‪ในช่วงฤดูหนาวอันโหดร้าย ‪หยุดในคืนฤดูใบไม้ร่วงไม่ได้
‪ชัยชนะอย่างเดียวไม่ใช่ความเปลี่ยนแปลง ‪ที่เรากําลังตามหา
‪มันเป็นเพียงโอกาสเดียว ‪ที่เราจะได้สร้างความเปลี่ยนแปลงนั้น
‪และนั่นไม่สามารถเกิดขึ้นได้ ‪ถ้าเรากลับไปทําเหมือนเดิม
‪มันเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ...
‪เข้ามาใกล้ๆ สิ
‪ผมไม่นึกว่าคุณพูดจริงเรื่องผ้าห่ม
‪ใช่ ห้ามเห็นหน้าฉัน
‪ตกลงหรือเปล่า
‪ตกลงอยู่แล้ว แต่ผมรู้สึกว่าเรารู้จักกันแล้ว
‪นี่ พวก เราเจอกันในยาฮูเชส ‪คุณไม่รู้จักฉันหรอก
‪แต่เราเล่นเกมกันบ่อยนะ ‪อย่างน้อยก็บอกชื่อคุณมาหน่อยสิ
‪- คุณตกลงว่าจะไม่พูด ‪- โอเค ก็ได้ โทษที
‪ทําไมคุณไม่ไปนอนกับผู้ชายที่เจอในบาร์ ‪หรืออะไรแบบนั้นล่ะ
‪นี่ เราจะทํากันหรือเปล่า
‪- คุณมีถุงยางไหม ‪- มี
‪เดี๋ยวนะ
‪คุณทําแบบนี้ประจําเหรอ
‪คนแปลกหน้า ผู้ชายอายุเยอะกว่า
‪เขาบอกว่าให้ค้นหาตัวเอง ‪ตอนช่วงอายุ 20 ใช่ไหมล่ะ
‪- อย่าลืมถุยน้ําลายใส่ก่อนล่ะ ‪- ได้
‪อิสรภาพส่วนบุคคลและความเป็นเอกภาพของชาติ
‪นั่นคือค่านิยมที่เราต่างมีร่วมกัน
‪และขณะที่พรรคเดโมแครตชนะครั้งใหญ่ในคืนนี้
‪เราชนะด้วยวิธีที่นอบน้อม ‪และความมุ่งมันที่จะสมานความแบ่งแยก
‪แน่นอนว่าต้องมีอุปสรรคและข้อผิดพลาดแต่ต้น...
‪ความทุกข์จากทางเลือกของตนเอง
‪เขาต้องการเวลาทําใจให้เย็นลงน่ะ
‪(วันหลังจากไฟไหม้)
‪เขาเป็นชู้ทางอารมณ์กับมีอาจริงๆ นี่คะ ‪เพราะงั้น...
‪พอเถอะ เธอต่างหากที่ทําทุกอย่างพัง
‪ฉันบอกจอร์จได้นะว่าแม่ของเขา ‪ปิดบังเรื่องนี้จากเขา
‪นี่ไง เอมี่ตัวจริง
‪ฉันอยากเจอลูกสาวฉัน
‪ฉันไม่ชอบวิธีที่เขารับมือกับเรื่องนี้เหมือนกัน
‪ฉันพยายามให้เขาเช็กเอาท์จากโรงแรมได้นะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪แต่เธอจะต้องบอกว่าเธอไม่เคยมีอะไร ‪กับเด็กคนนั้น
‪ลูกของคุณคงไม่มีวันเชื่อหรอก
‪โจจิเห็นแค่ข้อความ
‪ฉันโน้มน้าวเขาได้
‪ฟูมิ คุณช่วยฉันทําไมคะ
‪ฉันเป็นคนชอบช่วยเหลือนี่
‪รู้ไหม ถ้าเราหย่ากัน
‪เขาจะได้ทุกอย่างครึ่งหนึ่ง
‪คุณจะไม่ต้องให้ฉันพาคุณไปซื้อของแบบนี้อีก
‪ฉันได้ยินว่าเธอบอกว่าลูกชายฉัน ‪เป็นสมอที่เธอขาดหายมาทั้งชีวิต
‪และนั่นอาจเป็นความจริง
‪แต่ถ้าไม่มีเธอ เขาคงจมอยู่ก้นมหาสมุทร
‪หมองหม่นและผุพัง
‪เขาไม่ใช่ศิลปิน
‪ไม่มีทาง ไม่จริงหรอก
‪เธอพูดว่าไง คุณแม็กกี้เชื่อเธอไหม
‪เชื่อ แต่เอมี่ ฉันบอกว่าเธอ ‪ไปเข้าห้องน้ําทุกคาบไม่ได้หรอกนะ
