Grazas por levarme, os Uber estaban carísimos.
Sempre vou en Uber, así que sento atrás.
Onde vives, logo?
Tranquila, xa te aviso eu. Que che estaba a dicir?
Ai, si, oíches falar dos aparcadoiros portátiles?
- Non. - Ben.
Porque os colegas e eu estamos a darlle voltas á idea.
O problema de conducir é que sempre tes de atopar aparcadoiro,
pero con AparcaRei pódeslle pedir a alguén que che aparque.
Coma un aparcacoches?
Non, non, AparcaRei.
Basicamente, sáenche onde esteas...
Desculpa, pasácheste, tes que dar volta.
- Culpa miña. - Vale.
- É aquí? A túa casa? - É, si.
Moi ben.
O meu lar.
Gústame como conduces.
Con... delicadeza.
Vaites, grazas.
Queres quedar esta semana?
Teño unha viaxe de traballo a Las Vegas.
- Así que... - Ah, vaia.
- Las Vegas, brutal. - Xa.
O meu colega está alá.
Gústanche as artes marciais mixtas?
O meu colega é un crack.
Está feito un touro, alcumeino: "Doenza xaponesa".
Xa, soa un pouco... Non fai falta que...
Tranquilo, non quero bloquear o paso.
- Desculpa. - Nada, tranquila.
Pois, xa...
Queres subir? Estará meu irmán, pero teño porta con fechadura.
Paul, faríasme o favor de non contarlle isto a ninguén?
Tes mozo, non?
Non exactamente.
- Un ex? - Estou casada.
Si, estou...
A ver, pareces moi boa xente e...
Ven aquí.
Carallo!
Marcha, axiña, antes de...
que faga algunha parvada.
Seguro que podo aparcar aquí?
Pois claro, aínda que te poden multar.
Estaba pensando en chamar a muller coa que rifei para desculparme.
Queres o meu consello?
Ao carallo.
Pero Deus bendíxome co da igrexa.
Que faría Xesús, non sabes?
Xesús?
Agradecerllo ao primo invitando a baile erótico,
e a algo de pescado e pan asmo.
Claro, tío. Grazas, de verdade. Moitas grazas.
Meu, éche aquí.
O meu colega deume o código: 69-69.
Que forte.
E teño de arranxarme con Paul.
Só ten ollos para a tipa esa, a Kayla.
Meu, mirei o seu Insta.
- Está tremenda. - Non, tío.
Con ese tipo de branca, eu non che fodo.
Fan coma se non tivesen poder e téñeno todo.
Coñécela?
Nin falta que fai, seino.
Se Paul limpa o cuarto, é o demo branco movendo fíos.
Con que brancas fodes, logo?
- Italianas, meu. - Que?
Sonche coma nós, mentalidade de península.
Tío, sonche as penínsulas.
Si, tío.
Paul cre que pensa, pero están a fagocitalo.
- Pois tes que llo dicir. - Tío...
non leva ben as críticas, teño que cambiar as cousas.
- Non quero perdelo. - Velaquí o tes.
Todo o que precisas para a igrexa.
Bingo!
Podemos roubalo e quedar cos cartos da igrexa?
Deus é bo. Amén.
Podiamos levar isto tamén, tío.
É Daewoo.
Hai que apoiar as marcas coreanas.
Sabes quen es?
O Robin Hood coreano.
Ai, si?
E eu, o Aladdin coreano.
Gústame.
- Non, mamá! - Junie, ei...
É unha viaxe en familia, vai ser divertido, si?
- Déixamo. - Non quero ir!
O chofer lévanos a un avión privado, corazón.
Colliches a Rubble? Sen el, Zuma e Capitán Turbot non poden patrullar.
Diría que está na maleta.
É a Patrulla Canina, precisas todos os cans.
- Temos lambetas de chantaxe? - Corazón, mira!
Mira, mira!
A Patrulla Canina vén!
Veña, Junie, marchamos.
Rubble lévanos a Las Vegas.
- Non! - Junie, basta!
Mimá, estás ben?
Corazón, síntoo.
Amor, non pasa nada...
Podemos non ir a Las Vegas.
Digo que teño unha urxencia no traballo.
Amor, basta.
Ti tes que ir.
Disto encárgome eu.
Pensaba que isto nos ía axudar a centrarnos o un no outro, sabes?
Veña...
Non te preocupes por nós.
Xa viaxaremos cando teñas o acordo.
- Avisa se queres coñecer a Toni Kukoc. - Que?
O cabrón débeme.
Como non sabía eu deses contactos?
