‪ถ้าเขาเห็นฉัน เข้าต้องวิ่งแน่
‪- จะให้จู่ๆ เข้าไปด่าเขาไม่ได้ ‪- นายก็แบบนี้ทุกวัน
‪จะให้ฉันทําห่าอะไรในนี้วะ ‪เล่นกล้ามเหรอ บ้าแล้ว
‪เย็นไว้ นายมีเวลาวางแผน ‪ฆ่าลูกพี่ลูกน้องนายตั้งเจ็ดปี
‪เย็นไว้เหรอ ไอ้ควายนั่น ‪เขาแค่ต้องช่วยพูดให้ฉัน
‪ไม่งั้นฉันคงไม่ติดคุกสักวัน เขาคงโดนปรับ
‪นี่ มาคุยกันเรื่องอื่นดีกว่า
‪ฤดูโปรดของนายคืออะไร
‪ฉันชอบฤดูร้อนนะ ตานายบ้าง
‪ฉันต้องออกไปจากที่นี่ พวก ‪พวกฟิลิปปินส์จะฆ่าฉันเอา
‪เวรเอ๊ย
‪เราจะเปิดห้องขังสี่
‪ไอแซค
‪นายไปได้แล้ว
‪จริงเหรอ ทําไม
‪มีคนโทรมา
‪ผู้หญิงสักคนบอกว่าลูกพี่ลูกน้องนาย ‪เป็นคนขับ ไม่ใช่นาย
‪เขาจะฆ่าลูกพี่ลูกน้องเขา
‪เขาซ่อนนัตเตอร์บัตเตอร์ไว้ข้างหลังน่ะ
‪เอาล่ะ เอามาซะดีๆ
‪ยอดนักสร้าง
‪เข้าใจแล้ว ดีใจที่ได้รู้นะ
‪คุณมีคําถามอะไรหรือเปล่าคะ
‪หรือ...
‪คุณตัดสินใจพลาด
‪คุณหาข้ออ้างมาเพื่อปิดการขาย
‪ชัดเจนดี
‪ค่ะ อีกครั้งนะ จอร์แดน ‪ฉันขอโทษจริงๆ ที่ฉันปิดบังคุณ
‪แต่ฉันบอกความจริงกับทุกคนแล้ว
‪ตํารวจ นาโอมิ จอร์จ
‪อย่าไปตอกย้ํามันเลยนะ
‪คุณต้องการอะไร เอมี่
‪คืองี้ค่ะ จอร์จไม่ได้ตั้งใจจะขายทามาโกะ
‪มันเป็นเก้าอี้ที่ดีนะ
‪ต้องการเท่าไรฉันจ่ายได้หมดค่ะ
‪จริงเหรอ
‪ดูเหมือนฉันต้องการเงินเหรอ
‪คุณอยากได้น้ําผึ้งด้วยใช่ไหม ที่รัก
‪ฉันดื่มแบบนี้เสมอแหละ
‪ขอบใจนะ นาโอมิ
‪- คุณอยากทานอะไรไหมหรือ... ‪- ไม่เป็นไร
‪ขอเวลาเราหน่อยนะคะ
‪ได้ค่ะ ได้ๆ
‪- ฉันต้องไปตอบอีเมลน่ะ ไว้เจอกันนะ ‪- ขอบใจจ้ะ
‪เธอใส่ใจดีจัง
‪เป็นเพราะวัฒนธรรมหรือ...
