Vou pola dereita.
- É unha SLR 9? - Abofé.
Que cousas, eu tíñache unha igual.
- Si? - Pero deixei o carbono.
O aluminio é o máis.
Xa, eu tamén pensara en cambiar.
Até onde vas?
- Até Old Topanga e volvo. - En serio? Eu tamén.
- Que ben ter compi hoxe. - Abofé.
Chámome George.
Ola, eu son Zane.
Arresto domiciliario e agora isto?
E por se fose pouco, téñovos herpes zóster.
Éche o estrés, ho.
O poder da mente. Control mental.
- O poder do herpes. - Cala a boca, Bobby, hostia.
- O herpes zóster, tío. - Cala co herpes, ho.
É varicela.
Non todo é ciencia, o relax axuda.
Relax? Grazas, Michael. E como me vou relaxar?
Arrestáronme noutro estado por roubo e asalto. Estou fodido.
Estou fodido, tío.
O teu primo.
Non sexas acolledor e iso. Quero que se sinta mal.
Canto tempo! O gorriño é brutal, tío.
Vai rañala.
- Vale. - Ola, Danny.
Pasa, que ben verte.
Vou ao cárcere polos dous e ti tráesme iso?
- Un biscoito? - Fixen...
Fixen unha parada rápida.
Vai ao conto.
Talladas grosas, 15 segundos no microondas.
Que...?
- Leva glute? - O couso enteiro é glute.
A ver, tentei explicarlle á poli que non fixeras todo ti,
mais non me creron.
- Ai, si? Dixéchesllelo? - Dixen, si...
Sabían que o coche e o negocio estaban ao teu nome, así que...
Isto non pasaría se non roubases unha neveira.
Quen rexistra unha neveira, carallo?
Non pasaría se o teu irmán non roubase o coche.
É culpa da lurpia das plantas.
Ai, si? E a lurpia esa vaime pagar o avogado?
Vaime pagar o que me debes?
É imposible que a tipa esa comezase de cero.
Alardeando de pór leite nas bocas?
- Mentireira, ti que saberás...? - De que hostia falas?
A lurpia, o leite... que hostias dis?
Pois que moito me estrañaba que o home non lle fose branco.
E sabes que?
É o fillo dun artista xaponés.
Tío, casou cos cartos da arte.
Terán unha chea de merdas que podemos roubar.
En serio, faloume das obras de seu pai.
- Agora andas co marido? - Tranquilo, non lle dei o meu nome real.
Presenteime como Zane.
Hostia.
Andas a facer cosplay?
Mira, vas facer o seguinte. Ti rematas o traballo da igrexa,
pero o cheque vouno cobrar eu!
Ti traballas, eu cobro.
E vou seguir cobrando,
até cubrir os gastos do avogado que me vai sacar do cárcere, si?
Está ben?
Paréceche ben?
Ves iso?
Os disturbios de Koreatown.
Estou fóra de plano. Chega a ser unha grande angular e saio.
Contra, estache caralludo.
Xa o probastes?
- Isto pesa de raio. - Que traballo de merda.
Hostia, Bobby, que che dixera da pistola?
- Que? - Éche unha igrexa, ho.
- Déixaa no coche. - Tranqui, esquecéraa.
Lémbraste de Dick e o seu colega?
Non coñezo a Dick ningún. Quen lle pon Dick a un neno?
Falo do exvicepresidente Dick Cheney.
Pois disparoulle na puta cara a un colega, tío.
- Déixoa no coche. - Sabes o estudo de Harvard sobre corvos?
- Case vou a Harvard. - Xa sei.
Un tipo puña a máscara de Cheney e era malo cos corvos,
os corvos falan entre eles e por todo o país, onde fose,
os corvos atacaban a Cheney.
Peteirábanlle na cara e esas cousas.
Tamén me colleron na uni de Austin.
Brutal.
Tíos, grazas pola axuda.
Só vimos polos cartos.
- Pouco pagan. - Non é?
Disque comezastes a traballar para Isaac hai dous anos.
Iso che dixo? Non que traballamos con el?
