[hüzünlü enstrümantal müzik çalar]
ST. MALO NAZİ İŞGALİ ALTINDAKİ FRANSA, AĞUSTOS 1944
ABD ORDUSU HAVA KUVVETLERİ 565. BOMBARDIMAN UÇAĞI FİLOSU
[kadın] Baba? Etienne amca?
Beni duyabiliyorsanız lütfen eve gelin.
Bombalar yağmaya başladı.
Ve sanırım Amerikalılar sonunda bizi kurtarmaya geldi.
Etienne amca, sadece ben burada yalnız olduğum için değil,
senin için de çok endişeleniyorum.
Bir saatliğine gideceğinizi söylemiştin ama günler oldu.
Eğer Alman askerlerden saklanıyorsan eve dönmek için bombaları kullan.
[radyo cızırtısı]
[kadın] Ve baba,
sen de sadece altı günlüğüne gideceğini söylemiştin.
Ama bir yıldan fazla oldu.
Dünyanın neresinde olursan ol,
eğer beni duyabiliyorsan
seni seviyorum.
[uçak sesi]
[bomba sesi]
[kulak çınlaması]
Ve bu bölüm de yayınımı keyif için dinleyenler için.
Jules Verne'in Denizler Altında Yirmi Bin Fersah kitabını
okumaya devam edeceğim.
Bu kitap bana babam tarafından yaş günümde hediye edildi.
O sırada Paris'teydik. Savaş falan da yoktu.
[hüzünlü müzik devam eder]
[kadın] "Denizin derinlikleri bizim için bilinmeyen yerlerdir.
Ses bile oraya ulaşamaz.
Uzak derinliklerde neler olup bittiğini,
hangi varlıkların suyun 20, 25 kilometre derinliklerinde
yaşadığını veya yaşayabileceğini bilmiyoruz.
[kadının sesi radyodan gelir] Gezegenimizi dolduran tüm varlık çeşitlerini
biliyoruz ya da bilmiyoruz.
Eğer hepsini bilmiyorsak ve doğa bizim için hâlâ sırlarla doluysa
balık veya başka türlerin deniz altında var olduğunu kabul etmemek
mantığa aykırı bir durum olacaktır.
Aksine eğer tüm canlı türlerini biliyorsak
bahsi geçen hayvanı zaten sınıflandırılmış deniz canlıları arasında
aramak zorundayız.
Ve eğer türlerin hepsini bilmiyorsak
ve doğanın hâlâ sırları varsa
herhangi bir canavar türünün karanlıkta ve derinliklerde
varlığını sürdürmeye devam ettiğini düşünmeliyiz."
[erkek] Werner.
- [bomba sesleri] - [uzaktan gelen erkek bağırışları]
Ölmeden son bir içki içelim.
Brendi var.
İkimizden de yaşlı.
Olabileceğimizden de yaşlı.
İkimiz de Almanya'yı bir daha göremeyeceğiz.
İç bakalım.
Burada ölmek üzereyiz Werner
ve sen durmuş radyo dinliyorsun.
Hem ne dinliyorsun ki?
Ben... [iç çeker]
Kitap okuyan bir kızı dinliyorum.
[bomba sesleri ve bağırışlar devam eder]
Ve buraya bir bomba düştüğünde radyodan duyuyorum.
Bu da dinlediğim kız buralarda demek.
[hüzünlü müzik çalar]
O burada, Saint-Malo'da.
[adam burnunu çekmeye devam eder]
Bana bu üniforma giydirilmeden önce bir Fransız radyo istasyonunu dinlerdim.
Ne yapardın?
Führer'in kurallarını çiğnedim.
Çünkü dinlediğim bir ses vardı. Hem de çocukluğumdan beri.
Adam profesördü.
Fransızca öğrendim.
Ve dünya hakkında pek çok gerçek şey öğrendim.
Yabancı yayınları dinlemenin cezası idamdır.
Evet, ne olmuş?
On, yüz saniye. Nasıl olsa öleceğiz.
Bana Fransızca öğreten radyo istasyonu kısa dalga 13.10 frekansındaydı.
Ukrayna'dan ayrıldığımızdan beri hep bu frekansı dinliyorum.
[patlama sesleri]
Ve şimdi...
Çok geç olduğunda frekans canlanıyor ve kızın kitap okuyuşunu dinliyorum.
Ve kim olduğunu asla öğrenemeyeceğim.
[patlama sesleri]
Hoşça kal dostum.
