[dyszy] Kurwa!
- Kurwa. - [Charles] Kurwa!
- Funkcjonariusz Alex? - Tak.
Więc to jego sprawka.
Powiedz, że jestem wierny.
Sylvie, tak?
Pokażę ci, jak jeździć.
Dobra.
Mam na imię Kimmie, ale mówcie mi pani Bellarie.
- [Varney] Udziałowcy są obecni. - On mnie zaprowadzi.
[pojękiwanie Sylvie]
Zostaw ją!
[krzyki]
[krzyk]
[Sylvie] O mój Boże!
O mój Boże.
- Co do cholery? - Umarł?
- Nie wiem! - Umarł?
Kogo to obchodzi? Gwałcił cię!
Musisz się ogarnąć.
Nie gwałcił mnie.
Nie gwałcił.
Sylvie, co?
[cmoka]
- Sylvie. - O mój Boże.
[wzdycha] Kurwa! Chodź.
Och… Cholera.
- Nie mogę patrzeć. - Obudź się.
- Musimy wezwać karetkę! - Nie. Zamknij się.
Co? Czemu nie?
[łkając] Nie możemy nikogo wzywać. Nie żyje.
- Cholera. - Nie dam rady.
- Nie, Sylvie! - Nie dam rady! [płacz]
Cholera.
Myśl, Rain.
Kurwa. Yyy…
Kurwa.
- [rżenie konia] - [dyszy]
[Angel] Elo, zostaw wiadomość po sygnale.
- [krótki dźwięk] - Angel, gdzie ty, kurwa, jesteś?
Oddzwoń natychmiast.
[muzyka budująca napięcie]
[stęka z wysiłku]
[bicie dzwonów kościelnych]
- [po włosku] Witam, panie Bellarie. - Dzień dobry.
Jak pański lot?
- [lekki śmiech] Długi. - [śmiech]
[przeciągły grzmot]
Jak się pan czuje?
Niedobrze.
Bez obaw.
Zadbamy, żeby było lepiej.
Mam taką nadzieję.
Może pan chodzić?
Tak, ale jestem słaby./
Oczywiście. Dobrze.
[mówi po włosku]
[po angielsku] To…
Kurwa. [stęka]
[po włosku] Dobrze się panem zaopiekujemy.
[po włosku] Czy dostaliście
wszystkie moje wyniki?
Tak. Wszystko mamy.
Na pewno możecie mi pomóc?
Zrobimy, co w naszej mocy. Dobrze?
Dziękuję bardzo.
Nie ma za co.
[mówi po włosku]
[dzwoni telefon]
Mówi Alex.
[drżącym głosem] Tu Rain.
- Dobra. - Nie możesz rozmawiać?
Niezbyt.
Mam… problem.
Tak?
Chłopak gwałcił Sylvie i…
wypchnęłam go z pierwszego piętra stodoły.
Aha, dobra.
Kto z tobą jest? Funkcjonariusz Trackson?
Tak.
Cholera. [nerwowy oddech]
[Alex] Odłożyłaś to gdzieś?
Yyy…
Zaciągnęłam go na bok stodoły.
Dobra, yyy…
Rzucę okiem, kiedy wrócę. W porządku.
[cmoka] Kto to był?
Nie wiem. Jakiś chłopak.
Pracował dla Horace’a.
Och.
Niedobrze.
[Rain] Co?
Tak, to jego syn.
Czyj syn?
Julka.
Co…
Julesa?
[Alex] Tak.
Jaja sobie robisz?
[Alex] Ogarniaj temat, póki nie wrócę.
Zajmiemy się tym.
Cholera.
- Dobra. - Zadzwonię później.
Czekaj. Muszę porozmawiać z Kimmie.
Jeszcze nie.
Cholera.
[Alex] W porządku. Dasz radę. Pogadamy później.
Cholera, Rain.
O kur…
[pukanie do drzwi]
- Kto tam? - [Angel] Angel.
- Nieprawda. - [Angel] Co?
Yolando, otwórz drzwi.
Angel.
[westchnienie]
- Ale… - Co do cholery?
- Myślałam, że nie żyjesz. - Co?
Mój brat powiedział, że… Boże.
- Że dostałeś kulkę na przystanku. - Jeszcze żyję.
Po co miałby kłamać?
