Samiec i samica są ranni.
On raz mnie nakarmił.
Mam nadzieję, że to powtórzy.
Ona wystraszyła mojego wujka pod domem.
Wystraszyła? Bo wypuścił kupę?
Tak, przez kupę. Celowała w niego bronią.
Można potwierdzić wypowiedzenie wojny?
Zaraz wezwę świadków.
Potwierdzone.
Jest mi smutno.
AWANTURA
WYOBRAŻAJĄC SOBIE ŚWIATŁO
Kurwa.
Leż, gdzie leżysz.
Amy.
Odłóż broń.
Nie ruszaj się.
Wzywam policję.
Co do kurwy? Zostawcie mnie!
Danny!
Cholera.
Danny!
Cholera.
Kurwa. Czemu mnie do tego zmusiłaś?
Na pomoc!
Pomocy!
Cholera.
Paul: co się stało? zadzwoń!
halo? powiedz, że jesteś cały
wszystko ok? Niedostarczone
Kurwa.
Proszę, pomóż.
Danny mnie skasował na drodze. Nie wiem, gdzie jestem.
Niedostarczone
Cholera.
Niech to szlag.
Wody.
Ktoś tu jest. Dzięki Bogu.
Halo?
Danny!
Wal się!
Daj mi spokój!
Sam daj mi spokój!
Zniszczyłeś mi życie!
Ja zniszczyłem życie tobie? Co?
Może już nigdy nie zobaczę June, psycholu!
Przez ciebie mój brat nie żyje!
Co?
Paul nie żyje?
Nie wiem. Tak sądzę.
Kurwa!
Danny, co się stało?
Policja go zabiła.
Próbował uciec przez mur i go zastrzelili.
Widziałeś go w karetce?
- Ile razy go postrzelili? - Nie wiem, okej?
Nie widziałem.
W takim razie nie wiesz.
Może uciekł.
Mogło tak być, prawda?
Nie wiem. Naprawdę.
Muszę wiedzieć, czy jest cały.
Dobra? Po prostu... Wiesz, jak tam wrócić?
Zraniłam się w kostkę, gdy zepchnąłeś mnie ze wzgórza.
Pomóż mi się stąd wydostać, to pokażę ci, gdzie jest droga.
Nie wezwę policji.
Gdzie twój pistolet?
Nie wiem, zgubiłam go.
Skąd mam wiedzieć, że go nie ukrywasz?
Bo zawsze kłamiesz, to patologia.
Bo bym cię już zastrzeliła, kretynie.
Hej! Wracaj tu.
Nie. Bądź dla mnie miła!
Nazwałeś mnie kłamczuchą.
Nie pomogę ci, jeśli nie będziesz miła!
Dobra.
Przy zjeździe z autostrady jest szpital.
Na pewno go tam zabrali.
Nawet nie próbuj mówić o Paulu.
- Jasne? - Chciałam tylko pomóc.
Jeśli mam cię nieść, nie próbuj mówić nic, kropka.
Jak chcesz.
Boże, nigdzie nie ma zasięgu.
Co ja zrobię?
- Jeśli on myśli, że może ją zabrać... - Możesz się zamknąć?
Okej? Na pewno idziemy w dobrą stronę?
Tak, wiem, gdzie idę. Kieruj się na tamte drzewa.
- Które? Tu są same drzewa. - Te, na które wskazuję, głupku.
O mój Boże.
- Jakbyśmy krążyli w kółko. - Nie krążymy, okej?
Okej.
Masz coś do jedzenia?
Tak. Zaczekaj.
- O, dzięki. - Aha.
- Dzięki... - Proszę.
- Straszny z ciebie fiut. - Ale pycha.
Czemu to zrobiłaś?
- Ty zacząłeś. - Boże.
Co ty robisz?
Przestań.
Twój brat mnie tego nauczył.
Wal się.
Jak następnym razem ktoś na ciebie zatrąbi, może mu odpuść.
Następnym razem pomyśl, zanim zatrąbisz.
- Dobra? - Skąd ta wieczna złość?
- Mógłbym zapytać o to samo. - Nieważne.
Potrzebujemy wody.
Ludzie mogą przetrwać parę dni bez wody, wyluzuj.
To na sto procent nieprawda.
Tak? To ile przeżyją?
Nie wiem. Dziewiętnaście godzin?
Dziewiętnaście? Zdarzało mi się tyle spać bez wody.