- Hoşça kal. - [bomba sesleri]
[kadın] Bu geceki yayının sonuna geldik.
Yayın yaptığım için öldürülebileceğimi biliyorum ama susmayacağım.
[iç çeker] Baba, Etienne amca.
Umarım güvendesinizdir ve umarım yarın sabah da
bir zamanlar yaptığımız gibi ekmeğimizi bölüşebiliriz.
Ve beni dinleyen herkese söylüyorum.
Umarım yarın tekrar yayınımı dinlersiniz.
[radyo cızırtısı kesilir]
Yarın varsa eğer.
[uçuşan kâğıt sesleri]
[hüzünlü müzik çalar]
BOMBARDIMAN YARIN GECE YARISI SÜRECEK. DERHÂL BÖLGEYİ TERK EDİN.
[hüzünlü müzik yükselir]
[jenerik müziği çalar]
ANTHONY DOERR'İN ROMANINDAN UYARLANMIŞTIR
GÖREMEDİĞİMİZ TÜM IŞIKLAR
[jenerik müziği biter]
[radyoda Fransızca şarkı çalar]
Garson.
[nefes verir] Gel.
Bana Amerikalıların ne dediğini söyle.
[garson nefes verir]
Bana sen oku.
Yarın gece yarısı dönecekleri yazıyor.
Kasabadaki herkes gitmeliymiş.
Bravo. O zaman bu kadar. Sonun başlangıcı geldi.
Bize "Buradan gidin" diyorlar ama siz şehrin kapılarını kapattınız.
Siz piçler gidemeyelim diye kapıları kapattınız.
Beni suçlama ama.
Ben buraya savaşmak için gelmedim. Ben kuyumcuyum.
Benim işim de Avrupa'daki en güzel mücevherleri tespit edip bulmak
ve onları Führer'e teslim etmek.
Almanya'daki diğer kuyumcuların neredeyse tamamı Yahudi olduğu için
ve İmparatorluk sonsuz bilgeliğiyle
Avrupa'daki tüm Yahudileri gazlayarak,
kurşuna dizerek öldürmeye karar verdiğinden beri...
[şapırdatır]
...bu mesleği hâlâ yapabilen tek kişi benim.
[subay iç çeker]
Ve görevimi yapmak için
bu bahtsız şehre gelmiş bulunmaktayım.
[subay nefes verir]
Amacım da istediğim şeye
sahip olan birini bulmak.
Bir kız.
Kör bir kız. Ve biliyorum ki bu kız Saint-Malo'da.
Saint-Malo'da olduğunu biliyorum.
Buraya ilk geldiğimde size
bir düzine istiridye yemem
ve bir şişe şarap içmem için gereken süreyi belirteceğimi söylemiştim.
Şimdi şarap bitti. İstiridyeler de yenildi.
[gürültüyle çarpar]
Marie-Laure LeBlanc'ın adresini vermek için on saniyen var.
Kör bir kız.
Eminim bütün kasaba onu tanıyordur.
[bağırır] Ama niyeyse kimse onu hatırlamıyor!
Size söyledim.
Kimden bahsettiğiniz hakkında hiçbir fikrim yok.
[gerilim müziği çalar]
On...
[iç çeker]
...dokuz,
sekiz...
...yedi...
...altı...
Geber be!
Dostum, saçmalama lütfen.
Zaten cehennemde olduğumuz apaçık ortada.
Beş...
...dört...
[nefes verir]
...üç, iki, bir.
Onu yardımın olmadan bulacağım.
[şarkı çalmaya devam eder]
[uzaktan bağırışlar gelir]
[cam kırılır]
[inler]
[duygusal müzik çalar]
[inler]
[duygusal müzik yükselir]
Baba, nerelerdesin?
Bak, dinliyorum.
[erkek] Bak, işte burası. Gel hadi.
- Ona evlenme teklif ettiğim yer. - [kız] Nasıl? Bu bizim evimiz mi?
[erkek] Hayır, evimiz biraz daha şu tarafta.
Süslü yerlere takılıp dikkatimizi dağıtmayalım.
Elimizdeki işe konsantre olalım.
"Elimizdeki" dedim, espri yaptım. Duydun mu?
Baba, espri denilebilmesi için komik olması gerekir.
Ah, gördüm mü? Babanla dalga geçmekle öyle meşguldün ki çeşmenin içine düştün.
Şimdi buraya gel. Hadi baştan başlayalım.
Şunu unutma, bu biziz. Burası... Burası, yani evimiz.
