(ปาเลงเก เม็กซิโก)
วันนี้เป็นวันพิเศษมากในปฏิทินของชาวมายา
มันเป็นวันวสันตวิษุวัตครับ ที่ดวงอาทิตย์ขึ้น
ไม่ได้พามาแค่วันใหม่ แต่พาวัฏจักรชีวิตใหม่มาด้วย
เมื่อดวงอาทิตย์พ้นจากแนวต้นไม้
ลำแสงของมันจะส่องไปยังหนึ่งในวิหาร ที่งดงามที่สุดของปาเลงเก
นั่นคือวิหารดวงอาทิตย์ ซึ่งตั้งชื่อได้เหมาะสมที่สุด
แค่การได้อาบแสงแดดอยู่ที่นี่ ก็ถือว่าเป็นสิทธิพิเศษ
เป็นการเชื่อมโยงจิตวิญญาณกับวิทยาศาสตร์
แบบที่โลกสมัยใหม่หลงลืมไปนานแล้ว
ในช่วงเวลาที่สำคัญของปี อย่างวันนี้
ดวงอาทิตย์ขึ้นส่องสว่างมากกว่าแค่ขั้นบันไดวิหาร
สถาปัตยกรรมของชาวมายา เป็นแหล่งรวบรวมความรู้โบราณครับ
มันเชื่อมโยงท้องฟ้ากับพื้นดิน สวรรค์กับโลก
เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น แสงอาทิตย์มักจะส่องผ่าน
วิหารที่จัดวางมาอย่างเจาะจง เข้าไปยังพื้นที่ภายในวิหาร
ที่จงใจออกแบบมาเพื่อรับลำแสงนั้น
ในช่วงเหมายัน
ดวงอาทิตย์ขึ้นเหนือซากปรักหักพังบนยอดเขา
และส่องเข้าไปในวิหารผ่านประตู
ตรงที่เราอาจนึกภาพว่า มีนักบวชกำลังรออาบแสงนั้นอยู่
หกเดือนต่อมา ในวันครีษมายัน
วันนี้วันเดียวเท่านั้นที่แสงอาทิตย์รุ่งสาง จะส่องต้องพีระมิดอีกแห่ง
ก่อนลำแสงเส้นเล็กจะส่องไปยังมุมภายใน
ขณะที่ในช่วงวิษุวัตทั้งสองครั้ง ดวงอาทิตย์จะขึ้นเหนือแอ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น
ทางขอบฟ้าทิศตะวันออก และแสงสว่างจะส่องผ่านประตู
เข้าไปในมุมหนึ่งอย่างแม่นยำ เป็นเวลานาน 40 นาที
ทำให้เว้าอีกแห่งภายในวิหารส่องสว่าง
สำหรับชาวมายา ปรากฏการณ์ที่น่าตื่นตาตื่นใจนี้ต้องทำให้
ทุกคนที่ได้เห็นรู้สึกเกรงขามแน่นอน
และมันไม่ได้เป็นช่วงเวลาพิเศษ สำหรับชาวมายาโบราณเท่านั้น
ปาเลงเกเป็นสถานที่ที่มีความหมาย เชิงสัญลักษณ์มากๆ ค่ะ
การบูชาบรรพบุรุษในปาเลงเก ถูกถ่ายทอดผ่านสถาปัตยกรรม
และภูมิทัศน์ที่ถูกปรับเปลี่ยน
มันเชื่อมโยงกับผู้คนในปัจจุบันด้วย
วัฒนธรรมมายายังคงมีให้เห็นมากในปาเลงเก
นิโกลัส โลเปซ วาสเกซ นักบวชมายา ได้ทำพิธีกรรมที่นี่
มาเป็นเวลาหลายสิบปีแล้ว
พิธีกรรมที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ เป็นสัญลักษณ์แทนช่วงวสันตวิษุวัต
วิษุวัตเป็นสิ่งที่สำคัญมากครับ
มันเป็นเหตุผลที่พวกเขาสร้างวิหารขึ้น
เป็นเหมือนการเชื่อมโยงกับทั้งโลก
ในความเป็นจริง ดูเหมือนว่าทั้งหมดนี้ถูกออกแบบมา
เพื่อเป็นเครื่องมือไว้ตรวจจับและแสดงถึง ความสอดคล้องอันน่าพิศวงของจักรวาล
แล้วอะไรคือแรงจูงใจที่ทำให้ พวกเขาสนใจท้องฟ้าขนาดนี้
และพวกเขาได้รับความรู้ ด้านดาราศาสตร์ขั้นสูงนี้มาได้ยังไง
เรากำลังมองมรดกที่สืบทอดมาจาก อารยธรรมที่เก่าแก่กว่านี้หรือเปล่า
อารยธรรมที่ทิ้งร่องรอยของความรู้ขั้นสูงไว้
ทั่วทวีปอเมริกา
(หายนะอารยะธรรมโบราณ อเมริกา)
(ตอนที่หก)
สิ่งปลูกสร้างที่น่าประทับใจที่สุด ในปาเลงเกตั้งอยู่ใจกลางเมือง
คือพระราชวัง
และที่ตั้งอยู่เหนือมัน คือสิ่งปลูกสร้างที่น่าหลงใหล
ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของโลกมายา นั่นคือหอคอยที่มีหลายชั้น
นักวิชาการยังคงเห็นที่ต่างกันไป เรื่องจุดประสงค์ของหอคอยนี้
สิ่งที่ทำให้สงสัยคือหลังคาครับ
หลังคาที่เราเห็นในวันนี้ เป็นของที่บูรณะในสมัยใหม่ทั้งหมด
ซึ่งอาจไม่ถูกต้องตามที่มันเคยเป็น
รูปถ่ายจากการขุดค้นก่อนหน้านี้แสดงให้เห็นว่า หอคอยนี้เป็นซากปรักหักพังไม่มีหลังคา
แล้วในสมัยโบราณ มันมีหลังคาหรือเปล่า
หอคอยดั้งเดิมอาจถูกสร้างขึ้น ให้มีแท่นสังเกตการณ์อยู่ด้านบน
ซึ่งอาจอธิบายสิ่งที่พบภายในหอคอย
เรื่องสำคัญก็คือ มันมีห้องหนึ่งที่มีอักษรภาพ
ที่เป็นสัญลักษณ์ของดาวเคราะห์ ดวงที่สำคัญที่สุดของชาวมายาครับ
นั่นคือดาวศุกร์
นักวิชาการได้ยืนยันจากข้อความของชาวมายา
