อายาวัสกาเป็นหนึ่งในสิ่งประดิษฐ์ ทางวิทยาศาสตร์ของแอมะซอน
เป็นยาต้มที่ทรงพลังและทำให้เห็นภาพหลอน
ซึ่งมีความสำคัญต่อจิตวิญญาณของชนพื้นเมือง และถูกกฎหมายในเปรู
ผมเองก็มีประสบการณ์มากมายกับอายาวัสกา โดยอยู่ในการชี้นำของหมอผี
และผมเชื่อว่าผู้คนใช้มันมานาน กว่าที่ใครจะคิดเสียอีก
โดยเฉพาะเมื่อคิดถึงงานศิลปะ ที่มีอายาวัสกาเป็นตัวกระตุ้น
มีนิมิตที่น่าทึ่งมากมาย
จากเก้าในสิบครั้ง
นิมิตเหล่านั้นจะเริ่มต้นด้วย การเห็นลวดลายเรขาคณิต
และหลังจากเห็นนิมิตลวดลายเรขาคณิต
หลายคนรายงานว่า พวกเขาได้เห็นสิ่งมีชีวิตที่น่าอัศจรรย์
บางครั้งสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น ก็อาจเป็นครึ่งคนครึ่งสัตว์
ที่เรียกว่า "ธีเรียนโธรป" มาจากภาษากรีก
"ธีเรียน" หมายถึงสัตว์ป่า และ "แอนโธรพอส" หมายถึงมนุษย์
สิ่งมีชีวิตเหล่านี้เป็นสิ่งที่พบเจอบ่อยมาก
สิ่งที่ทำให้ผมสนใจคือหลักฐานการใช้อายาวัสกา
และนิมิตที่ได้อายาวัสกาเป็นตัวกระตุ้น
พบได้ไม่เพียงแค่ในแอมะซอน
แต่ยังพบในสถานที่โบราณหลายแห่ง ที่ผมเคยสำรวจในอเมริกาใต้ด้วย
ในกุสโก ชาวอินคาใช้ยาต้มนี้ ระหว่างทำพิธีบูชายัญมนุษย์
เพื่อช่วยให้เหยื่อผ่านสู่ชีวิตหลังความตาย
และงานศิลปะที่เต็มไปด้วยลวดลาย และรูปร่างต่างๆ ของพวกเขา
ก็คล้ายคลึงมากกับงานศิลปะร่วมสมัย ที่ได้รับอิทธิพลจากอายาวัสกา
(ตีวานากู โบลีเวีย)
ที่โบราณสถานก่อนยุคอินคาในตีวานากู โบลิเวีย
นักวิจัยระบุว่าสิ่งที่รูปปั้นอายุ 1,500 ปีตัวนี้ถืออยู่
คือถาดสูดยาผงที่มีฤทธิ์หลอนประสาท
และเครื่องปั้นดินเผาของตีวานากูจำนวนมาก ก็มีลวดลายเรขาคณิต
และสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาด
ที่เหมือนจะมาจากนิมิตที่เกิดจากยาหลอนประสาท
คุณจะเห็นลวดลายคล้ายกันนี้ อยู่ในงานศิลปะดั้งเดิมของแอมะซอนด้วย
นี่ทำให้นึกถึงชาวตูกาโนเลยครับ
พวกเขามักวาดรูปลงบนวัตถุที่เสื่อมสภาพได้ง่าย
ภาพวาด ผนังบ้านมาลอกา หรือบ้านชุมชน
คุณจะเห็นว่ามีความต่อเนื่องกันตรงนี้
จำตำนานต้นกำเนิดของชนเผ่าตูกาโน ที่พูดถึงครูผู้ยิ่งใหญ่ของพวกเขา
ธิดาแห่งดวงอาทิตย์และพวกพ้องของนางได้ไหม
จุดที่น่าสนใจก็คือตำนานไม่ได้จบลง
ตอนวีรบุรุษทางอารยธรรมที่ลึกลับพวกนั้นจากไป
ตามตำนาน
หลังจากทำให้ดินแดนนี้รองรับผู้มาใหม่ได้แล้ว
ทวยเทพเหล่านั้นได้ทิ้งช่องทางการติดต่อเอาไว้
ให้มนุษย์ใช้เมื่อไรก็ตามที่จำเป็น
ช่องทางนั้นคือยาต้มที่เรารู้จักกันทุกวันนี้ ในชื่ออายาวัสกา
คำว่าอายาวัสกาแปลว่า "เถาวัลย์แห่งวิญญาณ" ในภาษาเคชัว ซึ่งเป็นภาษาของชาวอินคา
แต่ผมเชื่อว่ามีการใช้มันมาก่อนยุคอินคามากๆ
นี่คือจุดที่
ศิลปะบนหินโบราณพวกนี้ดูน่าสนใจ
(เซร์รานีอา เด ลา ลินโดซา โคลอมเบีย)
ภาพวาดบนหินพวกนี้มาจากพื้นที่หนึ่งในแอมะซอน
ที่ชนเผ่าตูกาโนอาศัยอยู่ในปัจจุบัน
มันวาดธีมเดียวกับที่เราเห็นในงานศิลปะทุกชิ้น ที่ได้รับอิทธิพลจากอายาวัสกา
ผมอดสังเกตไม่ได้ว่ามันมีลวดลาย ที่คล้ายคลึงและเชื่อมโยงกัน
เราเห็นภาพสิ่งมีชีวิตธีเรียนโธรปิก
หรือสิ่งมีชีวิตครึ่งคนครึ่งสัตว์
แบบตัวนี้เหรอครับ
เราเห็นลวดลายเรขาคณิต
เห็นงู
ผมว่านี่คือปริศนาที่ไม่ธรรมดาเลย
การที่ธีมเดิมๆ นี้ปรากฏขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
และที่สำคัญคือไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า ภาพเหล่านี้ถูกวาดขึ้นช่วงยุคน้ำแข็งครั้งสุดท้าย
มันชี้ให้เห็นว่าอาจมีการใช้อายาวัสกา มาตั้งแต่เกือบ 13,000 ปีก่อน
นี่เป็นการอนุมานที่สมเหตุสมผล ที่ได้จากการดูงานศิลปะ
ถูกต้องเลยครับ
ถ้าเป็นจริง ข้อมูลนี้ก็น่าตกใจมาก
มันแปลว่าชาวแอมะซอนยุคโบราณอาจเข้าใจ
สารเคมีที่ซับซ้อนของอายาวัสกา
มาตั้งแต่ยุคน้ำแข็งเลย
(หายนะอารยะธรรมโบราณ อเมริกา)
(ตอนที่ห้า)
ลวดลายเรขาคณิตและลวดลายก้นหอย
เป็นหนึ่งในแง่มุมที่น่าทึ่งที่สุด ที่เกิดจากการใช้ยาหลอนประสาท
