ST. MALO NAZİ İŞGALİ ALTINDAKİ FRANSA, AĞUSTOS 1944
ABD ORDUSU HAVA KUVVETLERİ 565. BOMBARDIMAN UÇAĞI FİLOSU
Baba? Etienne amca?
Beni duyuyorsanız lütfen eve dönün.
Bombalar yağmaya başladı.
Galiba Amerikalılar en sonunda bizi kurtarmaya geldiler.
Etienne amca, mesele sadece burada yalnız olmam değil.
Seni çok merak ediyorum.
Güya bir saatliğine gidecektin ama aradan günler geçti.
Alman askerlerinden saklanıyorsan bombalardan faydalanıp eve dön.
Ve baba...
Güya altı günlüğüne gidecektin...
Bir yılı geçti.
Dünyanın hangi köşesinde olursan ol,
sesimi duyuyorsan
seni seviyorum.
Şimdi de yayınımı keyif için dinleyenlere,
Jules Verne'ün yazdığı
Denizler Altında Yirmi Bin Fersah'ı okumaya devam edeceğim.
Babam bu kitabı doğum günümde hediye etmişti.
Paris'te barış içinde yaşadığımız zamanlarda.
"Okyanusun muazzam derinlikleri bizim için meçhuldür.
Ölçümler orayı kapsamaz.
O uzak derinliklerde gelip geçen şeylerden,
su yüzeyinin yirmi veya yirmi beş kilometre altında yaşayan
veya yaşayabilecek olan canlılardan bihaberiz.
Dolayısıyla, şunu itiraf etmeliyim ki..."
ARILAR OTELİ
ALMAN RADYO TAKİP GENEL MERKEZİ
"Gezegenimizde yaşayan muhtelif yaratıkların hepsini ya biliriz
ya da bilmeyiz.
Şayet hepsini bilmiyorsak,
doğa derinliklerinde bizden hâlâ sırlar saklıyorsa
balıkların veya başka cinsten memelilerin varlığını
gönül rahatlığıyla kabul edebiliriz.
Ancak bunun aksine, tüm canlı türlerini bilmiyorsak
söz konusu hayvanı hâlihazırda sınıflandırılmış olan
deniz canlıları arasında aramamız icap eder.
Ve tüm canlıları bilmiyorsak, doğa hâlen sırlar tutuyorsa
o karanlık derinliklerde
her türden yaratığın yaşıyor olabileceğini kabul etmemiz gerekir."
Werner.
Ölmeden son bir içki içelim mi?
Konyak.
İkimizden de yaşlı.
Biz bu yaşa gelemeyeceğiz.
İkimiz de Almanya'yı bir daha göremeyeceğiz.
Hadi iç.
Ölmek üzereyiz Werner
ama sen şu sıçtığımın radyosunu dinliyorsun.
- Ne dinliyorsun ki? - Ben...
Kitap okuyan bir kızı dinliyorum.
Dışarıda bomba düştüğünde radyodan duyuluyor.
Demek ki dinlediğim kız burada.
Burada, Saint-Malo'da.
Bu üniformayı giymeden önce
bir Fransız radyo istasyonunu dinlerdim.
Ne yapardın?
Führer'in kurallarını çiğnedim.
Çocukluğumdan beri dinlediğim birisi vardı.
Adam bir profesördü.
Fransızca öğrendim.
Ve dünya hakkında bir sürü gerçek öğrendim.
Yabancı yayınları dinlemenin cezası ölümdür.
Evet, ne yapayım?
On, bilemedin yüz saniye sonra öleceğiz zaten.
Fransızca öğrendiğim radyo istasyonu kısa dalga bandı 13.10'daydı.
Ukrayna'dan ayrıldığımızdan beri o frekansı açıyorum.
Ve şimdi...
Şimdi, geç vakitlerde frekans canlanıyor
ve bir kız kitap okuyor.
O kızı asla tanıyamayacağım.
Elveda dostum.
Elveda.
Alman bölgesine saldırı onaylandı.
Postayı bırakma vakti.
Bu geceki yayın sona erdi.
Biliyorum, radyoda yayın yapmak beni ölüme götürebilir ama susmayacağım.
Baba, Etienne amca,
güvenliğinize duacıyım. Umarım yarın sabah
eskisi gibi ekmeğimizi bölüşebiliriz.
Ve diğer dinleyenler...