ว่าสัญลักษณ์นี้เป็นตัวแทนของดาวเคราะห์ ที่สว่างที่สุดในท้องฟ้ายามค่ำคืนจริงๆ
งั้นเป็นไปได้ไหมว่าหอคอยนี้ ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้นักดาราศาสตร์ใช้งาน
ผมว่าเหมือนมันถูกตั้งใจสร้างขึ้น เพื่อใช้สังเกตการณ์ท้องฟ้า
ถ้างั้นหอคอยที่ออกแบบมาเพื่อสังเกตการณ์ท้องฟ้า
ก็ไม่น่ามีหลังคาน่ะสิ
และอักษรภาพของดาวศุกร์ในหอคอย
ก็ยืนยันว่าหอคอยนี้ถูกสร้างขึ้น เพื่อใช้สังเกตการณ์ท้องฟ้า
แต่บนท้องฟ้ามีดาวเคราะห์ตั้งมากมาย ทำไมถึงเลือกดาวศุกร์ล่ะ
มันอาจเกี่ยวกับหนึ่งในบุคคลในตำนาน ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของชาวมายา
เทพเจ้าและเทพธิดาในจักรวาลวิทยามายา มักมีลักษณะคล้ายมนุษย์จนน่าแปลกใจ
บางครั้งก็น่ารัก บางครั้งก็น่ากลัว บางครั้งก็ลึกลับมาก
เทพเจ้าที่ชื่อว่ากูกูลคาน ครั้งหนึ่งเคยเป็นมนุษย์
เขาไม่เพียงมีลักษณะที่ว่ามาทั้งหมด
แต่เขาเคยถูกเอ่ยถึงว่าเป็นดาวเคราะห์ ที่สว่างที่สุดในท้องฟ้าด้วย
ตำนานกล่าวว่ากูกูลคานมาถึง หลังเกิดหายนะครั้งใหญ่
พร้อมด้วยผู้ติดตาม
เขาเป็นครูผู้ยิ่งใหญ่ ที่สอนเรื่องการปกครอง
การจัดระเบียบอารยธรรม การปลูกข้าวโพด
และการสร้างอนุสรณ์สถานหินขนาดใหญ่
แม้หลังจากพวกเขาไม่ได้อยู่กับชาวมายาแล้ว
กูกูลคานยังคงได้รับการบูชาบนท้องฟ้า
ที่ที่เขาปรากฏกายในรูปแบบดาวเคราะห์ ที่เรารู้จักกันในวันนี้ว่าดาวศุกร์
ทั่วโลกมายา
ยังมีสิ่งที่แสดงถึงกูกูลคานอยู่ในที่อื่นๆ ด้วย
และในสถานที่สำคัญแห่งหนึ่ง ความทรงจำถึงเขา
ยังเชื่อมโยงกับช่วงเวลาที่สำคัญมาก ของวสันตวิษุวัตด้วย
ที่ชิเชน อิตซาในยูกาตัน ที่วิหารกูกูลคาน
ถ้าเรามองไปที่พีระมิดนั้น สิ่งที่เราเห็น
คือบันไดด้านเหนือของพีระมิด ที่มีหัวของงูขนาดใหญ่
อยู่ตรงฐานบันได และราวบันไดที่ดูเรียบง่าย
ไม่มีอะไรตกแต่งอยู่เลย
แต่ในวันวสันตวิษุวัต เมื่อดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า
พีระมิดถูกจัดวางในตำแหน่งเหมาะเจาะ ทำให้เงาที่เกิดจากมุมของพีระมิด
ทอดลงมาบนบันไดนั้น ทำให้เกิดเป็นรูปร่างของงู
ทำให้หัวของงูถูกเติมเต็ม
ด้วยเงาร่างกายงูที่เป็นคลื่นๆ
ที่แหละครับคือการที่กูกูลคานมาปรากฏตัว
ในส่วนต่างๆ ของเม็กซิโก กูกูลคานไม่ได้เป็นที่รู้จักแค่ในชื่อนี้
แต่ชื่อที่คนรู้จักมากที่สุด อาจเป็นเควตซาลโคลาเทิล
ทุกชื่อนี้มีความหมายว่า "งูขนหรืองูขนนก"
เราอาจจินตนาการว่ากูกูลคานเป็นนักเดินทาง
ที่เปลี่ยนชื่อไปตามท้องถิ่นทุกที่ที่เดินทางไป
เราเคยเจอบุคคลที่คล้ายกันนี้ในเปรู เป็นผู้ที่มีชื่อว่า วิราโคชา
ในเมโสโปเตเมีย เขาถูกเรียกว่าโอแอนเนส
และในอียิปต์ เขาถูกเรียกว่าโอซิริส
แต่เนื้อเรื่องยังคงเหมือนเดิม
บุคคลทรงอำนาจ ที่ปรากฏตัวหลังเกิดภัยพิบัติทั่วโลก
และมอบของขวัญแห่งอารยธรรม ให้กับผู้คนยุคโบราณ
การให้วีรบุรุษด้านอารยธรรมของพวกเขา เป็นดาวศุกร์
อาจอธิบายเรื่องความหลงใหลของชาวมายา
ที่คอยติดตามการเคลื่อนไหว ของดาวเคราะห์ดวงนี้บนท้องฟ้ายามค่ำคืน
การศึกษาดาวศุกร์ของพวกเขา มันน่าตะลึงมากครับ
ทุกๆ ประมาณ 584 วัน
ดาวศุกร์จะปรากฏขึ้นในตำแหน่งเดิม
และชาวมายาก็มีวิธีคำนวณที่แม่นยำ
เรื่องคาบการโคจรซินอดิกของดาวศุกร์
และการที่พวกเขาทำการคำนวณนี้ได้
เป็นเพราะความสำเร็จที่น่าทึ่งที่สุด อย่างหนึ่งของชาวมายา
เช่นเดียวกับงานหินสุดอัศจรรย์ของเปรูโบราณ
และเภสัชวิทยาอันชาญฉลาดของแอมะซอนโบราณ
มันอาจเป็นมรดกความรู้ที่ถูกส่งต่อ มาจากยุคก่อนประวัติศาสตร์อันไกลโพ้น
โดยอารยธรรมลึกลับหนึ่งในอดีต
(ดร.เอ็ดวิน บาร์นฮาร์ต นักโบราณคดี)
ดร.เอ็ดวิน บาร์นฮาร์ตทำการสำรวจ และศึกษาปาเลงเกมากว่า 25 ปี
และเขาเป็นหนึ่งในไม่กี่คนในโลกนี้
ที่อ่านอักษรโบราณของชาวมายาได้
เราจะอ่านอักษรภาพเหล่านี้จากบนลงล่าง โดยอ่านสองคอลัมน์พร้อมกัน