‪ไม่ค่ะ จอร์แดน ไม่ใช่เพราะวัฒนธรรม
‪(จอร์จ: ผมต้องคุยกับคุณเดี๋ยวนี้ ‪แม่ง แดนนี่มาที่บ้าน)
‪(จอร์จ)
‪โทษค่ะ ขอ... ขอเวลาเดี๋ยวนะคะ
‪ได้สิ
‪เอมี่ คุณอยู่ไหม
‪- ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม ‪- เขาเอาจูนไป
‪แดนนี่เอาจูนไป ผมหาเธอไม่เจอ
‪- เดี๋ยว อะไรนะ ‪- เขาเข้ามาแล้วน็อกผมสลบ
‪ตอนผมฟื้น เธอก็หายไปแล้ว
‪ไอ้เวรนั่นพาเธอนั่งรถกระบะเขาไป
‪- โอ้ พระเจ้า ‪- ตํารวจอยู่ที่นี่แล้ว
‪คุณต้องคุยกับเขานะ เราต้องตามหาเธอ
‪ค่าบิตคอยน์อันหนึ่งฉันค้างว่ะ
‪โชคดีที่นายเอารหัสผ่านฉันไป
‪โอเค เข้ามา จูนี่
‪นั่งตรงนี้นะ
‪และรอตรงนี้กับลูกหมาของเธอนะ โอเค
‪ฉันไม่มีเวลาอธิบาย ฉันต้องเก็บของ
‪เฮ้ย อะไรกันวะ
‪นายลักพาตัวลูกของเธอมาเหรอ
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจ
‪เธอกระโดดขึ้นรถฉัน ฉันไม่รู้
‪ทําไมนายไม่ทิ้งเธอไว้ล่ะ
‪มีตํารวจน่ะ ฉันหยุดไม่ได้
‪ก็เอาเธอไปส่งสักที่สิ
‪ถ้ามีอะไรแย่ๆ เกิดขึ้นกับเธอล่ะ งั้นฉันก็ผิดน่ะสิ
‪- นายเลยพาเธอมาที่นี่เหรอ ‪- ไม่รู้สิ ฉันขับต่อจนมาถึงที่นี่
‪หุบปากแล้วโทรหาเอมี่ บอกเธอว่าลูกเธอสบายดี ‪มารับลูกเธอได้
‪- นายจะทําอะไร ‪- ไม่รู้
‪ฉันจะ... ขับรถไปเม็กซิโกหรือสักที่
‪ไม่ พวก เราอธิบายทุกอย่างกับตํารวจได้
‪ฉันน็อกผัวเธอ
‪ฉันน็อกเขาสลบ
‪ฉันจะโดนข้อหาทําร้ายร่างกายน่ะสิ
‪แล้วนายไปที่นั่นทําไมวะ
‪ถามเยอะจังนะ ฉันมัวตามแก้ปัญหาของนายไง
‪เซนคะ วิดีโอจบแล้ว
‪เฮ้ย เซนคือใครวะ
‪พวก ฉัน...
‪นี่ไมเคิลกับบ็อบบี้ เปิดหน่อย
‪เฮ้ย ทําไมนานจัง
‪รอเดี๋ยว ให้ตายเถอะ
‪- เธอสบายดีไหม ‪- ฉันว่างั้นนะ
‪- ว่าไง ‪- แม่ง
‪คิดว่านายจะเล่นงานฉันได้เหรอ
‪- ไอ้สารเลว จะหลอกฉันเหรอ ‪- ไสหัวออกไปนะ
‪สาบานเลย ถ้าเงินไม่อยู่ในหม้อหุงข้าว...
‪นายใช้เงินหมดแล้ว นายใช้มันใช่ไหม
‪ไอแซค ฉันอธิบายได้นะ
‪ฉันต้องการเงินนั่นวันนี้ ฉันต้องการเงินนั่นวันนี้
‪ไม่งั้นไอ้พวกฟิลิปปินส์จะตอนฉัน
‪เขาพูดเรื่องอะไรน่ะ แดนนี่
‪หยุด อย่าทะเลาะกัน
‪ลูกใครวะนั่น
‪แฟนใหม่พอล...