Umarım yarın yine gelirsiniz.
Tabii yarınımız olursa.
BOMBARDIMAN YARIN GECE YARISI SÜRECEK. DERHÂL BÖLGEYİ TERK EDİN.
ANTHONY DOERR'İN ROMANINDAN UYARLANMIŞTIR
GÖREMEDİĞİMİZ TÜM IŞIKLAR
Gel.
Amerikalılar ne diyor, söyle.
Oku bana.
Yarın gece yarısı geri döneceklermiş.
Herkes kentten gitmeliymiş.
Bravo. Demek ki o an geldi çattı. Sonun başlangıcı.
Gitmemizi söylüyorlar ama şehir kapılarını kilitlediniz.
Adiler. Gidemeyelim diye kapıları kapattınız.
Beni suçlama.
Burayı savaşı yönetmeye gelmedim. Ben mücevherciyim.
Benim işim, Avrupa'daki en iyi mücevherleri bulup tespit etmek
ve Führer'e teslim etmek.
Almanya'daki diğer mücevhercilerin neredeyse hepsi Yahudi olduğu için
ve Reich ebedî bilgeliğiyle Avrupa'nın tüm Yahudilerini
gaz odalarında, vurarak, asarak, aç bırakarak öldürmeye azmettiği için...
...ortalıkta bu mesleği icra eden tek kişi benim.
Görev icabı
bu talihsiz şehirdeyim.
İstediğim bir şeye sahip olduğuna inandığım
birini arıyorum.
Bir kız.
Saint-Malo'da olduğunu bildiğim kör bir kız.
Saint-Malo'da olduğunu biliyorum.
Buraya geldiğimde söylediğim gibi,
ben bir düzine istiridye yiyip
bir şişe şarabı bitirene dek zamanın vardı.
Artık şarap içildi, istiridyeler bitti.
Bana Marie-Laure LeBlanc'ın adresini vermek için 10 saniyen daha var.
Tüm kentin
mutlaka tanıdığı
ama kimsenin hatırlayamadığı şu kör kız!
Söyledim ya.
Kimden bahsettiğinizi hiç bilmiyorum.
On...
Dokuz...
Sekiz...
Yedi...
- Altı... - Canın cehenneme.
Dostum, saçmalama.
Zaten cehennemde olduğumuz aşikâr.
Beş...
Dört...
Üç, iki, bir.
Kızı senin yardımın olmadan bulacağım.
Baba, neredesin?
Dinliyorum.
Tamam. Şimdi buraya gel.
- Evlenme teklifi ettim. - Evimiz mi?
Hayır, bizim ev... Biraz daha şuraya gel.
Şık yerlerde oyalanmayalım.
PARİS, FRANSA NİSAN 1934 - ON YIL ÖNCE
Elimizdeki işe odaklanalım.
Elimizdeki. Espri yaptım.
Baba, espri sayılması için komik olması lazım.
Gördün mü? Babanla dalga geçmeye dalıp fıskiyeye düştün.
Şimdi buraya gel bakalım. Baştan başlayalım.
Şimdi unutma, bu biziz. Burası evimiz.
Tamam, şimdi sola git,
ilk sağa dön, evet, dur. Arabaları bekle.
Karşıya geç, sonra da hiç durmadan yürü ve parka gel.
Hangi parka?
Evlilik teklif ettiğim park.
Anlatsana.
Defalarca kez anlattım.
Olsun, yine anlat.
Annem "Evet" dedikten sonra hep duruyorsun ve sessizleşiyorsun.
Marie, bir yolculuğa çıktık ve parkı çoktan arkamızda bıraktık.
Şimdi, bakalım bunu kendi başına yapabiliyor musun.
Paris'te tek başınasın ve babana çok mühim bir mesaj iletmelisin.
Hadi beni bul. Ne yapacaksın?
Önce sağa döneceğim, sonra hiç durmadan yürüyeceğim.
Hayır, öyle değil.
Sola döneceğim ve sonra hiç durmadan yürüyeceğim.
Karşıya geçmeden dur.
Aynen öyle. Peki sonra ne yapacaksın? Hiç durmadan yürüyeceksin...
Hiç durmadan yürüyeceğim...
Hiç durmadan.
"Hiç durmadan" bitti mi?
Evet, bitti. Peki şimdi ne yapıyoruz?
Doğum günüm için bana krep mi ısmarlıyorsun?