เราจะอ่านขวาซ้าย ขวาซ้าย จนถึงล่างสุดของสองคอลัมน์แรก
จากนั้นก็อ่านคอลัมน์สามสี่ลงมา ลำดับการอ่านเป็นแบบนี้ครับ
ระบบตัวเลขที่ชาวมายาใช้
เทียบกับระบบตัวเลขที่เราใช้ต่างกันยังไงครับ
ระบบของเราคล้ายกันมากครับ
เรามีระบบฐานสิบ ที่เรียกว่าระบบทศนิยม
คุณกับผม เราเขียนตัวเลขใดๆ ก็ได้
เขียนได้แบบไม่มีที่สิ้นสุด โดยใช้ตัวเลขสิบหลัก
เรามีเลขศูนย์ และก็เลขหนึ่งถึงเก้า
และพอเราเขียนไปถึงเลขสิบ
เราก็ใส่เลขศูนย์ตรงหลักหน่วย และใส่เลขหนึ่งตรงหลักสิบ
ส่วนพวกเขาใช้เลขฐาน 20
มันเป็นระบบที่คล้ายกับรหัสมอร์สที่มีขีดและจุด
และสัญลักษณ์เปลือกหอยที่หมายถึงเลขศูนย์
- จุดหมายถึงหนึ่ง ขีดหมายถึงห้า - ครับ
ดังนั้นถ้ามีสามขีด กับสี่จุด นั่นก็คือ 19
วิธีที่พวกเขาเขียน 20 คือใส่เครื่องหมายศูนย์เข้าไป
แล้วก็ใส่จุด บนตำแหน่ง 20
มันเป็นระบบวางตำแหน่งการนับที่ทำให้พวกเขา
สามารถคิดเลขในระดับที่แตกต่างออกไปได้
ระบบของเรายอดเยี่ยม
เราสามารถคำนวณได้ไม่จำกัด แต่มันใช้สิบสัญลักษณ์
แต่ชาวมายาทำแบบเดียวกันได้ โดยใช้เพียงสามสัญลักษณ์
ดังนั้นในแง่นี้
ระบบของพวกเขาสง่างามกว่าของเรามาก
ชาวมายาไม่เพียงแต่ใช้เลขศูนย์เป็น
แต่ยังเข้าใจการใช้ระบบตำแหน่งของตัวเลข
ในขณะที่ชาวกรีกและโรมันโบราณ
ที่แม้จะคิดค้นอะไรสำเร็จมากมาย แต่ก็ยังไม่เข้าใจสองเรื่องนี้
ระบบของพวกเขายอดเยี่ยมครับ ชาวโรมันเองก็ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่
แต่ระบบตัวเลขของพวกเขาห่วยแตก เพราะแบบนั้นพวกเขาถึงสร้างลูกคิดขึ้นมา
ระบบตัวเลขขั้นสูงของชาวมายา ไม่ใช่แค่วิธีการนับที่สง่างามเท่านั้น
สำหรับนักดาราศาสตร์ชาวมายา
ระบบนี้เป็นกุญแจสำคัญที่ใช้คำนวณ และทำนายการเคลื่อนไหววัตถุบนท้องฟ้า
เช่นดาวศุกร์ ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ ได้อย่างแม่นยำจนน่าทึ่ง
และความรู้ทางคณิตศาสตร์เดียวกันนี้ ยังเป็นพื้นฐาน
ของสิ่งประดิษฐ์ที่น่าประทับใจที่สุด ของพวกเขาอีกด้วย
ความสำเร็จที่น่างงงวยที่สุดของชาวมายาโบราณ
คือระบบการวัดเวลาที่แม่นยำสุดๆ
ที่พวกเขาเอามาใช้กับหนึ่งในปฏิทินที่ซับซ้อนที่สุด
ในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ
ปฏิทิน แน่นอนว่ามีความซับซ้อนมาก
คุณช่วยอธิบายได้ไหมครับ ปฏิทินมายามันเกี่ยวกับอะไร
ปฏิทิน… ปีสุริยคติมี 365 วัน
ครับ
ปฏิทินที่พวกเขาให้ความสำคัญจริงๆ คือปฏิทิน 260 วัน
แต่พวกเขายังมีปฏิทินรอบยาวด้วย มันเป็นการนับเวลาต่อเนื่องเป็นเส้นตรง
ชาวมายาคอยดูวันสำคัญ โดยใช้ปฏิทินสามชุดรวมกัน
แต่ละชุดก็มีจุดประสงค์เฉพาะของตัวเอง
ปฏิทินศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขา จะแบ่งนับเป็นวงจร 13 ช่วง
โดยแต่ละช่วงจะนาน 20 วัน รวมทั้งหมดเป็น 260 วัน
ปฏิทินที่สองเอาไว้ดูปีสุริยคติ
แต่มันประกอบด้วย 18 ช่วง แต่ละช่วงมี 20 วัน
และเพิ่มไปห้าวันเพื่อให้ครบ 365 วันต่อปี เหมือนปฏิทินของเรา
เมื่อใช้ควบคู่กัน
ปฏิทินทั้งสองนี้ทำให้แต่ละวันในช่วงเวลา 52 ปี มีชื่อเรียกที่ไม่ซ้ำกันเลย
แล้วพอครบ 52 ปี ชื่อของวันจะกลับมาเริ่มต้นใหม่
แต่สิ่งที่ทำให้ระบบปฏิทินของชาวมายา ไม่เหมือนใคร ก็คือปฏิทินอันที่สาม
ที่เรียกว่าปฏิทินรอบยาว
ที่เอาไว้ตามดูช่วงเวลาที่ยาวนานกว่ามาก
อธิบายปฏิทินรอบยาวให้ฟังเพิ่มหน่อยครับ
มันคืออะไร ทำงานยังไง
มีไว้เพื่อวัตถุประสงค์อะไร
มันเป็นปฏิทินที่น่าสนใจที่สุดครับ เพราะชาวมายามีความเชื่อวัฏจักรมาก
แต่ปฏิทินนี้เป็นปฏิทินเดียวที่เป็นเส้นตรง
มันใช้ดูเวลาย้อนหลังและไปข้างหน้า ในแนวเส้นตรง ที่ลากยาวไปสู่อนันต์
สัญลักษณ์ของปฏิทินรอบยาว วัดการเดินทางของเวลา
ไม่ใช่แค่ปี ทศวรรษ หรือศตวรรษ แต่เป็นพันๆ ปีเลย
มันล้วงลึกเข้าไปทั้งอดีตและอนาคต