นิมิตเรขาคณิตเหล่านี้ อาจอธิบายปริศนาอีกข้อที่เราได้พบ
ตั้งแต่ที่เราเริ่มต้นสำรวจทวีปอเมริกา
จีโอกลิฟขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นจากป่า
ด้านตะวันตกเฉียงใต้ของแอมะซอน
ผมประหลาดใจกับแนวคิด การใช้รูปเรขาคณิตซ้ำๆ นี่
ที่เราพบครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ว่าจะเป็นในศิลปะสมัยใหม่
หรือศิลปะอายุ 13,000 ปี เราพบมันที่นี่ด้วย
จนผมอดสงสัยไม่ได้ว่าเนินดินรูปเรขาคณิตพวกนี้
อาจได้รับอิทธิพลจากอายาวัสกาด้วย
ครับ อาจเป็นอายาวัสกา หรือพืชที่ให้ภาพหลอนชนิดอื่น
เพราะมีพืชมากมายเลย
เบื้องหลังทุกวัฒนธรรม คุณจะพบพืชที่ให้ภาพหลอนบางชนิด
จีโอกลิฟเหล่านี้ดูเหมือนเป็นการ พยายามสร้างให้เป็นรูปแบบสามมิติ
ที่มีขนาดใหญ่โตมโหฬาร ซึ่งสอดคล้องกับประเภทของนิมิต
ที่เกิดจากการใช้สารอย่างอายาวัสกา
เพราะสิ่งแรกที่คนเห็นหลังรับอายาวัสกาเข้าไป ก็คือลวดลายเรขาคณิต
ผมว่าเรากำลังมองดูการแสดงออก ที่เกิดจากแรงกระตุ้นเดียวกัน
ที่ถ่ายทอดลงบนวัตถุต่างๆ
แล้วถ้าจีโอกลิฟในแอมะซอน ได้รับแรงบันดาลใจมาจากนิมิตจริง
เราต้องถามว่าความบันดาลใจนั้น อาจเกิดขึ้นที่อื่นด้วยหรือไม่
เพราะมีเหตุผลสำคัญประการหนึ่ง
เนินดินเรขาคณิตพวกนี้คล้ายคลึงมาก กับเนินดินรูปเรขาคณิต
ที่พบในอเมริกาเหนือ ในรัฐโอไฮโอ
(โอไฮโอ สหรัฐอเมริกา)
พวกมันถูกเรียกว่า เนินดินโฮปเวลล์เซเรโมเนียล
เชื่อว่าเป็นผลงานของอารยธรรมที่ปัจจุบัน รู้จักในชื่อวัฒนธรรมโฮปเวลล์
ที่เจริญรุ่งเรืองในภูมิภาคเกรตเลกส์ เมื่อประมาณ 2,000 ปีก่อน
คูน้ำและเนินดินขนาดใหญ่ ที่ทำเป็นรูปเรขาคณิตได้อย่างเที่ยงตรง
คุณสามารถสลับเนินดินของแอมะซอน กับเนินดินของโอไฮโอ
หรือเนินดินของโอไฮโอ กับเนินดินของแอมะซอนได้เลย
ทั้งที่มันดูเหมือนถูกสร้างขึ้น โดยวัฒนธรรมที่ไม่มีความเชื่อมโยงกันเลย
ตรงนี้แหละที่ผมไม่สามารถยอมรับได้ว่า มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ
ผมคิดว่าเวลาที่เราเห็นแนวคิดหนึ่ง โผล่ขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตามสถานที่ที่ห่างไกลกันมา
(ภูมิภาคอาเกร บราซิล โอไฮโอ สหรัฐอเมริกา)
สิ่งที่เรากำลังมองดูอยู่คือมรดกทางแนวคิด
ที่สืบทอดกันมาและแสดงออก ในช่วงยุคเวลาต่างๆ
แต่ว่าสิ่งที่เป็นของโบราณจริงๆ ก็คือแนวคิดนั้น
ไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งก่อสร้างที่เรากำลังดูอยู่
สิ่งที่ไม่เหมือนกับเนินดินในแอมะซอน ที่เพิ่งถูกศึกษา
ก็คือเนินดินในโอไฮโอ ถูกศึกษามานานกว่าศตวรรษแล้ว
และเราก็รู้ว่ามันเป็นมากกว่า รูปเรขาคณิตที่น่าสนใจ
เนินดินหลายแห่งในโอไฮโอ รวมถึงเนินพญานาคที่อยู่ใกล้ๆ กัน
มีการจัดวางตำแหน่ง ให้ตรงกับปรากฏการณ์อายันและวิษุวัต
แต่ที่น่าทึ่งคือ ในบางที่
เนินดินเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นให้สอดคล้อง
กับวงจรของดวงจันทร์ที่ซับซ้อนมากกว่า
มันเป็นหนึ่งในความอยากรู้ของคนยุคโบราณ
พวกเขาสนใจสิ่งที่เกิดขึ้นบนท้องฟ้ามากๆ
ผลงานน่าทึ่งที่เกิดจากการสังเกตการณ์ ทางดาราศาสตร์เหล่านี้
ถูกสร้างขึ้นโดยชาวอเมริกันโบราณ เมื่อประมาณ 2,000 ปีก่อน
หรืออาจนานก่อนหน้านั้นมาก
และยังพบได้ในเนินดินในที่อื่นๆ ของทวีปอเมริกาเหนือด้วย
ที่โบราณสถานคาโฮเกียที่มีอายุ 1,000 ปี
(คาโฮเกีย อิลลินอยส์)
และโพเวอร์ตี พอยต์ที่มีอายุ 3,000 ปี
มันถูกสร้างขึ้นอย่างจงใจให้อยู่ทางเหนือ ของโบราณสถานอีกแห่งหนึ่ง
เนินโลเวอร์แจ็คสัน ซึ่งมีอายุย้อนไปถึง 5,000 ปี
(เนินโลเวอร์แจ็คสัน ลุยเซียน่า)
ใครจะรู้ว่ามีความรู้ทางดาราศาสตร์ใด ที่อาจซ่อนอยู่
และรอคอยให้ถูกค้นพบ
ในจีโอกลิฟของแอมะซอนที่เพิ่งถูกค้นพบ
เรารู้ว่ามีมนุษย์อยู่ในอเมริกามาหลายหมื่นปี
เราควรเปิดใจรับความเป็นไปได้ ที่ว่าพวกเขามีเวลาถมถืด
ให้พัฒนาวัฒนธรรม พัฒนาความรู้เกี่ยวกับท้องฟ้าที่ซับซ้อน