Pekâlâ, şimdi sola git.
İlk sağdan dön. Evet, dur. Arabalar geçsin, dur.
Evet, karşıya geç.
Sonra buradan dümdüz yürü ve işte karşında park.
Hangi park?
Annene evlenme teklif ettiğim park.
Anlatsana.
Zaten defalarca anlattım.
Bir daha anlat sen de.
Annem evet dedikten sonra hep duruyorsun. Sonra da sessizleşiyorsun.
Marie, bir yolculuğa çıktık ve parkı geride bıraktık.
Şimdi, bakalım kendi başına yapabilecek misin?
Paris'te yapayalnızsın ve babana çok önemli bir mesaj gelmiş.
Git ve beni bul. Ne yaparsın?
Öncelikle sağa saparım. Sonra da devam ederim.
Hayır, yanlış oldu.
Önce sola dönerim ve ondan sonra dümdüz devam ederim.
Karşıya geçmek için dur.
- [kısık sesle] Karşıya geçmek için dur. - İşte böyle.
Sonra ne yaparsın? Yola dümdüz devam ediyorsun.
Dümdüz devam! Dümdüz devam! Dümdüz!
Bu yolda dümdüz böyle devam ediyorsun.
Dümdüz kısmı bitmedi mi?
Evet, bitti. Şimdi ne yapacağız?
Yaş günüm için bana krep alır mısın?
Tabii alırım. Herhangi bir krep de değil.
Üzerinde krem şanti olan çikolatalı krep alacağım. Sonra peki?
Müzeye gideceğiz!
[araba kornası]
Dümdüz devam. Dümdüz devam. Dümdüz. Müzeye ulaşana kadar devam.
Bravo. Bravo.
Oraya vardığımız zaman yaş gününe özel olarak orada bulunan
o müthiş şeyleri keşfedebilirsin.
[kız güler]
- Güzel bir fikir mi sence? - Güzel.
İyi günler baylar.
Bir saniye. Son geldiğimizden beri bazı şeyleri değiştirmişsin.
Nereden anladın?
Eskiden ilk girdiğimiz salon kum kokardı. Şimdi şey kokusu var...
Tüyler, gagalar ve pençeler. Burası kuş dolu.
- Gerçek kuş mu? - Hayır.
Doldurulmuş. Yıllar önce ölmüşler yani.
Ama ziyarete geleceğini bildiğim için
onları hayata döndüreyim dedim.
Bununla.
[kayıttan kuş sesleri gelir]
Baba, canlı onlar.
Neredeyse. Sadece şarkıları canlı.
Her şeyin sesi vardır, sadece dinlemek gerek.
[kuşlar ötmeye devam eder]
Dinle.
[hüzünlü müzik çalar]
Ve artık kulaklar bayram ettiğine göre
şimdi eller bayram etsin.
Buna daha önce dokunmuştun. Ne olduğunu hatırlıyor musun?
Burası okul değil ki ama.
[güler] Her şey okuldur.
- Senin için değil. - Özellikle de benim için.
Zümrüt mü?
Bravo.
Bak işte Marie, sen görsen de görmesen de
dünya hâlâ aynı dünya.
Parmakların senin gözlerin.
Senin tam on parmağın var. Çoğu insanda sadece iki göz olur.
Bu yüzden onlardan beş kat ileridesin. Çünkü beş kere iki...
- On. - Evet!
Elmas da var mı?
Ah, olmaz mı?
Dokunması çok güzel.
Sen de çok güzelsin.
Doğum günün kutlu olsun Marie.
Ne yani? Koskoca müzedeki en değerli şey bu mu?
Hayır.
Diğerlerinin toplamından çok daha değerli olan bir taş daha var canım.
İsmi Alev Denizi.
Getirir misin?
Ah, buna izin vermiyorlar.
- [fısıldar] Neden izin vermiyorlar? - Ah...
Çünkü kasanın başka bir bölümündeki kendi kasasında.
Her neyse, bak.
Öğle yemeği vakti geldi.
Yani bunun ne anlamı var, biliyorsun, değil mi?
[fısıldar] Pasta yiyeceğiz.
Bir sürü pasta.
Ve sen.
Neden Alev Denizi'ne dokunmama izin verilmiyor?
Nerede yemek istersin Marie?
Baba, neden? Sen söyleyene kadar yemeyeceğim.
Hiç vazgeçmiyorsun, değil mi? Pekâlâ.