‪(ปี 2001)
‪- ได้สิ ‪- เธอจะไม่ไปโรงเรียนเหรอ
‪มันเป็นครั้งเดียวที่แม่ฉันออกนอกเมือง ‪ฉันเคยแก้ตัวให้เธอแล้วนี่
‪เธอจะทําอะไรทั้งวันล่ะ
‪ซื้อเสื้อผ้าไปใส่ที่ยูซีเอสบี ‪พระเจ้า อยากออกจากที่นี่จะแย่แล้ว
‪ไม่เอาน่า ไปชิโกสเตทกับฉันเถอะ ‪เราจะได้อยู่ด้วยกัน
‪ถ้าพ่อแม่ของฉันเป็นแบบของเธอ
‪ฉันต้องไปให้ไกลจากที่นี่ที่สุด
‪เวรแล้ว
‪เขากลับบ้านมาทําไมเนี่ย
‪ผมบอกพวกเขาว่าผมมีนัดคุยระหว่างมื้อกลางวัน ‪พวกเขาไม่ถามด้วยซ้ําว่ากับใคร
‪ไอ้พวกโง่
‪- ผมจะโกหกให้เนียนกว่านี้ก็ได้ ‪- นั่นสิ
‪พวกเขาไม่ใช่เจ้านายที่ฉลาดที่สุด
‪ฉันแค่ดีใจที่คุณมีเวลาสักที
‪ใช่ ผมด้วย ‪ผมจะพาคุณไปร้านอาหารดีๆ สักวันนะ
‪พ่อ
‪- โอเค ‪- ผมชอบร้านหนึ่งในเมือง...
‪- เอมี่ ‪- สวัสดีค่ะ แม่
‪โอ้ พระเจ้า
‪- ลูกขับรถมาไกลนะ ‪- ค่ะ
‪- พ่ออยู่บ้านไหมคะ ‪- อยู่สิ
‪เขาอยู่ในห้องเขา
‪เดี๋ยวแม่ไปตามเขาให้
‪เข้ามาสิจ๊ะ
‪จอร์จกับจูนอยู่ไหนล่ะ
‪อยู่บ้านค่ะ
‪หนูอยากขับรถมาที่นี่คนเดียวน่ะ
‪ใช่
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪- ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ ‪- เราเจอลูกครั้งล่าสุดเมื่อไหร่
‪- สองปีก่อนมั้ง ‪- เดี๋ยวนะ
‪พ่อกับแม่จู๋จี๋กันหน้าพิพิธภัณฑ์ลูฟวร์เหรอ
‪เป็นสองปีที่สนุกมากๆ เลย
‪- พ่อกับแม่เที่ยวกันตั้งแต่เมื่อไร ‪- เราไปทั่วยุโรปด้วยกัน
‪ถ้าลูกคุยกับเราประจํา ลูกก็คงรู้
‪ให้ตายเถอะ ไม่เอาน่า ทุกคน ‪มา กินข้าวกัน เอมี่
‪ค่ะ ได้
‪ลูกซื้อบ้านพักตากอากาศเหรอ
‪ค่ะ มันสวยมากๆ เลย
‪คราวหน้า ซื้อให้พ่อกับแม่สักหลังสิ โอเคไหม
‪หนูจ่ายค่าจํานองบ้านให้แล้วนี่คะ จําได้ไหม
‪ลูกชายของเพื่อนเราย้ายพวกเขาเข้าบ้านเขา ‪เพื่อจะได้อยู่ใกล้ๆ กัน
‪ก็นะ พ่อคงไม่ชอบหรอก
‪เอมี่ เขาแค่พูดเฉยๆ ‪พ่อแม่คนอื่นๆ บอกเราแบบนี้
‪เราไปเจอหลานสาวตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ํา
‪ดูจากที่หนูโตมาเป็นแบบนี้ ‪หนูจะอยากให้พ่อกับแม่มายุ่งกับจูนี่ทําไมล่ะ
‪ลูกทําเหมือนว่าพวกเราเลวร้ายมาก
‪เราทําอะไรให้ลูก ห๊ะ
‪เราหาเลี้ยงลูก เราเสียสละ
‪เราย้ายมาที่นี่เพื่อลูกโดยเฉพาะ
‪เราได้อะไรตอบแทนบ้าง
‪พ่อไม่อยากมีหนูด้วยซ้ํา
‪- เอาอีกไหมคะ บรูซ ‪- พ่อควรเข้านอนได้แล้ว
‪เราภูมิใจกับทุกความสําเร็จของลูกนะ ‪เข้าใจไหม
‪ดีใจที่ได้เจอลูกนะ
‪- ราตรีสวัสดิ์ ‪- ฝันดีค่ะ พ่อ
‪อร่อยมากค่ะ แม่
‪- กินอีกสิ ‪- โอเค