จริงไหมครับที่เนื้อหาส่วนใหญ่ ที่เราอ่านจากอักษรมายา
จะต้องมีปฏิทินมาเกี่ยวตลอด
ครับ นี่คือตัวอย่างเหมาะเลย พอเราดูหน้านี้
ทุกอย่างที่คุณเห็น ทั้งขีดและจุดและเจ้าพวกนี้
นี่คือข้อมูลปฏิทินทั้งนั้น
โดยรวมแล้ว
สองในสามของอักษรมายาทั้งหมด เป็นสัญลักษณ์เกี่ยวกับปฏิทินครับ
หนึ่งในคำอธิบายสำหรับความหลงใหลนี้
ก็คือชาวมายาโบราณเชื่อว่าโลกเคยผ่านวัฏจักร
การสร้างและทำลายมาซ้ำๆ
และเชื่อว่าพวกเขาอาศัยอยู่ในวัฏจักรที่สี่
คล้ายกับชาวโฮปีโบราณเลย
ที่เชื่อว่าพวกเขาก็อยู่ในโลกที่สี่
แต่ที่แตกต่างกัน
คือชาวมายาสามารถระบุวันที่เจาะจง ในวัฏจักรของพวกเขาได้
เหตุการณ์ทั้งหมดตามดูได้ ด้วยการใช้ปฏิทินรอบยาว
แล้วตรงนี้คืออะไรครับ
นี่เป็นรูปที่สวยมาก
เป็นหนึ่งในไม่กี่รูปที่บอกเราชัดเจน
ว่าช่วงเริ่มต้นของการสร้างครั้งที่สี่คือวันที่เท่าไร
มันเขียนว่า 13-0-0-0-0
และในวันถัดไป นี่จะรีเซต และกลายเป็น 0-0-0-0-1
ครับ แล้วถ้าเทียบกับระบบนับวัน ที่เราใช้ในปัจจุบันล่ะ
- คือวันที่ 13 สิงหาคม 3,114 ปีก่อนคริสตกาล - ครับ
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของยุค ของโลกที่เราอาศัยอยู่ตอนนี้สินะ
ครับ และคำถามก็คือ
ทำไมมันถึงเริ่มต้นที่ 3,114 ปีก่อนคริสตกาล
นั่นเป็นคำถามที่ผู้เชี่ยวชาญมากมาย พยายามหาคำตอบมาหลายศตวรรษ
แต่ก็ยังไม่มีคำตอบมากพอ
ครับ ผมต้องบอกว่าผมสนใจวันที่ที่บอกมามาก
เพราะอารยธรรมโบราณมากมาย ถ้าเราตามดูบันทึกทางโบราณคดี
มันก็มีช่วงเวลาเริ่มต้นราวๆ ช่วงนั้นเลย
(กิซ่า อียิปต์)
อย่างอียิปต์โบราณ คือราว 3,000 ปีก่อนคริสตกาล
อารยธรรมซูเมอร์ก็ราวๆ เดียวกัน
ครับ ในเอเชียก็ด้วย
(โมเฮนโจ-ดาโร ปากีสถาน)
เหมือนกับว่าโลกตื่นขึ้นตอนนั้นเลย
และชาวมายาก็ระบุวันที่เอาไว้
มันน่าสนใจมากครับ
คุณคิดว่าระบบนี้มีขึ้นเมื่อไรครับ
เราย้อนรอยต้นกำเนิดการคำนวณ ที่น่าทึ่งนี้ได้ไกลแค่ไหน
นี่เป็นคำถามที่ยากนะ ผมเองก็คิดเรื่องนี้เยอะมาก
และผมคงตอบว่าเมื่อมนุษย์ เริ่มสลักอะไรๆ ลงบนหินเลยละมั้ง
นี่ไม่ใช่ความพยายามครั้งแรกของพวกเขาแน่
ครับ แล้ววันที่เก่าแก่ที่สุด ที่คุณย้อนไปได้คือเท่าไรครับ
มีสองสามเลขครับ เลขนึงย้อนกลับไป 33,000 ปีเลย
ส่วนอีกเลขนึง พาเราย้อนกลับไป ยังวันที่ที่มีความเฉพาะ
มันพาเรากลับไปห้าล้านปีเป๊ะๆ
- ห้าล้านปีก่อนเลย - ครับ คุณคงคำนวณเอาได้นะ
ผมคิดว่าจุดประสงค์ของปฏิทินรอบยาวคือ
เพื่อแสดงถึงธรรมชาติของเวลาที่ไม่มีวันสิ้นสุด
ควบคู่ไปกับวันที่เหล่านี้
มีตัวละครสำคัญที่อยู่บนท้องฟ้าตอนกลางคืน
ที่คอยปรากฏขึ้นในข้อความเรื่อยๆ นั่นก็คือดาวศุกร์
เป็นดาวเคราะห์ดวงเดียวกับที่เกี่ยวข้อง กับกูกูลคาน เทพของมายา
ดาวศุกร์เลยถูกรวมเข้ากับ ระบบปฏิทินของชาวมายาสินะครับ
พวกเขาคอยดูมันครั้งแล้วครั้งเล่า
ที่จริงพวกเขาได้รวมวัฏจักร ของดาวศุกร์ห้าวัฏจักรเข้าด้วยกัน
ทั้งหมด 104 ช่วงที่แตกต่างกัน เพื่อให้คอยตามดูดาวศุกร์
ได้ถูกต้องและแม่นยำ
ชาวมายาหลงใหลในจักรวาลและเวลา
สองเรื่องนี้เป็นรากฐาน ของวัฒนธรรมมายาเลยครับ
ความหลงใหลในสองเรื่องนี้บ่งบอกว่า ชาวมายามีความเข้าใจลึกซึ้ง
เรื่องความเก่าแก่ของโลกอันกว้างใหญ่ของเรา
พวกเขาทำสิ่งที่ซอฟต์แวร์ คอมพิวเตอร์สมัยใหม่ทำได้
- ครับ - พวกเขาทำได้ยังไงครับ
ผมคิดว่าพวกเขาเป็น
หนึ่งในนักคณิตศาสตร์ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกโบราณเลย
พวกเขาคำนวณตัวเลขไปเรื่อยๆ
พวกเขาทำการคำนวณเป็นล้านๆ วัน
น่าทึ่งจริงๆ
ถ้าพวกเขาใช้การนับวันแบบนั้น คุณต้องถามตัวเองแล้วว่า
ทำไมพวกเขาต้องทำแบบนั้นด้วย
- ผมคิดว่า… - มันคือการคาดเดา
เมื่อพวกเรา นักโบราณคดี ทบทวนสิ่งที่รู้มาอย่างจริงจัง
ทุกอย่างมันเป็นเพียงการคาดเดาแหละครับ
เรากำลังทำงานบนทฤษฎี ในสายงานผม ข้อเท็จจริงมีน้อยมากนะ