Pasabas do teu curmán, hostia. Xa era hora de andarmos xuntos.
Gañaríalle ao baloncesto? Podo con el.
- El vai vello, ti tes o corpo dos vinte. - Verdade?
- Arranxei iso. - Brutal.
Que tal?
- Podo con vós. - Que?
- Paul sabe ler? Carallo, tío. - Saúda o teu curmán.
- Que foi, Isaac? - Issac hyung, perrecho
Non che invento eu as normas. Levanta o cu.
Aperta de fronte, nada de pórse de lado.
- De puntiña a puntiña. - Cala, ho.
Carallo, que forte.
- Zume de laranxa, Isaac? - Sunny Delight, con "de" de Danny.
- Preciso un favor. - Merda, xa estamos.
Non o penso desatascar outra vez, nin de broma.
- Empréstasme o coche? - Para que o necesitas?
- Para ir ver a moza en Las Vegas. - Agora é a túa moza?
Pois si.
- Pero, a ver, coñécela? - Pois coñecina, si...
Que tal unha viaxe de tíos? Ti, Isaac e mais eu.
- Viaxe de tíos! - Non quero ser triste alá.
Xa che pediu a tarxeta de crédito?
- Non, pero pediume este nabo. - Crereino cando o vexa.
- Verías moitos na choupela. - O que?
Estou de chola!
- Que carallo dixeches? - Basta!
- Isaac! Acouga, basta. - Perrecho do carallo, pide perdón.
Acougade, non pasou nada. Era broma, xa foi.
Non andes a dicir parvadas, hostia.
Mira, teño o choio ese na igrexa de Verónica.
Se vés axudar, douche uns bos cartos.
E pagas a viaxe a Las Vegas.
De acordo.
- Ben. - Agradézocho.
Por que non celebramos o traballo novo cun chopo?
Os Choiantes!
- Queredes máis? - Que bo.
- Danny, chegouche? - Veña, cricas do carallo.
Dálle! E despois, o Sunny.
- Choiantes, alá imos! - Os Choiantes!
Jordan, isto é incrible.
Nunca tivera un spa enteiro para min.
Que linda.
Tes que probar a masaxe dos 99 dedos.
Dez das mellores masaxistas, e masaxéancho todo.
Noventa e nove?
Sinto que non che viñese a familia.
Junie non estaba para chanzas.
Coas lambetas funcionaba, mais o doutor dixo de reducirlle o azucre.
- Cousas que pasan, ou? - Xa.
A ver, eu teño máis cartos que países de verdade.
Pero só me dou luxos tras portas fechadas.
Non saes en Vegas?
Rula, a maior parte dos empregados son de clase media.
Non lles gusta verme a pasalo ben.
Por iso vou vestida informal ás reunións.
Que aguda.
Hai que manter a ilusión, a xente prefire iso á realidade.
Éche o que hai.
Pero non cansa?
Abofé, moitísimo.
Por iso co meu círculo íntimo teño unha política de cero filtros.
Se finxo todo o tempo, vólvome tola.
Xa.
Jordi, reunión da xunta no jacuzzi para tratar algúns temas.
Amy, mellor deixámollelo a eles. As mulleres van a un espectáculo.
Coido que é mellor que Amy fique, non si?
Ai, claro. Por suposto.
- Amy, avísame logo e quedamos. - Claro.
Aínda queres falar coa xunta do acordo?
Pode esperar, é a primeira noite. Non quero molestar.
Paul, colle o móbil!
Que carallo?
ISAAC PÓDETE LEVAR AO CHOIO
TI FARÍAS O MESMO, QUÉROTE
DEVÓLVOCHO AXIÑA
Merda.
A cadeira segue acendida. Soñei que estaba dentro de miña nai.
Que foi?
Contra, Paul levou as chaves.
Que?
Non sacamos as cousas do coche, hostia.
Vaites, coñeciches a xunta?
Coñecín, si, estivo ben.
Pedíronme consello cunha morea de asuntos confidenciais.
E... Ai, si, pedíronme que falase na conferencia de mañá.
Iso está xenial, amor. E falastes da oferta?
- Non nos deu tempo. - Xa o teredes.
É bo que te leves ben con eles.
Seguro que che deixan cobrar.
Exacto. Mañá, seguro.
Quen é?
O MEU COLEGA DE VEGAS INVITOUME
Nada, Jordan.
SE QUERES QUEDAR...
Junie está mellor, logo?
Está feliz de estar na casa.
Deulles unha aperta aos mobles todos e díxolles que os quería moito.