‪หนูไม่รู้ว่าแม่ทนเขาได้ยังไงตลอดหลายปีมานี้
‪พ่อของลูก เขาเป็นคนดีนะ
‪ลูกชอบคิดแต่เรื่องลบๆ
‪แม่ หนูขับรถมาไกลขนาดนี้ ‪เพื่อบอกอะไรบางอย่างกับแม่
‪หนูไม่อยากทําให้แม่เสียใจนะ ‪แต่หนูเห็นบางอย่างตอนมัธยมหก
‪- และหนูควรบอกแม่... ‪- ให้ตายเถอะ เอมี่ พอเถอะ โอเคไหม
‪ลูกจะไม่ได้บอกอะไรที่แม่ไม่ได้รู้อยู่แล้ว โอเคนะ
‪หมายความว่ายังไง แม่กับพ่อคุยกันแล้วเหรอ
‪เปล่า เราไม่จําเป็นต้องคุย
‪และลูกกับแม่ก็ไม่ต้องคุยกันเหมือนกัน
‪เห็นไหม นี่แหละคือปัญหาของครอบครัวเรา
‪เราไม่เคยคุยอะไรกันอย่างเปิดอกเลย
‪- และตอนนี้... ‪- เอมี่ พอได้แล้ว
‪- พอได้แล้ว หยุดเถอะนะ ‪- โอเคค่ะ โอเค
‪หนูอยากให้แม่คุยกับหนู ตอนเด็กๆ น่ะ
‪แล้วทําไมต้องมาพูดถึงมันตอนนี้ล่ะ
‪ลูกกับจอร์จมีปัญหากันเหรอ
‪นี่เรื่องของแม่กับพ่อค่ะ
‪เกิดอะไรขึ้น บอกแม่มา
‪ยิ่งหนูส่องกระจกมากขึ้นเท่าไหร่
‪หนูก็เห็นแม่กับพ่อ...
‪และหนูเกลียดมัน
‪หนูรู้ว่ามันฟังดูอกตัญญู
‪และไม่รู้สิ บางทีแม่อาจรู้สึกแบบเดียวกัน
‪กับพ่อแม่ของแม่ ณ จุดหนึ่ง
‪แบบว่า การตัดสินใจแย่ๆ ‪หลายต่อหลายรุ่นอยู่ในสายเลือดเราน่ะ
‪ลูกจะรู้เองเมื่อลูกโตขึ้น
‪แต่ถ้าลูกมองย้อนกลับไปตลอดเวลา ‪ใจลูกจะพังเอานะ
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ลืมมันไปซะ
‪จอร์จดีสําหรับลูกนะ
‪สําหรับจูนด้วย
‪คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ
‪- ค่านี่คืออะไร ‪- ผมจําไม่ได้
‪(ปี 1988)
‪คุณคิดว่าฉันโง่เหรอ
‪- ไหนดูสิ ‪- ได้ ตรงนี้
‪ห้าสิบดอลลาร์
‪นั่นมันค่ามื้อค่ําที่คุณกับผมกินด้วยกัน
‪อ๋อ เหรอ แล้วนี่อะไร
‪คุณเห็นนี่ไหม แล้วนี่ล่ะ
‪คุณรู้ไหมว่าของพวกนั้นมาจากไหน ‪มันมาจากเงินที่ผมหาได้ไงล่ะ
‪เงินของเอมี่ ฉันไม่ได้ขอสักหน่อย
‪ผมก็เหมือนกัน
‪แต่ผมบอกคุณแล้ว มีลูกใช้เงินเยอะ
‪คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ เราไม่มีทางเลือกนะ
‪(อย่าซนนะ ฉันคอยดูอยู่)
‪คุณเห็นไหม
‪เอมี่ ฉันคอยดูอยู่
‪อย่าบอกแม่กับพ่อนะคะ
‪โอ้ ฉันไม่มีวันบอกพ่อแม่ของเธอหรอก
‪ฉันบอกความลับของเธอให้ใครฟังไม่ได้
‪ทําไมล่ะคะ
‪เพราะจะไม่มีใครรักเธอ
‪เราถึงบ้านแล้ว
‪- ไงจ๊ะ ‪- แม่
‪จูนี่ ไงจ๊ะ
‪แม่คิดถึงลูกมากๆ เลย
‪- สนุกไหมที่โรงแรม ‪- ค่ะ
‪โรงแรมมีสระน้ําสองสระ
‪ข้างในและข้างนอก
‪นี่ แม่กับพ่อต้องคุยกัน
‪ลูกกับฟูมิพาลูก้าไปเดินดีไหมจ๊ะ
‪โอเค
‪มาค่ะ คุณย่า ไปกันเถอะ
‪เธอสองคน...