Iso faino desde que eramos nenos,
divos que sodes iguais, pero o macho alfa sempre é el.
- Quen lle dera. - Non chega nin a beta.
En todo caso, é zeta. Coma Catherine Zeta-Jones.
Que?
Ben.
Si, ao tipo fáltalle visión.
Eu visión teño, mais seica só a vexo eu.
O plan do roubo de arte?
- Puto fuego. - Xa.
Grazas, tío.
A tipa mellorou a seguridade, pero entrei unha vez e podo volver.
Que fixeches a última vez?
Pois...
mexarlle polo baño todo.
En plan, litros.
Caralludo.
Díxenlle que era contratista e pasei.
Podiamos dicir que somos contratistas.
Total.
Xa o usei con ela, así que...
Pero non hai ideas malas.
Non son coma Isaac, somos un trío.
E que pensaras?
- Zane, meu. - Que tal?
Grazas por vires, avisei tarde.
Grazas por convidarme.
Tería ensaio co grupo de cánticos, mais hoxe teño o día libre.
Coñézote.
- Coa xente nova é rara. - Xenial.
Pasa.
Que casa tan bonita, meu.
Unha cociña atemporal.
Grazas, Zane.
Coñézote.
Corazón, deixa de facer iso. Non tratamos así os convidados.
Un intre, búscolle lambetas.
- Eu teño Skittles. - Tes? No peto?
Son un larpeiro.
Dásme, por favor?
Se Zane che dá, vas deixar de dicir "coñézote"?
Sempre levo unha bolsa no coche, así que pídemos cando queiras, si?
Si.
- Podo ir ao baño? - Está ao fondo á esquerda.
Grazas.
Non mates o mensaxeiro,
pero dáme que a tubaxe perde.
Oín o goteo tras os azulexos.
Manda carafio.
- En serio? - Coido que si.
Caraino.
Pois teño que chamar a Amy.
- Ocúpase ela destas cousas. - Podemos ocuparnos nós, meu.
Sabes que? Vamos pescudar.
- Pescudo eu. - Non, é unha molestia.
Non é problema, xa estou nela.
- En serio? - Claro, busco fontaneiro.
Grazas, es o mellor.
Os mellores dan cos mellores.
Danny acaba de mandar a lista do que hai que mercar.
A isto me refería, por fin un puto plan.
- Tío. - Tío?
Fundas, xogada mestra.
Érache boa, as fundas son para granxeiros.
- E fontaneiros. - Non tal, non che é un videoxogo.
- Onde viches ti granxeiros? - Fun apañar mazás hai pouco.
Veña, a mercar.
Pois vale.
E aquí é onde pasa todo.
Que chulo.
Que son?
Obras do meu defunto pai.
É certo, falárasme del.
- Certo. - Acaban de volver da galería.
Tamago, o Santo Graal.
Con todo o respecto,
pero estas obras parecen un pouco fóra de lugar,
comparadas coas pezas tan tolas e creativas que tes por todas a casa.
En serio?
Si, non sei, isto é o que me vén á cabeza cando se fala de Belas Artes.
Faime sentir...
Non sei, non se me dan ben estas cousas.
Toda interpretación é válida.
O que che veña á cabeza.
Non sei se é correcto, mais...
Non sei, faime...
sentir triste.
Dáme unha especie de...
sensación pegañenta por dentro,
como polo peito e as pernas.
Non sei, estou a falar sen pensar.
Estás ben? Fíxeno mal? Foi...?
Para nada, fixéchelo xenial.
Non sei,
ás veces, síntome un impostor, sabes?
Cando morreu meu pai,
o primeiro que pensei foi se morrera decepcionado.
Ninguén me dixo nunca o contrario...
Foi moi bonito. Moitas grazas.
Ningún problema, meu. A ver, tes o don.
Alégrame que te coñecese.
Ultimamente síntome só.
Miña muller está ocupada tomando decisións vitais sen min.
Acabamos de nos coñecer,
mais sinto que te preocupas.
Es boa persoa.