Estráñame?
Vanche deixar volver antes?
Que?
Cando os convenzas, podes volver, ou?
Para coidar de June.
Eu adiei a miña xuntanza de homes.
Si, corazón, lembro...
É que... convidáronme a falar na conferencia de mañá.
- Así que... - Ai, claro.
Si, iso tes que o facer.
Xa, se cadra non o fago, non estou preparada... Mira que pelo...
Teño que o cortar, así que...
Sexa como for, tes o meu apoio. Ti avísame, si?
Porque o meu grupo de homes...
Abofé, intentarei volver antes.
Hai alguén na casa, George? É moi tarde.
Mamá queda a durmir.
Amy, usei o teu baño.
Vaites, que ben, Fumi.
Contra, teño que lle sacar o pixama da secadora.
Quérote. Descansa, si?
Vanche deixar cobrar mañá. Dámo o corpo.
Mamá!
ESTOU CON XENTE DO TRABALLO NON PODEN VERME... QUEDAR
E NO TEU CUARTO? LOL
O teu colega marchou á casa?
Foi adestrar, cómpre traballar para ver resultados.
Xa.
Ninguén sabe que estás aquí, logo?
Non llo dixeches nin ao teu irmán?
- Non, case non lle falo. - Ben, ben.
Queres pousar as flores?
Ai, pois si.
- Xa. - Ai, desculpa.
É que... se estamos xuntos, non podemos facer nada físico.
Teño familia, sabes?
Nin se me pasara pola testa.
Está ben.
E que queres facer?
Non sei, podiamos ver un filme.
- Un filme? - Si.
- Aquí? - Si.
O sitio este é brutal e non nos poden ver, xa,
pero podiamos facer algo menos aburrido.
Mañá non podo estar de resaca.
Sabes? Así que...
- Fumas? - Mi madriña.
Antes de ter a miña filla, fumaba arreo.
- Por que o deixaches? - Non sei.
Non teño tempo nin espazo.
Pois agora tes os dous.
Non sexas anticuado, ho, manda unha mensaxe.
Teño as cousas no coche. Necesítoas para o traballo.
Imos a Las Vegas. Vémonos alá, non pasou nada.
- O cabrón de merda non vai chamar. - Podemos localizalo coa app.
Seille os contrasinais, algún funcionará.
Se non levan moquetes, os pequenos sáenche así.
Non os disciplinan. Logo do primeiro, os pais cansan.
O maior leva todo o peor, sempre.
Lembras a túa primeira mona, cando vomitaches por toda a recepción?
Xa, meus pais quentáronme o cu, iso doeu.
Tiñas o vómito bonito de comer Skittles.
Botáballos á Coca Cola.
- Si. - Paul copiábame, tío.
Daquela admirábame.
Chamábame o Johnny Carson coreano.
E no motel comezaron a chamarme todos así.
Iso si que prestaba.
Tío, non ves que che tomaba o pelo?
O que? Non, ho, Johnny Carson era o mellor.
- Que dis? - Para nós, si.
Pero el chamábacho ao morrer o tipo
cando saíu o da xaneta e que era un narcisista.
Debín dicircho daquela, pero xa non andabas comigo.
Johnny era o mellor.
- Dáme que eras unha fumeta. - Era, si.
Si, rómpeme un brazo.
Ai, si. Dálle.
Aperta ben.
- Si! - Si, moi ben.
Skittles e Coca Cola?
Inventeino de neno.
É brutal.
Ai, merda.
...nin sequera sabía se era real.
Teño un vago recordo de ir a China aos seis anos e comer un.
Dixéranme que aquí eran ilegais.
Eu nin oíra falar do mangostán.
É incrible que che trouxesen un así como así.
Has ser ben rica para vivires así, ou?
Estou a piques de selo.
É unha tolaría dicilo.
Vou vender o meu negocio por dez millóns de dólares.
- O que? - Si.
- De plantas? - Si, de plantas.
Quen me dera estudar plantas.
E que se sente? Dez millóns?
Pois aínda non cho sei.
Hei de decidir se paga a pena traballar sen descanso cinco anos máis.
Caralla.
Eu nin sequera preciso tanto, conténtome con... un millonciño.
Iso diría eu aos vinte anos.
Pero con outras palabras.
E agora que dis?
Agora, digo...
Non es o centro de todo.
Pareces meu irmán.
O irmán que odias?
Non nese sentido, ti es o contrario.
É só que...
Deixa o pelello por todos menos por el mesmo,
e vexo o infeliz que é.