Tabii ki. Sıradan bir krep de değil.
Krem şanti soslu çikolatalı krep. Sonra da...
Müzeye gideceğiz.
Hiç durmadan yürüyeceğim, ta ki müzeye ulaşana dek.
Bravo.
Oraya vardığımızda, doğum günün vesilesiyle,
müzede barınan tüm mucizeleri keşfedeceksin.
- Güzel değil mi? - Evet.
Bir dakika. Son gelişimizden sonra değişiklik yapmışsın.
Nereden anladın?
Girdiğimiz ilk oda her zaman kum kokar. Şimdi ise...
Tüy, gaga ve pençe kokuyor. Burası kuş dolu.
Gerçek kuş mu?
Hayır. İçi doldurulmuş. Uzun yıllar önce ölen kuşlar.
Ama ziyarete geleceğini bildiğim için
onları canlandırmaya karar verdim. Bununla.
Baba, onlar canlı.
Öyle sayılır. Şakımaları canlı.
Her şeyin bir sesi vardır. Dinlemen yeterli.
Dinle.
Şimdi de, kulaklarına ziyafet çektirdikten sonra,
ellerini ihya edeceğiz.
Buna daha önce de dokunmuştun. Ne olduğunu hatırlıyor musun?
Hani bu okul değildi?
Her şey okuldur.
- Senin için değil. - Hele ki benim için.
Zümrüt mü?
Bravo.
Bak Marie, sen görsen de görmesen de
dünya aynı dünya.
Parmakların, senin gözlerin.
On tane parmağın var. Çoğu insanın sadece iki gözü vardır.
Demek ki sen onları beşe katlıyorsun çünkü beş kere iki...
On.
- Evet! - Elmas var mı?
Var.
Dokunması çok güzelmiş.
Güzel olan sensin.
İyi ki doğdun Marie.
Müzedeki en değerli şey bu mu?
Hayır.
Diğer hepsinin toplamından daha kıymetli olan bir taş var.
Adı Alev Denizi.
Onu getirir misin?
Bu yasak.
Neden yasak?
Çünkü kasa dairesinin başka bir yerinde, özel bir kasada.
Zaten öğle yemeği vakti geldi.
Yani... Bunun anlamını biliyorsun, değil mi?
Biraz pasta.
Bol bol pasta.
Ve sen.
Alev Denizi'ne dokunmam neden yasak?
Nerede yemek istersin Marie?
Baba, neden? Söylemezsen yemem.
Amma inatçısın. Peki madem.
Bu çok tuhaf bir efsane Marie.
Efsaneye göre, Alev Denizi denen taş lanetliymiş.
Bu kadar.
Devamı var. Sesinden sakladığını anlıyorum.
Anlat bana. Lütfen.
Bu efsane, insanların asılsız hikâyelere inandığı bir döneme ait.
Sözüm ona bu taşa dokunan kişi de lanetlenirmiş.
Peki lanet neymiş?
Taşa dokunacak olursan,
sevdiğin kişi korkunç bir talihsizlik yaşarmış.
Ama taş sende olursa asla ölmezmişsin.
Yani, fiziksel açıdan imkânsız olan
bu iki şeyden görebildiğin gibi,
bu efsane saçmalıktan ibaret.
Sen Alev Denizi'ne hiç dokundun mu?
Hadi Marie, yemek yiyelim.
ST. MALO AĞUSTOS 1944
Ekmek.
Tel.
Hey.
Neden kapıları açıp gitmemize izin vermiyorsunuz?
Yiyeceğimiz yok.
Bizi de kendinizle beraber yakacaksınız şerefsiz Naziler!
Merhaba.
Bugün ekmek yok.
Bugün hiçbir yerde ekmek yok.
Marie...
Seni ne zaman görürüm, bilmiyordum.
Mösyö Caron, çok açım. Hiç ekmek kaldı mı?
Paran sende kalsın.
Sadece bayat artıklar var ama alabilirsin.
- Al. - Teşekkürler.
Bir de dün akşam radyoda mesajını duyan biri var.
Marie.
Etienne amca.
Geldin demek.
Ekmeğimizi bölüşmemiz için dua ettiğini duydum.
Ekmek az ama ben buradayım.
- Buluşma yerimizi çok zekice ilettin. - Neredeydin?
Çalışmakla meşguldüm. Bizi özgürleştirmeye gelen
Amerikalılar ve İngilizler için önemli işler yapıyorum.