ผมมีทฤษฎีครับ ที่ก็ต้องยอมรับว่าเป็นการคาดเดาเช่นกัน
สำหรับผม ปฏิทินมายาเหมือนเป็นสิ่งประดิษฐ์ ที่ไม่เข้ากับยุคสมัยของพวกเขา
ผมรู้สึกว่ามันเหมือนเป็นมรดกที่ชาวมายาได้รับ
มาจากวัฒนธรรมที่ต้องใช้ตัวเลขมหาศาล
อารยธรรมที่สูญหายไป ที่ถ่ายทอดความรู้
เรื่องธรรมชาติของวัฏจักรเวลา
ด้วยการแฝงมันไว้ในตำนาน และประเพณีทางจิตวิญญาณ
ซึ่งปรากฏขึ้นอย่างน่าทึ่งในหลายพันปีต่อมา
ในกลไกอันลึกลับของปฏิทินมายา
แต่เพื่อจุดประสงค์อะไรล่ะ
ผมคิดว่าคำตอบทั้งหมด เกี่ยวข้องกับแนวคิดของชาวมายา
เรื่องความไม่เที่ยงของยุคสมัยของโลก
บางครั้งผมคิดว่าปฏิทินมายา เป็นเหมือนคอมพิวเตอร์ที่ใช้คำนวณ
ไม่ใช่คำนวณจุดสิ้นสุดของโลก แต่เป็นจุดสิ้นสุดของยุคยุคหนึ่ง
ปฏิทินมายาพรรณนาถึงการทำลายล้าง
และการสร้างโลกใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ยุคสมัยของโลกเกิดขึ้นและสิ้นสุดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ที่ชาวมายาจินตนาการว่าโลกจะสิ้นสุด
ในวันที่ 21 ธันวาคม ค.ศ. 2012 นั้น ไม่เคยถูกต้อง
แต่พวกเขาก็เห็นเหตุการณ์ความวุ่นวาย และการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาของเรา
จุดสิ้นสุดของยุคถูกคาดการณ์ไว้ว่า จะเกิดขึ้นในช่วงเวลา 80 ปี
สักจุดตั้งแต่ราวปี 2000 ถึงปี 2080
และมันน่าแปลกที่นั่นคือสิ่งที่ โลกปัจจุบันกำลังประสบจริงๆ
เรากำลังอยู่ในช่วงเวลาแห่งความวุ่นวาย ความไม่แน่นอน และการเปลี่ยนแปลง
เป็นไปได้ไหมที่ปฏิทินมายาจะทำนายจุดสิ้นสุด ของยุคปัจจุบันของเราได้แม่น
บางทีเราควรเงยหน้ามองท้องฟ้า
คอยจับตาดูดวงดาวและดาวเคราะห์ แบบที่พวกเขาทำ
เผื่อว่าอาจมีหายนะที่เปลี่ยนแปลงโลก กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง
แต่ที่ชาวมายาสนใจท้องฟ้าไม่ใช่เพราะ พวกเขาแค่อยากทำนายอนาคต
ยังมีหลักฐานอยู่ที่ปาเลงเก ที่ดร.บาร์นฮาร์ตอยากให้ผมดู
วิวจากตรงนี้ เป็นจุดเหมาะเจาะ
ที่คุณจะเห็นเส้นขอบฟ้า
ที่ขอบทิศตะวันตกเฉียงใต้ของลาน ตรงข้ามกับวิหารดวงอาทิตย์
ดร.บาร์นฮาร์ตพาผมไปยัง สิ่งก่อสร้างน่าเกรงขามอีกแห่ง
มีชื่อว่า วิหารกางเขนใบไม้
สร้างขึ้นราวปีค.ศ. 692
ภายใน บนผนังด้านหลัง เราได้พบกับจิตรกรรมแกะสลักที่น่าสนใจ
นักวิชาการเชื่อว่ามันเกี่ยวกับ
ความลึกลับอันยิ่งใหญ่ของศาสนาของชาวมายา
ปริศนาที่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเรา หลังจากตายไปแล้ว
เรากำลังยืนอยู่หน้าจิตรกรรมที่ไม่เหมือนใคร
ที่ผมว่ามันตีความยากมากเลย
บอกหน่อยครับว่าคุณคิดยังไง มันเกี่ยวกับอะไร
เห็นชัดเลยครับว่ามันซับซ้อนมาก
มีสัญลักษณ์ต่างๆ กระจายอยู่ทั่ว
มีกางเขนใบไม้ เพราะมันมีใบไม้โผล่ออกมา
เรายังมีร่างสองร่างขนาบข้าง
ภาพจิตรกรรมแสดงให้เห็นราชาปากัล ที่ล่วงลับไปแล้วอยู่ทางขวา
เขาคือผู้ก่อตั้งและผู้ปกครองดั้งเดิมของปาเลงเก
เขาหลับตาและสวมเสื้อผ้าสำหรับพิธีศพ
และทางซ้ายเชื่อกันว่าเป็นคาน บาห์ลาม ลูกชายและผู้สืบทอดของเขา
นี่คือใบหน้าของคาน บาห์ลาม
ภาพเหมือนของเขามีอยู่ทั่วเมือง เราเลยรู้ว่าเป็นเขาแน่นอน
- ครับ - เราจำเขาได้
- คาน บาห์ลามรูปร่างสูงใหญ่ - ครับ
ผมคิดถึงเขานะ
เรารู้ประวัติชีวิตของเขา ที่น่าทึ่งและเต็มไปด้วยเหตุการณ์สำคัญ
เรารู้ว่าพ่อของเขาเป็นราชา ที่มีชื่อเสียงที่สุดของเมืองนี้
และเขาถูกแต่งตั้งเป็นรัชทายาท ตอนอายุหกขวบ
แต่พ่อของเขาเสียชีวิตตอนอายุ 80 ปี
ดังนั้นกว่าเขาจะได้เป็นราชา ก็คือตอนอายุ 48 ปี
ผมคิดว่าเขาได้รับการฝึกฝนเข้มข้น ทั้งด้านคณิตศาสตร์ สถาปัตยกรรม
ดาราศาสตร์ รวมถึงศาสนา และตำนานด้วย
กลุ่มวิหารสามหลังที่น่าทึ่งนี้คือผลงานของเขา
ชายคนนี้อาจใช้เวลาวางแผน สร้างที่นี่นาน 30 ปีเลย
และในที่สุดเขาก็ได้สร้างมันขึ้นมา
