั้นด้วย
‪ช่วยด้วย
‪บ้าจริง
‪(พอล - ไอเมสเซจ ‪เกิดอะไรขึ้น โทรหาฉันด้วย)
‪(เฮ้ย บอกฉันด้วยว่านายปลอดภัย)
‪(นายเป็นอะไรหรือเปล่า ส่งข้อความล้มเหลว)
‪เวร
‪เวรเอ๊ย
‪(ช่วยด้วยค่ะ)
‪(แดนนี่เบียดรถฉันตกถนน ฉันหลงทาง)
‪(จอร์จ)
‪(ส่งข้อความล้มเหลว)
‪เวรเอ๊ย
‪ให้ตายเถอะ
‪น้ํา
‪มีคนมา ขอบคุณพระเจ้า
‪สวัสดีค่ะ
‪แดนนี่
‪โอ๊ย อีเวร
‪อย่ายุ่งกับฉัน
‪นายนั่นแหละอย่ายุ่งกับฉัน
‪นายทําลายชีวิตฉัน
‪ฉันเนี่ยนะทําลายชีวิตเธอ อะไรนะ
‪ฉันอาจไม่ได้เห็นจูนอีก ไอ้โรคจิต
‪น้องชายฉันตายเพราะเธอ
‪อะไรนะ
‪พอลตายแล้วเหรอ
‪ไม่รู้สิ ฉันว่างั้นนะ
‪เวรเอ๊ย
‪แดนนี่ เกิดอะไรขึ้น
‪ตํารวจยิงเขา
‪เขาพยายามปีนรั้วแล้วตํารวจยิงเขา
‪นายเห็นเขาเข้ารถพยาบาลหรือเปล่า
‪- เขาโดนยิงกี่ครั้ง ‪- ไม่รู้เหมือนกัน
‪ฉันมองไม่เห็น
‪งั้นนายก็ไม่รู้
‪เขาอาจจะหนีไปได้
‪อาจเป็นไปได้ใช่ไหมล่ะ
‪ไม่รู้สิ ฉันมืดแปดด้านเลย
‪ฉันต้องไปดูว่าเขาสบายดีหรือเปล่า
‪เข้าใจไหม ฉันแค่... เธอรู้ทางกลับไหม
‪ฟังนะ ข้อเท้าฉันเจ็บตอนที่นายผลักฉันตกเนิน
‪เพราะงั้นช่วยฉันออกไปจากตรงนี้ ‪แล้วฉันจะพานายไปที่ถนน
‪ฉันไม่โทรหาตํารวจหรอก
‪ปืนเธออยู่ไหน
‪ไม่รู้สิ ฉันทํามันหาย
‪ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเธอไม่ได้ซ่อนมันไว้
‪เพราะเธอมันจอมตอแหล
‪เพราะฉันคงใช้มันยิงนายไปแล้วไง ไอ้โง่
‪นี่ เฮ้ย กลับมานี่นะ
‪ไม่ พูดดีๆ สิวะ
‪ก็นายว่าฉันตอแหล
‪ฉันจะไม่ช่วยเธอถ้าเธอไม่พูดดีๆ
‪ก็ได้ๆ
‪มีโรงพยาบาลตรงทางออกทางหลวง
‪ฉันว่ารถพยาบาลคงพาเขาไปที่นั่น
‪ฟังนะ เธอไม่มีสิทธิ์พูดถึงพอล
‪- เข้าใจไหม ‪- ฉันแค่พยายามจะช่วย
‪ถ้าจะให้ฉันแบกเธอ ก็ไม่ต้องพูด จบแค่นั้น
‪เออ ก็ได้
‪พระเจ้า ไม่มีสัญญาณสักที่เลย
‪ฉันจะทํายังไงล่ะทีนี้
‪- ถ้าเขาคิดว่าเขาพาเธอไปได้... ‪- ช่วยหุบปากหน่อยได้ไหมวะ
‪เข้าใจไหม เธอแน่ใจนะว่าเรามาถูกทาง
‪เออ ฉันรู้ทางดี ตรงไปตรงต้นไม้พวกนั้น
‪- ต้นไหนล่ะ มีแต่ต้นไม้ทั้งนั้น ‪- ต้นที่ฉันชี้ไงล่ะ ไอ้ทึ่ม
‪โอ้ พระเจ้า
‪- เหมือนเราวนอยู่ที่เดิมเลย ‪- ไม่ใช่หรอกน่า
‪ก็ได้
‪นายมีอะไรกินหรือเปล่า