และแสดงออกมาในรูปของอนุสรณ์สถาน
เป็นไปได้ไหมที่ความรู้ทางดาราศาสตร์ ที่ละเอียดลึกซึ้งนี้ เป็นหลักฐานที่ว่า
อารยธรรมยุคน้ำแข็งที่สูญหายไปที่ผมกำลังตามหา
ได้ทิ้งมรดกทางแนวคิด ไว้ในพื้นที่อื่นๆ ของอเมริกาเหนือด้วย
ห่างจากโอไฮโอ 2,092 กิโลเมตร
ในมุมตะวันตกเฉียงเหนือของรัฐนิวเม็กซิโก
ผมมาถึงทะเลทรายบนพื้นที่สูงอันหนาวเหน็บ
เรียงรายไปด้วยเนินเมซา และเนินยอดป้านสูงตระหง่าน
ภูมิประเทศแบดแลนด์ ทางตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐอเมริกา
เป็นดินแดนแห่งความสุดขั้ว และทิวทัศน์ที่น่าตื่นตาตื่นใจ
มีแคนยอนโบราณตัดผ่าน
และมีหน้าผาหินทราย ที่ชันจนเกือบตั้งฉากอยู่ทั้งสองฝั่ง
คุณอาจคิดว่าแบดแลนด์อันรกร้างว่างเปล่าแห่งนี้
ไม่เหมาะให้มาทำโครงการก่อสร้าง ขนาดใหญ่ใดๆ ทั้งนั้น
ไม่ว่าจะตอนนี้ หรือในสมัยโบราณ
แต่คุณคิดผิดแล้ว
แคนยอนนี้เป็นที่ตั้งของ หนึ่งในแหล่งโบราณคดีที่สำคัญที่สุด
ในอเมริกาเหนือ
สิ่งก่อสร้างที่มนุษย์สร้างขึ้นในสมัยโบราณ นับสิบๆ แห่งกระจัดกระจาย
ทั่วพื้นหุบเขาไปหลายกิโลเมตร
มีตั้งแต่โถงเล็กๆ ที่แยกอยู่โดดเดี่ยว
ไปจนถึงสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ ที่เรียกกันว่าเกรตเฮาส์
นี่คือชาโกแคนยอน
(ชาโกแคนยอน นิวเม็กซิโก)
แม้จะมีการวิจัยมานานกว่าศตวรรษ
สิ่งก่อสร้างโบราณที่เราเห็นในชาโกแคนยอน ก็ยังคงเป็นปริศนา
ต้นกำเนิดและแม้แต่หน้าที่ของมัน ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอย่างร้อนแรง
ที่ใจกลางของความลึกลับนี้ ณ ศูนย์กลางของแคนยอน
คือเกรตเฮาส์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาทั้งหมด
ที่นี่มีชื่อว่าปวยโบล โบนิโต แปลว่า "เมืองที่สวยงาม"
มันมีความสูงหลายชั้น
เป็นเขาวงกตของห้องมากมาย ทางเดินต่างๆ
และพื้นที่วงกลมกึ่งใต้ดินขนาดใหญ่ ที่มีกำแพงล้อมรอบ
แม้แต่ในปัจจุบัน แม้ที่นี่จะหยุดสร้างมาหลายศตวรรษแล้ว
มันก็ยังคงดึงดูดสายตาอย่างแรง
ปวยโบล โบนิโต เป็นโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ยักษ์
ห้องนับร้อยๆ ได้ถูกทำแผนที่ไว้
หลายห้องถูกสร้างขึ้นอย่างน่าฉงน โดยไม่มีทางเข้าออกที่ชัดเจน
นักโบราณคดีศึกษาที่นี่มาหลายทศวรรษ
และค้นพบเรื่องสำคัญมากมาย
แต่มันก็ยังคงเป็นปริศนาที่ยากต่อการตีความ
แต่มีสิ่งหนึ่งที่เราค่อนข้างแน่ใจได้
ก็คือปวยโบล โบนิโตจะดูเป็นเช่นไร ในยุคที่มันเจริญรุ่งเรือง
สิ่งก่อสร้างทั้งหมดเป็นรูปครึ่งวงกลมขนาดใหญ่
มีกำแพงหันเข้าหาพื้นแคนยอน
ห้องสี่เหลี่ยมถูกสร้างเรียงตามความโค้ง และมีความสูงถึงสี่ชั้น
ทำให้เกิดห้องมากถึง 800 ห้อง
ทั้งหมดนั้นล้อมรอบลานกว้าง ที่ถูกแบ่งด้วยกำแพงตรงกลาง
และมีสิ่งก่อสร้างรูปวงกลม กึ่งใต้ดินหลายแห่งอยู่ทั้งสองด้าน
แล้วใครเป็นคนสร้างมันขึ้นมา
และทำไมพวกเขาถึงทุ่มเทขนาดนี้
เพื่อสร้างสิ่งปลูกสร้างน่าทึ่งนี่
นาธาน แฮตฟิลด์ ผู้ได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ
ให้เป็นหัวหน้าแผนกตีความชาโกแคนยอน
ใช้เวลาเกือบทศวรรษศึกษาสิ่งก่อสร้างที่นี่
เล่าเรื่องที่ที่เรายืนอยู่นี่ให้ฟังหน่อยครับ
นี่เคยเป็นสิ่งปลูกสร้างใหญ่ที่สุด ในทวีปอเมริกาเหนือครับ
จนถึงช่วงกลางศตวรรษที่ 19
นักโบราณคดีไม่สามารถหาอายุคาร์บอนของหินได้
แต่ด้วยการใช้การหาอายุ ด้วยวิธีนับวงปีของคานไม้ที่แม่นยำ
พวกเขาก็สามารถระบุช่วงเวลาต่างๆ ที่มีการก่อสร้างได้
ที่นี่ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นรวดเดียวเสร็จ
แต่มันถูกสร้างลากยาวสองสามศตวรรษเลย
ถ้าเรามองดูส่วนที่เก่าแก่ที่สุด ของปวยโบล โบนิโต
เรากำลังพูดถึงช่วงเวลาไหนครับ
มันเริ่มถูกสร้างขึ้นประมาณปี 850 ครับ
- ปีค.ศ. 850 เหรอครับ - ใช่ครับ
ครับ
การก่อสร้างลากยาวต่อเนื่องอย่างน้อย 200 ปี อาจนานกว่านั้นนิดหน่อย
นั่นคือก่อนที่ชนเผ่าปวยโบลยุคใหม่ จะมาตั้งรกรากในพื้นที่แห่งนี้