และมันคือความสำเร็จสูงสุด ของวิทยาศาสตร์มายา
เพราะมันมีทั้งตัวเลขศาสตร์ คณิตศาสตร์ และดาราศาสตร์
จิตรกรรมเป็นเรื่องราวคุณความดี และพิธีกรรมที่ลูกชายทำ
ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญมากถ้าเขาอยากให้พ่อ
เดินทางในโลกหลังความตายสำเร็จ
สิ่งที่คั่นกลางระหว่างทั้งสอง คือสัญลักษณ์ที่มีความหมายสำคัญยิ่ง
นี่คือต้นไม้แห่งโลกของเราครับ
ตรงกลางของมัน คือใบหน้าของเทพแห่งดวงอาทิตย์
แต่ต้นไม้ก็เป็นเส้นทาง ระหว่างโลกนี้กับอีกโลกหนึ่งด้วย
ในบางบริบท มันคือทางช้างเผือก
ทางช้างเผือกมีบทบาท โดยเป็นเส้นทางของวิญญาณเหรอครับ
เป็นการเดินทางหลังความตายเหรอ
ครับ สิ่งที่สองคนนี้กำลังมีปฏิสัมพันธ์ด้วย
- คือเส้นทางที่เชื่อมระหว่างโลกนี้กับโลกอื่น - ครับ
ชาวมายามีความเชื่อที่แกร่งกล้ามาก เรื่องการกระโดดขึ้นสู่ท้องฟ้า
ไปยังทางช้างเผือก และเดินทางหลังความตาย
สิ่งที่น่าสังเกตคือความคิดนี้ก็แพร่หลายไปทั่ว
การใช้ทางช้างเผือกเป็นเส้นทางของวิญญาณ
พบได้ไม่เพียงแค่ในชาวมายา
แต่ยังพบในหลายวัฒนธรรมในอเมริกาเหนือด้วย
ใช่เลยครับ มันเป็นหนึ่งในแนวคิด ที่แพร่กระจายไปทั่วทวีปอเมริกา
มันแพร่ไปทั่ว
ตั้งแต่ใต้สุดของชิลี ไปจนถึงอะแลสกา
ความคิดดั้งเดิมก็คือทางช้างเผือก เป็นเส้นทางของวิญญาณ
เพื่อเดินทางจากโลกนี้ไปยังอีกโลก
คนตายเดินบนเส้นทางนี้ และอำนาจที่หมอผีมี
ก็ทำให้พวกเขาเดินบนเส้นทางนี้ได้
แต่มันน่าทึ่งมากที่แนวคิดเรื่องทางช้างเผือกนี้
ปรากฏอยู่ในทุกวัฒนธรรมที่เราหาข้อมูลได้
(ภูมิภาคอาเกร บราซิล)
มันทำให้ผมนึกถึงที่ชาวอาปารินาในบราซิล มองจีโอกลิฟในแอมะซอน
ว่าเป็นประตูสู่โลกหลังความตาย
ในแอมะซอน แนวคิดนี้ก็ยังมีให้เห็นชัดเจน
ที่โลกของมายา ก็ยังมีให้เห็นชัดเจนด้วย
มันเหมือนกับมีบรรพบุรุษในอดีตไกลโพ้น เป็นผู้ให้กำเนิดแนวคิดนี้
ผมเชื่อแบบนั้นนะ
ผมคิดว่าหลักของแนวคิดพวกนี้ เกิดจากกลุ่มคนกลุ่มแรก
เราเลยพบแนวคิดพวกนี้ ในวัฒนธรรมมากมายสินะครับ
แม้ว่าวัฒนธรรมเหล่านั้น เช่นในทางใต้ของชิลี
และทางเหนือสุดของอเมริกาเหนือ ที่ไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กันเลย
แต่พวกเขาก็แสดงออกถึงแนวคิดนี้ เพราะมันคือมรดกที่พวกเขาได้รับมา
แน่นอนครับ และผมคิดว่า มีมากกว่าเรื่องทางช้างเผือกด้วย
ผมคิดว่ายังมีแนวคิดสำคัญอื่นๆ อีกมากมาย
แนวคิดหนึ่งที่ชาวมายารักมากๆ ก็คือ
แนวคิดเรื่องหมอผี เรื่องการเปลี่ยนแปลง
ครับ
วัฒนธรรมมายาเป็นวัฒนธรรม ที่เกี่ยวข้องกับหมอผีอย่างไม่ต้องสงสัย
ผมคิดว่าแนวคิดเรื่องการเดินทาง ของวิญญาณหลังความตาย
มาจากความเชื่อเรื่องหมอผีครับ
เป็นความบังเอิญหรือเปล่า ที่วัฒนธรรมพื้นเมืองอื่นๆ
ในทวีปอเมริกา
และวัฒนธรรมโบราณหลายแห่งทั่วโลก
ก็มีแนวคิดเรื่องวิญญาณเดินทางหลังความตาย ที่แทบจะเหมือนกันเลย
หรือว่าเรากำลังเจอการเชื่อมโยง ที่ลึกซึ้งบางอย่าง
ที่เป็นระบบความเชื่อที่ทรงพลังและแทรกซึมไปทั่ว
ที่ถูกถ่ายทอดมาจากอารยธรรม ยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่สูญหายไป
ที่ส่งอิทธิพลต่ออารยธรรมอื่นๆ ภายหลัง
งานที่คุณเล่ามามันน่าตื่นเต้นมากครับ
เมื่อเราเห็นตัวอย่างทางโบราณคดี เกี่ยวกับความรู้เรื่องท้องฟ้าและดวงดาว
พอมองย้อนกลับไป ผมว่ามันเก่าแก่กว่าที่เราคิดนะ
ครับ
และคุณเชื่อมโยงแนวคิดนี้กับมุมมองเรื่องหมอผี
ครับ ใช่เลย
วัฒนธรรมหมอผีทุกแห่ง ให้ความสนใจดวงดาวมาก
พอถึงจุดหนึ่ง ความสนใจในดวงดาวนี้ อาจกลายเป็นศาสนาได้
ช่วยขยายความให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ
ความเชื่อเรื่องหมอผีเป็นระบบที่ใช้ สำรวจความลึกลับของความตาย
จะเกิดอะไรขึ้นกับเราเมื่อเราตาย
แนวคิดที่ว่าวิญญาณจะออกจากร่าง แล้วกระโดดขึ้นสู่ท้องฟ้า
มันเป็นเรื่องการเดินทาง ของวิญญาณหลังความตาย