Strzelali do mnie, ale jest spoko.
Na pewno?
Tak.
Kurwa, Angelu.
Cholera.
Jesteś zła?
Pogrywacie sobie ze mną czy co?
Nie.
Chcesz mnie wziąć na litość.
- Nie o to chodzi. - O to.
- [wzdycha] - Nie przyznasz, że ci zależy?
Ciągle zdradzasz mnie z jakimiś sukami.
Nie możesz cieszyć się, że żyję i tu jestem?
Skąd masz takie porządne ciuchy?
Byłem na zakupach.
Mam coś dla ciebie i Juniora.
Chcesz iść ze mną na zakupy?
Skąd masz hajs?
No weź.
Ogarniam tu i tam.
Angelu, dostałeś kulkę przez to gówno.
Nie dostałem.
Prawie.
Skąd masz ten hajs?
Nieważne. Proszę. To dla ciebie.
Nie chcę.
- Yolando, weź pieniądze. - Nie chcę.
Nie chcę ciebie. Musisz stąd iść.
O co ci chodzi?
Ostatnio byłeś śmiertelnie przerażony.
Przez ciebie zabiją mnie i moje dziecko.
Yolando… [śmiech] nie dam was zabić.
Wypierdalaj, Angelu.
Nie będę tego powtarzać, ale mam broń.
Po co ci ona?
Ostatnio przestraszyłeś mnie na śmierć,
więc mam broń dla ochrony.
Już cię nie potrzebuję.
Cholera.
Nie zmuszaj mnie, żebym jej użyła.
Nie masz jebanej broni.
[muzyka budująca napięcie]
Czego nie mam?
Mogę chociaż zobaczyć syna?
Chuja tam zobaczysz. Wypierdalaj, Angelu.
Nie wierzę, że to robisz.
[trzask drzwi]
[wzdycha]
Kurwa.
Czemu to tyle trwa, do cholery?
Nie wiem.
Pójdę sprawdzić.
Poczekaj chwilę.
Za chwilę może go wypchnąć z okna.
Zezłościłabyś się z tego powodu?
Właściwie nie.
Poczekam chwilę.
[rytmiczna muzyka]
[pomruk Roya]
Niezłe.
Męskie, ale niezłe.
Proszę.
Jestem Marcy. Będę pani asystentką.
Mogę wziąć pani płaszcz i torebkę?
[Kimmie] Dziękuję.
Dziękuję.
[Roy wzdycha]
Widzę, że pijesz w pracy.
- [chrząka] - Hm. Wiesz co?
Tak trzymaj.
Będzie mi łatwiej cię zwolnić.
[lekki śmiech]
Nie możesz mnie zwolnić.
Założymy się?
Czujesz się teraz pewna siebie,
ale powiem ci jeszcze raz, suko, że nie możesz mnie zwolnić.
Suko?
Mam powtórzyć?
Kto jest suką?
- Ty jesteś suką. - Na pewno nie mówisz o mnie.
Myślę, że…
zrobię z ciebie… moją sukę.
Twoją sukę?
Gówno zrobisz, Kimmie.
Spędziłam
wiele godzin z twoim ojcem…
żeby dowiedzieć się, czego trzeba, żeby to zrobić.
A tak przy okazji, jest lepszy w łóżku niż ty. Dużo lepszy.
Wygląda na to, że jest…
lepszy we wszystkim.
W połączeniu z faktem, że jesteś impotentem…
Oj. [wzdycha]
Miałam na myśli „niekompetentny”.
Ale wybierz, co wolisz, bo oba określenia pasują.
Ułatwiasz mi tym sprawę.
Hm.
Zmienię twoje życie w piekło, suko.
Niezła ta nowa wersja ciebie. Pewność siebie ci pasuje.
Gadaj sobie dalej.
Bo chuja możesz zrobić.
Ostrożnie.
W tym budynku wszędzie są okna,
a nie ma balkonów.
Żarty się ciebie trzymają? Hm.
Ta nowa Kimmie jest… inna.
Nie żartuję, kurwa.
Hm.
- Zobaczymy. - [kroki w korytarzu]
Zobaczymy, co zrobisz.
[pukanie do drzwi]
Pozwoliłam ci wejść?
[Mallory] Przepraszam.
Wszyscy czekamy w sali konferencyjnej.