‪ลูกของเธอน่ะ
‪ฉันไม่ได้ติดคุกนานขนาดนั้นนะ
‪ลูกของผู้ชายคนก่อนหน้านี้น่ะ
‪ต้องปรับตัวกันเยอะเลย
‪(ระบบเตือนเด็กหาย ‪ลอสแอนเจลิส)
‪(เพศหญิงชาวเอเชีย อายุ 5 ปี)
‪ฉันต้องปิดแจ้งเตือนเด็กหายว่ะ
‪เย็นไว้ เดี๋ยวเขาก็เข้าใจ
‪อ่าว ฉิบหาย
‪ผมนักสืบโดแรน
‪ผมรู้ว่าเมื่อกี้คุณโทรแจ้ง ‪แต่ผมขอทําความเข้าใจชัดๆ
‪แดเนียล โช เขาคือคนที่คุณทะเลาะด้วยบนถนน ‪ไม่ใช่ไอแซค
‪- ใช่ไหมครับ ‪- บอกตํารวจเรื่องน้องชายสิ
‪- พวกเขาอาจอยู่ด้วยกันก็ได้ ‪- จอร์จ ได้โปรด
‪ใจเย็นๆ กันก่อนครับ
‪ค่ะ เขามีน้องชายชื่อพอล
‪- เขาสูงหกฟุตและ... ‪- ห้าฟุต 11 นิ้ว
‪ดูเหมือนห้าฟุต 11 นิ้วมากกว่า
‪- จอร์จ ได้โปรด ‪- โทษค่ะ ขอเวลาเดี๋ยว
‪ฮัลโหล
‪เอมี่ เหลา
‪ใครเนี่ย
‪ลูกสาวคุณปลอดภัยดี คุณมารับเธอได้
‪โอ้ พระเจ้า
‪ขอบคุณค่ะ
‪เงินสดห้าแสน ห้ามแจ้งตํารวจ ห้ามพาผัวมา
‪ใครเนี่ย
‪- แดนนี่อยู่ไหม ‪- เงินสดห้าแสน
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ําว่าถอนเงินเยอะขนาดนั้นได้ไหม
‪ฉันไม่ได้อยู่ในเมือง ‪และวันนี้ธนาคารไม่เปิดด้วยซ้ํา
‪หุบปาก ฉันรู้ว่าเธอรวย
‪หาเงินมาให้ได้วันนี้ เอาเงินมาให้ได้วันนี้
‪อย่าบอกใคร ฉันจะโทรบอกสถานที่
‪ไม่ๆ ได้โปรด อย่าวางสายนะ
‪ฉันอยากเอาเงินให้นะ เข้าใจไหม ‪ฉันอยากจริงๆ
‪อย่ามาต่อรอง
‪ฉันเปล่านะ สาบาน
‪มีคนที่น่ากลัวกว่าฉันที่อยากได้เงินก้อนนี้ด่วน
‪ตอนนี้ฉันอยู่บ้านเศรษฐี
‪ดีแล้ว ยายบ้า เลิกถ่วงเวลาได้แล้ว
‪เธอดักสัญญาณฉันอยู่หรือไง
‪จอร์ดานา ฟอร์สเตอร์ เคยได้ยินชื่อเธอไหม
‪เออ เธอแจ่มดี
‪ใช่ เธอมีสิ่งประดิษฐ์พวกนี้
‪ที่เป็นมงกุฎของแท้เลย
‪มูลค่าหลายแสนดอลลาร์
‪นายมาที่นี่แล้วได้เงินล้านง่ายๆ เลย
‪ล้านเหรอ แม่ง
‪- ฉันจะรู้ได้ยังไงว่านี่ไม่ใช่กับดัก ‪- เพราะนายมีลูกสาวฉันไง
‪ฉันจะเสี่ยงทําไม
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ําว่าฉันจะถอนเงินห้าแสนได้ไหม
‪ฉันอาจย้ายเงินข้ามบัญชีไปมา ‪และมันอาจใช้เวลาหลายวัน
‪ฟังนะ จดที่อยู่ไว้
‪บ้านเลขที่ 22 เมาน์เทนวิวเทรล
‪รถฉันจอดอยู่ข้างนอก
‪ได้โปรดทิ้งลูกสาวฉันไว้บนคาร์ซีทนะ เข้าใจไหม
‪ฉันจะดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครโทรแจ้งตํารวจ
‪รีบมารีบไป เข้าใจไหม
‪ฮัลโหล
‪ฉันกําลังไปหาเดี๋ยวนี้
‪สาบานเลยนะ ถ้าเธอบอกใคร ‪ฉันจะฆ่าลูกสาวเธอ