ดูเหมือนว่าในชีวิตและการเดินทางของเรา
พอเราโตขึ้น มันจะมีความจริงเรื่องความตายแฝงอยู่
ความจริงที่ว่าความตายคือจุดจบ
ครับ มันคือสาระสำคัญของทุกสรรพสิ่ง
มันเป็นหัวข้อที่ค่อนข้างเศร้าที่จะพูดถึง แต่ก็เป็นเรื่องปกติของมนุษย์ทุกคน
เราทุกคนต้องเผชิญกับช่วงเวลานั้น
มันมักถูกอธิบายว่า เป็นแรงผลักดันในการกระทำของเรา
ครับ
ผมกำลังจะตาย ผมเลยต้องออกไปทำบางอย่าง
ครับ และนั่นตรงกับคำสอนของหมอผีที่ว่า
เมื่อเกิดมาแล้ว เราก็ควรใช้ชีวิตให้มีประโยชน์ที่สุด
ครับ ผมว่านั่นคือความท้าทายของพวกเราเลย
เพราะแนวคิดนี้พบได้ทั่วโลก
โดยเฉพาะการกระโดดขึ้นสู่ทางช้างเผือก
ผมว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่แนวคิดนี้กระจายอยู่ทั่ว
ผมคิดว่ามันถูกส่งต่อมาจากวัฒนธรรมที่เก่าแก่กว่า
ครับ
แต่มันถูกส่งต่อมาเมื่อไร
เราย้อนรอยต้นกำเนิด ประเพณีหมอผีได้ไกลแค่ไหน
ถ้าใช้วิธีวัดและติดตามวัตถุบนท้องฟ้า
คำตอบอาจอยู่ในสถานที่แรกๆ ที่ผมไปเยือน
ระหว่างที่ผมออกสำรวจทวีปอเมริกา
ลึกเข้าไปในป่าดงดิบแอมะซอน ที่โบราณสถานเซร์รา โด ไพทูน่า
(เซร์รา โด ไพทูน่า)
หินถูกใช้เป็นผ้าใบเพื่อทำศิลปะอันน่าทึ่ง
และศิลปะที่นี่เองที่ต้องถูกถอดรหัส
ต้องถูกทำความเข้าใจให้มากขึ้น
ในความพยายามที่จะตีความมัน
ดร.คริสโตเฟอร์ เดวิส นักโบราณคดีสนใจ
ภาพตารางโดดเด่นที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์นี้
เล่าให้ผมฟังหน่อยครับว่าเรากำลังดูอะไรอยู่
คุณคิดยังไง วิเคราะห์ได้ว่ายังไงครับ
มันเป็นภาพวาดเดี่ยวที่ใหญ่ที่สุดที่นี่เลยครับ
- มีช่องทั้งหมด 49 ช่อง - ครับ
อุปสรรคแรกๆ ก็คือพยายามคิดให้ออก
ว่าเราควรตีความเจ้านี้
จากซ้ายไปขวา หรือขวาไปซ้ายดี
ดูเหมือนว่าจิตรกรโบราณจะทิ้งเบาะแสไว้
ตรงนี้คุณจะเห็นรูปงูอยู่
น่าทึ่งมากเลย มีรูปงูอยู่ตรงนั้นด้วย
ตรงนี้ครับ เป็นสีเหลือง
เกือบเหมือนกับว่าการมีงูตรงนั้น บอกให้เรารู้ว่าควรอ่านยังไงเลย
ใช่เลยครับ รูปแบบที่ผมนึกถึงก็คือ
ตอนอ่านตารางนี้
เราต้องใช้การอ่านแบบซินุสอิดัล นั่นคือเริ่มจากด้านล่าง
ในการอ่านแบบซินุสอิดัล เราจะอ่านคอลัมน์แรกไล่ขึ้นไป
และไล่ลงมาในคอลัมน์ถัดไป
แล้วไล่ขึ้นอีก คดเคี้ยวเหมือนงู
แต่เพื่ออะไรกัน
เมื่อมองไปทางทิศตะวันตก
ดร.เดวิสสังเกตเห็นช่องธรรมชาติ บนเสาหินที่อยู่แถวนี้
ถ้าคุณมายืนตรงหน้ามัน ด้านหลังขวาของคุณ
มันจะมีช่องหินที่ดวงอาทิตย์จะผ่านตรงนี้และตก
มันก็จะตัดกับช่องหินนั้นเลย
ผมเลยเชื่อว่าพวกเขาอาจกำลังนับ การเคลื่อนที่ของดวงอาทิตย์
ดร.เดวิสเรียกรูปวาดนี้ว่า ตารางบันทึกการตกของพระอาทิตย์
เป็นวิธีอันชาญฉลาดในการบันทึก การเคลื่อนที่ของดวงอาทิตย์
ที่ถูกสร้างขึ้นกว่า 13,000 ปีก่อน ในยุคน้ำแข็งสุดท้าย
(ราว 13,200 ปีก่อน)
แต่ว่ามันทำงานยังไง
ผมเห็นว่ามีเครื่องหมายกากบาท แล้วก็เห็นเส้นเดี่ยวๆ ด้วย
กากบาทพวกนี้ พวกมันมีความหมายเหมือนกัน
และถ้าคุณอ่านขึ้นและลงตามแนวนี้
ในที่สุดคุณจะไปถึงเส้นเดี่ยวพวกนี้
เส้นแนวตั้งเดี่ยวๆ ที่อยู่ต่อกัน พออ่านต่อไปก็จะกลับไปเป็นกากบาท
ไอ้เส้นแนวตั้งเดี่ยวๆ พวกนี้ในตาราง
ผมคิดว่าเป็นช่วงที่ดวงอาทิตย์ตกตรงช่องหินนั้น
และช่วงเวลานั้นก็น่าจะตรงกับช่วงเหมายันครับ
คุณฉลาดมากที่ตีความออก สุดยอดเลยครับ
มันไม่ใช่แค่ตาราง
ดร.เดวิสเชื่อว่างานศิลปะยุคก่อนประวัติศาสตร์ เกือบทุกจุดที่นี่ เป็นการตามดูดวงอาทิตย์
มีวงกลมซ้อนกันและภาพอื่นๆ เยอะมาก
ที่ดูเหมือนเป็นดวงอาทิตย์
และพวกมันชี้ไปช่วงเหมายันโดยเฉพาะ
และครอบคลุมไปจนถึงช่วงครีษมายัน
พบงานศิลปะหันหน้าไปทางทิศตะวันตก ซึ่งแสดงให้เห็นถึงวิษุวัต
เป็นอีกครั้ง ภาพวาดเหล่านี้ แสดงให้เห็นว่าพวกเขา
หลงใหลช่วงเวลาสำคัญๆ ที่เกิดขึ้นในปีสุริยคติ
ใช่เลยครับ