Saçma bir efsane var Marie.
Efsaneye göre
Alev Denizi dedikleri taş lanetliymiş.
Bu kadar.
Dahası da var. Sesinden saklandığını anlıyorum baba.
Anlat bana.
- [iç çeker] - Lütfen.
Efsane, insanların doğru olmayan şeylere inandığı bir zamandan.
Efsaneye göre taşa her kim dokunursa o da lanetlenirmiş.
Lanet ne peki?
Ah... Lanet şu.
Taşa dokunan kişinin sevdiği biri korkunç bir talihsizlik yaşayacak.
Ama eğer taşın sahibi olursa o zaman da asla ölmeyecek.
Yani fiziksel olarak imkânsız olan bu iki şeyden anlayabileceğin gibi
efsane tek kelimeyle saçma.
Sen Alev Denizi'ne dokundun mu peki?
Gel Marie, yemek yiyelim.
Evet.
ST. MALO AĞUSTOS 1944
Ekmek.
Tel.
[inler]
[uzaktan bağırışlar gelir]
[kadın] Buraya bak!
Kapıları açın da biz de gidelim bari!
Yiyecek bir şey kalmadı!
Hepimizin sizinle kızarmasını mı istiyorsunuz sizi Nazi piçleri?
[köpek havlar]
Merhaba.
[erkek] Bugün burada ekmek yok.
Bugün hiçbir yerde ekmek yok. Marie!
Seni göreceğimden emin değildim.
Mösyö Caron, ben çok acıktım. Hiç ekmeğiniz kaldı mı?
Paran sende kalsın.
Sadece bayat, artık ekmeğim var ama senin olsun.
- Al lütfen. - Teşekkür ederim.
Ayrıca dün gece radyoda mesajınızı dinleyen biri daha var.
Marie.
Etienne amca.
Geldin demek.
Bizimle ekmeğini bölüşmek için dua ettiğini duydum.
Ekmek az ama ben buradayım.
- Nerede buluşacağımı çok zekice söyledin. - Nerelerdeydin?
[iç çeker] Çalışıyordum canım.
Bizi kurtarmaya gelen Amerikalılar ve İngilizler için
önemli işler yapıyordum.
Ama maalesef Almanların dikkatini çektim sanırım
ve eve dönseydim seni tehlikeye atmış olurdum.
Yayınlar devam mı yani?
Tabii ki, babamın bana verdiği kitapla yapıyorum.
Okumanı söylediğim sayfaları mı?
Evet, 16'ncı bölüm.
Sanırım artık sadece Jules Verne okumadığını biliyorsundur.
Savaşın kazanılmasına yardımcı olacak şifreli mesajlar gönderiyorsun.
Şimdi birkaç bölüm atlayıp 20. bölüme geç ve birinci sayfayı oku.
Sonra 21. bölüme geçip ikinci sayfayı oku.
Yirmi, sonra yirmi bir, birinci ve ikinci.
- Sen artık eve git, çabuk. - [iç çeker]
Çok haklı. Burası hiç de güvenli değil.
Kasabada bilgi karşılığında yiyecek ve para teklif eden bir Alman subayı var.
Seni soruşturuyormuş Marie.
- Beni mi? - Marie'yi ne yapacakmış o subay?
Bilmiyorum. Kimse bilmiyor.
Ama şimdiye kadar kimse konuşmadı.
- Eve gittiğinde kapıları kilitle, olur mu? - Kilitlerim.
Bu gece daha fazla bombardıman olacak.
[inler]
Ne yapıyorsun asker?
Yağmacılar vurulacak.
Onbaşı Werner Pfennig komutanım.
Ben, Wehrmacht telsiz gözetleme birimindenim.
Birliğim yasa dışı radyo yayınlarını tespit etmek üzere
Saint-Malo'ya gönderildi.
Dün gece alıcı vericim hasar gördü.
Devam edebilmem için tel gerekiyor komutanım.
[hafif müzik çalar]
Ne kadar da zayıfsın.
Bunu görmüş müydün?
Amerikalılar "Saint-Malo'yu terk etmelisiniz" yazan
Fransızca broşürler attı.
Anlıyorum.
Birliğine kimsenin ayrılmayacağını
ya da ayrılmasına izin verilmeyeceğini söyle.
Son adamımıza kadar Saint-Malo'dayız.
Birliğimdeki herkes öldü komutanım.
Kalan tek kişi benim.
Nerede konaklıyorsun?
Arılar Oteli'nde.