‪- คุณคะ เราจะไปไหนกัน ‪- เดี๋ยว
‪- นายเอาหน้ากากมาไหม ‪- เอามาสิ
‪หน้ากากคือความคิดฉัน
‪คงไม่มีหน้ากากถ้าแม่ฉันไม่ช่วยเรา
‪หุบปากน่า
‪แปลกโคตรเลยที่แม่นายชอบดิก ชีนีย์ขนาดนี้
‪นายขโมยเงินเขามาซื้อบ้านให้พ่อกับแม่เหรอ
‪- ใช่ ‪- คุณสบายดีไหมคะ เซน
‪เราจะไปหาแม่เธอแล้วนะ ไม่ต้องห่วงนะ
‪ไม่ห่วงค่ะ สนุกดีออก
‪พวก ระวังหน่อย เธอไม่ได้รัดเข็มขัด
‪- น่ารักจังที่ได้เห็นด้านนี้ของนาย เซน ‪- ปล่อยพวกเขาไปซะ
‪นายโกรธฉัน ไม่ใช่พวกเขา
‪พอล นายไม่รู้จริงๆ เหรอว่าพี่ชายนาย ‪ปล่อยให้คนในครอบครัวเน่าคาคุก
‪และปล้นเขาจนไม่เหลือสักแดง
‪เป็นฉันก็คงทําเหมือนกัน
‪โอ๊ย โชโบรส์ นิสัยไม่ดีจัง
‪- นี่ นายขับเลยแล้ว ‪- อย่าใช้ปืนชี้ บ็อบบี้
‪นายคิดว่าฉันไม่รู้ว่าต้องเลี้ยวตรงไหนเหรอ
‪เด็กนั่นคือข้อต่อรองเดียวที่เรามี ‪ฉันยังไม่เอาเธอใส่รถยายนั่นหรอก
‪นังโง่
‪ขอบคุณนะครับ ยังไงแจ้งผมด้วยนะ
‪ได้ครับ ถ้ามีอะไร เราจะแจ้งคุณเอง
‪ไง คุณโอเคไหม
‪ตํารวจยังอยู่ที่นั่นหรือเปล่า
‪พวกเขาเพิ่งกลับไป เดี๋ยวผมไปตามให้
‪ไม่ๆ จอร์จ อย่า
‪ฉันอยากให้คุณมาบ้านจอร์แดนเดี๋ยวนี้
‪เกิดอะไรขึ้น เอมี่
‪จูนี่ปลอดภัยดี
‪โอ้ พระเจ้า
‪มีคนโทรมา แต่ไม่ใช่แดนนี่
‪พวกเขาอยากได้เงินสดห้าแสนวันนี้
‪ให้ผมเรียกตํารวจเถอะ
‪ไม่ จอร์จ พวกเขาบอกชัดเจนว่าห้ามแจ้งตํารวจ
‪แหงอยู่แล้ว
‪จอร์จ คุณไม่ฟังเลย
‪พวกเขาบอกว่าจะฆ่าเธอ
‪โอ้ พระเจ้า
‪มาบ้านจอร์แดนเถอะนะคะ
‪พวกเขาจะเอาจูนี่ใส่รถฉัน
‪และฉันอยากให้คุณมารับเธอ
‪ห้ามบอกใครนะ เข้าใจไหม
‪พวกเขาห้ามไม่ให้ฉันบอกคุณ
‪ฉันรู้ว่าฉันทําให้ความเชื่อใจ ‪ที่เหลือระหว่างเราหมดแล้ว
‪แต่ฉันจะลองเสี่ยงดู
‪เราจะได้เห็นตรงกันเพื่อจูน
‪ได้ ตกลง
‪คุณทําถูกแล้ว
‪ทําตามที่พวกเขาบอกเป๊ะๆ ‪แล้วพาเธอกลับมาอย่างปลอดภัย
‪ขอบคุณค่ะ
‪ฉันรักคุณ
‪ผมก็รักคุณ
‪และนี่คือของสะสมเล็กๆ ของฉัน
‪มาดูชิ้นโปรดของฉันสิ
‪ชิ้นนี้เลย
‪ชิ้นนี้มาจากอาณาจักรชิมู
‪ฉันเคยมีตุ้มหูด้วยนะ
‪แต่ฉันต้องคืนมันให้กับรัฐบาลเปรู ช่างเถอะ
‪ฉันเคยสะสมบีนี่เบบี้ส์น่ะค่ะ
‪ฉันไม่รู้จัก
‪และชิ้นนี้
‪ชิ้น...
‪นี่ คุณแน่ใจเหรอว่าอยากเดินดูจนจบ
‪- คุณดูใจลอยนะ ‪- โทษทีค่ะ ฉัน...
‪ฉันแค่คิดถึงจอร์จน่ะ
‪นั่นสิ
‪ฉันเข้าใจ
‪จริงๆ นะ การหย่าเป็นเรื่องยาก
‪แต่...
‪ทุกอย่างจางหายไป เอมี่
‪คน สิ่งต่างๆ ประสบการณ์
‪คุณแค่ต้อง...