(ราว 850-1,150 ปีก่อน)
เช่นชนเผ่าโฮปี ซูนี และอะโคมา
ปวยโบล โบนิโตถูกสร้างขึ้นโดยกลุ่มคน ที่เราเรียกว่าชาวบรรพบุรุษปวยโบล
- เราก็ไม่รู้หรอกว่าทำไม - ครับ
แต่พวกเขาเลือกชาโกแคนยอน ให้เป็นศูนย์กลางวัฒนธรรม
และปวยโบล โบนิโต ก็กลายเป็นสิ่งปลูกสร้างที่ใหญ่ที่สุด
ในศูนย์กลางวัฒนธรรมแห่งนี้
ศูนย์กลางวัฒนธรรม ที่นอกจากจะมีปวยโบล โบนิโตแล้ว
ยังมีเกรตเฮาส์อื่นๆ อีกหลายสิบแห่ง
ทำไมพวกเขาถึงสร้าง สิ่งก่อสร้างพวกนี้ที่ชาโกแคนยอน
ที่นี่มีประชากรอาศัยอยู่ถาวรไหมครับ
ไม่ครับ นักโบราณคดีไม่พบหลักฐานที่สนับสนุน ว่ามีประชากรจำนวนมากอาศัยอยู่
งั้นถ้าเกรตเฮาส์เหล่านี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้น เพื่อให้คนอยู่อาศัย
แล้วมันสร้างขึ้นมาเพื่ออะไร
ภายในซากปรักหักพัง นักโบราณคดีพบ การฝังศพเชิงพิธีกรรมมากกว่าร้อยแห่ง
พร้อมเครื่องปั้นดินเผา ที่มีลวดลายเรขาคณิตสวยงาม
และโบราณวัตถุที่รู้ว่า มาจากสถานที่ห่างไกลหลายร้อย
หรืออาจจะหลายพันกิโลเมตร
(กระดิ่งทองแดง เม็กซิโก)
เราพบว่ามีการทุ่มเทพยายาม
ที่จะสร้างที่นี่ให้เป็นศูนย์กลางของโลก
จากหลักฐานที่มีเข้ามา มันชัดเจนว่า
ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นศูนย์กลางของการแสวงบุญ
ที่ผู้คนจะเดินทางมาจากทั่วสารทิศ
เพราะถูกดึงดูดด้วยความวิเศษของที่นี่
เห็นได้ชัดว่ามันเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สักอย่าง
ถ้าเป็นอย่างนั้น สิ่งก่อสร้างวงกลมที่เราพบ
ใกล้สิ่งปลูกสร้างของชาโกเกือบทุกแห่ง ก็สมเหตุสมผลมากขึ้น
ชาวโฮปี ซึ่งเป็นลูกหลาน ของชาวบรรพบุรุษปวยโบล
เรียกสิ่งก่อสร้างวงกลมกึ่งใต้ดินนี้ว่า คีวา
อธิบายเรื่องคีวาหน่อยครับ
คุณคิดว่ามันคืออะไร ทั้งในตอนนี้และสมัยก่อน
มีการเห็นพ้องกันโดยทั่วไปว่า คีวาคือสถานที่ประกอบพิธีกรรมครับ
มันมีลักษณะบางอย่างที่พบคล้ายๆ กัน
มันมีที่นั่งยาว
และในคีวาที่ขนาดใหญ่กว่า มักจะเห็นช่องในพื้น
ส่วนใหญ่จะมีหลุมฟืนเตาผิงด้วย
สำหรับชาวโฮปีและชาวปวยโบลในปัจจุบัน
คีวาเป็นพื้นที่ทางจิตวิญญาณและทางการเมือง
ที่พวกเขารวมตัวกันเพื่อประกอบพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์
มันเป็นวัฒนธรรมที่สืบต่อกันมาหรือเปล่าครับ
- พวกเขายังใช้มันทำพิธีหรือเปล่า - ครับ
พิธีกรรมที่ทั้งในอดีตและปัจจุบัน
มีการใช้ยาสูบชนิดพิเศษร่วมด้วย
ทางตอนเหนือของชาโก ในรัฐยูทาห์
นักโบราณคดีที่กำลังศึกษา เตาไฟโบราณที่มนุษย์สร้างขึ้น
พบเมล็ดพันธุ์ยาสูบชนิดหนึ่งที่มีฤทธิ์หลอนประสาท
เรียกว่ายาสูบโคโยตี้
อายุคาร์บอนของเมล็ดที่เจอคือ 12,300 ปีก่อน
บ่งบอกว่ามนุษย์ที่นี่ใช้ยาสูบมาตั้งแต่ยุคน้ำแข็ง
จึงเป็นไปได้ว่าพืชหลอนประสาทแบบนี้
ยังคงถูกใช้ในพิธีกรรมที่ชาโกหลายพันปีต่อมาด้วย
เหมือนที่หมอผีในแอมะซอนใช้อายาวัสกา
เป็นไปได้ไหมว่าประเพณีหมอผีเหล่านี้
ที่อยู่ห่างกันหลายพันกิโลเมตร
จะเป็นมรดกตกทอด จากระบบความเชื่อเดียวกันที่โบราณกว่า
ที่ทิ้งร่องรอยของมันไว้ทั่วทวีปอเมริกา
เพื่อสำรวจความลึกลับของคีวาเหล่านี้ให้มากขึ้น
ผมมุ่งหน้าไปยังขอบแคนยอน
ห่างจากปวยโบล โบนิโต ไปทางใต้เกือบหนึ่งกิโลเมตร
เพื่อไปยังคีวาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาทั้งหมด
คาซา รินโคนาดา
ต่างจากคีวาส่วนใหญ่ของชาโก
คาซา รินโคนาดาตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว จากสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่อื่นๆ
ข้างในกำแพงล้อมรอบที่ลึกไปถึงด้านล่าง
มีประตูรูปตัวทีถูกสร้างบนกำแพง
เป็นช่องที่หันหน้าไปทาง ทิศเหนือและใต้เกือบเป๊ะๆ
ภาพถ่ายแบบไทม์แลปส์แสดงให้เห็นว่า เหนือประตูแบบเป๊ะๆ เลยนั้น
ท้องฟ้ายามค่ำคืนหมุนรอบดาวเหนือโพลาริส
คาซา รินโคนาดานี้ มีบางสิ่งที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด
มันทำให้ผมนึกถึงโกเบคลี เทเป โบราณสถานหินเมกะลิทจากยุคน้ำแข็ง