‪ไม่ต้องรีบนะ
‪- เธอชอบสระน้ําเนอะ ‪- ใช่
‪เธอเหมือนคุณเป๊ะเลย
‪แม่ผมบอกว่าผมควรฟังคุณหน่อย
‪เธอบอกว่าคุณแค่แกล้งเด็กคนนั้นในอินเทอร์เน็ต
‪ผมขอโทษนะถ้าผมทําเกินไป
‪ผมอยากปรับความเข้าใจ ‪และทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลัง
‪จอร์จ...
‪ฉันนอนกับเขาจริงๆ
‪ฉันไม่อยากปิดบังอะไรอีกแล้ว
‪แปลว่าผมไม่จําเป็นต้องขายทามาโกะเหรอ
‪ไม่ค่ะ แต่ฉันจะเอามันคืนมานะ
‪จริงๆ นะ ฉันจะคุยกับจอร์แดน
‪ฉันจะบอกความจริงกับนาโอมิและเพื่อนบ้าน
‪ฉันอยากแก้ไขทุกอย่าง
‪แสดงว่าคุณนอกใจผม
‪เพราะเรื่องทะเลาะบนถนนของคุณเหรอ
‪ก็นะ ถ้าเรา...
‪ได้ยินมันทั้งหมดในคราวเดียวกัน ก็ใช่
‪รู้ไหม จริงๆ แล้วเมื่อวานผมรู้สึกดีกว่านี้ ‪ตอนที่มันเป็นแค่การนอกใจ
‪ผมโกรธนะ แต่ผมนึกว่าเราคุยกันได้
‪และ จอร์จ เรา...
‪เรา...
‪เราคุยกันได้นะ
‪ตอนนั้นมันไม่รู้สึกยุ่งเหยิงขนาดนี้
‪คุณปล่อยให้ผมเป็นเพื่อนกับเขา
‪คุณปล่อยให้ผมเชิญเขาเข้ามาในบ้าน
‪ไอ้... ช่างซ่อมชาวเกาหลีสติเพื้ยน
‪ก็ตอนนั้นเขาดูไม่อันตรายนี่
‪- ฉันไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง แต่... ‪- แม่ผมเข้าโรงพยาบาลนะ เอมี่
‪แล้วคุณยังอยากเสี่ยงอยู่อีก
‪คุณทําให้จูนตกอยู่ในอันตราย
‪ผม...
‪ผมไม่เข้าใจว่าคุณเกลียดผู้ชายคนนั้น ‪ขนาดนั้นได้ยังไง
‪- คุณหมกมุ่นกับเขาเหรอ ‪- ไม่รู้สิ
‪ฉันว่ามันไม่ใช่เพราะเขาหรอก มัน...
‪คุณมีโอกาสบอกผมหลายครั้ง
‪ฉันรู้
‪ฉันเป็นแบบนี้มาตลอดชีวิต
‪ฉันอยากโทษพ่อกับแม่ฉัน...
‪แต่ฉันว่ามันเป็นเพราะฉันนี่แหละ
‪ผมรู้สึกเหมือนแต่งงานกับคนแปลกหน้าเลย
‪จอร์จ ฉันเป็นคนไม่ดี
‪ฉันพยายามปิดไม่ให้คุณรู้ เพราะ... คุณเป็นคนดี
‪คุณเป็นคนดีที่สุดเลย
‪ฉันเลยตกหลุมรักคุณ
‪ผมอยากหย่า
‪คุณเอาบ้านไปนะ
‪เอาไปทุกอย่างเลย
‪แต่อย่าพรากจูนี่ไปจากฉันเลยนะ
‪ทนายจะจัดการเอง
‪(ปี 1984)
‪เธอชอบน้ํา
‪เก่งมาก เอมี่
‪พ่อจับไว้แล้ว
‪เรารักลูกมากนะ
‪โอ้โห ลูกเราเก่งทุกอย่างเลย
‪จู๋เขาใหญ่ด้วยนะ
‪- อย่าพูดอะไรแบบนั้นสิ ‪- ทําไมล่ะ
‪จริงๆ นะ ซองฮยอนของเราโชคดีเนอะ
‪เราทําได้ดีนะ
‪ประกันของคุณอาจคุ้มครองหรือไม่คุ้มครองก็ได้
‪คุณต้องเช็กกับบริษัทประกันของคุณ ‪ผมแนะนําให้คุณดําเนินการทันที
‪(วันที่ไฟไหม้)
‪ผมไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง
‪ตอนนี้ยังบอกไม่ได้ครับ
‪แต่เท่าที่เราเข้าใจ ไม่มีใครอยู่บ้านตอนไฟไหม้
‪ดังนั้นถ้ามันเป็นอะไรเช่น การลอบวางเพลิง ‪นโนบายประกันส่วนใหญ่จะไม่คุ้มครองครับ