‪ฉกฉวยสิ่งที่คุณคว้าได้ต่อไป ใช่ไหมล่ะ
‪นั่นคือสิ่งที่ทําให้ชีวิตมหัศจรรย์
‪มันต้องมีอะไรสักอย่างเสมอ
‪โอ้โห จอร์แดน คุณฉลาดมากๆ เลย
‪ขอลองใส่ได้ไหมคะ
‪ได้สิ
‪อันไหนล่ะ
‪มาร์จ ซิมป์สันดีไหมคะ
‪เยี่ยม
‪นี่ชิ้นโปรดของฉันเลย
‪มันดึกแล้ว
‪ถนนที่นี่มืดนะ เอมี่
‪คุณน่าจะเริ่มขับรถได้แล้ว
‪ค่ะ ได้
‪ขอบใจนะ นาโอมิ
‪แต่รถคงติดมากเลยตอนนี้...
‪จริงด้วย จริงด้วย
‪อยู่ต่อสิ นอนค้างเลยก็ได้นะ
‪วันนี้คุณจะได้ชมบ้านฉันทั้งหลังจริงๆ เอมี่
‪ห้องนี้ก็ดีนะ
‪สุดยอดมากค่ะ
‪แปลกจัง ไม่มีใคร...
‪- ชูมือขึ้น ‪- ไปๆ
‪ไปอยู่อีกห้องหนึ่ง ไป
‪ไปอีกห้อง ไปเร็ว เดี๋ยวนี้
‪ไปตรงนู้น ไป
‪- ไป ‪- โอ้ พระเจ้า
‪ใจเย็นๆ กันก่อน ‪แล้วทําตามที่พวกเขาบอกทุกอย่าง
‪เอาโทรศัพท์มาให้หมด
‪โทรศัพท์ฉันอยู่ไหน
‪อะไรที่มีค่ามากกว่าหนึ่งหมื่น ‪จับใส่กระเป๋าพวกนี้ให้หมด
‪ก็ทุกอย่างเลยน่ะสิ
‪งั้นเราต้องหากระเป๋ามาเพิ่ม
‪นี่ น้องชายฉันส่งนายมาใช่ไหม
‪- จอร์แดน ‪- อะไร
‪ถ้าเขาโกรธเรื่องนาโอมิขนาดนั้น ‪ก็เอาเธอกลับไปได้เลย
‪เรื่องเล่าของเธอทําฉันไมเกรนขึ้น
‪ฉันไปเอากระเป๋ามาเพิ่มได้
‪ยี่ห้อโกยาร์ด
‪- ไม่รู้จัก แต่ฟังดูดี ‪- โอเค ได้ ไปเอากระเป๋ามาเพิ่ม ไป
‪ไป
‪ห้องนิรภัย มุมฝั่งตะวันตกเฉียงใต้
‪- จอร์แดน อย่า ‪- เธอสองคน หุบปาก
‪รอบๆ พุ่มต้นหม่อน
‪ลิงไล่จับพังพอน
‪ลิงว่ามันสนุกดี
‪ป็อบ เจ้าพังพอนตัวดี
‪เอาอีกๆ
‪โอ้ พระเจ้า เธอพูดจริงเหรอ
‪แค่นี้ไม่เป็นไรหรอก
‪เธอทําตัวดีมาตลอด
‪พวก เอาซะฉันรู้สึกผิดเลย ‪ฉันว่าฉันต้องเป็นพ่อที่ดีแน่ๆ
‪- ก็ได้ ‪- เออ
‪- แต่รอบสุดท้ายแล้วนะ ‪- โอเค
‪ปิดตาอีกรอบนะ
‪ห้ามแอบดูนะ โอเคไหม เราจะร้องอีกรอบ
‪รอบๆ พุ่มต้นหม่อน
‪ลิงไล่จับพังพอน
‪นี่ หลับตาไว้
‪นี่ เดาสิ เราจะร้องท่อนใหม่