Kto śpi tak długo?
Miałem zły dzień!
- Dziecko z ciebie. - Chyba z ciebie.
Nawet nie możesz chodzić.
Sama sobie zaszkodziłaś. Teraz nie mogę cię nieść.
To nie ma znaczenia.
Muszę tylko przetrwać noc.
- Rano ktoś mnie znajdzie. - Jasne.
Myślisz, że ktoś cię szuka?
Pewnie George nawet nie wie, że zaginęłaś.
Nie będzie się kontaktował po tym, co mu zrobiłaś.
Weź, nie zastrzelisz mnie.
Spokojnie! Jezu! Mój Boże.
Jesteś dowodem na to, że zachodnia terapia nie działa na Azjatów.
Co ty nie powiesz.
A teraz znajdź aloes i agawę.
I dziki bez.
No dalej.
Dobra.
I nie schodź mi z oczu, bo strzelę.
Nie mam już nic do stracenia.
Co to jest dziki bez?
Mogę to zjeść?
Nie, to są kwiaty.
Idź do skały. Soczyste rośliny lubią cień.
To mogę zjeść?
Boże, posłuchaj mnie i szukaj tego, co mówiłam.
Podać pani coś jeszcze?
Herbatę? Deser?
Kpij dalej, to nic nie dostaniesz.
Aha, okej.
Wiesz, co z tobą nie tak?
Myślisz tylko o sobie.
A ty tylko na wszystkich narzekasz.
Nie mówmy już nic, okej?
Proszę, masz dziki bez.
No bierz.
Jak chcesz.
Co za rozpierdol.
Wiesz, człowiek się rodzi,
dokonuje wyborów
i nagle...
znajduje się tu.
Świetne streszczenie.
Jesteś pewna, że to dziki bez?
O mój Boże.
Co myśmy, kurwa, zjedli?
Coś trującego.
Nie jesteś ekspertką od roślin?
Tylko googluję i udaję.
O mój Boże, umrę. Zaraz umrę.
Chyba mamy kłopoty. To...
To nie jest normalne.
Poszukam jakiejś pomocy.
Nie dasz rady wrócić.
Chcę tylko spróbować.
Hej!
Nie zostawiaj mnie tu.
Nie mogę się ruszyć.
Co się dzieje?
- Co? - Co?
Czym w ogóle jest trucizna?
To zwykłe związki chemiczne.
Czym są związki chemiczne?
Nie wiem, Danny.
Czemu wszyscy Azjaci nie tolerują laktozy?
Może dlatego...
że mleko nie było w diecie naszych przodków.
Nie, to nie ma sensu.
Cała koreańska kuchnia to wołowina.
Skoro mamy krowy, czemu nie pić mleka?
- Hej... - Czaisz?
...przestań zadawać mi pytania, okej?
- Brzmisz jak June. - Mamo, czemu tyle pracujesz?
- Okej. Wszystko gra? - Mamo, nie zostawiaj mnie!
Czas przestał mieć sens.
George mi mówił, że czas jest...
Jak jesteś dzieckiem, wszystko jest... małe.
Są procenty...
Kurwa. Źle mówię.
Są... Kurwa!
Kurwa, wszystko psuję.
Muszę wrócić do domu.
Gdy na mnie zatrąbiłaś,
próbowałem zwrócić grille hibachi, które kupiłem, by się zabić.
Nie dali mi ich zwrócić.
Jakby świat chciał, żebym zmarł.
Może dlatego jesteśmy chorzy...
Wszystko spieprzyłem,
moje podania nawet do nich nie dotarły.
Pomóż Paulowi.
W końcu jesteś starszym bratem.
Słyszysz te głosy?
Nie, nic nie słyszę.
To miło.
Danny, naprawdę musisz zwymiotować.
Mi to pomogło.
Raz zasikałem komuś całą łazienkę.
Tak, moją.
A tak, racja.
Nie, myślałem o dzieciństwie.
To był wypadek, ale tata strasznie mnie zlał.
Teraz przekazujesz traumę dalej,
na niewinną właścicielkę białego SUV-a.
Wiesz, że ciało przyswaja witaminy,
a złe rzeczy wyrzuca z sikami i gównem?
Tak, Danny, wiem o tym.
A jeśli robimy to dzieciom?
Ale jako rodzice,
wysikujemy na nie swoją traumę.
Ciekawe, kto zaczął sikać pierwszy. Wiesz?