ในตุรกีที่อยู่ห่างไปไกลโพ้น
ที่นั่น ในโถงคีวาทรงกลมลึกลงไปใต้ดิน ที่คล้ายกันนี้
ก็มีเสารูปตัวที
ที่ถูกจัดวางให้สอดคล้อง กับตำแหน่งบนท้องฟ้าเช่นกัน
แต่สิ่งก่อสร้างโบราณเหล่านี้
ที่อยู่ห่างกันมากทั้งทางภูมิศาสตร์และยุคสมัย
มีความเชื่อมโยงกันได้ยังไง
มันเชื้อเชิญให้เราทำการคาดเดาครับ
และตำนานการกำเนิดของชาวโฮปี อาจมีเบาะแส
ชาวโฮปีเชื่อว่าเรากำลังอาศัยอยู่ในโลกที่สี่
พวกเขาเชื่อว่าก่อนหน้านี้พวกเขาเคยขึ้นมา
จากโลกใต้ดินแล้วสามครั้ง
ตามตำนานของชาวโฮปี หลังจากที่สิ่งมีชีวิตกลุ่มแรกถูกสร้างขึ้น
เทพแห่งดวงอาทิตย์สั่งให้ สไปเดอร์แกรนด์มาเธอร์ ผู้ส่งสารของเขา
คอยนำทางสิ่งมีชีวิตที่กำลังพัฒนานี้ ผ่านสองโลกแรก
ในโลกที่สาม
สไปเดอร์แกรนด์มาเธอร์สอนมนุษย์ยุคแรก ให้ทอผ้าและทำเครื่องปั้นดินเผา
และสอนให้พวกเขาแยกแยะความดีความชั่ว
กระนั้นบางคนกลับหันเข้าสู่หนทางชั่วร้าย
เทพแห่งดวงอาทิตย์ไม่พอใจ จึงได้สั่งให้ผู้ที่มีใจบริสุทธิ์เดินทางต่อ
พวกเขาปีนต้นอ้อยักษ์ขึ้นไปยังช่องบนท้องฟ้า
ที่นั่น สไปเดอร์แกรนด์มาเธอร์ ช่วยให้พวกเขาออกมาสู่บ้านใหม่
โลกที่สี่ ที่ลูกหลานของพวกเขา ยังคงอาศัยอยู่จนถึงทุกวันนี้
ชาวโฮปีถือว่าลักษณะทางธรณีวิทยาแปลกๆ ในแกรนด์แคนยอนคือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์
โดยเชื่อว่ามันคือช่องที่พวกเขา ปีนออกมาตามตำนาน
พวกเขาเรียกมันว่า ซิปาปู
ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้มัน
แต่ในเชิงสัญลักษณ์แล้ว ซิปาปูถูกจำลองขึ้นทั่วดินแดนของชาวโฮปี
ในวัฒนธรรมของชาวปวยโบล รูบนพื้นของคีวาก็มีชื่อว่าซิปาปู
มันถูกมองว่าเป็นที่ที่คนโบราณ โผล่ขึ้นมาจากโลกก่อน ที่ถูกทำลายไป
เข้าสู่โลกที่เราอาศัยอยู่ในปัจจุบัน
และนี่คือจุดที่ผมอยากจะเปรียบเทียบครับ
ซึ่งอาจดูสุดโต่งมาก
ผมสงสัยว่าทั้งหมดนี้ย้อนกลับไปยังช่วงเวลา
ที่ผู้คนจำเป็นต้องหลบภัยใต้ดินกันหรือเปล่า
และเรารู้ว่ามีช่วงเวลาแบบนั้น ราว 12,800 ปีก่อน
ในช่วงเริ่มต้นปรากฏการณ์ยังเกอร์ ดรายอัส
แม้ว่าจะยังคงมีการถกเถียงกัน
นักวิทยาศาสตร์หลายคนก็เชื่อว่า ภัยพิบัติที่เขย่าโลก
และน้ำท่วมในช่วงเวลานั้น เกิดจากดาวหางพุ่งชนโลก
และการระเบิดของวัตถุบนท้องฟ้า
เมื่อโลกเคลื่อนผ่านเส้นทาง ของเศษซากดาวหางที่แตกตัว
ถ้าศัตรูคืออันตรายที่มาจากฟากฟ้า
ถ้ามันเกิดจากการชน ของเศษดาวหางยักษ์ที่แตกออกมา
งั้นการสร้างสิ่งก่อสร้างใต้ดินก็ฟังดูมีเหตุผล
ความเชื่อมโยงโบราณนี้ ไม่ได้เชื่อมโยงกับสถานที่เหล่านี้โดยตรง
แต่มันเป็นความทรงจำที่ถูกเก็บรักษาไว้ ในตำนานเรื่องเล่า
ว่าเคยมีช่วงเวลาที่บรรพบุรุษของเรา
ต้องขึ้นมาจากใต้ดิน เพื่อออกมายังโลกใหม่
ที่ถูกภัยพิบัติกวาดล้าง เพื่อขยายประชากรในโลกใหม่
ขอผมพูดให้ชัดนะครับ
ผมไม่สงสัยเลยว่าคีวาที่น่าทึ่งนี้ มีอายุราว 1,000 ปี
แต่ผมสงสัยว่าคนที่สร้างมัน เอามรดกทางความรู้
และแนวคิดที่เก่าแก่กว่ามาก มาผสมเข้าไปในสิ่งก่อสร้าง
คล้ายกับอีกแนวคิดหนึ่ง ที่เราเห็นมันถูกใช้ครั้งแล้วครั้งเล่า
ที่โบราณสถานทุกแห่งในอเมริกา
นั่นคือความรู้ทางดาราศาสตร์และเรขาคณิต
ที่ปวยโบล โบนิโต สิ่งก่อสร้างทั้งหมด ถูกจัดวางเป็นแนวเดียว
กับทิศหลักทั้งสี่ เหนือ ใต้ ตะวันออก และตะวันตกแบบเป๊ะๆ
แสดงให้เห็นว่าผู้สร้างเข้าใจ ถึงตำแหน่งของโลกที่พวกเขาอยู่
ยิ่งไปกว่านั้น ในวันวิษุวัต จะมีสิ่งวิเศษเกิดขึ้นด้วย
ดวงอาทิตย์ขึ้นและตก ตรงกับทิศตะวันตกของกำแพงทางใต้
มันไม่ใช่ความบังเอิญแน่นอน
แต่มันถูกคิดมาอย่างดี
และผมว่าสิ่งที่ทำให้ผู้คนสนใจเรื่องนี้
เพราะมันเป็นท้องฟ้าเดียว กับที่เรามองเห็นทุกวันนี้
- ครับ - เรายังเห็นอาทิตย์ขึ้นและตกตรงนั้น
ผมเคยได้ยินว่าในอดีต คนที่ทำงานที่นี่ถูกเรียกว่านักบวช
ถูกต้องไหมครับ
พวกเขาเป็นผู้เฝ้าดูดวงอาทิตย์ครับ เป็นนักบวชดวงอาทิตย์