Ama korkarım ki Almanların dikkatini çektim.
Eve dönseydim seni epey tehlikeye atardım.
Hâlâ yayın yapıyor musun?
Tabii. Babamın verdiği kitabı okuyorum.
İyi. Söylediğim sayfaları mı?
Evet, Bölüm 16.
Bence sadece Jules Verne'ü okumadığını biliyorsun artık.
Savaşı kazanmamıza yardım edecek olan şifreli mesajlar yolluyorsun.
Şimdi, doğruca Bölüm 20'ye atlamanı istiyorum.
İlk sayfayı oku, Bölüm 21'e geç ve ikinci sayfayı oku.
20, sonra 21, birinci ve ikinci.
Elini çabuk tutup eve dön.
Doğru söylüyor. Dışarısı güvenli değil.
Kentte bir Alman askeri, bilgi karşılığında
yiyecek ve para veriyor.
Seni soruyor Marie.
- Beni mi? - Ne bilmek istiyor?
Bilmiyorum. Kimse bilmiyor.
Ama şimdiye dek kimse konuşmadı.
Tamam. Eve döndüğünde kapıları kilitle, olur mu?
- Tamam. - Bu gece hava akınları yapılacak.
Ne yapıyorsun asker?
Yağmacılar vuruluyor.
Onbaşı Werner Pfennig efendim.
Wehrmacht radyo takip birimindenim.
Kaçak radyo yayınlarını saptamak için Saint-Malo'ya sevk edildik.
Dün cihazım bozuldu. İşimi yapmak için tel arıyorum efendim.
Çok güçsüzsün.
Bunu gördün mü?
Dün Amerikalılar Fransızca bildiriler yağdırdı.
Saint-Malo'nun boşaltılması için.
Gördüm.
Birliğine söyle, kimse bir yere gitmiyor. Gitmek yasak.
Son adamımıza kadar Saint-Malo'dayız.
Birliğimdekiler öldü efendim.
Ben sonuncuyum.
Nerede kalıyorsun?
Arılar Oteli,
Concorde Meydanı.
Önemli bir görevin var.
Mümkün mertebe yardım edeceğim.
Unutmayın çocuklar, Werner bu radyoyu kendi kendine,
insanların attığı şeylerden yaptı.
İnsanlar sık sık işlerine yaramayan şeyleri atar
ama bunlar başkaları için kıymetlidir.
Werner ve siz de öyle kıymetlisiniz.
VIKTORIASTRASSE YETİMHANESİ ESSEN, ALMANYA - 1934
Bunu kimseden öğrenmedi.
Werner, deha, azim ve kitaplardaki bilgilerin bir bileşimi.
Çalışırsa resmen mucize olacak.
Hazır mı Werner?
Öyle umuyorum Frau Elena.
O zaman aç.
Yakılmakta olan bir parça kömürden yayılan parlak ışık...
Kızların girmesi yasak.
Sus. Ben kardeşinim. Ne buldun?
Bütün dünyayı buldum Jutta.
Viyana 65. Dresden 88. Londra 100.
Ama gece geç vakitte, Fransa'dan bunu alıyorum.
Kısa dalga 13.10.
Çok muhteşem bir profesör.
Öyle muhteşem şeyler söylüyor ki.
İnsan beyni, zifirî karanlığa hapsolmuştur.
Bu yasak.
Dinlersen öğrenirsin.
Beyniniz kafatasınızın içindeki berrak sıvıda süzülür, hep karanlıktadır.
Gelgelelim, bu karanlıkta beynin kurduğu dünya apaydınlıktır.
Renk ve hareketle dolup taşar.
Belki de dünyadaki en karmaşık şey,
içinde evrenin dönedurduğu bir kilo ağırlığındaki bu ıslak şeydir.
Peki çocuklar, tek bir ışık olmadan yaşayan beyin,
nasıl bize apaydınlık bir dünya kurar?
Çok geç oldu Marie.
Sadece geç saatlerde yayın yapıyor.
Kim?
Karanlığı ve ışığı anlatan profesör.
Çok ilginç ama geç oldu. Yarın okulun var.
- Artık biraz dinlenmen gerek. - Tamam.
İyi geceler tatlım.
Dediğine göre, en önemli ışık göremediğin ışıkmış.
Ne demek bu?