Wyjdź, kurwa.
[Roy] Hm.
[wzdycha] Słucham?
Czego nie rozumiesz w „Wyjdź, kurwa”?
[nerwowa muzyka]
To dość proste.
Oczywiście.
[otwarcie drzwi]
Jak długo ta suka każe mi na siebie czekać?
Po prostu siedź i się odpręż.
Wiesz, że nie mogę.
Olivio, po prostu…
Może pójdę sprawdzić.
Może machasz biodrami szybciej ode mnie,
ale jestem bardziej męska niż ty.
[tajemnicza muzyka]
[śmiech Olivii]
[otwarcie drzwi]
- Coś ty jej zrobił? - [zamknięcie drzwi]
Słucham?
Och.
Chciała cię przelecieć.
Słucham?
[śmiech]
Tak. Chciała cię przelecieć.
Jeśli ktoś ją odrzuca, staje się jej wrogiem.
Mogłeś mnie zapytać.
Trzeba było brać tę dupę.
[śmiech]
Skoro mowa o braniu w dupę…
Nie bierz mnie pod chuja. Nie mam nastroju.
Faceci mówią co innego.
Mecenasie, musimy porozmawiać.
Spotkanie zaraz się…
Mecenasie Varney, musimy porozmawiać!
Charles.
W moim biurze.
Teraz.
[muzyka cichnie]
Sprawdzisz, czego chce ta suka?
Zaraz zacznie się spotkanie.
Cholera. Spotkanie prędko się nie zacznie.
Stary, ona specjalnie przeciąga.
Mój brat na pewno kazał jej przeciągać,
żeby nas wkurwić.
Nie wiedzą, co, kurwa, robią.
Jak mówiłem, wolę tu zostać.
[kpiący śmiech]
Lepiej sprawdź, czego chce ta suka.
Co się tam stało?
[Olivia] Co tak długo trwa?
Nie słyszysz mnie, Jules?
- Tak, pani Olivio. - Co tak długo trwa?
Chciała pomówić z Royem.
Dlaczego?
Nie wiem.
Gdzie oni są?
W jej biurze.
W jej biurze?
W biurze pana Bellarie.
[śmiech] Nie mam nastroju na to pierdolenie.
Kazałam ci tu przyjść…
bo chciałam ci coś powiedzieć.
[napięta muzyka]
Naprawdę jestem miłą, troskliwą i kochającą osobą.
Ale gówno, które przeszłam…
zrobiło ze mnie sukę.
I odpowiadasz za…
dużą część…
gówna, które…
spotkało nie tylko mnie…
ale i moją siostrę.
A teraz…
gdy cię widzę…
wyzwalasz to we mnie.
Powiedziałam to wszystko, żebyś wiedział…
że obiecuję…
że pożałujesz dnia…
w którym ze mną zadarłeś.
Hm.
Skończyłaś?
Dopiero zaczynam.
Hm.
Wiesz…
Kimmie, jeśli chodzi o…
groźby…
musisz mieć czym je poprzeć.
Wiedz, że jestem gotowa.
[otwarcie drzwi]
Przepraszam.
Mam spotkanie.
Właściwie, kochana, spotkanie jest na końcu korytarza
i wszyscy na ciebie czekamy.
I co?
Słucham?
Mówiłam, że mam spotkanie.
Roy, idź na spotkanie.
Roy, nigdzie nie idź. Jestem twoją szefową.
Roy, idź na spotkanie. Natychmiast.
Jeszcze nie skończyliśmy, Roy.
Nie, już skończyłaś.
Mam dziś dużo do zrobienia
i naprawdę nie mam czasu na te dramy, młoda damo.
Musisz iść na to spotkanie.
Też będziesz mi podskakiwać?
Ehm.
Przepraszam.
Jeszcze się nie znamy.
Jestem Olivia.
I wiem, że jesteś tu nowa,
ale ja byłam tu pierwszą suką u władzy.
A pierwsza suka
tworzy fundamenty.
A fundamenty wszystko podtrzymują.
Jeśli fundamenty trzęsą się albo uginają,
cały budynek się wali.
Przez ciebie jestem niestabilna.
Uważam, że to niebezpieczne położenie, malutka.
Przysięgam…
wiem, gdzie wszystkie trupy są pogrzebane.