พวกเขายังเป็นคนที่อุทิศตนให้สถาปัตยกรรม
เป็นคนที่อุทิศตนให้กับการเฝ้าดูท้องฟ้า
ครับ
แล้วเหตุการณ์บนท้องฟ้าหลักๆ อะไร ที่พวกเขาตามดูครับ
ครีษมายัน เหมายัน วิษุวัต เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นทางตะวันออกเป๊ะๆ เหรอ
เพราะมันเชื่อมโยงกับการเกษตรครับ
ครับ
การมีสิ่งก่อสร้างที่เป็นปฏิทินให้ดู เป็นสิ่งสำคัญต่อการอยู่รอด
และการที่พวกเขาเอาความรู้แบบนั้น
มาใส่ไว้ในสิ่งก่อสร้างใหญ่โตแบบนี้ได้
ผมคิดว่าทุกอย่างนี้ถูกทำขึ้น
เพื่อให้พวกเขาเพาะปลูกได้ผลครับ
เป็นข้อโต้แย้งที่ผมเคยได้ยินมาก่อน
แต่การสันนิษฐานนี้มีปัญหาอยู่อย่าง
นั่นคือพวกเขาลำบากลำบนขนาดนี้ เพื่อการเพาะปลูกเท่านั้นเหรอ
ห่างจากชาโกแคนยอนไปทางเหนือ ราว 144 กิโลเมตรมีสันหินทรายโดดเด่น
ยอดหินสองยอดที่รู้จักกันในชื่อ ชิมนีย์ร็อกและคอมแพเนียนร็อก
ใกล้กับพวกมัน เราพบเกรตเฮาส์ของชาโก
ที่มีคีวาอยู่สองห้อง
ปรากฏว่าสิ่งก่อสร้างทั้งหมดนี้ถูกจัดวางที่นั่น
ในตำแหน่งที่เฉพาะเจาะจงมาก
เพื่อใช้สังเกตเหตุการณ์ทางจันทรคติ ที่เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวทุก 18.6 ปี
ซึ่งก็คือช่วงที่ดวงจันทร์หยุดนิ่งในตำแหน่งเหนือสุด
เป็นช่วงที่ดวงจันทร์ขึ้นและตก
ที่จุดเหนือสุดบนท้องฟ้ายามค่ำคืน
ก่อนที่จะค่อยๆ ขึ้นและตกไปทางใต้มากขึ้น
ตามวัฏจักรที่เกิดซ้ำๆ
ดวงจันทร์จะขึ้นตรงช่องระหว่าง ชิมนีย์ร็อกกับคอมแพเนียนร็อก
เฉพาะช่วงเวลานั้นเท่านั้น และไม่เกิดขึ้นในช่วงเวลาอื่น
นี่เป็นความรู้แบบที่ต้องส่งต่อกันมา
จากรุ่นสู่รุ่นเท่านั้น
คุณจะไม่สังเกตเห็นมันแค่ครั้งเดียว
แล้วมาสร้างสิ่งก่อสร้างเพื่อระลึกถึงมันหรอก
สิ่งนี้แสดงให้เห็นถึง ความพยายามทางปัญญาของคนโบราณ
ที่จะทำความเข้าใจจักรวาลรอบตัว
จักรวาลที่เต็มไปด้วยการเคลื่อนไหว และการเปลี่ยนแปลง
และการสังเกตการเคลื่อนไหว และการเปลี่ยนแปลงในระยะยาว
ก็ต้องใช้ความพยายามมาก
ในหลายๆ กรณี อาจใช้เวลาเป็นพันปีเลย
เมื่อนักวิจัยเริ่มมองหาการจัดวาง ที่อิงตามจันทรคติ
ในสิ่งปลูกสร้างที่ชาโกแคนยอน
พวกเขาก็พบตัวอย่างที่น่าทึ่งหลายอย่าง
เมื่อดวงจันทร์ถึงจุดหยุดนิ่งทางใต้สุดในฤดูหนาว
ซึ่งเกิดขึ้นทุก 18.6 ปีเช่นกัน
มันจะเรียงเป็นเส้นตรงกับเกรตเฮาส์สามแห่ง ที่อยู่ห่างกันราวสิบกิโลเมตร
โดยมีปวยโบล โบนิโตอยู่ตรงกลาง
และ 9.3 ปีต่อมา หรือกึ่งกลางของวัฏจักรนี้
ดวงจันทร์ในฤดูร้อนจะขึ้นเรียงเป็นเส้นตรง ผ่านสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่
ทางตะวันออกของปวยโบล โบนิโต ไปยังโบราณสถานอีกแห่ง
ที่ห่างไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ราว 18 กิโลเมตร
ขณะที่ดวงจันทร์ดวงเดียวกันนี้ในช่วงตกดิน
จะส่องแสงผ่านเกรตเฮาส์อีกแห่งหนึ่ง
ผ่านปวยโบล โบนิโต
ไปยังเกรตเฮาส์อีกแห่งที่อยู่ห่างออกไป กว่า 27 กิโลเมตรจากแคนยอน
(ปวยโบล พินทาโด)
และมีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน
วัฏจักรจันทรคติ 18.6 ปีไม่มีอิทธิพลใดๆ
กับการเพาะปลูกเลยสักนิด
แล้วทำไมชาวปวยโบลโบราณ ถึงได้ลำบากลำบนเอาเรื่องนี้
ใส่ไว้ในสถาปัตยกรรมของพวกเขา
เรื่องนี้บอกชัดเจนว่า มันไม่เกี่ยวกับจุดประสงค์ทางเศรษฐกิจ
แต่ทำเพื่อเฉลิมฉลอง
ความเชื่อมโยงระหว่างท้องฟ้าและโลก
ตอนนี้ชัดเจนแล้วว่าเมื่อรวมสิ่งก่อสร้าง ทั้งหมดในชาโกเข้าด้วยกัน
จะได้เป็นปฏิทินพิธีกรรมที่ตั้งอยู่บนผืนดิน
ในแคนยอนที่อาจถูกเลือก เพื่อจุดประสงค์นี้โดยเฉพาะ
เพราะมันเป็นสถานที่บนโลกที่เชื่อมโยง กับทางช้างเผือกในเชิงสัญลักษณ์
แต่ความเชื่อมโยงระหว่างจักรวาล ท้องฟ้า และพื้นดิน
ที่ว่า "เบื้องบนฉันใด เบื้องล่างก็ฉันนั้น"
ที่สำคัญมากต่อวัฒนธรรมชาโก
ไม่ได้มีอยู่แค่ในสิ่งปลูกสร้าง ขนาดใหญ่ของพวกเขาเท่านั้น
ห่างไปประมาณแปดกิโลเมตร ทางตะวันออกเฉียงใต้ของชาโกตอนกลาง
ผมกำลังเดินขึ้นจากพื้นแคนยอน