İşte, araya girmeseydin öğrenecektim.
Profesör bunu anlatırsa
sen de sabah bana anlatırsın belki.
On dakika daha.
Gözlerimiz evrendeki tüm ışığın 10 trilyonda birini görebilir.
Zifirî karanlıkta bile zihninizde hâlâ ışık vardır.
Profesör, zihnimde hâlâ ışık var.
Hanımlar beyler,
bugünkü yayınıma başlamadan evvel bir şey söylemem gerek.
Kalbimden kopan bir şey.
Uzun yıllar önce,
büyük bir profesör bu frekansta
çocuklara bilgece sözler aktarırdı.
Avrupa'nın her yanındaki çocuklara seslenirdi.
Konuşurken daima aynı müziği çalardı.
İşte bunu.
Karanlığın hüküm sürdüğü bu zamanda,
rezil yaşlı adamların şehirleri işgal ettiği
ve oyuncak çalan zorba çocuklar misali koskoca kentleri çaldığı bu zamanda
Profesör'ün söylediği bazı şeyleri hatırlamaya çalışmak
ve paylaşmak istedim.
Çünkü o daima ışıktan bahsederdi.
Profesör'ün o zamanlar yaptığı gibi güzel konuşamasam da deneyeceğim.
Profesör'ün dediğine göre, kömür, füzen veya turba yaktığınızda
çıkan ışık...
Bir kömür parçasından aldığınız ışık
aslında güneş ışığıdır.
Mesele şu... Işık ebediyen sürer.
Kömür parçasının içinde bir milyar yıl boyunca yaşar.
Fakat karanlık, Profesör'ün söylediğine göre...
Karanlık, ışığı açtığınız zaman
bir saniye bile yaşayamaz.
Söyleyeceklerim bu kadar.
Jules Verne'ün Denizler Altında Yirmi Bin Fersah'ı.
Onbaşı Pfennig!
Hemen gel!
Yürü!
Neden orada saklanıyorsun?
Diğer sığınaklardan eksik yanı yok efendim.
Bundan böyle yukarıda çalışacaksın. Aydınlıkta.
Gözümüzün önünde ol.
Emredersiniz.
Dün geceki Saint-Malo bombardımanının rastgele olmadığı...
...az evvel doğrulandı.
Hedef gözeterek atmışlar.
Mevzilerimizi neredeyse hiç ıskalamadan vuruyorlar.
Birisi onlara bilgi veriyor.
Şehir duvarlarının içinde radyo iletimi tespit ettin mi?
Hayır efendim.
Dıştan zararsız görünen mesajlar bile şifreli bilgiler içerebilir.
Evet efendim. Şifre kırma eğitimi de aldım.
Berlin'de bulunan
Nasyonal Siyasal Eğitim Enstitüsü'nde sınıf birincisiydim.
Berlin'deki enstitü Almanya'nın en iyisidir.
Evet. Çavuş Schmidt de Berlin'deki enstitüden mezun.
1942'de sınıf birincisiydi, değil mi?
Schmidt Paris'ten yeni geldi.
Birliğinden kimse kalmamıştı.
Schmidt bundan böyle sana eşlik edecek ve işlerinde yardımcı olacak.
Saint-Malo şehrinin sınırları içerisinde
radyo yayını teçhizatı bulundurmanın cezası ölümdür.
Evet efendim.
Bundan böyle, atılmış tel parçalarından medet ummana gerek yok.
Evet efendim. Teşekkürler.
Heil Hitler.
Bir şey içer misin?
Kazanmamızı istiyor musun?
Yüzbaşı'yı duydun.
Konumumuzu yayınlayan şahsı bulmamız gerek.
Pfennig, benim rütbem senden yüksek. Görev başında içki içemezsin.
Duydun mu?
Enstitüdeki günlerini anlatsana.
"Arkadaş olabiliriz.
Umarım yakında..."
Gelecek güzel günlere hazırlık olsa gerek.
Bir zamanlar mesleğim çiçekleri kesip düzenlemekti.
Umarım bir gün buna devam ederim.
Şimdilik mesleğim her millete ve kültüre kucak açmak.
10 frank.
Hayır. Ziyaretimin amacı bu değil.
Artık seksle ilgilenmiyorum.
Çok ağır bir rahatsızlık nedeniyle çok ağır bir ilaç kullanıyorum.