- Concord Meydanı. - Hı hı.
Görevin çok önemli.
Yardım etmek için her şeyi yaparım.
[inler]
[kadın] Unutmayın çocuklar,
Werner bu radyo aletini başkalarının çöpe attığı şeylerden
kendi başına yaptı.
Bazen insanlar işlerine yaramayan
ama başkaları için değerli olan şeyleri atar.
Werner ve sizler de benim için çok değerlisiniz.
Bunu ona kimse öğretmedi.
[iç çeker] Werner deha, sebat ve kitaplardan aldığı parçaların
bir karışımı.
Eğer işe yararsa küçük bir mucize olacak.
Hazır mı peki Werner?
Umarım hazırdır Frau Elena.
O zaman aç bakalım.
[radyo parazitleri]
[cızırtılar]
[radyoda klasik müzik çalar]
[klasik müzik yükselir]
[radyo parazitleri]
[radyodaki erkek] Lambert ışığıysa
ışığın tüm yönlere eşit olarak yayıldığı ve...
Gitsene, kızlara izin yok.
Sus. Ben senin kardeşinim. Ne buldun öyle?
Baksana, bütün dünyayı buldum Jutta.
Viyana 65, Dresden 88 ve Londra da 100.
Ama gece geç saatlerde Fransa'dan bu yayını yakaladım.
Kısa dalga 13.10.
En şaşırtıcı olan profesör.
Ve hep en şaşırtıcı şeyleri söylüyor.
[profesör] Yeni teknolojilerle birlikte
beyin işleyişimizi daha iyi anlayabileceğiz
ve belki de bir gün beynin o muhteşem yapısını...
[inler] Ama bu yasak.
Eğer dinlersen öğrenirsin.
[profesör] İnsan beyni tamamen karanlığa kilitlenmiştir.
Belki de Lambert ışığının gizemi gibi
insan beyninin de daha fazla keşfedilmeyi bekleyen
birçok sırrı vardır.
Beyniniz kafatasınızın içinde berrak bir sıvı içinde yüzer.
Asla ışığa maruz kalmaz.
Yine de bu karanlıkta beynin inşa ettiği dünya ışıkla doludur.
Renk ve hareketle doludur.
Belki de var olan en karmaşık nesne,
evrenin içinde döndüğü ıslak, bir kilogramlık bir organdan söz ediyorum.
Pıst.
Peki çocuklar, bir ışık kıvılcımı olmadan...
Çok geç oldu Marie.
[Marie] Sadece geç saatlerde yayın yapıyor.
Kim canım?
Profesör. Karanlığı ve ışığı açıklıyor.
Çok harikuladeymiş. Ama geç oldu ve yarın okulun var canım.
Yani biraz dinlenme zamanı, hadi.
- Tamam. - Ah.
İyi geceler hayatım.
Profesör en önemli ışığın aslında göremediğiniz ışık olduğunu söylüyor.
Bu ne demek peki?
Sen engel olmasaydın bunu öğrenecektim baba.
Eğer olur da sana açıklarsa sabah sen de bana açıklarsın belki.
[profesör] ...insanlık için...
On dakika daha.
...sonsuz faydalar sağlayabilir.
Evrendeki tüm ışığın on trilyonda biri gözlerimiz tarafından görülebilir.
Ve tamamen karanlıkta bile zihninizin içinde hâlâ ışık bulunuyor.
[Marie] Profesör, benim zihnimin içinde hâlâ ışık var.
[hüzünlü müzik çalar]
Bayanlar ve baylar,
bugünkü yayınıma başlamadan önce size söylemek istediğim bir şey var.
Kendi yüreğimden gelen bir şey.
Bundan yıllar önce
muazzam bir profesör çocuklara kendi bilgeliğini aktarırdı.
Tam da bu frekansta hem de.
Avrupa'nın dört bir yanındaki çocuklarla konuşurdu.
Ve konuşurken her zaman aynı parçayı çalardı.
O parça buydu.
[hafif piyano müziği çalar]
[Marie] Bu aptal karanlık zamanda
ve bu gülünç yaşlı adamların şehirleri istila ettiği,
zorba çocukların oyuncakları çaldığı gibi tüm kasabaları çaldığı bu zamanda
dedim ki "Profesörün söylediği bazı şeyleri hatırlamaya çalışmalıyım."
Paylaşmalıyım da.
Çünkü o hep ama hep ışıktan söz ederdi.