เพื่อค้นหาบางสิ่งน่าสนใจ ที่อยู่บนผนังแคนยอนขรุขระ
ผลงานศิลปะโบราณ สลักบนหินที่นั่น
พวกนี้คือบันทึกอันล้ำค่า คือเรื่องราวที่ถูกสลักไว้บนหิน
ที่ถูกปรับปรุง แก้ไข และเพิ่มเติมเข้าไป
ตลอดช่วงหลายพันปีเลยก็ได้ใครจะรู้
มีภาพคนที่ดูเหมือนกำลังเต้นรำ
และเล่นเครื่องดนตรี
มีลวดลายก้นหอย และงูที่ขดตัวไปตามผนังแคนยอน
ยังมีรูปสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดและเรขาคณิต
ที่คล้ายกับศิลปะในแอมะซอน
ที่อาจได้รับแรงกระตุ้นจากสารหลอนประสาท
ไม่ว่าคุณจะอยู่ส่วนไหนของโลก ไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาไหนในประวัติศาสตร์
เมื่อคุณพบศิลปะในถ้ำ ศิลปะสกัดหิน และศิลปะบนก้อนหิน
คุณจะพบภาพที่เหมือนกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
กับศิลปะที่ได้แรงกระตุ้นจากอายาวัสกา
และสารหลอนประสาทอื่นๆ
นอกจากเรื่องนิมิตจากยาหลอนประสาทแล้ว
ศิลปะบนหินที่ชาโกยังสะท้อนถึงความสนใจ ด้านดาราศาสตร์แบบที่พบในสถาปัตยกรรมด้วย
ภาพนี้ถูกตีความว่าเป็นสุริยุปราคา
ดวงอาทิตย์ถูกดวงจันทร์บดบัง ขณะที่รัศมีของมันส่องสว่างออกมา
และนี่คือซูเปอร์โนวา
ที่ตอนนี้รู้แล้วว่ามองเห็นได้บนท้องฟ้ายามกลางวัน
ในยุคของชาวบรรพบุรุษปวยโบล ปีค.ศ.1054
ทำไมต้องสร้างภาพแบบนี้ในที่ที่เข้าถึงยากด้วย
เว้นแต่จะมีเหตุผลน่าสนใจให้ทำแบบนั้น
ในเมื่อไม่มีเหตุผลทางเศรษฐกิจ ยุทธศาสตร์ หรือการเมืองที่ชัดเจน
ก็ต้องมีจุดประสงค์ที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นแน่ๆ
สำหรับผมมันดูชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
ว่าชาโกแคนยอนเป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรม
และไม่มีทางถูกสร้างขึ้นแค่พันปีก่อนแน่นอน
แต่ย้อนกลับไปไกลกว่านั้นมาก
อาจไกลถึงยุคน้ำแข็งครั้งสุดท้ายเลย
ตามที่คุณทราบ เราสามารถย้อนรอย
การมีมนุษย์อยู่ที่ชาโกแคนยอนได้ไกลแค่ไหนครับ
คุณอาจเคยได้ยินเรื่องเร็วๆ นี้ ที่อนุสรณ์สถานแห่งชาติไวต์แซนส์…
เรื่องรอยเท้าอายุ 23,000 ปีที่ไวต์แซนส์
- และนั่นก็ไม่ไกลจากที่นี่เลย - ครับ
มันเลยมีความเป็นไปได้สูงว่า อาจมีคนอยู่ที่ชาโกแคนยอน
ราว 10,000 ปีก่อนที่จะมี สิ่งก่อสร้างใดๆ ถูกสร้างขึ้น
ผมคิดว่าพวกเขา
สังเกตภูมิประเทศและท้องฟ้ามาหลายชั่วอายุคน
- ก่อนตัดสินใจสร้างสิ่งปลูกสร้าง - ครับ
ชาโกแคนยอนแสดงให้เห็นถึงร่องรอย
ของวัฒนธรรมนักดาราศาสตร์ ที่มีความเชี่ยวชาญสูง
พวกเขามุ่งมั่นในการสังเกต วัฏจักรดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาว
และความยิ่งใหญ่ของจักรวาล
นี่ไม่ได้เป็นลักษณะเฉพาะ ของวัฒนธรรมชาโกเท่านั้น
แต่ยังพบเห็นได้ในที่อื่น
ด้วยการใช้สัญลักษณ์ ศิลปะ และการจัดวางสถาปัตยกรรม
ที่คล้ายคลึงกันจนน่าขนลุก
กับวัฒนธรรมโบราณอื่นๆ มากมายทั่วโลก
วิหารหินเมกะลิทมนาจดรา ในมอลตาก็ถูกจัดวางอย่างแม่นยำ
เพื่อจับช่วงปรากฏการณ์วิษุวัตและอายัน
หรือทางเดินของมหาวิหารคาร์นักในอียิปต์
ทอดตรงไปยังจุดที่ดวงอาทิตย์ขึ้นวันเหมายัน
หรือความเป๊ะของปราสาทตรงกลาง
ของวัดอังกอร์ในกัมพูชา
ที่ถูกจัดวางให้ตรงกับดวงอาทิตย์ขึ้นในช่วงวิษุวัต
ดูเหมือนว่าทั่วโลกเคยมีโครงการสถาปัตยกรรม
ที่เอาความสอดคล้องและทิศทางบนท้องฟ้า
มาใส่ไว้ในอนุสรณ์บนโลก เพื่อเชื่อมท้องฟ้ากับโลก
แต่สิ่งที่ดูเหมือนโครงการของมนุษย์นี้ ย้อนกลับไปไกลขนาดไหน
มีเบาะแสอยู่
ในหนึ่งในอารยธรรมโบราณ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอเมริกา
(วิยาเอร์โมซา)
ที่เคยปกครองบริเวณที่ตอนนี้ คือตอนใต้ของเม็กซิโกและอเมริกากลาง
อารยธรรมมายา
สำหรับผม มายาเป็นหนึ่ง ในวัฒนธรรมที่น่าหลงใหลที่สุด
ของโลกยุคโบราณเลย
และเป็นวัฒนธรรมที่เต็มไปด้วย ความลึกลับและความขัดแย้ง
ปัจจุบันลูกหลานของชาวมายา จำนวนมากยังคงอาศัยอยู่ที่นี่
ในภูมิประเทศที่งดงามของเชียปัส และคาบสมุทรยูกาตัน