Por que é infeliz?
Coido que está deprimido.
En plan, conduce unha hora e media
para ir ao que el considera o mellor Burger King
e comer catro bocadillos de polo, el só.
O longo?
Imaxino.
Oxalá me deixase en paz.
Non necesito esa enerxía ao redor, sabes?
Si.
É egoísta que a xente desfeita espalle a súa...
desfeita.
Nos videoxogos...
cando os demais morren, a partida segue,
mais cando ti morres, acaba a partida, sabes o que digo?
Coido que a vida é igual.
Que profundo.
Vai cagar.
Vale.
Entón, es ti o xogador principal?
Ou son eu?
Descubrirémolo algún día.
Merda.
Xa o collo.
- Desculpa. - Quen é?
MÓBIL PERDIDO, AXUDA A DEVOLVELO
Ninguén, non sei que lle pasa. Vouno apagar.
Desculpa.
Non pasa nada.
Isto non di o andar, podería estar en calquera.
Non vou pasar a noite a petar.
Non sei que facer, o de recepción non axudou.
- Podemos ficar nun cuarto. - Un cuarto? A cona, tío.
Por que gastar nun cuarto cando podemos gañar cartos?
- Próeme a man, hostia! - Non podo perder máis cartos.
Comigo non vas perder. Consello, senta sempre ao carón do chinés.
Viches algún chinés xogando ao blackjack ou ao craps?
Claro, todo o tempo.
Eses sonche medio chineses, eu falo dos de verdade.
Eles xóganche arredor.
- Ao póker chinés? - Chinés? Agora é noso.
Esa merda inventároncha eles, xogan mellor ca o casino.
Pois vai ti, eu sigo a buscar.
Tío, non quero facer cousas só. Queda comigo, hostia.
Douche a metade do que gañe. Contento?
Non, eu busco a Paul.
Xa o atoparemos, o cabrón ándache por aquí... Paul!
Ves? Estamos buscando. Veña, a gañar cartos, tío.
- Teño que atopar o cuarto. - E vas petar en todas as portas?
Grazas por quedares no sofá.
Tranquila, enténdoo.
- Quen é? - As almofadas para ti.
Ola, moitas grazas.
- Boa noite. - Por que peta así?
Moi ben, Paul, vamos poñerte cómodo.
Podo marchar, non é problema.
Non, é tarde. Descansa.
Terei que marchar mañá antes de espertares, pero...
queda canto queiras se che apetece.
- Déixoche cartos. - Non fai falta.
Non son un neno.
Era xusto a noite que precisaba.
Foi xenial facer o que quería por unha vez.
Considérao... un xeito de darche as grazas.
Síntome unha putiña.
Segue así e igual dormes na cama.
Volta á realidade, xa vexo o cabreo de meu irmán por marcharlle co coche.
En serio, es un tipo xenial,
vas conseguir o que te propoñas.
Non deixes que teu irmán te desanime.
Alégrome de coñecerte.
Unha aperta?
Claro.
- Por que non buscamos a Paul? - Tranquilo.
Primeiras roldas: só proteínas, nada de hidratos, nada de recheo.
Aprendino de ti.
Teño cero apetito.
Pasaches unha mala noite, pero algo has de comer.
- Nunca perdo. - Xa cho sei.
- A culpa é de Paul. - Vale.
Kayla! Onde carallo está?
Come isto, precisas absorber o alcol.
- Tío, isto é o que preciso. - Vale.
Isto é... Ninguén se preocupa por min, necesitaba isto.
Ás veces, sei o que digo, si?
É o anaco final, espero polo novo.
- Eu son de anaco final. - Pasade vós...
- É do final, se queredes... - Espero.
Si, esperade polo bo. Non collades dese.
E agora aparece.
Paul, ven aquí.
- Tío! - Estás de chola?
Paul? Paul!
Hostia puta! Non os comades!
Paul!
Ola, tiña cita a nome de Amy Lau.
Oh! Vén coa señora Forster.
Ten todos os tratamentos gratis.
- Vaites! - Que tiña pensado?
Teño unha foto do que quero.
Contra, debín deixar o móbil no cuarto.
- Volvo axiña. - Ningún problema.
Merda! Tiña que ser o último andar?
Paul, volve!
Voute esfolar vivo por me facer correr!
Non me ides infectar máis coa vosa desfeita!
Que? Ves? Ese é o demo branco falando!
Ei, Paul!
O do Johnny Carson coreano era algo bo ou non?
- Non sei quen é! - Pero era bo ou non?
En que andar estamos?