‪อีกครั้งครับ ‪อย่าลังเลที่จะถามบริษัทประกันของคุณ
‪คุณพูดว่าลอบวางเพลิงเหรอ
‪ผมแค่ยกตัวอย่างน่ะครับ
‪หลายคนโดนประกันหลอก
‪แล้วก็ใช้ความไม่พอใจของพวกเขา ‪มาหลอกผมอย่างไม่ยุติธรรม
‪ผมจะโทรหานะครับถ้าได้เรื่องอะไร
‪เวรเอ๊ย ฉันนี่มันโง่จริงๆ
‪นี่ ใจเย็นๆ
‪ไม่ เอมี่... ฝีมือเอมี่แน่ๆ พวก
‪ทําไมนายคิดงั้น ฉันไม่ได้ยั่วโมโหเธอสักหน่อย
‪ไม่ ความผิดฉันเอง
‪นายพูดเรื่องอะไร
‪ฉันโกรธเรื่องทะเลาะกันบนถนนน่ะ
‪ฉันเลยแวะไปบ้านเธอ
‪และแฉเธอต่อหน้าสามีของเธอ
‪พอล นายทําแบบนั้นทําไมวะ
‪นายเป็นคนบอกฉันเองว่าอย่ายอม
‪ฉันไม่เคยพูดแบบนั้นเลย ฉันพูดแบบนั้นตอนไหน
‪ฉันบอกให้นายบอกฉันทุกเรื่อง
‪เธอรู้เรื่องบ้านหลังนี้ได้ยังไง
‪ฉันบอกเธอก่อนที่เราจะเลิกกัน
‪โอ้ พระเจ้า พวก อะไร...
‪- พระเจ้า เราเกือบทําสําเร็จแล้ว ‪- ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ
‪ให้ตายเถอะ ฉันเกลียดเธอฉิบหาย
‪พวก
‪ถ้านี่ฝีมือเธอจริงๆ นะ พวก...
‪มันจบแล้ว
‪มันจบแล้ว จะไม่ยั้งมือแล้ว
‪ฉันจะจัดเต็ม
‪นี่เอมี่ เหลาค่ะ ฝากข้อความไว้นะคะ
‪(ปี 1991)
‪ไง
‪ฉันได้ยินว่าฮอลลี่คิดว่านายเจ๋งดี
‪- เจ๋งเหรอ ‪- ใช่
‪นั่นเป็นสิ่งที่ดีนะ
‪ทักเธอสิ
‪นายไม่ต้องนั่งคนเดียวหรอกนะ
‪โอเค
‪ไม่ต้องห่วงนะ
‪มันจะไม่เป็นไร ผมจะโทรหาประกัน
‪ประกันจะคุ้มครองทุกอย่าง ‪และเราจะสร้างบ้านใหม่อีกครั้ง
‪ยังไงล่ะ เราไม่น่าคิดเลย ‪ว่าทุกอย่างจะลงเอยด้วยดี
‪แม่ครับ อย่าพูดแบบนั้นสิ
‪นี่ก็แค่สะดุดนิดหน่อย ผมจะหาทางออกเอง
‪เราควรเปลี่ยนเที่ยวบินนะ
‪รีบกลับเกาหลีเถอะ ผมต้องทํางาน
‪พ่อ อยู่ต่อเถอะ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪ซองฮยอน เราเหนื่อยเพราะเจ็ตแล็ก
‪ไปอะพาร์ตเมนต์ของลูกกันดีกว่า
‪โอเค
‪(นี่ เซน มีเวลาหรือเปล่า ‪ฉันอยากได้คําแนะนํานาย)
‪- ว่าไง ‪- เอมี่นอกใจฉัน
‪อะไรนะ ไม่นะ เอมี่เหรอ
‪ใช่ กับเด็กหนุ่มหน้าตาดี
‪เขาโผล่มาที่บ้านเราเช้านี้
‪ฉันต้องพาจูนหนีไปอยู่โรงแรม ‪ฉันยังไม่ได้คุยกับเอมี่เลย
‪นายต้องหย่ากับเธอ ใช่ไหมล่ะ ก็เธอมีค่าแค่นั้น
‪อะไรนะ ฉันแทบไม่คิดเรื่องนั้นด้วยซ้ํา
‪ฉันนึกภาพชีวิตที่ไม่มีเธอไม่ได้
‪ฮัลโหล เซน
‪เวโรนิก้า
‪- ไอ้เวร แกเผาบ้านฉันเหรอ ‪- ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร
‪ฉันเห็นแก แกเผาบ้านพ่อแม่ฉันเหรอ
‪- ผมแค่ผ่านมาเฉยๆ ใจเย็นๆ ‪- แกอยู่ที่นั่นทําไม
‪ผมแค่สงสัยน่ะ โอเคไหม
‪ผมแค่ผ่านมาเฉยๆ สาบานต่อไบเบิล...