Teño intuición para estas cousas.
Grazas, meu.
Fago unha chamada rápida, podo?
- Claro, si. - Volvo axiña.
- Que foi, Danny? - Michael.
Abortamos misión, oíches? Non podo explicarcho agora.
Que? Preparaches a fuga?
Preparei, pero non hai nada que roubar.
- Terán televisión, ou? - Teñen, claro.
- Pero esquéceo, si? - Xa temos as cousas, tío.
- Como? Pois devólveas. - Están no carro.
- Está feo deixalas. - Non tal.
Se non o fas ti, facémolo nós. Dáme a dirección.
- Non cha dou. - Non nos fagas buscala.
Non imos roubar aquí.
- Veña, ho! - Morra o conto.
Abortamos misión.
- Putos Cho, meu. - Xa.
E agora?
Busca o son do goteo.
Ola, queredes algo?
- Ola! - Ola!
Estabamos polo barrio e decatámonos de que...
- Somos fontaneiros! - Somos fontaneiros.
Decatámonos de que pode ter unha fuga de auga.
Que bos, como vos decatastes?
- Ten pinta de fuga pola corrosión. - Si.
E como profesionais, avisámoslle de que non é segura.
Podería ter mofo perigoso medrándolle aí dentro.
Recomendámoslle saír agora mesmo para llo arranxar, se lle parece ben.
Mirade, agradézovos a información, mais buscarei unha segunda opinión.
Nós somos dous, así que...
a miña e mais a del fan dúas opinións.
Claro, grazas. Coidádevos.
- Canto máis espere, peor. - Moito peor.
Notábase que me querían estafar.
Así que vin uns vídeos, merquei uns ventiladores,
e pechei a chave da auga.
Eu só.
Iso si, igual queda algo de mofo,
haberá que chamar para que o miren mentres estamos fóra.
Que?
Atopei un Airbnb en Ojai.
Ojai!
Amy vén despois do traballo.
Xa sei.
Oxalá fósemos nós.
Basta.
Eu tamén te estraño.
Teño que colgar, vou rematar de limpar.
Chámote á volta, si?
Eu tamén te quero.
Abur, Mia.
Pensa en min. Estou desexando que volvas. Abur.
Desculpe?
Mi madriña, señora Nakai.
Ai, vou.
Amy está a piques de chegar.
Son Mia, por certo.
Coido que non nos coñecemos, mais temos falado por teléfono.
Hai tempo que non veño por aquí. Está sempre así?
Desculpe polo caos.
Algunha xente deixou o traballo.
Acaba de saberse o da adquisición e todos andan a buscar traballo.
O caos segue a miña nora alá por onde pasa.
Será por iso que fai boa parella con George.
Un pouco como o yin e yang, non é?
- Véndense os vasos de meu fillo? - Verá, eu coido que a xente admíraos.
Mesmo os vasos máis imaxinativos, como os Fat Lava dos anos 70,
limitábanse a vermellos e marróns.
A natureza abstracta dos vasos Joji
reflicte a emersión da que el é partícipe.
Vaites, non me faga falar dos Fat Lava.
Iso é o que lles tes que dicir aos clientes.
Certo.
Xusto o outro día falei con el das súas técnicas de vidrado.
Admiro a capacidade artística da súa familia.
Se algunha vez precisa axudante ou sabe dalgunha galería na que busquen...
- Hai aseos por aquí? - Hai, xusto alá.
Mi madriña! Miraba un pelo incrustado.
- Escusas explicarte. - Un segundo.
Fumi, ola!
- Non sabía que viñas. - Collín un Uber.
- Esquecéralo? - O xantar.
Ai, Fumi, ultimamente non paro.
- Podemos adialo? - Está ben.
- Só tiña tempo para un petisco. - Xenial.
Reservarei tempo abondo para pedirmos o menú completo.
- Podo? - Claro.
Pero por que non llelo deixas aos profesionais?
Os fontaneiros pasaron por aquí, mais arranxeino eu,
coas miñas mans.
Coas túas mans esculpes.