‪มี รอเดี๋ยว
‪- ขอบใจ ‪- เออ
‪- ขอบใจ... ‪- เอานี่
‪- นายนี่มันเลวจริงๆ ‪- อร่อยจังเลย
‪ทําแบบนั้นทําไม
‪- นายเริ่มเองนี่ ‪- พระเจ้า
‪เธอจะทําอะไรน่ะ
‪หยุดนะ หยุด หยุด
‪รู้ไหม น้องชายนายสอนท่านั้นให้ฉัน
‪ไปตายไป
‪คราวหน้าถ้ามีคนบีบแตรใส่ ก็อย่าไปสนใจนะ
‪บางทีคราวหน้า คิดให้ดีก่อนจะบีบแตรสิ
‪- เอางั้นดีไหม ‪- ทําไมนายถึงโกรธตลอดเวลาเลย
‪- ฉันควรถามเธอมากกว่า ‪- ช่างเถอะ
‪เราต้องการน้ํา
‪มนุษย์ไม่กินน้ําหลายวันก็อยู่ได้ ‪เพราะงั้นใจเย็นไว้
‪ไม่จริงร้อยเปอร์เซ็นต์เลย
‪งั้นเหรอ ถ้างั้นนานแค่ไหนล่ะ
‪ไม่รู้สิ 19 ชั่วโมงมั้ง
‪สิบเก้าเหรอ ฉันเคยนอน 19 ชั่วโมง ‪โดยไม่กินน้ําเลย ยัยงั่ง
‪ใครนอนนานขนาดนั้นวะ
‪ก็ฉันเจอเรื่องแย่ๆ มานี่
‪- นายนี่มันเด็กชัดๆ ‪- เธอน่ะทารก
‪เธอเดินไม่ได้ด้วยซ้ํา
‪เธอทําตัวเองซวยแล้วด้วย ‪ฉันแบกเธอไม่ไหวแล้ว
‪ไม่สําคัญหรอก
‪ฉันแค่ต้องอยู่ให้รอดข้ามคืน
‪- ตอนเช้าจะมีคนมาตามหาฉัน ‪- เออ
‪เธอคิดจริงๆ เหรอว่าจะมีคนมาตามหาเธอ
‪ฉันว่าจอร์จไม่รู้ด้วยซ้ําว่าเธอหายตัวไป
‪เขาไม่ถามสารทุกข์สุขดิบเธอ ‪หลังจากเรื่องที่เธอก่อหรอกนะ
‪ขอร้องเถอะ เธอไม่ยิงฉันหรอก
‪ใจเย็น พระเจ้า ให้ตายเถอะ
‪เธอคือข้อพิสูจน์ว่าการบําบัดแบบตะวันตก ‪ไม่เหมาะกับจิตใจคนตะวันออกจริงๆ
‪เออสิ
‪ไปหาว่านหางจระเข้กับอะกาเวซะ
‪เอลเดอร์เบอร์รีด้วย
‪เร็วซิ
‪ก็ได้
‪และอยู่ในสายตาฉันไว้นะ เพราะไม่งั้นฉันจะยิง
‪ฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้ว
‪เอลเดอร์เบอร์รีคืออะไรวะ
‪ฉันกินนี่ได้ไหม
‪ไม่ นั่นดอกไม้
‪ไปตรงหินนั่น ของฉ่ําๆ อยู่ในร่มมันงอกงามดี
‪ฉันกินนี่ได้ไหม
‪พระเจ้า ฟังฉันแล้วไปตามหาของที่ฉันบอก
‪รับอะไรเพิ่มไหมครับ
‪น้ําชา ของหวาน
‪ถ้ายังปากดีอยู่อีก นายจะไม่ได้กินสักชิ้น
‪อ้อ โอเค
‪รู้ไหมว่าปัญหาของเธอคืออะไร
‪เธอคิดถึงแต่แค่ตัวเอง
‪ปัญหาของนายคือนายเอาแต่บ่นเรื่องคนอื่น
‪เลิกพูดกันเถอะนะ โอเคไหม
‪เอานี่ กินเอลเดอร์เบอร์รีสักหน่อยสิ
‪เร็วเข้า
‪เออ
‪ยุ่งยากชะมัดเลย
‪รู้ไหม เราเกิดมา
‪เราทําพลาด
‪แล้วจู่ๆ...