สิ่งที่เรามีตรงนี้อาจเป็นหลักฐานที่เก่าแก่ที่สุด
ที่เคยพบในทวีปอเมริกาเลย
มันแสดงให้เห็นว่ามนุษย์คอยดูเหตุการณ์บนท้องฟ้า
งั้นในแง่หนึ่ง ทั้งหมดนี้ก็เป็นเหมือนกลไกขนาดใหญ่
ที่เอาไว้ติดตามกาลเวลาเหรอครับ
ผมเชื่อแบบนั้นครับ ผมเชื่อว่ามันเหมือนเป็นปฏิทิน
ที่ถูกเขียนไว้ในรูปแบบภาพวาด
สิ่งนี้สะท้อนถึงกรอบความคิด ทางวิทยาศาสตร์ของตัวคนวาด
ราวกับว่าพวกเขากำลังสังเกตเหตุการณ์
และช่วงเวลาพิเศษบนท้องฟ้า
และพยายามเข้าใจวิทยาศาสตร์ของเวลา
ทำให้พวกเขามีความสามารถ ในการทำนายเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น
ในวันที่เฉพาะเจาะจงในอนาคต
งั้นนี่ก็เป็นโครงการวิทยาศาสตร์ ของพวกเขาเหรอครับ
ครับ ใช่เลย
สำหรับผม รูปศิลปะนี้เห็นแล้วนึกถึงหมอผีเลย
แต่นั่นก็แค่ความคิดส่วนตัวของผมนะ
คุณคิดว่าหมอผีคือคนมาวาดรูปที่นี่ไหม
ก็เป็นไปได้ครับ
พวกเขาทำงานหลอกหลายมาก เป็นทั้งนักวิทยาศาสตร์ แพทย์และอื่นๆ
พวกเขามักจะมีความรู้ศักดิ์สิทธิ์ อย่างการเคลื่อนที่ของดวงดาว
คุณว่าแนวคิดนี้แพร่ไปทั่วอเมริกาไหมครับ
ครับ การเอาความรู้ดาราศาสตร์มาใช้แบบนี้ พบได้ทั่วที่นี่เลยครับ
ชาวมายากับวัฒนธรรมอื่นๆ ก็ดูเหมือนจะใช้ความรู้นี้ด้วย
ในแถบตะวันตกเฉียงใต้ของอเมริกา ก็มีหัวหน้าเผ่าที่เป็นผู้เฝ้าดูดวงอาทิตย์
ดังนั้นตำนานทั้งหมดนี้ดูเหมือนจะย้อนไป ยังช่วงเวลาอันไกลโพ้นในอดีต
ที่ความเข้าใจลึกซึ้งบางอย่าง ได้แพร่กระจายไปทั่วทวีปอเมริกา
ความหลงใหลในท้องฟ้านี้ เป็นเพียงหนึ่งในหลายๆ หัวข้อ
ที่ผมพบซ้ำแล้วซ้ำเล่าทั่วทวีปอเมริกา
แนวคิดเหล่านี้มีบทบาทสำคัญ ในภารกิจตลอด 30 ปีของผม
ในการค้นหาช่วงเวลาที่ถูกลืมเลือน ในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ
คำถามก็คือแนวคิดเหล่านี้มาจากไหน
สำหรับผม พวกนี้คือสิ่งบ่งชี้ ถึงแหล่งต้นกำเนิดอันไกลโพ้น
ที่ว่าแนวคิดเหล่านี้ ถูกกรองผ่านวัฒนธรรมมนุษย์มากมาย
แต่หลักสำคัญแนวคิดยังคงเหมือนเดิม
หากนี่ไม่ใช่ความบังเอิญที่น่าอัศจรรย์เหลือเชื่อ
เราก็กำลังมองดูมรดกตกทอด ที่ถูกส่งต่อมาจากยุคโบราณอันไกลโพ้น
และถูกเก็บรักษา ถ่ายทอด และพัฒนา
โดยวัฒนธรรมมากมายทั่วทวีปอเมริกา
อาจเป็นมรดกตกทอดจากเหล่าคนเดินเรือ
ที่สามารถข้ามมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ อย่างมหาสมุทรแปซิฟิก
หลายพันปีก่อนที่นักวิชาการจะยอมรับว่า การเดินทางเช่นนั้นเป็นไปได้
วัฒนธรรมที่เข้าใจการเอาพลังของพืชมาใช้
เพื่อสร้างนิมิตที่ช่วยเสริมสร้างความคิด
จนได้เป็นลวดลายเรขาคณิต และสิ่งมีชีวิตในจินตนาการ
นิมิตที่มีความสำคัญอย่างยิ่งยวด จนกลายมาเป็นพื้นฐานศิลปะของพวกเขา
และวัฒนธรรมที่แบ่งปันความรู้
เรื่องการสร้างสิ่งก่อสร้าง ที่มีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี
ไม่ว่าจะเป็นการสร้างจากหิน
หรือสร้างจากวัสดุทางธรรมชาติ
สิ่งก่อสร้างที่มีความหมายทางจิตวิญญาณ ออกแบบมาเพื่อเชื่อมโยงพื้นดินกับท้องฟ้า
เฉลิมฉลองการเดินทางของวิญญาณ ไปสู่โลกหลังความตาย
เอาจริงๆ ผมอยากพูดว่าแนวคิดทางศาสนา และจิตวิญญาณที่มีร่วมกัน
ที่พบได้ทั่วโลกพวกนี้
เป็นหนึ่งในหลักฐานที่ดีที่สุดที่แสดงถึงอารยธรรม ยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่สูญหายไป
ที่เราจะหาเจอได้
พระเจ้า เรากำลังแก้ไข ความเข้าใจผิดตั้งแต่วัยเด็ก
เกี่ยวกับเรื่องราวของโลกนี้
เรื่องราวของการตั้งถิ่นฐาน ในทวีปอเมริกากำลังเปลี่ยนไป
ผมต้องยกความดีความชอบให้วิทยาศาสตร์
โบราณคดีเชิงวิทยาศาสตร์ กำลังเปิดเผยข้อมูลใหม่ๆ นี้
สิ่งที่ผมจะบอกก็คือแนวคิดเก่ากำลังถูกโละทิ้ง
เพราะเห็นชัดว่าสิ่งต่างๆ มีความเก่าแก่ลงเรื่อยๆ
หลักฐานใหม่ๆ อะไรที่จะถูกเปิดเผยต่อไปกัน
คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์