Xa, mamá, pero é agradable sentirse útil por unha vez.
Estou chegando a Ojai.
Chámote logo, si? Estráñote e quérote.
Ola, Joyce. Son Fumi.
Só chamaba para falar.
Chámame. Aburiño!
Chamas a Renee. Deixa unha mensaxe.
Ola, Renee, son Fumi. Só chamaba para falar.
Chámame. Aburiño!
- Tom. - Sra. Nakai.
Desculpa a demora, hoxe non parei.
Tranquila, só quería saber...
A súa nora deulle o préstamo?
Iamos falalo hoxe, mais tiven que adialo.
Mire, como contable seu,
debo avisala de que non pinta ben.
O patrimonio de Haru non é solvente, e recibín o extracto da súa tarxeta.
Xa o falamos.
Ten de axustar o presuposto ou atopar outros ingresos.
Xa o sei.
Acaban de devolverlle a Tamago, se cadra pode vendela por fin?
Non podo vendela e sábelo.
Mesmo se quixese, George non mo permitiría.
Quere que fale con el?
Non, por favor.
Non superou que Haru lle deixase pouco.
Agora non anda por aquí,
mais podo ir á súa casa e coller outras obras.
Si, Tom?
Última rolda, teño que coller a roupa.
Meu irmán chega pronto.
Non podes seguir a evitalo, vives aquí.
Xa ves, podo quedar na vosa casa.
Non sei, tío. Imos comezar a cobrar.
Xa.
Non, en serio. A nosa casa non che é barata.
O mercado está mal.
Xa, non pasa nada.
E a túa sugar mama non che pode axudar?
Non é a miña sugar mama.
A ver, deuche cartos e é mamá.
Non, somos dous humanos que conectan, vale?
- Preocupámonos polo outro. - E por ese nabo.
Paul, mateite.
Que susceptible.
GEORGE ESTÁ COMO DISTRAÍDO ESTÁ DISTANTE DESDE QUE VOLVÍN
IDENTIFÍCOME CONTIGO OS MEUS XA NON ME ENTENDEN
ENVIEILLO A GEORGE E NON ME DIXO NADA
Carallo.
ESTÁS TREMENDA EU SI QUE CHE ÍA DICIR VARIAS COUSAS
LOL QUE CHISTOSO GRAZAS POLAS RISAS
O TRABALLO, HORRIBLE
E GEORGE ATOPOU UNHA FUGA ASÍ QUE IMOS A OJAI AO SAÍR
OU PODES QUEDAR E ARRÁNXOCHO EU
CANTO MÁIS FALAMOS, MÁIS PARVO PARECES
NON, EN SERIO, NUNCA TES A CASA PARA TI
PODÍAS INVITARME
VALE, POIS VEN
Ola.
Sei que xa cho dixen,
pero se imos quedar, non podemos facer nada físico, si?
Está ben.
Que gusto.
Quero que lle cuspas.
Merda.
Hostia.
Que ben o fas.
- Gústache a miña cona? - Si.
Gústache como che aperta o carallo?
Voume correr moito.
Voume correr tanto... Córrome!
Córrome!
Fixéchesme pensar moito no meu futuro.
Si? En que sentido?
Organizar as miñas cousas, comezar a planear, xa sabes.
Xa.
Iso está ben.
Quedo na casa dos colegas desde que rifei con Danny.
Díxoche algo do arresto?
Que va, escribiume dicindo que me desculpase co primo.
- Que lle dean. - E a el tamén.
Non podo quedar na casa dos colegas para sempre.
Se tivese a miña casa, podería moverme mellor, non sabes.
Mesmo meu irmán vai buscar algo para el só, sabes.
Xa.
Non sei, estou...
Poderías deixarme cartos?
Devólvochos o antes posible, só...
É que necesito un empurrón e logo...
Estou feito para ser millonario, coma ti en breve.
Dilo coma se chegar até aquí fose doado.
Non, só quería dicir...
que eu tamén podería facelo.
Vale.
Que? Agora pensas que non?
A ver, non abonda coas boas intencións.