Ben profesör kadar iyi konuşamıyorum ama bir deneyeceğim.
Dediğine göre kömür, odun kömürü ya da turba kömürü yaktığınızda
ortaya çıkan ışık ...
Dediğine göre bir kömür parçasından çıkan ışık...
...aslında güneş ışığıymış.
Mesele şu ki ışık sonsuza dek sürer.
Bir kömür parçasının içinde bir milyar yıl boyunca.
Ama karanlık... Profesör dedi ki...
[ikisi birden] Ve gerçek şu ki karanlık dahi bir saniye bile sürmez.
Işığı açtığın zaman.
Ve söyleyeceklerim bu kadar.
Jules Verne'in Denizler Altında Yirmi Bin Fersah kitabı.
[subay bağırır] Onbaşı Pfennig!
Buraya gelsene!
Çabuk!
Neden orada saklanıyorsun?
Burası da en az diğerleri kadar iyi bir sığınak.
Hımm...
Şu andan itibaren buradasın. Işıkta.
- Seni görebileceğimiz yerde. - Emredersiniz.
Nihayet teyit ettik.
Dün gece Saint-Malo'da meydana gelen bombardıman...
...rastgele değildi.
Yani hedefi belliydi.
Adamlar mevzilerimizi muazzam bir isabetle vuruyorlar.
Birileri onlara bilgi veriyor.
Şimdi söyle bakalım,
şehir duvarları dâhilinde herhangi bir radyo yayını tespit ettin mi?
Hayır komutanım.
Görünüşte zararsız olan mesajlar bile
şifreli bilgiler içerebilir. Öyle değil mi?
Evet komutanım. Şifre kırma konusunda da eğitimliyim.
Berlin'deki Nasyonal Siyasi Eğitim Enstitüsü'nde
sınıf birincisiydim.
Ve oradaki enstitü Almanya'nın en iyisidir.
Evet! Çavuş Schmidt de Berlin'deki enstitüdeydi.
O da birincisiydi. 1942 miydi? Evet.
Schmidt, Paris'ten yeni geldi.
"Birliğimdekiler öldü" demiştin.
Schmidt bundan böyle sana eşlik edecek ve çalışmalarında yardımcı olacak.
Saint-Malo şehir sınırları içinde
herhangi bir radyo yayını ekipmanının bulundurulmasının cezası ölümdür.
Emredersiniz.
Bundan sonra
sokakta bulduğun tellere falan da gerek yok.
Evet, sağ olun komutanım.
Heil Hitler.
Bir şey içer misin?
Savaşı kazanmak istemiyor musun? Yüzbaşıyı duydun.
Koordinatlarımızı yayımlayan kişiyi bulmalıyız.
Hey Pfennig! Ben senin üstünüm ve görev başında içki içmen yasak.
Beni duyuyor musun?
Bana enstitü günlerini anlatsana.
[gerilim müziği çalar]
[gramofondan müzik çalar]
"We can be friends.
I hope we can soon be..."
[kapı açılır]
[subay nefes verir]
Gelecekteki mutlu günler için mi hazırlanıyorsun?
Bir zamanlar mesleğim çiçek kesmek ve düzenlemekti.
Umarım bir gün yine öyle olur.
Şimdilik asıl mesele tüm ulusları ve kültürleri kucaklamak.
On frank.
Hayır, yo, yo. Ziyaretimin amacı bu değil ki.
Artık seksle ilgilenmiyorum.
Çok ciddi bir durum için
çok ciddi ilaçlar almam gerekiyor da ondan.
Doğrusu libidomu kaybetmek
bir delinin zincirlerinden kurtulması gibi oldu.
Otur.
Lütfen, oturun.
Belli başlı bir kızı bulmak için
Saint-Malo'da bulunan bir Alman subayı hakkında
şehirde söylentiler duymuş olabilirsin.
Ama şimdi savaşın sonucu oldukça muğlak olduğundan
insanların bana bilgi vermesini sağlamakta zorlanıyorum.
Kimse sonucun muğlak olduğunu düşünmüyor.
Amerikalılar bir saat içinde daha fazla bomba atacak.
İnsanların bu kızı koruma şeklinden
ailesinin bir şekilde direnişe dâhil olduğunu düşünmeye başlıyorum.
Babası ve Etienne adında bir amca.
Sanırım casusmuş.
Uyanırım, çalışırım, uyurum.
İnsanlar artık benden daha çok direnişten korkuyorlar.
Bu yüzden bana bir şey anlatmıyorlar.