I ten nowy styl życia, który myślisz, że masz,
spłonie do szczętu u twych stóp.
A teraz…
zacznijmy od nowa.
Jestem Olivia i przyszłam na spotkanie.
Może powinniśmy je zacząć?
[śmiech]
Coś cię bawi, złotko?
Och! [głośny śmiech]
Tak. I to bardzo.
- A cóż takiego? - [wzdycha]
Mm.
[śmiech]
Mój mąż…
[śmiech]
…opowiedział mi o was.
Mógłby napisać ten monolog słowo w słowo.
Dziękuję.
Dziękujesz mi?
Tak, dziękuję.
Tylko cię sprawdzałam.
Jak dotąd
wszyscy byliście
tak przewidywalni, jak mówił mój mąż.
Twój mąż?
Mój mąż.
Hm.
Ostrożnie, mała.
Tak.
Ostrożnie.
Zgadza się.
[muzyka cichnie]
Jules.
Muszę z tobą pogadać.
O co chodzi?
Mam problem.
[muzyka budująca napięcie]
Musisz być na tym spotkaniu.
[cicho] To poważna sprawa.
Ważniejsza od tego spotkania?
Muszę wiedzieć, czy mogę ci ufać.
Jak długo opiekuję się tą rodziną? Musisz mnie o to pytać?
Tak. I w tym problem.
Dobra. O co chodzi?
Dobra…
Nieważne.
Charles…
Nieważne.
Charles.
O co chodziło?
Nie wiem.
Zwykle to nie on jest naćpany i paranoiczny.
Tak. [śmiech] Wiem, do kogo pijesz.
Wszyscy wiedzą.
Pani Bellarie.
Jules.
Jak się masz?
Wspaniale.
Tak, to widać.
Gdy skończę, przyjdź do mojego biura.
Oczywiście.
Najwyższa pora.
Tak…
to prawda.
Wiesz co?
Otwórz mi jebane drzwi.
Tak, proszę pani.
[muzyka budująca napięcie]
- [Mallory] Więc… - Będziesz mnie ignorować?
- Charles, staram się… - Ale z ciebie pizda.
Nie dzisiaj.
- Potrzebowałem cię. - Jak ja ciebie.
No to wszyscy jesteśmy.
Do dzieła.
[muzyka pełna napięcia]
Niezły szajs, no nie?
- Na kogo stawiasz? - [wzdycha]
Na Kimmie.
Co?
- Nie wiem. - Weź nie pierdol.
Jules już ma cię na oku.
Wiesz, że to tylko gra.
Wiem, ale jasna cholera.
Na kogo stawiasz?
Nie na Kimmie.
- [lekki śmiech] - Dobra.
- Postawmy po sto. - Wybieram starą sukę.
- Olivię? - Tak.
Niezły wybór.
Puknąłbym ją, wiesz?
Co?
Spójrz na nią. Zarąbista. [śmiech]
Cholera. [prycha]
- Starałem się zwrócić jej uwagę. - Postaraj się lepiej.
Nie ma na mnie chętki.
To lubisz starsze?
Tak. Dla ich forsy.
- [śmiech] - [Alex wzdycha]
Ktoś odsunie mi krzesło?
[muzyka pełna napięcia]
[Varney wzdycha]
Dziękuję.
A więc witaj w firmie.
Jesteśmy podekscytowani, że nas poprowadzisz i do nas dołączysz.
Pan Bellarie kazał przygotować raport o stanie firmy.
To właśnie zrobiliśmy. Chcesz od tego zacząć?
Jasne, do dzieła.
Świetnie.
Możemy zacząć od wizji firmy…
Widzę cię. Kiwnij głową, jeśli mnie słyszysz.
Świetnie.
- Dobrze. - [Mallory] Do dzieła. Mamy prezentację…
To wszystko to tylko zapychacze i pierdolenie.
Niech przejdą do konkretów.
To same zapychacze.
Przejdźmy do konkretów. Gdzie finanse?
[Horace] Cholera. To miałem powiedzieć.
Halo?
Dlaczego się rozłączyła?
[po włosku] Rozmawialiśmy o tym i korzystaniu z telefonu.
Tak, rozumiem.
[Horace wdycha]
[Mallory] Dobrze.
Więc…
Mamy sprawę, która raczej nie zakończy się ugodą.