Pasei anos a deslombarme.
Sacrifiquei o meu benestar e o da miña familia, non foi...
Non foi dun día para o outro.
Se non mos queres prestar, listo. Escusas ir de cabrona.
Miña naiciña querida.
Deberías marchar.
Dígocho moi en serio. Lisca.
En serio?
Ninguén me insulta na miña casa, fóra de aquí.
Sabes? Non é culpa do traballo que a túa vida sexa unha merda.
Ola, Naomi.
Vin a publicación de George, que lindos.
- Que facedes en Ojai? - Estou saíndo para alá.
Temos que facer uns apaños na casa e sorprendeume cunhas vacació ns.
Que considerado.
Meu marido nunca fai esas cousas.
Xa, George é... moi especial.
- Desculpa, pícame a gorxa. - Tranquila.
Ai, un favorciño,
nomeáronme para a lista de persoas ás que non quitar ollo o vindeiro ano
e queríache pedir a ti a carta de recomendación.
Desculpa, non se oía, podes repetilo?
Nada, que son candidata á lista de xente á que non quitar ollo...
Sabes que, Naomi? Teño algo de traballo.
Pódote chamar logo?
Claro, si, cando queiras.
Ola.
Quero que saibades que malia o que vos digan,
pódese ter todo. Podedes.
Coira pretensiosa.
Estaba sentado no coche e de socate,
vai unha muller e pítame desde o seu puto SUV branco perfecto.
E escríbeme "son un chaíñas" no coche.
É unha conduta normal?
Seguridade? Coido que...
RIFA NA ESTRADA, AXUDA!
Seguro que todo isto era do SUV?
Os veciños din que o condutor botouno todo pola ventá.
Recollín o que puiden.
Igual era do outro coche, non sei.
E non verías se o outro coche tiña pintado...
"son un chaíñas"?
Desculpe?
Unha veciña ten un SUV branco.
Podería ser ela.
Pero ten probas?
Non, pero... dámo o corpo.
Os demais danlle un pouco igual.
Pois xa me deron pistas doutros 12 todo terreos na zona.
Todas convincentes.
Mais a policía non axuda.
Axudareite eu, Firouz.
Son unha muller ocupada, mais isto é importante.
- E teño... - Non me chegou o último Calabasas Style.
Coido que alguén me rouba o correo.
Queda con ela.
Son candidata para a lista do vindeiro ano.
Contra, impresionante.
Non é cousa de pouco.
Grazas.
As listas son unha parvada, xa.
Se soubese que viña onda unha famosa,
traía algo para que mo firmase.
Mi madriña, basta.
Queres tomar algo?
Faltan 30 segundos para a activación.
Catro, tres, dous...
Desactivada.
Chamas a Tom Jones. Deixa unha mensaxe e chámote.
Ola, Tom. Por canto pensas que se pode vender a Tamago.
Coido que a vou vender.
Están a pasar cousas preocupantes entre meu fillo e a muller.
Podería afectar as miñas finanzas. Chámame...
Os ricos estes mercan alarmas boas e nin as poñen.
- Mira cantos cartos. - O meu plan era bo.
Romper e coller todo en menos de dous minutos non é plan.
A presión paralízate.
Porque entre loita ou fuga, son loita, entendes?
Tento estar quedo, activar o core, pórme duro.
Por si aparece alguén e teño de atacar.
Eu se percibo un chisco de perigo...
Saio voando, aeroliñas coreanas.
Es un carallo.
Arre demo, olla para esa cousa, tío.
Mira que cousa tan fina.
É un pouco Beetlejuice, non si?
Con ese sarabullo, ha custar de raio.
Parece caquiña de herpes.
O teu xa é obsesión.
Para alguén que en teoría no o ten,
ben que falas del.
Non, falo da familia. Falo do HSV-1 e do HSV-2.
Do zóster e do Epstein-Barr.
Que nome tan pouco afortunado para un virus.
- Fillos de puta! - Hostia!
Merda!
Mi madriña!
Coñezo os que viven aí.
Subtítulos: Jeiry Castellano