- Czym byliśmy przed małpami? - Gąbką.
Nie byliśmy gąbką przed małpami.
Mieliśmy kiedyś ogony.
Czasem wciąż czuję, gdzie kiedyś miałem ogon...
O mój Boże, ktoś idzie.
Dziękuję.
Dziękuję ci bardzo.
Za co?
Co?
To chyba pomogło.
Patrz. Jakie ładne, jak Skittlesy.
Zjadłabym teraz w Burger Kingu.
Wszyscy urodzeni w latach 80. mają przesrane.
Fast food, słodycze, bierne palenie.
Pomyśl o tym.
Dojrzeliśmy płciowo, gdy wynaleziono Internet.
A jak się wyprowadzaliśmy, wszedł ethernet.
Racja.
Tyle porno. Niezbadane lądy.
To było jak Dziki Zachód.
Nawet nie musiałem szukać. Łapałem, co tylko było.
Wiesz, że byliśmy królikami doświadczalnymi, co nie?
Wykorzystano nas.
To pojebane.
Chyba mogę się z tym zgodzić.
Ej, a co, jeśli...
Jeśli nasze pokolenie zaczęło przenosić obejrzane porno
do prawdziwego życia?
A potem prawdziwe życie stało się porno.
Jak przejściówka cyfrowo-analogowa.
Właśnie, to...
To przez nas duszenie jest w mainstreamie.
Jest?
Tak, wszystkie dzieciaki to robią.
Nawet nie wiedzą, że kiedyś to było rzadkością.
Co?
Mój brat taki był?
Tak, brutalny, ale w najlepszy możliwy sposób.
Okej, w sumie... Nie mów. Okej?
Żałuję, że spytałem. Nie chcę znać szczegółów.
Przepraszam.
Nawet nie wiem, czy miał prawdziwą dziewczynę.
Powinienem był z nim częściej gadać.
O prawdziwych problemach.
Ucieszyłby się.
Myślę, że chciał się czuć widziany.
Jak my wszyscy, nie?
Ja nie chcę, by ktoś widział prawdziwą mnie.
Raz miałam tak dość wazonów George'a,
że specjalnie jeden zbiłam i zrzuciłam to na June.
- Nie lubisz wazonów George'a? - Nie znoszę ich.
Nie mogłam mu tego powiedzieć.
Wielu rzeczy nie mogłam mu powiedzieć.
Czemu nie?
Gdy nic nie wydaje się domem, człowiek wycofuje się w głąb siebie.
George i June są twoim domem, nie?
Sama nie wiem.
Myślałam, że June jest odpowiedzią.
Gdy była malutka, patrzyłam na nią i czułam,
że cokolwiek zrobię lub nie zrobię,
jej miłość nigdy nie zniknie.
Od tego czasu ciągle gonię za tym uczuciem.
Ale robi się starsza.
A jej miłość robi się bardzo warunkowa.
Tak, coś w stylu: daj mi ciasteczko, to cię przytulę.
Paul taki jest.
Nadal.
Właśnie.
Zrozumiałam, że gdy była mała,
nigdy nie kochała mnie bezwarunkowo.
Ludzie myślą, że bobasy są niewinne i urocze, ale nie.
Nie, one krzyczą i płaczą,
gdy od razu nie dostają, czego chcą.
To one są najbardziej bezwzględne.
Tylko nie mają słów ani sił, by coś z tym zrobić.
Bobas z siłą i mobilnością to seryjny zabójca.
A jednak, pomyśl...
Oczekiwałam, że to małe dziecko mnie uleczy.
Gdy ani George, ani praca nie byli w stanie tego zrobić.
Czemu tak trudno jest być szczęśliwym?
Cholera, nic ci nie jest?
Zjadłam Skittlesy?
Coś jest nie tak. To wraca, i to ostro.
Czuję się, jakbyś był w mojej głowie.
Ty mówisz czy ja?
Nie jestem pewien.
Chyba mówiłem o tej jednej nocy,
gdy nie spałem do późna
i mama mnie nakarmiła maemae z Kmartu.
Chyba miałam wtedy z 12-13 lat.
Wstałam z łóżka i poszłam do brata.
Musiało mu się śnić coś super,
bo się uśmiechał i w ogóle.
Tak się wkurwiłem.
Złapałem ołówek automatyczny i już miałem go wsadzić Paulowi w oko.