Lena Norris Walton.
Zamierza wnieść pozew.
A niech sobie suka wnosi.
[Varney] Chcielibyśmy namówić ją do ugody, jeśli to możliwe.
Ale nie negocjuje kwot.
Jeśli złoży wniosek, straci przewagę.
Powodów to nie obchodzi.
- Bardziej obchodzi ich… - Muszę ją odwiedzić.
- Sądzę, że to kiepski pomysł. - Myślę…
Muszę zobaczyć wszystko, co ma na firmę.
Chcę też zobaczyć wszystkich.
Wszystkich?
Chodzi o powodów.
Tak.
- I co zrobisz? - Roy.
[Roy] Chcę wiedzieć.
Coś, czego nikt z was nie potrafi.
- [prycha] Co za jebana… - Że co?
Próbuje powiedzieć, że…
zrobiliśmy wszystko, co się da.
To kiepski pomysł, żeby się z nią spotkać
bez obecności prawnika.
Jesteś prawnikiem, prawda?
Tak.
To bądź obecny.
Dobrze, z tego, co zrozumiałam,
przez was firma jest w niezłym bagnie.
Tak?
Zobaczmy dlaczego.
Na początek…
Ta kampania reklamowa jest cholernie stara.
- Jest nieaktualna. - [Mallory] Mm.
Właśnie ją skończyłam. To klasyka.
[śmiech] Co to ma być, lata 80.? Jest nieaktualna.
[Mallory] Mm. Myślisz, że jest nieaktualna?
Masz lepszy pomysł?
- Kilka. - [Mallory] Masz kilka pomysłów?
Więc proszę, opowiedz.
Jeśli nie masz nic przeciwko.
Nie mam.
Na razie nie ma nas w sieci.
Stawiamy na reklamę w jakiejś starej czarnej stacji radiowej,
podczas gdy wiadomo, że radio to już nie to samo.
Powinniśmy mniej płacić.
Od lat płacimy tej stacji radiowej.
Koniec z tym.
Nie powinniśmy tego robić.
Norman, prawda?
Tak.
Tak, Normanie, koniec z tym.
Słuchaj, młoda damo, czy…
Powiedziałam, że już koniec z tym.
I nie wydamy nic na reklamę w tym zakładzie pogrzebowym.
Chwileczkę.
Ten zakład pogrzebowy jest jednym z najstarszych w mieście.
Oni grzebią czarnych i…
Mogą dalej grzebać czarnych, żółtych i białych.
Ale nie będziemy pakować w nich pieniędzy. Jasne?
Co ona wyprawia?
[Kimmie] Teraz zrobimy tak.
Przeniesiemy 75% tych pieniędzy do czarnych firm internetowych.
W większości należą do białych.
Tak. Ale to podniesie naszą widoczność o 82%
i wygeneruje większy wzrost z produktów.
I zaoszczędzimy 7,2 miliona rocznie.
Wykorzystamy te 22 miliony na spłatę ogromnego długu zaciągniętego
u wybranych przez was dostawców,
którzy, tak przy okazji, naliczają nam 19% odsetek.
Niedorzeczne niedopatrzenie.
Kto to zrobił? Dyrektor finansowy? Zwolnić go.
Rozmawiałam z dostawcami. Mają obniżyć odsetki,
inaczej przeniesiemy się do innej firmy w Chinach.
W Chinach?
[śmiech] Co? To niedorzeczne.
Tak, w Chinach.
Dają 30% zniżki.
Po czterech latach zmniejszymy zadłużenie firmy o jakieś 18 milionów.
Skoro doprowadziliście firmę do takiej ruiny,
jeśli agresywnie obetniemy wydatki
o 34% na zaledwie cztery lata,
za pięć lat firma będzie bez długów.
Pozostaje pozew sądowy, który już analizowałam.
Czyli wszyscy wiemy, co robimy?
[Olivia] Zakład pogrzebowy…
- Zatrzymajmy się… - Olivio.
Olivio.
Pani Olivio.
[prycha] Olivio.
Czym jest sp. z o.o. Yellow Smalls?
Co za brak szacunku.
Skąd mam wiedzieć, do cholery?
Nigdy o tym nie słyszałaś?
Nie słyszałam.
Dobrze. Wrócimy do tego.
Normanie.
Tak.