Bu nedenle de soruşturmama basit finansal işlemler konusunda dahi
ahlaki endişe ve düşüncelerden etkilenmeyen biriyle
devam etmeye karar verdim.
Bu kızın adı Marie-Laure LeBlanc.
Kendisi kör ve adresini istiyorum.
Bu görev için pek uygun durumda değilim.
Burgonya şarabıyla morfini karıştırmanı tavsiye etmem.
Ama acelem var.
[duygusal müzik çalar]
- [radyo cızırtısı] - [iç çeker]
Söylemem gereken bir şey daha var. Babama söyleyeceğim.
Baba, seni sadece benim sesimin eşlik ettiği bir yerde hayal ediyorum.
Seni yalnız bırakamam.
Sonsuza dek seninle konuşacağıma dair söz verdim.
Ve konuşacağım da.
Seninle konuşacağım, umut için bir sebep vereceğim.
[araba sesi]
[Schmidt inler]
Bir şey var mı?
Hayır.
Sıra bende. Sen biraz uyu.
Ben... Ben pek uyumam. Hep böyleydim. İstersen vardiyanı alabilirim.
"Sıra bende" dedim.
Uyuyup uyumaman da sikimde değil.
Bu ne? Hiçbir şey duymamana şaşmamalı. Elektrik kablosu gevşemiş. Of ya!
Evet ama bunu senden emin olmak için yaptım.
Vericiler hakkındaki bilgini tartmam lazımdı.
Neden bahsediyorsun?
Açıkçası seni Nasyonal Enstitü'de gördüğümü hatırlamıyorum.
Subaya 1942 mezunu olduğunu söylemişsin.
1942'de kimin sınıf birincisi olduğunu bilirim ve o, sen değildin.
Birinci değildim, ne olmuş?
Ben seni hiç hatırlamıyorum.
Ne kadar...
Ne kadar orada kaldın?
Nasyonal Enstitü seçkin bir okuldur.
Giriş yapanların yüzde 63'ü sonunu getiremez.
Hakkında bir fikrim var Schmidt.
Sen o yüzde 63'tensin.
Yani bütün bu kaos, yakılan belgeler,
subayların duymak istediği şeyleri söyleyen ezikler.
Bana bak Bay Altmış Üç.
- Ya yalan söyleyecektim ya da Doğu'ya... - Buz kestim!
Dövüldüm! O sıçtığımın okulunda yarı baygın koşturdum!
Ve takdirnamemi hak ettim.
Kumandanla da hâlâ yazışıyorum.
Ve onun tek bir kelimesiyle
hemen Doğu'ya gidersin.
Şimdi, sen ve ben
bir kadeh Schnapps içeceğiz.
Führer'in şerefine.
Sonra da eşit insanlar olarak oturacağız.
Ben... Ben içki içmem.
Evet. Evet, içersin.
Führer'e içelim.
Ve gerçeğe.
Dinlediğiniz için sağ olun.
Bu akşamki yayınımızın sonuna geldik.
[duygusal müzik çalar]
[uzaktan köpek havlar]
[Schmidt öğürür ve öksürür]
İnsanlar bunu kutlama için mi içiyor?
Olamaz.
Enstitü'de gerçekten ne kadar dayandın?
İki hafta.
İki vahşi domuz avı.
İkisinde de o yaban domuzu bendim.
Kumandan Bastian'ı tanıyordun, değil mi?
Kurallarını hatırlıyorum.
Saldırı parkurunu en son bitiren
on saniye önde başlar.
On saniye benim için yeterli değildi.
İki seferde de yakalandım.
Ya aslan gibi ölürsün
ya da kuyruğunu kıstırıp rezil olup gidersin.
Enstitü'de bize böyle öğretmediler mi?
Okuldan atıldığımdan beri babam benimle konuşmadı.
[dışarıdan araç geçer]
[uzaktan gelen erkek bağırışları]
Ben kuyruğumu kıstırdım.
Ama aptal değilim.
Bir sırrım var.
Senin de bir sırrın var.
Radyoyu açtığımda biri yayın yapıyordu.
Kim?
[gerilim müziği çalar]
Alıcı vericide kısa dalga 13.10 yazıyordu.
Nedir o?
Bu... Bu çocukluğumdan beri dinlediğim bir frekans.
Bir profesör vardı. Bize gerçekleri anlatırdı.
Herkes fikir verirken o gerçekleri söylerdi.