Equivoqueime de andar.
Non coñeces a lealdade, Paul!
Dáme igual! Estás en liberdade condicional.
Paul!
Paul! Son teu irmán, respéctame!
Paul! Volve aquí!
- Estaba no cuarto, desculpa. - Xenial.
- Pois imos a ela. - Moi ben.
Paul! Abre a porta.
Que abras a porta, hostia! Paul, abre!
Merda!
Onde tes a moza?
A suite do ático mentres a min me despluman!
- Que cona fas? - Quitade, hostia!
Antes, abrías a boca e mandábante fóra.
A familia, ás misións. E eu? Eu aos Ánxeles.
- De que carallo falas? - Teño as chaves, vamos!
Veña, ho.
E ti que fas aquí? Non lle caes ben a ninguén.
Sempre me preguntei quen chamara a policía.
Fuches ti, víbora! Consentido de merda!
Non queremos que os servizos sociais nos acusen... de bater nun neno.
Abusades de min para sentirvos mellor coa vosa vida de merda.
Ninguén vos estrañará cando morrades.
Cala a boca, hostia.
Sen min, non estarías aquí. Dás pena.
Podo contigo.
Vai rañala.
Espero que esteades a gozar da conferencia anual número 52.
Eu xa vin a nosa convidada e cambiou de look.
Estás incrible.
A propietaria de Kōyōhaus, Amy Lau.
Bravo!
Un aplauso.
Como se vai ao garaxe?
Fannos imposible marchar para seguir a nos roubar.
GARAXE NORTE
Moitas grazas por todo o cariño que lle dades a Kōyōhaus.
Que carallo?
Hostia, "última xeración, primeira clase, o futuro..."
- A nova de X-Men! - É a lurpia da rifa!
Mi madriña, non é unha casualidade?
Tío, éche o universo. Quere que equilibres o karma.
- Pois a facelo! - Agarda.
Veña.
O primeiro ano que fomos directos ao consumidor,
contra, erguíame ás seis da mañá todos os días
para facer as entregas eu soa.
Por toda a cidade.
Acababa de ter a miña filla.
Sacaba o leite no coche, pasounos a todas, non si?
Pero facía por chegar a tempo para cear co meu marido,
todas as noites, porque me importaba moito.
Merquei unha casa que reformei segundo o meu deseño
e por que vos conto isto?
Para que saibades que malia o que vos digan,
si se pode ter todo.
Podedes.
Que resposta tan perfecta, si.
Queda tempo para unha pregunta.
Alá atrás. Un micro para eles.
É unha pregunta para Amy Lau.
Ola! Un pracer, adiante coa pregunta.
Quería saber que farías no meu lugar.
Estaba sentado no coche e de socate, vai unha muller e pítame
desde o seu puto SUV branco perfecto.
E a psicópata vai e deixa opinións falsas do meu negocio.
E escríbeme "son un chaíñas" no coche.
É unha conduta normal? Porque a tipa de merda...
Seguridade, coido que hai uns turistas borrachos.
É iso? Iso é telo todo? Vaina rañar!
O micro! The Last Stand é a mellor de X-Men!
Non se lle pode facer a circuncisión a Lobeto!
- Quita, hostia! - Moi ben.
Teño un último consello para os vosos negocios.
O consumidor medio adora o alcol.
Obviamente.
- Si que lles gusta. - Ten razón.
- Quita! Déixame! - Coñezo a advertencia Miranda!
- Corre, Danny! - Vamos, bule!
- Que hostias? - Vamos!
Volvede aquí!
- Volvede, cabróns! - Merda!
Bravo!
- De loura es máis divertida. - Quero seguir.
O que? En serio?
Seguro que xa o planearas.
Non, Amy, só estou aquí para te apoiar e sábelo.
Grazas, de verdade.
Coido que isto é o me faltaba na vida, esta sensación.
Bárbaro, benvinda á familia.
Bo traballo cos espontáneos, sonche as leas típicas de Las Vegas.
Dóeme que sexan o consumidor medio de Forster.
Ninguén se arruinou aínda
por subestimar a intelixencia do público estadounidense, ou?
Por que se enfadaría tanto por un coche?
- Onde carallo está o garaxe? - Póñencho imposible!
- E as miñas chaves? - Tíñalas ti.
- Non as tiñas ti? - Non tal!
A cona! Onde están as chaves?
Mans arriba!
Merda!
Mans na cabeza. Vírate.
- De xeonllos. - Merda!
- Hostia! - Ao chan.
Subtítulos: Jeiry Castellano