‪ด้ายหนึ่งม้วนราคาหนึ่งเพนนี
‪เข็มหนึ่งเล่มราคาหนึ่งเพนนี
‪คนเขาใช้เงินกันแบบนี้
‪ป็อบ เจ้าพังพอนตัวดี
‪ขอเวลาเพิ่ม ร้องอีกรอบ
‪ด้ายหนึ่งม้วนราคาหนึ่งเพนนี
‪พอล บีบแน่นๆ สิ
‪ไม่ได้ร้องแบบนี้สักหน่อย ตาทึ่ม
‪ป็อป เจ้าพังพอนตัวดี
‪เอาล่ะ
‪- โอเค ‪- ป็อป ป็อป
‪ใช่
‪บ็อบบี้หลับ
‪ใช่ บ็อบบี้เหนื่อยมาก
‪เราไปซ่อนก่อนเขาจะตื่นดีไหม
‪วันนี้สนุกที่สุดเลย
‪จ้ะ
‪เอาปืนมา
‪เก่งมาก
‪นายไม่โกรธฉันเหรอ
‪นายมองข้ามความผิดพลาดของฉัน
‪มาเถอะ ไปกัน
‪น่าจะอยู่แล้ว
‪ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนะ สาวๆ
‪เห็นไหม ไม่ได้แย่สักเท่าไร
‪ยินดีที่ได้ทําธุรกิจร่วมกันนะ
‪- เดี๋ยว นั่นเสียงหวอเหรอ ‪- อะไรวะ
‪เวรเอ๊ย
‪- เธอสัญญาว่าจะไม่แจ้งตํารวจ ‪- ฉันเปล่า ฉันสาบาน
‪- เธอแจ้งตํารวจเหรอ ‪- ฉันเปล่า
‪- ลูกสาวฉันอยู่ไหน ‪- เธอรู้จักพวกเขา
‪- เธอบอกผัวเธอหรือเปล่า ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪- ลูกสาวฉันอยู่ในรถหรือเปล่า ‪- คุณอยากทิ้งฉันไปหาเธองั้นเหรอ
‪บอกบ็อบบี้ให้เอารถมา
‪ฉันโทรอยู่ เขาไม่รับสาย
‪ใครโทรแจ้งตํารวจวะ ใครโทร
‪อีเวร แม่งเอ๊ย
‪เราจะทํายังไงกันดี
‪นี่ ฮัมเมอร์คันนั้นเป็นรุ่นเก่า ‪เราน่าจะต่อสายตรงรถได้
‪ได้
‪โอเค
‪เอาล่ะ จูนี่ ฉันจะล็อคประตูรถนะ
‪และฉันสัญญาว่าเดี๋ยวแม่เธอก็มารับแล้ว
‪ไว้แวะมาที่บ้านแล้วร้องเพลงกันนะคะ
‪ได้สิ
‪ฉันอยากไปนะ
‪อยู่ในนี้คนเดียวได้ใช่ไหม
‪หนูไม่ได้อยู่คนเดียว ตาทึ่ม
‪หนูอยู่กับลูก้า
‪- นี่ เราต้องไปแล้ว ‪- โอเค
‪เอาล่ะ นี่ ระวังเท้านะ
‪เวร
‪นี่ รีบไปกันเถอะ เราออกไปอีกทางก็ได้
‪ไปเช็กฮัมเมอร์กัน
‪พระเจ้า ฉันหวังว่าคนรวยจะโง่นะ
‪เปิดได้
‪อยากให้ฉันเข้าไปต่อสายตรงไหม
‪ถ้าเราโชคดีมากๆ...