‪ไอ้เวร ไอ้คนตอแหล
‪ผมเป็นคนสมัครสมาชิกนิตยสารให้คุณเอง
‪- ผมแค่แกล้งเฉยๆ แค่นั้นเอง ‪- อย่ามาตอแหลนะ พวก
‪ก็ได้ ก็ได้ ก็ได้
‪ผมแค่แกล้งเล่นๆ
‪แกล้งสนุกๆ นิดหน่อยเอง
‪ผมแค่อิจฉาน่ะ
‪อิจฉาเหรอ แกนี่ตอแหลจริงๆ ด้วย
‪เวโรนิก้าพูดแต่เรื่องดีๆ ถึงคุณทั้งนั้น
‪เธอไม่เคยลืมคุณเลย
‪คุณได้เธอไปแล้วนี่ คุณชนะ
‪ผมแอบได้ยินเธอพูดว่า...
‪คุณเก่งเรื่องบนเตียงที่สุด ก็เลย...
‪เออ ผมอิจฉา โอเคไหม
‪แต่แบบคนธรรมดาทั่วไป
‪ไม่ได้อิจฉาจนเผาบ้านคุณได้
‪ผม... ผมสาบาน
‪ทําไม...
‪ทําไมคุณถึง... มัน... ‪สิ่งที่คุณทํามันไม่น่ารักเลย
‪ทําแบบนั้นไม่น่ารักเลย
‪ผมรู้ ผมขอโทษ
‪เธอไม่ให้ผมแตะต้องตัวเธอด้วยซ้ํา
‪โอเค โอเค
‪โอ๋ๆ นะ ไม่เป็นไร
‪มันยาก
‪มันไม่ง่าย
‪(ปี 1993)
‪จดหมายมาในหลายรูปแบบ...
‪เราย้ายไม่ได้นะ ‪ถ้าแดนนี่ถูกรังแกที่โรงเรียนใหม่อีกล่ะ
‪เขาไม่เป็นไรหรอก ‪เขามีความสุขกว่าเดิมมากเวลามีพอล
‪ผมห่วงเรื่องโรงแรมน่ะ
‪ถ้าเฮอร์ริเคนฮาร์เบอร์แย่งลูกค้าเราล่ะ
‪ไม่เป็นไรหรอก ช่วงนี้เรายุ่งนะ
‪ถ้าแม่บอกโรงเรียนว่าผมป่วย ‪และพรุ่งนี้ผมดูพอลให้ล่ะ
‪แดนนี่ ลูกต้องไปโรงเรียนนะ
‪แม่ แค่วันเดียวเอง พอลชอบให้ผมอยู่ด้วย
‪ไม่ แดนนี่
‪ไปอาบน้ําซะ
‪เดี๋ยวนี้
‪ไปกันเถอะ พอล
‪พอล ถ้านายตั้งใจเรียนมากๆ และข้ามสามชั้นได้
‪เราจะได้ไปโรงเรียนพร้อมกันได้
‪นั่นคือแผนของเรา
‪ฉันว่ามันเป็นแผนที่ดีนะ
‪- ครับ ‪- ถึงจะใช้เวลาสองวัน
‪แต่เรามั่นใจแล้วว่านี่คือสาเหตุไฟไหม้
‪- เราส่งรายงานให้คุณได้นะครับ ‪- โอเคครับ
‪ผมนึกว่า... ไม่ๆ ผมนึกว่าคุณบอกว่า ‪มันคือการลอบวางเพลิง
‪อีกครั้ง ผมแค่ยกตัวอย่างให้ฟัง
‪มีการวางระบบสายไฟผิดพลาดน่ะ
‪ในบ้านติดเบรกเกอร์ 30 แอมป์ ‪แต่มีสายไฟเบอร์14 เต็มบ้านเลย
‪คนติดตั้งโง่บรมเลย
‪โอเค แต่คุณควรตรวจสอบต่อไปนะ
‪เพราะมันไวมากเลยน่ะ
‪เชื่อผมเถอะ เราตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว
‪พวก คุณควรดีใจนะว่านี่ไม่ใช่การวางเพลิง
‪ตอนนี้บริษัทก่อสร้างรับโทษไปเต็มๆ
‪ครับ ผมดีใจนะ
‪ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลง เราจะแจ้งให้คุณทราบนะ