‪เราก็มาอยู่ตรงนี้
‪สรุปได้ดี
‪แน่ใจเหรอว่านี่คือเอลเดอร์เบอร์รี
‪โอ้ พระเจ้า
‪เรากินอะไรเข้าไปวะ
‪พืชที่มีพิษ
‪ฉันนึกว่าเธอเชี่ยวชาญเรื่องพืชซะอีก
‪ฉันแค่กูเกิลดูแล้วแกล้งรู้ไปงั้นแหละ
‪โอ้ พระเจ้า ฉันตายแน่ ฉันตายแน่ๆ
‪ฉันว่าเราซวยแล้วละ นี่...
‪นี่ไม่ปกติ
‪ฉันจะไปตามหาคนช่วย
‪ไม่ นายหาทางกลับมาไม่ได้แน่
‪ฉันแค่อยากลอง
‪นี่
‪อย่าทิ้งฉันไว้ที่นี่นะ
‪ฉันขยับไม่ได้
‪เกิดอะไรขึ้น
‪- อะไรนะ ‪- อะไรนะ
‪นี่มันพิษอะไรกันแน่
‪ฉันว่ามันเป็นแค่สารเคมี
‪สารเคมีคืออะไร
‪ไม่รู้สิ แดนนี่
‪ทําไมคนเอเชียทุกคนต้องแพ้แลคโตสด้วย
‪อาจเป็นเพราะ...
‪นมไม่ใช่ส่วนหนึ่งของอาหารของบรรพบุรุษเรา
‪ไม่ ฟังดูไม่เข้าท่าเลย
‪เพราะอาหารเกาหลีมีเนื้อวัว
‪ฉะนั้นถ้าเรากินวัว ทําไมเราจะดื่มนมไม่ได้
‪- นี่... ‪- รู้ไหม
‪นายต้องหยุดถามโน่นนี่ฉันได้แล้วนะ
‪- นายเสียงเหมือนจูนเลย ‪- แม่คะ ทําไมแม่ทํางานหนักจัง
‪- ก็ได้ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม ‪- แม่คะ อย่าทิ้งหนูไป
‪ฉันงงกับเวลามากตอนนี้
‪จอร์จบอกฉันว่าเวลาก็เหมือน...
‪แบบ ตอนเราเด็กๆ มัน... เล็ก
‪แบบมีเปอร์เซ็นต์...
‪เวรกรรม ฉันจําสลับกัน
‪มันมี... เวรเอ๊ย
‪โธ่เว้ย ฉันสับสนไปหมด
‪ฉันต้องกลับบ้าน
‪วันที่เธอบีบแตรใส่ฉัน
‪ฉันพยายามจะไปคืนเตาฮิบาชิที่ฉันซื้อมาฆ่าตัวตาย
‪พนักงานไม่รับคืนมัน
‪เหมือนโลกอยากให้ฉันตาย
‪บางทีนั่นคือเหตุผลที่เราป่วย...