‪- อะไร ‪- พวก
‪บ็อบบี้อยู่ไหนวะ
‪โอเค เวรกรรม ฉันต้องคิด ต้องมีทางออกสิ
‪- รู้จักคําว่าซักแซวงไหม ‪- เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ
‪มันคือจุดหนึ่งของการเล่นหมากรุก ‪ที่เราต้องเดินหมาก
‪แต่เดินไปตรงไหนก็แพ้
‪พวกเธอมาสุงสิงกับยายนี่ทําไม ‪รู้ใช่ไหมว่าพวกเธอเป็นคนเอเชีย
‪ดูสิว่าฉันเจออะไรข้างนอก
‪- แดนนี่ จูนสบายดีไหม ‪- เธอสบายดี
‪รถตู้อยู่ไหน
‪คงตรงที่เราจอดไว้เพราะบ็อบบี้ไม่รับสาย
‪รู้ใช่ไหมว่าถ้าฉันออกจากที่นี่มือเปล่า ฉันจะตาย
‪- นายก็คงตายด้วยเหมือนกัน ‪- นี่ๆ
‪ให้ฉันโทรหาสามีฉันดีไหม เขาจะได้คุยกับตํารวจ
‪ฉันจะบอกเขาว่าแดนนี่กับพอล ‪เป็นคนจับพวกเราเป็นตัวประกัน ทุกคนเลย
‪โอเคไหม
‪นี่ เป็นความคิดที่ดีนะ
‪นี่ ซักซัก ประตูพวกนั้นล็อคจากข้างไหนหรือเปล่า
‪- ฉันไม่รู้ ‪- ใช่ๆ
‪- งั้นก็ไป เดินไป ‪- ไปๆ ไป ไอ้เวร
‪- ไปซะ ไป ‪- โอเค ไป
‪อย่ามากล้าแหยมกับฉันนะ ไอ้ตํารวจพวกนี้ ‪ฉันไม่มีวันกลับเข้าคุกแน่
‪ไอแซค
‪- นายจะทําอะไร พวก ‪- นี่ความผิดนาย
‪- นาโอมิ ‪- เวรเอ๊ย
‪- ประตูฝั่งใต้ปิด ‪- ไปจับพวกเธอ
‪เวร
‪ฉันตามหลังคุณอยู่
‪มานี่
‪จะไปไหน
‪ฉันจะหักขาเธอ
‪นาโอมิ นาโอมิ อย่าเพิ่ง
‪- มานี่ ‪- นาโอมิ
‪มีสิ่งกีดขวาง
‪- เวรแล้ว ‪- มีสิ่งกีดขวาง
‪มีสิ่งกีดขวาง
‪ห้องนิรภัยทํางาน
‪อะไรวะ
‪ไอแซค เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น
‪นี่มันบ้านห่าเหวอะไรวะเนี่ย
‪เวรเอ๊ย
‪นี่ โทรหาผัวเธอซะ
‪โทรเลย เร็วๆ
‪- จอร์จ ‪- เอมี่
‪จูนอยู่ในรถฉันด้านนอก
‪- ในรถเหรอ ‪- ใช่
‪ในรถฉันด้านนอก ‪และแดนนี่กับพอลจับเราไว้เป็นตัวประกัน
‪จอร์จ
‪จอร์จ ฮัลโหล
‪เจ้าหน้าที่ล้อมไว้หมดแล้ว เดินชูมือออกมา
‪เวรเอ๊ย โทรแจ้ง 911
‪ลุกขึ้น โทรแจ้ง 911
‪- ลุกขึ้นสิวะ โทรแจ้ง 911 ‪- ไอแซค ได้โปรด
‪รับแจ้งเหตุด่วนเหตุร้าย 911
‪ฉันอยู่ที่บ้านเลขที่ 22 เมาน์เทนวีวเทรล
‪ฉันจับตัวประกันผู้หญิงไว้และฉันจะฆ่าเธอ
‪ฉันจะยิงเธอ
‪ได้ยินไหม พูดจริงนะเว้ย
‪อะไรวะ
‪เราต้องออกไปจากที่นี่
‪นี่ๆ ฉันว่าถ้านายช่วยดันฉัน ฉันปีนขึ้นไปได้นะ
‪อะไรนะ ไม่ มันสูงเกินไป
‪เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เร็วเข้า
‪ฉันทําได้
‪คุกเข่าแล้วส่งฉันขึ้นไป
‪ตรงนี้
‪- โอเค ‪- ใช่
‪- ฉันจะปีนขึ้นไปนะ ‪- ได้
‪ขึ้น... ใช่
‪ตั้ง... ตั้งขาขึ้น
‪- โอเคๆ ดันขึ้นไป ‪- ดันเลย นั่นแหละ
‪โอเค
‪แม่ง
‪แม่งเอ๊ย
‪- แม่ง ‪- ฉันบอกแล้ว
‪- แม่ง ‪- โอ้ พระเจ้า
‪- โอเค ‪- ตานายแล้ว
‪- เวรเอ๊ย ‪- ไม่เป็นไร
‪เกือบแล้ว
‪มาเร็ว
‪เวรเอ๊ย
‪อีโง่ เธอคิดว่าฉันสนเหรอ
‪ฉันจะฆ่าเธอ ถอยไปเดี๋ยวนี้
‪- ไอแซค ไอแซค ‪- ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ
‪- นายไม่จําเป็นต้องทําแบบนี้ ‪- หุบปาก
‪- เธอไม่รู้จักฉันสักหน่อย ‪- นายไม่ได้ดูเป็นคนเลวร้าย
‪ไม่เลย ฉันแน่ใจว่านี่คือความผิดแดนนี่
‪- ฉันแน่ใจ ‪- คุณคะ คุยกับฉันไม่งั้นตํารวจจะเข้าไปค่ะ
‪- ปล่อยฉันไปเถอะนะ ขอร้อง ‪- ฮัลโหล
‪ได้โปรดนะ นายเห็นลูกสาวฉันแล้ว ‪นายเห็นสามีฉันแล้ว
‪และฉันรู้ว่านายไม่อยากพรากฉันไปจากพวกเขา
‪มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้
‪ถ้านายปล่อยฉันไปตอนนี้
‪นายมีโอกาสที่จะได้ออกคุกในอีก...