นานก่อนยุคของอินคา และวัฒนธรรมปวยโบลในชาโก
อารยธรรมมายาเคยรุ่งเรืองที่นี่
มันเป็นวัฒนธรรมที่แสดงออก ถึงอัจฉริยภาพหลายๆ ด้าน
โดยเฉพาะความสำเร็จ ด้านสถาปัตยกรรมอันยิ่งใหญ่
ท่ามกลางป่าฝนเขตร้อนชื้นในที่ราบลุ่ม
นี่คือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของชาวมายา ที่ชื่อว่าปาเลงเก
(ปาเลงเก เม็กซิโก)
ปาเลงเกเป็นสถานที่งดงาม ตระการตาอย่างแท้จริงครับ
เพราะสถาปัตยกรรมและวิศวกรรมที่น่าทึ่งของมัน
ปาเลงเกจึงมีลักษณะเด่น แบบมายาคลาสสิกอยู่ครบถ้วน
ทั้งพีระมิดสูงตระหง่าน
สนามบอลพิธีกรรม
พระราชวังเจริญรุ่งเรือง
และวิหารที่เต็มไปด้วยภาพที่น่าสนใจ
มายาน่าจะเป็นที่รู้จักดีที่สุด ด้านสถาปัตยกรรมที่น่าทึ่ง
กลุ่มพีระมิดมหัศจรรย์ที่พวกเขาสร้างขึ้น
โดยทั่วไปจะเป็นพีระมิดที่มีขั้นบันได และการออกแบบสง่างาม
และการก่อสร้างที่มีความเที่ยงตรงสูง
สิ่งนี้บอกเราทันทีว่า เรากำลังมองดูวัฒนธรรมขั้นสูง
มิลเดร็ด ลูคัส การ์เซีย ผู้เชี่ยวชาญด้านมายาและไกด์
อุทิศเวลามากกว่าสิบปี
ทำความเข้าใจปาเลงเกให้ดียิ่งขึ้น
ที่นี่เริ่มก่อสร้างขึ้นเมื่อไรครับ
มีคนใช้ที่นี่มานานแค่ไหน
เริ่มมีการวางรากฐานเมือง ในปี 200 ก่อนคริสต์ศักราชค่ะ
และถูกทิ้งร้างในช่วงปี 900 หลังคริสต์ศักราช
ครับ
ตอนผมมองดูสถานที่น่าทึ่งนี้ พีระมิดขนาดใหญ่เหล่านี้
มันถูกสร้างขึ้นสวยงามมาก ออกแบบมาสวยงาม
เห็นชัดว่านี่คือผลงานของคนที่มีทักษะสูง
และพวกเขาต้องมีการวางแผนบางอย่างตั้งแต่ต้น
บอกหน่อยสิครับว่าพวกเขาทำได้ยังไง
เรารู้ว่ามีเหมืองหินอยู่ใกล้ๆ
พวกเขาเลยตัดสินใจสร้างเมืองที่นี่
เพราะพวกเขามีทรัพยากรธรรมชาติทุกอย่าง
แถวนี้มีหินปูนอยู่เต็มไปหมด
มีน้ำ
และนี่เป็นพื้นที่ยุทธศาสตร์เหมาะให้สร้างเมือง
แต่ยังไม่มีคำตอบว่า พวกเขาสร้างมันขึ้นมาได้ยังไง
- เราไม่รู้ค่ะ - เป็นปริศนา
- ยังคงเป็นปริศนา - ครับ
ทำไมชาวมายาถึงสร้างพีระมิดเหรอครับ
เราเห็นพีระมิดที่ปาเลงเกเยอะเลย
พีระมิดนั้น ไม่เพียงแค่กับชาวมายา แต่กับวัฒนธรรมโบราณอื่นๆ ด้วย
มันเป็นตัวแทนของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ค่ะ
ที่นี่ในปาเลงเก พวกเขาสร้างสิ่งก่อสร้างใหญ่ๆ นี้
เพื่อเป็นตัวแทนภูเขาศักดิ์สิทธิ์
ภูเขามีบทบาทสำคัญ ในระบบความเชื่อของชาวมายา
เป็นสัญลักษณ์ของแหล่งกำเนิด
แต่ดูเหมือนโครงการก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่ ของชาวมายาจะมีอะไรมากกว่านั้น
โดยเฉพาะที่นี่ ในปาเลงเก
ในปาเลงเก สิ่งปลูกสร้างบางแห่งถูกออกแบบ
ตามการสังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์ค่ะ
ว้าว
มีสิ่งปลูกสร้างสามหลัง ที่รู้จักในชื่อกลุ่มวิหารกางเขน
มันถูกใช้เป็นที่สังเกตการณ์ทางดาราศาสตร์
ครับ
สิ่งปลูกสร้างพวกนี้ถูกจัดวาง ให้สอดคล้องกับครีษมายัน
และวสันตวิษุวัต
เห็นชัดว่านักดาราศาสตร์ที่เชี่ยวชาญมาก มีส่วนร่วมในการสร้าง
สิ่งก่อสร้างทั้งหมดนี้
ค่ะ ถูกต้องเลย
แต่ทำไมพวกเขาต้องลำบากลำบน จัดวางสิ่งก่อสร้างใหญ่โตพวกนี้
ให้ตรงกับปรากฏการณ์อายันและวิษุวัต
เมื่อคิดถึงการจัดวางที่น่าทึ่งเหล่านี้ มีสิ่งหนึ่งที่ชัดเจนครับ
ถ้าคุณอยากรู้ว่าปาเลงเกคืออะไรกันแน่
คุณต้องไม่ดูแค่สถาปัตยกรรมของมัน
แต่ต้องมองดูท้องฟ้าด้วย
ผมมาที่วิหารดวงอาทิตย์ ในช่วงเวลาพิเศษของวันพิเศษ
ในรุ่งสางของวันวสันตวิษุวัต
เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นตรงทางทิศตะวันออก และตกตรงทางทิศตะวันตก
แสดงถึงความสอดคล้องของจักรวาล
ที่วิหารดวงอาทิตย์นี้
ดวงอาทิตย์ขึ้นในเช้าวันนั้น สร้างปรากฏการณ์อันแสนพิเศษ
ที่ชุมชนท้องถิ่นยังคงเฉลิมฉลองจนถึงทุกวันนี้
ปรากฏการณ์วสันตวิษุวัตมีความสำคัญ
ต่อจิตวิญญาณของชาวมายา
ตรงที่เราอยู่นี้คือสถานที่ที่สำคัญที่สุด
และผมก็ได้ที่นั่งแถวหน้าไว้ชมมันเลย
คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์