İşin aslı, libidomu kaybetmek
beni zincirleyen bir deliden kurtulmaya benziyor.
Otur.
Lütfen otur.
Bir kızı bulmak amacıyla Saint-Malo'ya gelen
bir Alman askerinden bahsedildiğini duymuşsundur.
Fakat savaşın sonucu son derece muğlak olduğundan,
insanlardan bilgi alma konusunda zorluk yaşıyorum.
İnsanlara göre sonuç muğlak falan değil.
Amerikalılar bir saat içinde yine bomba yağdıracak.
İnsanlar bu kızı koruduğuna göre,
kızın ailesinin şu veya bu şekilde direnişe katıldığını tahmin ediyorum.
Babası, Etienne denen amcası.
Bir tür casus...
Ben uyanırım, çalışırım, uyurum.
İnsanlar artık benden ziyade direnişten korkar oldu.
Ser verip sır vermiyorlar.
Bu nedenle, dolambaçsız finansal işlemleri
ahlaki yargılarla karıştırmayan birine
sorular yöneltmeye karar verdim.
Kızın adı Marie-Laure LeBlanc.
Kör. Onun adresine ihtiyacım var.
Bu görev için pek ideal bir durumda değilim.
Beaujolais şarabıyla morfini karıştırmanı tavsiye etmem.
Ama acelem var.
Babama son bir şey daha söylemem gerek.
Baba, sana sadece sesimin eşlik ettiği bir yerde olduğunu hayal ediyorum.
Seni yalnız bırakamam.
Daima seninle konuşacağıma söz verdim.
Ve bunu yapacağım.
Seninle konuşacağım, umudunu koruman için bir neden vereceğim.
Bir şey var mı?
Hayır.
Sıra bende. Biraz uyu.
Ben pek uyumam. Huyum değil. İstersen nöbetini devralayım.
Sıra bende dedim.
Uyuyup uyumaman umurumda bile değil.
Kahretsin. Tabii bir şey duymazsın. Güç kablosu gevşemiş. Tanrım.
Biliyor musun? Seni sınamak için yaptım.
Radyo cihazları hakkında ne bildiğini görmek için.
Ne söylemeye çalışıyorsun?
Diyorum ki, seni Nasyonal Enstitü'de hiç görmedim.
1942 yılında mezun olduğunu söylemişsin.
O yılın sınıf birincisini hatırlıyorum ve o kişi sen değildin.
Sınıf birincisi değilsem ne olmuş?
Seni hiç hatırlamıyorum.
Orada ne kadar kaldın?
Nasyonal Enstitü seçkin bir okuldur. Alınanların yüzde 63'ü tutunamaz.
Seninle ilgili bir tahminim var Schmidt.
Sen o 63'e dâhilsin.
Demek istediğim, bu kargaşa içinde, evraklar yakılmışken,
reddedilen tipler komutanlara bir ton maval okuyor.
Bana bak Bay Altmış Üç.
Beni doğuya göndereceklerdi.
Buz tuttum...
O sıçtığımın okulunda ölümüne dayak yedim, tükendim.
Takdirimi bileğimin hakkıyla aldım.
Komutanla hâlâ temasım var.
Onun tek sözüne bakar...
Kendini doğuda bulursun.
Şimdi sen ve ben
Schnapps kadehlerimizi Führer'in şerefine kaldıracağız.
Sonra da iki dost olarak oturacağız.
Ben içmem.
Evet. Evet, içersin.
Führer'e.
Ve gerçeğe.
Dinlediğiniz için teşekkürler.
Bu geceki yayının sonuna geldik.
İnsanlar kutlama yapmak için bunu mu içiyor? Tanrım.
Enstitü'de ne kadar dayandın?
İki hafta.
İki yaban domuzu avı.
İkisinde de yaban domuzu bendim.
Komutan Bastian'ı tanıyor muydun?
Onun kurallarını hatırlıyorum.
Taarruz parkurunu en son bitiren
10 saniye önden başlar.
On saniye bana yetmiyordu.
İki seferde de yakalandım.
Ya aslan gibi ölürsün ya da dökülen süt gibi ziyan olursun.
Enstitü'de bize bunu öğretmediler mi?
Okuldan atıldığımdan beri babam benimle konuşmadı.
Ben ziyan olan sütüm.
Ama budala değilim.
Bir sırrım var.
Senin de bir sırrın var.
Radyoyu açtığımda biri yayın yapıyordu.