‪ห้าปีมั้ง
‪และนายเริ่มต้นใหม่ได้
‪นายทําได้นะ
‪ไอแซค ไอแซค
‪ตํารวจจะเข้ามาแล้ว
‪หมอบลงไป
‪- ไป ‪- ไปๆ
‪เวรเอ๊ย
‪เอาไปซะ ไอ้พวกโสโครก
‪มาเร็ว
‪พอล
‪ไปเถอะ
‪- ฉันไม่ไป มาเร็ว ‪- นายต้องไปนะ
‪ฉันจะไม่ไปไหน มาเร็ว
‪ฉันเป็นคนเผาบ้านเอง
‪อะไรนะ
‪บ้านแม่กับพ่อ
‪ฉันใช้สายไฟผิด
‪นี่ นายพูดเรื่องอะไรน่ะ มาเร็ว
‪ไม่ ฉันพูดจริงนะ
‪ความผิดฉันทั้งหมดเลย
‪ฉันก็ผิดเหมือนกัน
‪- กระโดดสักทีสิวะ เราต้องไปกันแล้ว ‪- ไม่ๆ
‪ฉันเป็นตัวถ่วงของนายมาตลอดชีวิต
‪ฉันทําไม่ได้ เราทําไม่ได้
‪แดนนี่ ไม่เอาน่า
‪นี่ ฉันทิ้งใบสมัครเข้ามหาลัยของนาย
‪อะไรนะ
‪ที่โรงแรม ฉันเห็นมันที่ล็อบบี้ ‪และฉันเอามันทิ้งถังขยะ
‪ขอโทษนะ
‪ฉันแค่อยากให้เราเป็นเหมือนกัน
‪นายต้องไปนะ
‪นายต้องไปไกลๆ จากฉันนะ พวก
‪นายต้องไปไกลๆ จากฉัน
‪นี่ นายน่ะ อย่าขยับ
‪เวรเอ๊ย
‪พอล
‪สวัสดี นี่จอร์จนะครับ ฝากข้อความไว้นะครับ
‪คุณคะ ครอบครัวฉันอยู่ไหน
‪ลูกสาวฉันปลอดภัยดีไหม
‪ลูกสาวคุณปลอดภัยครับ ‪เรานําตัวเธอมาได้อย่างปลอดภัย
‪ขอเจอเธอได้ไหมคะ
‪- จอร์จอยู่ไหน ‪- พวกเขาไม่ได้บอกคุณเหรอ
‪- ขอโทษครับ พวกเขากลับไปแล้ว ‪- อะไรนะ
‪สามีของคุณอยากพาลูกสาวคุณกลับบ้าน
‪คุณครับ ให้เจ้าหน้าที่ตรวจชีพจรคุณหน่อยนะครับ
‪(แนวกั้นของตํารวจ ห้ามเข้า)
‪ไง นี่พอลนะ อย่าทําตัวแก่สิ ส่งข้อความมา
‪(ทนายความ: คําสั่งมอบอํานาจปกครองบุตร ‪ฉุกเฉินให้จอร์จ นาคาอิ)
‪ไอ้สารเลว
‪รับแจ้งเหตุด่วนเหตุร้าย 911 ค่ะ
‪ฉันกําลังตามหนึ่งในคนที่ปล้นจอร์แดน ฟอร์สเตอร์
‪- เขากําลังหนีไปค่ะ ‪- คุณอยู่ที่ไหนคะ
‪ฉันไม่รู้ ฉันอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้
‪- ผู้ต้องสงสัยขับยานพาหนะอะไรคะ ‪- เขาขับ...
‪ฮัลโหล
‪คําบรรยายโดย ธนิศา ขําคง