"Gözlerinizi açın ve ölmeden önce onlarla ne yapabileceğinize bakın" derdi.
Ve bunu yapmaya çalıştım.
Ama gördüklerimin çoğunu unutmayı tercih ederim.
Telsiz operatörü olduğumdan beri yüzlerce frekans buldum
ve alıcı vericilerin yerini tespit ettim.
Ve SS'lerin vurduğunu gördüm.
Telsizle yayın yapan İmparatorluk düşmanlarının vurulduğunu.
Evet.
Bunun için eğitilmiştim.
Ama yalnız olduğumda...
...nerede olursam olayım
kısa dalga 13.10'u bir denerim.
Bu frekansta hep sessizlik vardı. Saint Malo'ya varana kadar.
Kitap okuyan bir kız duydum.
Ne kızı?
Bilmiyorum.
Belki de profesörün kızı.
Belki de benim gibi eskiden onu dinleyen başka biri.
Belki bizim yaşlardadır. Şey demiştir...
Eğer frekansı açarsam
ve tıpkı profesörün yaptığı gibi
insanlara mantıklı şeyler söyleyip edebiyat konuşursam
belki bu yaşlı adamın savaş çılgınlığı da biter.
O kız her kimse
bence iyi biri.
Bence iyi niyetli biri.
Yani...
Senin sırrını biliyorum.
Ama yine de sana güvenemem.
Ben Doğu'ya gidemem.
Savaştayız.
Elli milyona bir ceset daha eklenecek.
- Üzgünüm Werner... - Kızı bulacak mısın?
Görevimi yapacağım.
Dedikleri gibi. "Ya aslan gibi ölürsün
ya da kuyruğunu kıstırıp rezil olup gidersin."
Lütfen. Yapma bunu.
Asıl kısa dalga 13.10'a bunu yapamam.
Lütfen...
[Schmidt düşer]
[gerilim müziği çalar]
[subay] Merhaba Marie.
Adresini bir türlü bulamadım.
Neyse ki biri bana eskiden babanla buraya geldiğinizi söyledi.
Aç görünüyorsun.
Ama sanırım şu anda Saint Malo'da herkes aç zaten.
Çok... Çok affedersiniz, gitmeliyim. Amcam bekliyor da...
- Marie... - Lütfen! Lütfen!
Kimsin sen?
Sana zarar vermek istemeyen biri. Tabii istediğimi verirsen.
Ne istiyorsun ki?
[patlama sesleri]
Bu savaş, bu çılgınlık, tüm bu canlar bana hiçbir şey ifade etmiyor.
Ben yaşamak istiyorum.
Ve bence bana yardım edebilirsin.
Nasıl yardımcı olabilirim ki?
Şu baban, bir zamanlar Paris'teki müzede çalışıyordu, değil mi?
Kendisinin gözetiminde birçok değerli taş vardı.
Ama çok özel bir taş vardı.
Görme yetisi harika bir şey.
Bahsi geçen taşı bildiğini görebiliyorum.
Taşın ismi Alev Denizi.
Efsane her hastalığı iyileştirir diyor.
Ve ona sahip olan kişi sonsuza dek yaşarmış.
Babam bana efsaneyi anlatmıştı.
Ama bu... Bu bir masal. Sadece aptallar inanır buna.
Şey...
Bu aptal, ordunun tahsis ettiği beylik tabancam Walther PPK'i
kılıfından çıkarıyor.
Ve şimdi silahı kafana doğrultuyor.
Sen ve baban savaş patlak verdiğinde Paris'ten kaçtınız
ve Nazilerin eline geçmesin diye de yanınıza birçok mücevher aldınız.
Benim elmas ya da safirlerle ilişkim olmaz.
[müzik yükselir]
Ben sadece Alev Denizi'yle ilgileniyorum ki bence baban onu sana bıraktı.
Marie-Laure... Bana yerini söylemeni istiyorum.
On saniyen var.
- Bilmiyorum... - On.
Dokuz,
sekiz,
yedi...
Konuş Marie!
Babam taştan çok önce bahsetmişti!
- Altı... - Burada olacağını mı sanıyordun ki?
- Beş... - Nerede olduğunu bilmiyorum! Bilmiyorum!
Dört...
[profesör] Ve ışıkların en önemlisi de ...
- Üç... - Yerini bilmiyorum dedim!
- İki... - Bilmiyorum ki!
[profesör] ...göremediğimiz ışıktır.
[silah patlar]
[duygusal müzik çalar]
[müzik biter]