Nie zrobiłem tego tylko dlatego, że jak się obejrzałem,
jakiś gość z motelu gapił się na mnie przez okno.
Myślałem, że ja to zrobiłem.
Czekaj.
Kim jestem?
Yo, jesteś Amy.
A ja Danny. Daj spokój.
Racja, jestem Amy.
Czekaj, masturbowałeś się do zdjęcia mojego tyłka?
Przepraszam.
Nie szkodzi, Danny.
Też robiłam rzeczy, których się wstydzę.
Ej, a o co chodzi z twoim tatuażem?
To numer 22.
Tak, ale czemu 22?
Wiesz, że Joseph Heller zatytułował książkę Paragraf 18,
ale wydawca postanowił zmienić tytuł na Paragraf 22?
Nie.
Od kiedy tylko pamiętam, tak właśnie wyglądało dla mnie życie.
Nie mam formy bez przestrzeni.
Bez mroku nie widzę światła.
To pułapka.
Tak, a za każdym razem, jak próbujemy się czegoś przytrzymać...
to coś się wymyka.
Nigdy nie byłem w stanie opisać tego, co czułem,
ale to chyba jest to.
Paragraf 22.
Co nie?
To jak próżnia.
Ale nie. Pustka, ale stała.
Zgadza się, Daniel.
Pustka, ale stała.
Tuż pod powierzchnią.
Myślisz, że inni tak się czują?
Wiem, że George nie.
Oby June nigdy się tak nie czuła.
Nie wiem.
Może nie jesteśmy normalni.
Może jesteśmy zbyt pojebani.
A może normalni ludzie są zjebani i żyją w iluzji.
Tak czy siak, to dlatego nie wierzę w Boga.
Jak to?
Czemu Bóg tak by to urządził?
Jeśli Bóg jest wszystkim,
to my jesteśmy Bogiem.
Czyli Bóg jest taki jak my.
Może dlatego wszystko jest jakie jest.
Bóg po prostu nie chce być sam w pustce.
Nigdy z nikim tak wcześniej nie rozmawiałem.
Ja też nie.
Chyba umieramy.
Też mi się tak wydaje.
Widzę twoje życie.
Biedactwo.
Samotność tak cię przerażała.
Nie musisz się wstydzić.
Już dobrze.
Wszystko widzę.
Nie musisz się kryć. Już dobrze.
Rany.
Po tym naprawdę już nic nie ma.
Powinniśmy tak robić częściej.
Jaka szkoda.
Przynajmniej raz się udało.
Tak.
Jest miło.
O mój Boże.
Danny, obudź się.
Wciąż tu jesteśmy?
Tak.
Słyszę samochody.
Musimy być blisko.
Zabawne, że tak nam spieszno
do absolutnego cyrku, który nas czeka.
No cóż...
trzeba stawić mu czoła, nie? Kurwa.
Tak, ale możemy zwolnić, co nie?
Tak. Dobra.
Wiesz co?
Zapomina się o tym, ale LA jest piękne.
Tak.
Tak do tego przywykliśmy, że uważamy to za oczywiste.
O cholera.
Tam są jakieś domy.
Rany.
Patrz. Tam są.
Stąd to wygląda tak spokojnie.
- Doszedł mail od prawnika? - Jesteś w TV
Serio? Nie odbierasz?
- Zadzwoń - Dzwoń do matki
Mam zasięg.
- Mój prawnik cię szuka - Znajdź telefon
wal się! blokuję cię!
Dzięki Bogu.
Paul żyje.
O mój Boże, to wspaniale.
Cholera, straciłam zasięg.
Kurwa. Ja też.
Z góry te domy wyglądały na bliższe.
Cholera.
Chyba jesteśmy blisko.
Dzięki Bogu.
Na pewno wszystko wyjaśnimy.
Dobry prawnik nie da nas zamknąć.
Danny, jeśli potrzebujesz pomocy,
- finansowej albo... - Nie, nie trzeba.
Wszystko będzie tak, jak ma być.
Jesteś pewien?
Nie jestem, ale...
- Potrzebna nam przerwa. - Tak.
Okej.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Ostrożnie, okej?
- Tak. - Hej!
- Amy! Nic ci nie jest? - George?
Zabieraj od niej łapy!
Co?
Chce wiedzieć, czy dotrę tam, gdzie ty jesteś.
Wszystko blaknie.
Nic nie trwa wiecznie.
Napisy: Joanna Kaniewska