‪พระเจ้า ฉันทําทุกอย่างพังหมด
‪พวกเขาไม่ได้ใบสมัครของฉันด้วยซ้ํา
‪ช่วยพอลด้วย
‪แดนนี่ ยังไงลูกก็เป็นพี่คนโตนะ
‪เธอได้ยินเสียงพวกนั้นไหม
‪ไม่ ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย
‪ดีจัง
‪แดนนี่ นายต้องอ้วกออกมานะ
‪มันทําให้ฉันรู้สึกดีขึ้น
‪ครั้งหนึ่งฉันฉี่ทั่วห้องน้ําใครบางคน
‪เออ ห้องน้ําฉันเอง
‪อ๋อ เออ ใช่
‪ไม่ ฉันหมายถึงตอนฉันเด็กๆ น่ะ
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจ แต่พ่อฉันตีฉันแบบไม่ยั้งมือเลย
‪แล้วนายก็ต้องส่งต่อความเจ็บปวดนั้น
‪ให้กับคนขับรถเอสยูวีสีขาวผู้บริสุทธิ์
‪รู้ไหม ร่างกายเราดูดซึมสารอาหาร
‪แล้วก็ฉี่และขี้ของเสียทั้งหมดออกมา
‪เออ แดนนี่ ฉันรู้แล้ว
‪ถ้าเราทําแบบนั้นกับเด็กทารกล่ะ
‪แต่แบบว่า อย่างพ่อแม่น่ะ
‪พวกเขาขับถ่ายความเจ็บปวดนั้นให้เรา
‪ฉันอยากรู้จังว่าใครเป็นคนฉี่คนแรก
‪- เราเป็นอะไรก่อนที่จะเป็นลิง ‪- ฟองน้ํา
‪เราไม่ได้เป็นฟองน้ําก่อนที่จะเป็นลิง
‪เราเคยมีหางนะ
‪บางครั้งฉันยังรู้สึกถึงตรงที่หางฉันเคยอยู่
‪พระเจ้า มีคนมา
‪ขอบคุณครับ
‪ขอบคุณมาก
‪เรื่องอะไร
‪อะไรนะ
‪ฉันว่ามันช่วยได้นะ
‪โอ้ ดูสิ มันสวยเหมือนสกิตเทิลส์เลย
‪ฉันอยากกินเบอร์เกอร์คิงจัง
‪รู้ไหม ทุกคนที่เกิดในยุค 80 โคตรซวยเลย
‪อาหารขยะ ลูกกวาด ควันบุหรี่มือสอง
‪นี่ ลองคิดดูสิ
‪เราเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นตอนที่มีอินเทอร์เน็ตพอดี
‪แล้วเมื่อเราออกจากบ้าน ‪นั่นคือช่วงที่เกิดอีเทอร์เน็ต
‪ใช่
‪หนังโป๊พวกนั้น ดินแดนที่แปลกใหม่
‪ใช่ เหมือนยุคคาวบอยเลย
‪ฉันแทบไม่ต้องค้นเลย เจออะไรก็ดูไป
‪รู้ไหม เราเป็นหนูทดลองนะ
‪เราถูกหลอกใช้
‪โคตรแย่อ่ะ
‪ฉันว่าฉันเห็นด้วยนะ
‪นี่ ถ้าเกิด...
‪ถ้าเกิดรุ่นเราเริ่มเลียนแบบหนังโป๊
‪ที่พวกเขาเห็นในชีวิตจริงล่ะ
‪แล้วจากนั้นชีวิตจริงกลายเป็นหนังโป๊ซะเอง
‪แบบดิจิทัล... สะพานแอนะล็อกดิจิทัลน่ะ
‪ใช่ แบบ...