Kimdi o?
Cihaz, kısa dalga 13.10'u gösteriyordu.
O ne?
Çocukluğumdan beri dinlediğim bir frekans.
Bir profesör vardı. Gerçekleri anlatırdı.
Oysa diğer herkes bize fikrini aktarırdı.
Derdi ki, "Gözlerinizi açın
ve ebediyen kapanmadan önce görebildiğinizi görün."
Ben de öyle yapmaya çalıştım.
Ama gördüklerimin çoğunu unutmayı yeğlerim.
Radyo operatörü olunca
yüzlerce frekans buldum ve cihazların konumunu saptadım.
SS'i gördüm...
O radyoları kullanan Reich düşmanlarını vurduğunu gördün.
Evet.
Ben de böyle eğitilmiştim.
Ama yalnız olduğumda...
Nerede olursam olayım
kısa dalga 13.10'u dinlerim.
Hep sessizdi. Ta ki ben Saint-Malo'ya gelene dek.
Derken, kitap okuyan bir kız duydum.
Kim?
Bilmiyorum.
Belki de Profesör'ün kızıdır.
Belki tıpkı benim gibi eskiden Profesör'ü dinleyen biridir.
Belki bizim kuşaktan biridir
ve frekansı açıp da
eskiden Profesör'ün yaptığı gibi
mantık, akıl ve edebiyattan bahsederse
yaşlıların bu çılgın savaşının sonlanacağını ummuştur.
O kız her kimse...
İyi biri.
13.10 emin ellerde.
O hâlde...
Senin sırrını öğrendim
ama benimkini tutacağına güvenemem.
Doğuya gidemem.
Savaştayız.
Elli milyona eklenecek bir ceset daha.
- Üzgünüm Werner... - Kızı arayacak mısın?
Görevimi yapacağım.
O söz neydi?
"Ya aslan gibi ölür ya da süt gibi ziyan olursun."
Lütfen. Kıyma bana.
Kısa dalga 13.10'a kıymayacağım.
Lütfen...
Merhaba Marie.
Adresini bulamadım.
Aldığım bilgiye göre eskiden babanla buraya gelirmişsin.
Aç görünüyorsun.
Ama şu anda Saint-Malo'daki herkes aç olsa gerek.
Ben... Çok üzgünüm ama gitmeliyim. Amcam bekliyor.
Lütfen!
Kimsiniz?
Sana zarar vermek istemeyen biri.
Bana istediğimi verdiğin sürece.
Ne istiyorsunuz?
Bu savaşın, bu çılgınlığın, bu hayatların
hiçbir anlamı yok.
Ben sadece yaşamak istiyorum.
Bence bana yardım edebilirsin.
Peki nasıl?
Baban bir zamanlar Paris'teki müzede çalışıyordu, değil mi?
Bir sürü kıymetli taşa göz kulak oluyordu.
Hele bir taş vardı ki...
Görmek müthiş bir şey.
Bahsettiğim özel taşı bildiğin belli.
Adı Alev Denizi.
Efsaneye göre bu taş her türlü hastalığın şifasıymış.
Ve ona sahip olan kişi ebediyen yaşarmış.
Babam bana bu efsaneyi anlattı.
Ama bu bir hurafe. Buna sadece budalalar inanır.
Madem öyle...
Bu budala, özel askerî üretim Walther PPK'i kılıfından çıkarıyor.
Şu an tabancayı başına doğrultuyorum.
Sen ve baban savaş patlak verince Paris'ten kaçtınız.
Nazilerin eline düşmesinler diye baban bir sürü mücevheri yanına aldı.
Elmaslarla ve safirlerle ilgilenmiyorum.
Sadece Alev Denizi'yle ilgileniyorum
ki sanıyorum baban onu sana emanet etti.
Marie-Laure. Taşın yerini bana söylemeni istiyorum.
On saniyen var.
- Ben... - On...
Dokuz...
Sekiz...
Yedi...
Konuş Marie!
Babam sadece taştan bahsetti.
- Altı... - Burada olduğunu mu zannettiniz?
- Beş... - Yerini bilmiyorum. Bilmiyorum!
Dört...
En önemli ışık ise...
- Üç... - Nerede olduğunu bilmiyorum!
- İki... - Bilmiyorum!
...göremediğimiz ışıktır.
Alt yazı çevirmeni: Ilgın Yıldız