‪ระหว่างนี้ ติดต่อผู้เจรจาตกลง ‪ค่าสินไหมทดแทนของคุณ
‪- และพวกเขาจะจัดการให้ ตกลงไหม ‪- โอเคครับ
‪- ครับผม ดูแลตัวเองนะครับ ‪- โอเคครับ
‪(ฟอร์สเตอร์สเบอร์ 14 สายไฟเอนกประสงค์)
‪นี่ นายเห็นข้อความของพ่อกับแม่ไหม
‪พวกเขาเพิ่งขึ้นเครื่อง
‪และเอสเธอร์พยายามติดต่อนายอยู่
‪เป็นไร
‪ลอบวางเพลิงว่ะ พวก
‪เป็นทางการแล้วเหรอ
‪ใช่ ฉันคุยกับเจ้าหน้าที่ตรวจสอบแล้ว
‪เขาบอกว่าเขาเจอถังน้ํามันและถุงมือใกล้ๆ บ้าน
‪เวรเอ๊ย
‪ถุงมือผู้หญิง
‪เอมี่ชัดๆ
‪- เราจะไปบ้านเธอ พังของแม่ง ‪- ไม่ๆ ไม่ได้
‪พวก เราปล่อยให้ตํารวจ ‪ทําหน้าที่ของพวกเขาไปเถอะ
‪พวก ตํารวจเหรอ
‪- เออ พวกเขาจะค้นบ้านเธอ ‪- นายพูดจริงเหรอ
‪เธอมีทนายนะ เธอไม่โดนอะไรหรอก
‪เธอจะต้องได้จ่ายค่าเสียหายนะ
‪หรืออาจติดคุก
‪แต่ถ้าเราตอบโต้ เราจะงานเข้านะ
‪ฉันปกป้องพวกเราอยู่นะ พวก
‪- เรื่องแบบนี้วู่วามไม่ได้นะ ‪- แม่งเอ๊ย
‪พวก เราทําได้ดีแล้วเชียว เราทําสําเร็จแล้ว
‪- ใช่ ฉันรู้ ‪- ฉันทําทุกอย่างพัง
‪นายจะ... ไม่นะ
‪- ฉันน่าจะไหม้ไปพร้อมบ้านซะ ‪- นายพูดเรื่องอะไรวะ นี่ เฮ้ย
‪ฟังนะ นายทําดีแล้ว
‪เข้าใจไหม นายทําดีแล้ว
‪- แล้วทําไมฉันถึงทําพังอยู่เรื่อยเลย ‪- นายไม่ได้ทําพัง
‪นี่
‪เราไม่ได้ทําอะไรพัง เข้าใจไหม
‪ไม่ใช่เรา
‪ขอบใจนะ
‪ขอบใจนายเหมือนกัน พวก
‪(ปี 2008)
‪นี่ ฉันต้องส่งเอกสารสมัคร ‪เข้ามหาวิทยาลัยเพียบเลย
‪นายมีแสตมป์ไหม
‪ในห้องทํางานน่าจะมี
‪ฉันคุยกับเวโรนิก้าเรื่องยูซีเออร์ไวน์แล้วนะ
‪หวังว่าจะไม่เป็นไร
‪แล้วแต่เลย
‪- เธอสบายดีไหม ‪- สบายดี
‪นี่ ฉันหวังว่าจะสอบติดนะ ‪เธอบอกว่าคณะธุรกิจที่นั่นแจ่มเลย
‪ดี
‪นี่ ฉันจัดการเอกสารบริษัทฉันเรียบร้อยแล้วนะ
‪แอทโชเซอร์วิสคอนสตรักชั่น
‪ชื่อเพราะใช่ไหม
‪แอบเชยนะ
‪ไม่ เพราะจะตาย
‪ติดหูดี
‪นายจะย้ายไปจริงๆ เหรอ
‪ใช่ ฉันจะปิดประกาศในเบเวอร์ลีฮิลส์ ‪ปากต่อปาก
‪ตู้ม บริษัทก่อสร้างล้านดอลลาร์
‪นี่ นายน่าจะไปอยู่กับฉัน ‪แล้วเดินทางไปมหาลัยเอานะ
‪ไม่เป็นไร พวก ฉันไม่รู้ด้วยซ้ํา ‪ว่าจะได้เรียนที่ไหน ก็เลย...