‪เราคือสาเหตุที่การบีบคอฮิตมากๆ ในตอนนี้
‪จริงเหรอ
‪ใช่ พวกวัยรุ่นทําแบบนั้นกันทั้งนั้น
‪พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ําว่าเมื่อก่อนคนไม่ค่อยนิยม
‪อะไรนะ
‪น้องชายฉันเป็นแบบนั้นเหรอ
‪ใช่ โหดมาก แต่ในแบบที่เยี่ยมที่สุดเลยละ
‪โอเค จริงๆ แล้วไม่เคย... หยุดเถอะนะ
‪โทษทีที่ถาม ฉันไม่อยากรู้รายละเอียด
‪โทษที
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ําว่าพอลเคยมีแฟนจริงๆ หรือเปล่า
‪ฉันน่าจะคุยกับเขาให้มากขึ้น
‪เกี่ยวกับชีวิตจริงน่ะ
‪เขาคงชอบนะ
‪ฉันว่าเขาแค่อยากอยู่ในสายตาคนน่ะ
‪ใครๆ ก็อยากใช่ไหมล่ะ
‪ฉันไม่อยากให้ใครเห็นตัวตนที่แท้จริงของฉัน
‪รู้ไหม ครั้งหนึ่งฉันเบื่อแจกันของจอร์จมาก
‪ฉันตั้งใจทําอันหนึ่งแตกแล้วก็โทษจูน
‪- เธอไม่ชอบแจกันของจอร์จเหรอ ‪- ไม่ ฉันเกลียดมัน
‪ฉันแค่... ฉันบอกเขาไม่ได้
‪ฉันบอกอะไรหลายเรื่องกับเขาไม่ได้
‪ทําไมล่ะ
‪ฉันว่าเมื่อไม่มีที่ไหนรู้สึกเหมือนบ้าน ‪เราก็จะถอยกลับเข้าหาตัวเราเองน่ะ
‪จอร์จกับจูนรู้สึกเหมือนบ้านใช่ไหมล่ะ
‪ไม่รู้สิ
‪ฉันเคยคิดว่าจูนคือคําตอบ
‪ตอนเธอยังเป็นทารก ฉันจะมองดูเธอ ‪แล้วรู้สึกเหมือนว่า
‪ไม่ว่าฉันจะทําอะไรหรือไม่ได้ทําอะไรในวันนั้น
‪ความรักของเธอจะไม่มีวันลดน้อยลง
‪ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็เริ่มไล่ตามความรู้สึกนั้นกับเธอ
‪แต่พอเธอโตขึ้น
‪และความรักของเธอก็เริ่มมีเงื่อนไข
‪ใช่ แบบว่าถ้าแม่ไม่ให้คุกกี้หนู หนูก็จะไม่กอดแม่
‪พอลเป็นแบบนั้นเลย
‪ยังเป็นอยู่
‪ถูกต้อง
‪ฉันเข้าใจแล้วว่าตอนเธอยังเป็นทารก
‪เธอไม่เคยรักฉันอย่างไร้เงื่อนไขเลย
‪คนคิดว่าทารกนั้นบริสุทธิ์และน่ารัก แต่เปล่าเลย
‪ไม่ พวกเขาเอาแค่แหกปากร้องไห้
‪เพราะพวกเขาไม่ได้สิ่งที่อยากได้ทันที
‪พวกเขาอํามหิตที่สุดเลย
‪พวกเขาแค่ไม่มีคําพูดหรืออํานาจที่จะทําอะไรได้
‪ทารกที่เคลื่อนไหวได้และมีพละกําลัง ‪ก็คือฆาตกรต่อเนื่องดีๆ นี่เอง
‪แต่แล้ว น่าแปลกใจนะ...