Czym jest sp. z o.o. Poker Stipend?
Nie wiem.
Na pewno?
Co to znaczy, młoda damo?
Zadaję pytania. Próbuję wyczuć pierwszy dzień.
- Mecenasie Varney. - Tak.
Czy mógłby pan dowiedzieć się, do kogo należą te firmy?
Mogę, chyba że…
Chyba że to firmy fasadowe zarejestrowane za granicą.
[złowieszcza muzyka]
- Tak. - [Kimmie potakuje]
[Kimmie] Dobra.
Proszę dać mi znać jak najszybciej.
Oczywiście.
[potakuje] Mamy swoje rozkazy.
Do dzieła.
Do mojego biura. Natychmiast.
[strzela palcami]
[Alex] Cholera.
Wygląda na to, że wygrała.
Tak.
Spójrz na ich miny.
Cholera, skąd wiedziałeś?
Kiedy tu jechaliśmy,
Kimmie rozmawiała przez telefon z różnymi ludźmi.
Cholera.
- Twoje sto dolarów. - Zgadza się.
Dziękuję wszystkim.
- Varney, pomówimy w moim biurze? - Musi pomówić z nami.
[Mallory] Pani Olivio.
- Pierwsza z nim pomówię. - Też muszę z nim pomówić.
Dobrze.
- Poczekam w moim biurze. - Dobrze.
Oboje poczekamy w twoim biurze.
[Varney] Słucham?
O co chodzi z tymi spółkami z o.o.?
Nie wiem.
Cholera.
- Ale mogę się temu przyjrzeć. - Zrób to.
Popytam, kto jest kim.
To legalne?
Cóż…
Nie.
To nie rób tego.
Słucham?
Słyszałeś mnie.
- Pracuję… - Słyszałeś mnie, skurwielu.
[Olivia] Słyszał cię, Normanie.
Słyszał cię i chce się temu przyjrzeć.
Nie wiem, Olivio.
Nie zrobi tego.
Bo wiem coś, co chciałby przed nami ukryć.
[Norman] Co takiego?
Niech dalej tak gada, to zobaczysz.
[Norman wzdycha]
[otwarcie drzwi]
- [zamknięcie drzwi] - Charles, nie mam siły na to gówno.
Tylko raz prosiłem cię po pomoc.
Z czym?
Pomyśl. Nigdy cię o nic nie prosiłem.
- Dzwoniłem, bo potrzebowałem pomocy. - Z czym?
[cmoka]
Pieprzyć to i pieprzyć ciebie.
Jestem sam w tej rodzinie.
[otwarcie drzwi]
[Jules] Hm.
Ale miło.
Pasuje ci to.
Jak się masz?
Hm?
Dobrze, Kimmie.
[nerwowa muzyka]
Kimmie…
[cichy pomruk]
Kimmie…
[głośniejszy pomruk]
Pani Bellarie.
Czemu mnie wkurzacie, dziwki?
Dorastając, często słyszałam pewne powiedzenie…
Nigdy tak naprawdę go nie rozumiałam,
aż do dziś.
A jakie?
„Koniec zabawy, gdy królik dorwie się do pukawy”.
Tak to jest?
A ty jesteś królikiem?
Ty na pewno nie.
W tym przypadku…
jesteś raczej myśliwym,
który na mnie poluje.
Tak. Zgadza się.
Nie wiem, co planujesz, Kimmie…
Pani Bellarie.
Ale czymś się z tobą podzielę.
Nie muszę wiedzieć nic, co masz do powiedzenia.
- Wiem wszystko, czego potrzebuję. - Nie. Nie wiesz.
Wiem dość. Wiem, że ty i Norman
prowadzicie klub i nami handlujecie.
Nie wiem, o czym mówisz.
Dobrze. Nieźle.
Rżnij dalej głupa.
Oszczędzę ci trochę czasu.
Od bardzo dawna zajmuję się ochroną tej rodziny.
Jeśli myślisz, że nie zabezpieczyłem swoich interesów,
to się mylisz.
Mam teczki na wszystkich.
Hm.
Czyli
trzymam tę rodzinę za jaja.
To znaczy, że ciebie też trzymam za jaja.
Więc…
ciesz się tym.
Siadaj za swoim biurkiem, odpręż się i baw się w dużą dziewczynkę.