‪- งั้นก็มาเรียนใกล้ๆ บ้านสิ ‪- พวก หยุดเถอะ
‪ฉันจะไปตามทางของฉัน
‪นี่ เอาหลอดไฟจากชั้นล่างมาให้ฉันหน่อยสิ
‪ไปเอาเองสิ
‪(สํานักงานรับสมัคร)
‪(รับสมัครนักศึกษาระดับปริญญาตรี)
‪ที่ฟอร์สเตอร์ส เราภูมิใจที่ได้จัดจําหน่าย ‪ต้นไม้ของโคโยเฮาส์
‪ในร้านค้าทุกแห่งของเรา
‪เชิญชมตัวอย่างใหม่ของโคโยเฮาส์
‪ได้ที่ช่องสินค้าหกและเจ็ดในแผนกสวน
‪โปรดสอบถามพนักงาน ‪หากต้องการความช่วยเหลือ
‪และอย่าลืมสมัครบัตรสะสมแต้ม ‪ที่แคชเชียร์ด้วยนะคะ
‪ขอให้เป็นวันที่ดีค่ะ
‪จูน ลูกตีลูก้าทําไม
‪มันไม่ดีนะ ห้ามทําแบบนั้น
‪แม่ไปไหน
‪เธอต้องไปจ้ะ ลูกรัก
‪พ่อบอกว่าหนูเจอแม่ได้หลังออกจากที่โรงแรม
‪พ่อรู้ว่าเราเพิ่งกลับมา แต่แม่ยุ่งนะ
‪เหมือนที่เธอยุ่งกับข้อตกลงนั้นน่ะ
‪เธออาจไม่อยู่สักพัก
‪แต่ลูกมีพ่อนะ เข้าใจไหม
‪หนูเกลียดพ่อ
‪จูน
‪(ประตูหน้า)
‪ลูกรัก เราต้องไปขึ้นรถนะ
‪- หนูไม่อยากไป ‪- เราจะไปขับรถเล่นกัน
‪- เร็วเข้า จูนี่ ไปกันเถอะ ‪- หนูไม่อยากไป
‪นี่ จอร์จ
‪ตรงนี้ พวก ไง
‪เซน
‪นายมาทําอะไรที่นี่
‪ฉันมาแถวนี้พอดีน่ะ เลยว่าจะแวะมาทักทาย
‪เรายังคุยกันไม่จบเลยวันนั้น
‪ไม่เป็นไร พวก
‪ใช่ โอ้โห ดูลูกหมานั่นสิ
‪โถ พวก ดูสิ่งที่เราทํากับหมาป่าสิ
‪นี่ ฟังนะ ตอนนี้ไม่สะดวก...
‪นี่ ฉันซื้อต้นไม้ของโคโยเฮาส์มาให้
‪ฉันเพิ่งนึกได้ว่ามันเหมือนเอาอัลบัมไฮบริดธีโอรี ‪มาให้ลินคินพาร์กอะไรแบบนั้นเลย
‪ใช่
‪ไม่เป็นไร เรากําลังจะออกนอกบ้านน่ะ
‪ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปหาหน้าประตู
‪จูนี่ พ่อจะพาลูกไปขึ้นรถ
‪และลูกต้องอยู่ในรถกับลูก้า เข้าใจไหม
‪อยู่ในนั้นจนกว่าพ่อจะกลับมา ทําได้ไหม
‪- เราขอสกิตเทิลส์จากเซนอีกได้ไหมคะ ‪- ไม่ใช่ตอนนี้จ้ะ จูนี่
‪จอร์จ
‪ฉันอยู่หน้าบ้านแล้ว
‪แจ้งเหตุด่วนเหตุร้าย 911 ค่ะ
‪ว่าไง พวก
‪เป็นยังไงบ้าง
‪ฉันดีขึ้นแล้ว
‪จริงๆ นะ
‪ฉันมีเวลาประมวลผลทุกอย่างน่ะ
‪ตอนนี้จูนไม่ค่อยสบาย ฉันควรรีบไปน่ะ
‪นี่ จะว่าอะไรไหมถ้าฉันขอเข้าห้องน้ําหน่อย
‪ฉันดื่มเกเตอเรดเยอะไปน่ะ ‪ไอ้ขวดสีม่วงอร่อยมาก
‪ไม่นานหรอก แล้วฉันก็จะไป
‪ได้สิ
‪งั้นเหรอ ดีเลย
‪ขอบใจนะ พวก
‪ส้วมนี่เจ๋งว่ะ เปิดฝาได้เองและ...
‪นายถูกจับแล้ว
‪จอร์จ พวก เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันรู้เรื่องหมดแล้ว แดนนี่
‪ตํารวจกําลังมา
‪เพราะงั้นชูมือขึ้นเหนือหัวแล้วอยู่เฉยๆ
‪ตํารวจกําลังมาทําอะไร
‪ที่ไม่ยอมบอกชื่อจริงของฉันเหรอ
‪ข้อหาพยายามปล้นไหมล่ะ ทําร้ายแม่ของฉัน
‪ฉันไม่เกี่ยวนะ
‪สร้างความเสียหายล่ะ
‪ทะเลาะกันบนถนนล่ะ
‪ไม่เอาน่า พวก ‪ตํารวจไม่สนเรื่องบ้าพวกนั้นหรอก
‪พวก วางปืนลงและคิดให้ดีๆ...
‪จอร์จ
‪จอร์จ เฮ้ย จอร์จ
‪จอร์จ
‪เวรเอ๊ย
‪เราจะไปไหนกันคะ
‪ไงจ๊ะ จูนี่
‪คําบรรยายโดย ธนิศา ขําคง