‪ที่ฉันหวังให้เด็กตัวเล็กๆ คนนี้มาเติมเต็มฉัน
‪ตอนที่จอร์จและงานของฉันทําไม่ได้
‪ทําไมพวกเราถึงมีความสุขยากนักล่ะ
‪เวรเอ๊ย เธอไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ฉันกินสกิตเทิลส์หรือเปล่า
‪โอ้ ชักจะไม่ดีแล้ว มันกลับมาอีกแล้ว
‪ฉันรู้สึกเหมือนว่านายอยู่ในหัวฉัน
‪นายเป็นคนพูดหรือฉันพูดนะ
‪ฉันไม่แน่ใจ
‪ฉันว่าฉันกําลังพูดถึงคืนคืนหนึ่ง
‪คืนนั้นฉันนอนดึกมากเลย
‪และแม่ฉันหลอกฉันด้วยของลดราคาที่เคมาร์ท
‪ฉันว่าตอนนั้นฉันอายุ 12 หรือ 13 ได้
‪ฉันลุกจากเตียงแล้วเดินไปที่ห้องน้องฉัน
‪พระเจ้า เขาคงกําลังฝันหวานอยู่
‪เพราะเขายิ้มตลอดเลย
‪ทําให้ฉันโกรธมากๆ
‪ฉันคว้าดินสอกดแล้วฉันเกือบจะแทงลูกตาพอลแล้ว
‪และเหตุผลเดียวที่ฉันไม่ทํา ‪คือเพราะตอนที่ฉันเงยหน้า
‪มีแขกที่โรงแรมมองกลับมาที่ฉันนอกหน้าต่าง
‪ฉันนึกว่าฉันเป็นคนทํา
‪เดี๋ยวนะ
‪ฉันเป็นใคร
‪นี่ นายคือเอมี่
‪ฉันแดนนี่ ไม่เอาน่า
‪อ๋อ ใช่ ฉันเอมี่
‪เดี๋ยวนะ เธอดูรูปตูดฉันช่วยตัวเองเหรอ
‪ขอโทษนะ
‪ไม่เป็นไร แดนนี่
‪ฉันก็เคยทําเรื่องน่าอายเหมือนกัน
‪นี่ ว่าแต่รอยสักของนายคืออะไร
‪เลข 22 น่ะ
‪ใช่ แต่ทําไมต้องเลข 22
‪รู้ไหมว่าโจเซฟ เฮลเลอร์ ‪ตั้งชื่อหนังสือเขาว่าแคทช์-18
‪แต่บรรณาธิการของเขาเปลี่ยนมันเป็นแคทช์-22
‪ไม่รู้
‪เท่าที่ฉันจําได้ การมีชีวิตอยู่มันรู้สึกแบบนั้นเลยละ
‪ไม่สามารถมีรูปแบบโดยไร้พื้นที่ได้
‪ไม่สามารถเห็นแสงสว่างโดยไร้ความมืดได้
‪เราติดแหง็ก
‪ใช่ และเมื่อไหร่ที่เรา ‪พยายามยึดเหนี่ยวสิ่งสิ่งหนึ่งไว้
‪มันก็หลุดลอยไป
‪ฉันไม่เคยอธิบายความรู้สึก ‪ข้างในตัวฉันเองได้เลย
‪แต่ฉันว่ามันเป็นอย่างนั้นแหละ
‪แคทช์-22
‪ใช่ไหม
‪เหมือนเป็นความว่างเปล่า
‪แต่ไม่ใช่ มันว่างเปล่าแต่มั่นคง
‪ใช่ ถูกต้องเลย แดเนียล
‪ว่างเปล่าแต่มั่นคง
‪อยู่ใต้พื้นผิว
‪นายคิดว่าคนอื่นรู้สึกแบบนี้หรือเปล่า
‪ฉันรู้ว่าจอร์จไม่รู้สึกแบบนี้
‪หวังว่าจูนจะไม่มีวันได้รู้สึกแบบนี้
‪ไม่รู้สิ
‪เราอาจไม่ปกติก็ได้
‪เราอาจจิตป่วยเกินไป
‪หรือคนธรรมดาอาจเป็นพวกโรคจิตหลอนก็ได้
‪ไม่ว่าจะยังไง ฉันเลยไม่เชื่อในพระเจ้า
‪นายหมายความว่าไง
‪ทําไมพระเจ้าถึงทําให้มันเป็นแบบนี้
‪ก็ถ้าพระเจ้าคือทุกอย่าง
‪งั้นเราก็เป็นพระเจ้าน่ะสิ
‪นั่นแปลว่าพระเจ้าก็เป็นเหมือนเรา
‪ทุกอย่างเลยเป็นไปในแบบของมันไงล่ะ
‪พระเจ้าแค่พยายามจะไม่รู้สึกโดดเดี่ยว ‪ในความเว้งว้าง
‪ฉันไม่เคยคุยกับใครแบบนี้มาก่อนเลย
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ฉันว่าเรากําลังจะตาย
‪ฉันก็ว่างั้น
‪ฉันเข้าใจชีวิตเธอนะ
‪น่าสงสารจัง
‪เธอแค่ไม่อยากโดดเดี่ยว
‪ไม่ต้องอายนะ
‪ไม่เป็นไร
‪ฉันเข้าใจหมดแล้ว
‪นายไม่ต้องซ่อนมันไว้แล้วนะ ไม่เป็นไร
‪โอ้โห
‪ไม่มีอะไรหลังจากนี้จริงๆ สินะ
‪เราน่าจะทําแบบนี้บ่อยขึ้นนะ
‪น่าเสียดายจัง
‪อย่างน้อยเราก็ได้ทําครั้งหนึ่ง
‪ใช่
‪ดีจัง
‪โอ้ พระเจ้า
‪แดนนี่ ตื่น
‪เรายังอยู่ที่นี่เหรอ
‪ใช่
‪นี่ ฉันได้ยินเสียงรถ
‪เราน่าจะใกล้ถึงแล้ว
‪ตลกดีนะที่เรากําลังรีบกลับไปหา
‪ความเฮงซวยที่กําลังรอพวกเราอยู่
‪ใช่ ก็นะ...