Ale wara ode mnie i tego, co moje.
Bo ci napaskudzę.
Nawet nie wiesz, jak kurewsko umiem napaskudzić.
Widzisz, Jules…
różnica polega na tym…
że mam to gdzieś.
Cały ten szajs?
To nic dla mnie nie znaczy.
Jestem taką zdzirą,
że spaliłabym dom
z sobą w środku,
żeby tylko dorwać mojego wroga.
Wybieraj mądrze.
Już wybrałam.
Hm.
Co u Delindy?
Nie wiem. Ty mi powiedz.
Co u Body?
Zgadza się, jest w szpitalu. A nie.
Nie żyje.
Kiepsko by było,
gdyby śledztwo zostało wznowione.
[odchrząkuje]
Halo?
[wesoło] Cześć!
Mówi pani Bellarie.
Nie, ta druga. Żona Horace’a.
Aha, zapomniał powiedzieć. Ci faceci. [chichot]
Och.
Tak…
Tak. Chętnie wpadnę na kolację.
Jules spędza tu z nami tak wiele czasu.
Chciałabym lepiej poznać ciebie i jego piękną córkę.
Co?
Nie mówiłeś, że masz syna z poprzedniego małżeństwa.
O tym zapomniał. [śmiech]
Tak. Już go daję.
To twoja żona.
Halo?
Cześć, skarbie. Tak.
[potakuje]
Oczywiście.
Oczywiście, że zaprosimy ją na kolację.
[potakuje]
Dobra.
- Dam ci jej numer, jak wrócę. - Ma go.
Naprawdę? Dziś rano?
Dobra.
Ja ciebie też kocham.
Pa.
Więc ty i Angel chcecie grozić mojej rodzinie.
Ty groziłeś mojej.
Dzieci są dla mnie najważniejsze.
Tak jak i twoja nienaganna reputacja w społeczności.
- Kimmie. - Chcesz plaskacza?
Możesz atakować mnie, ale nie moje dzieci.
- Zaatakowałeś moją siostrę. - To była Body.
Była twoją przydupaską.
Choć raz weź na siebie odpowiedzialność.
Mówię ci, nie atakuj moich dzieci.
Jules,
wszyscy jesteśmy czyimiś dziećmi.
Ostrzegłem cię.
A ja ciebie.
[otwarcie drzwi]
[zamknięcie drzwi]
[energiczna muzyka]
Wezmę to.
To też.
Przepraszam.
To mi się podoba.
[dzwoni telefon]
- Halo? - [Rain] Angelu.
- Tak. - Gdzie jesteś, kurwa?
- Robię zakupy. - [Rain] Zostawiłeś ją samą?
- [cmoka] Była wredną pipą. - Wracaj tu.
- Co się stało? - [Rain] Musisz tu wrócić. Jest cienko.
- O co chodzi? - Po prostu wracaj szybko.
Rain, co się dzieje?
Cholera.
Można na szybko? Muszę spadać.
I jeszcze to.
I to.
Podoba mi się.
To też chcę.
Pospiesz się!
[dzwoni telefon]
Halo?
[Horace] Nie zauważyłem połączenia. Spałem.
Nie ma problemu.
Dobrze się czujesz?
[Horace wesoło] Nie wiem, czy ten szajs działa,
czy tylko jestem nabombiony naturalnymi ziołami.
Może to działa.
[Horace] Może.
Więc co się stało?
Zauważyli słuchawkę.
Nie chciałam, żeby myśleli, że cię potrzebuję.
[Horace] Nie potrzebowałaś.
Nie.
[Horace] O jakich spółkach z o.o. mówiłaś?
Norman i Olivia mają firmy fasadowe.
Zarejestrowane za granicą. Dostają prowizję za reklamy.
- [Horace] Tak? - Tak.
Skąd o tym wiesz?
Kiedyś pracowałam w finansach i nauczyłam się tam wielu rzeczy.
Znam jeszcze laski, które pracują w archiwum.
Za kilkaset dolców dały mi tajne informacje.
[Horace] Całkiem nieźle.
[Kimmie] Tak.
Nie brzmisz na zaskoczonego prowizjami.
[Horace] Bo już o nich wiedziałem.
Od lat to sumuję.
Czekałem na odpowiedni moment, by im o tym powiedzieć,
ale już to zrobiłaś.