‪เราต้องเผชิญหน้ากับมันใช่ไหมล่ะ เวรเอ๊ย
‪ใช่ แต่ช้าๆ หน่อยก็ได้นะ
‪ใช่ ได้เลย
‪รู้อะไรไหม
‪เราลืมไปนะ แต่แอลเอ สวยไม่เบานะเนี่ย
‪นั่นสิ
‪ชินกับมันแล้ว ก็เลยไม่สนใจความงามของมันน่ะ
‪บ้าจริง
‪มีบ้านอยู่ตรงนั้น
‪โอ้โห
‪ดูสิ อยู่นั่นไง
‪ข้างบนนี้สงบดีจังเลยนะ
‪(- คุณได้อีเมลจากทนายไหม ‪- นายออกข่าว)
‪(นายจะไม่รับสายเหรอ)
‪(- โทรหาฉันด้วย ‪- แดนนี่ โทรหาแม่)
‪มีสัญญาณแล้ว
‪(- ทนายผมพยายามติดต่อคุณ ‪- แจ้งเตือนตามหาไอโฟนของฉัน)
‪(ไปตายซะ ฉันจะบล็อกนาย)
‪ขอบคุณ พระเจ้า
‪พอลยังไม่ตาย
‪พระเจ้า เยี่ยมเลย
‪เวรเอ๊ย สัญญาณหายอีกแล้ว
‪โธ่ เหมือนกันเลย
‪บ้านพวกนั้นดูใกล้กว่าที่เห็นจากบนนั้นนะ
‪บ้าจริง
‪ฉันว่าเราใกล้ถึงแล้วละ
‪โอ้ ขอบคุณพระเจ้า
‪ฉันแน่ใจว่าเราอธิบายทุกอย่างได้
‪ทนายดีๆ น่าจะช่วยให้นายไม่ติดคุกได้
‪ฟังนะ แดนนี่ ถ้านายต้องการให้ช่วยอะไร
‪- ทางการเงินหรือแบบ... ‪- ไม่ๆ ฉันไม่เป็นไรหรอก
‪ทุกอย่างจะเป็นไปในแบบที่มันควรเป็น
‪แน่ใจนะ
‪ฉันหมายถึง ฉันไม่แน่ใจ แต่...
‪- ขอพักหน่อย ‪- อ๋อ ได้ๆ
‪โอเค
‪- เอาละ ไหวนะ ‪- ไหว
‪ระวังนะ ระวัง
‪- ได้แล้ว ‪- นี่
‪- เอมี่ คุณสบายดีไหม ‪- จอร์จ
‪อย่าแตะต้องเธอนะ
‪อะไรล่ะ อะไร
‪ฉันแค่อยากรู้ว่าฉันจะไปถึงจุดที่เธออยู่ได้ไหม
‪ทุกอย่างจางหายไป
‪ไม่มีอะไรยั่งยืน
‪คําบรรยายโดย ธนิศา ขําคง