Czemu czekałeś?
Kimmie, wyczucie czasu jest najważniejsze.
Kiedy bym im tym przywalił, mieliby taki dług wobec firmy,
że naliczyłbym im odsetki.
Musieliby pozbyć się udziałów, ale…
Przepraszam, Horace.
[Horace] Nie doceniłem cię, ale cieszę się, że to ogarniasz.
Dziękuję.
[Horace] Było ci tak samo dobrze jak mnie?
Lepiej.
[oboje się śmieją]
- [Horace] Opowiedz wszystko. - Ile masz czasu?
[Horace] Leżę tu i czekam na śmierć, więc opowiadaj.
- Wstrząsnęłam nimi, no nie? - [śmiech Horace’a]
Uciekali w popłochu.
Kiedy weszłam, mieli takie miny.
- [Horace] Opowiadaj. - Kiedy weszłam…
[posępna muzyka]
Dzień dobry.
- Hej. - Wezmę to.
- Dziękuję. - Dziękuję.
- Miała pani świetny dzień? - Było dobrze.
Yyy…
Gdzie są wszyscy?
Panienka Sylvie drzemie,
pan Angel wyszedł na zakupy, a Rain jest w stajni.
Dobra. Zmienię buty i do niej pójdę.
Mogę pani przynieść. Którą parę?
Sama wezmę, ale możesz to zostawić w gabinecie.
- Dziękuję. - Dobrze.
[niepokojąca muzyka]
[wzdycha]
Cholera.
Rain.
- [Rain] Hej. - Co się dzieje?
- Patrz. - Cholera.
- Nie żyje? - Chyba tak.
Sprawdź.
Rain… on żyje.
- Cholera. Co robimy? - Musimy mu pomóc.
Kogo wezwiemy? To…
W porządku. Możemy powiedzieć, że spadł z konia.
Nikt w to nie uwierzy. Widział mnie.
Zapomni.
Myślisz, że chcę zaryzykować?
Mówiłaś, że gwałcił Sylvie?
Myślałam, że tak, ale nie wiem.
Idź do głównego domu.
Powiem o nim Whitmanowi.
- Na pewno? - Puściłem twoją kumpelę.
Daj mi pomóc.
- [Kimmie] Rain, gdzie jesteś? - [Rain] Cholera.
Rain.
Hej…
Co się stało, do cholery?
Kto to?
Rain, kto to jest?
- Kimmie… - Ja się tym zajmę.
Kto to jest?
To Glen.
Co się stało Glenowi?
- Zabierz ją do domu. - Mów, co się dzieje.
- Zabierz ją. - Powiem ci.
- Powiedz teraz! - Chodź.
[Kimmie wzdycha gniewnie]
Charles.
[wzdycha]
Zawsze gdy przychodzę, jest z jakąś dupą i seks-zabawkami.
[warkot za drzwiami]
Cholera.
[warkot piły spalinowej]
Charles, co ty odpierdalasz?
Co do kurwy? Cholera.
[muzyka budująca napięcie]
[Charles kaszle]
[obaj dyszą]
Charles.
Cholera.
Nie chciałeś mi pomóc, więc…
Co…
Co ty odpierdalasz?
Musiałem, dobra?
Charles, kto to jest?
Striptizer. Chciał mnie skroić.
[wzdycha]
Co ty sobie myślałeś?
Musiałem. Nie mogę mieć kartoteki.
Jeśli chcieli cię obrabować, wystarczyło zadzwonić.
To bez znaczenia.
Braliśmy tyle prochów…
Widzieli nas w klubie. Wiedzieliby, że to ja.
- Chciałem, żebyś mi pomógł. - Ale…
Nie mogę ci z tym pomóc.
Nie mogę brać w tym udziału.
Co, kurwa? Ty…
Charles, to wszystko jest na twojej głowie. Nie mogę.
Cholera.
Cholera, nie ufam Julesowi…
Więc pociąłeś ludzi, kurwa?
- [odgłosy torsji] - Cholera.
[narastająca muzyka budująca napięcie]
Policja! Na ziemię!
Na ziemię!
Na ziemię ich, kurwa!
Na ziemię, kurwa!
Na ziemię, skurwielu!
[Varney stęka]
Na ziemię, kurwa.
[dynamiczna muzyka] u!