[เสียงดนตรีทํานองเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
(แซงต์มาโล ฝรั่งเศส ภายใต้การยึดครองของนาซี สิงหาคม ปี 1944)
[เสียงเครื่องบินดังกระหึ่ม]
(ฝูงเครื่องบินทิ้งระเบิดที่ 565 กองทัพอากาศสหรัฐฯ)
[เสียงกระสุนปืนดังหวีดหวิว และเสียงระเบิดดังต่อเนื่อง]
[เสียงดนตรีหยุด]
[เด็กผู้หญิง] พ่อคะ ปูเอเตียน
ถ้าได้ยินเสียงหนู โปรดกลับบ้านเถอะค่ะ
ตอนนี้ระเบิดกําลังลงแล้ว
อเมริกาคงมาปลดปล่อยเราในที่สุด
ปู่เอเตียนคะ ไม่ใช่แค่เพราะหนูอยู่ที่นี่คนเดียว
หนูเป็นห่วงปู่มากด้วย
ไหนปู่บอกว่าจะไป แค่ชั่วโมงเดียว แต่นี่ก็หลายวันแล้ว
ถ้าปู่หลบซ่อนตัวจากทหารเยอรมัน อาศัยช่วงระเบิดลงนี้กลับบ้านนะคะ
[เสียงวิทยุดังแครก]
และพ่อคะ
พ่อบอกว่าจะไปหกวัน
นี่ปีกว่าแล้ว
แต่ไม่ว่าพ่ออยู่ที่ไหนในโลกนี้
ถ้าพ่อได้ยินหนู
หนูรักพ่อค่ะ
[เสียงเครื่องบิน]
[เสียงระเบิดดังวี้ด]
- [เสียงระเบิด] - [เสียงกระจกแตก]
[เสียงหายใจแรง]
[เสียงดังวิ้งๆ ในหู]
[เสียงไอ]
[เสียงมือจับโต๊ะ เสียงขาตั้งไมโครโฟนกระแทกโต๊ะ)
และตอนนี้ สําหรับคนที่รับฟังฉันจัดรายการแก้เบื่อ
ฉันจะอ่านต่อนะคะ
เรื่องใต้ทะเลสองหมื่นโยชน์ของฌูล แวร์น
หนังสือเล่มนี้เป็นของขวัญวันเกิดจากพ่อฉัน
สมัยที่เราอยู่ในปารีสอย่างสงบสุข
"เราไม่อาจล่วงรู้ได้ถึงความลึกสุดหยั่งใต้ทะเล"
"สรรพเสียงไม่อาจหยั่งถึง"
"อะไรที่ผ่านลงไปเบื้องลึกไกลโพ้นนั้น
สิ่งใดที่อาศัยอยู่ได้ในความลึก 12 หรือ 15 ไมล์
จากพื้นผิวทะเลนั้น เราไม่อาจรู้เลย"
"เช่นนี้ ผมคงต้องยอมรับว่า..."
(โรงแรมผึ้ง)
(กองบังคับการเฝ้าระวังวิทยุเยอรมัน)
"เรารู้จักสิ่งมีชีวิตหลากหลายพันธุ์บนโลกเรานี้
หรือเราไม่รู้จักเลย"
"ถ้าเราไม่รู้จักเลย
ถ้าธรรมชาติเบื้องล่างนี้ยังมีความลับกับเรา
เป็นเหตุอันควรที่สุดที่จะยอมรับว่ามีฝูงมัจฉา
หรือสัตว์จําพวกวาฬสายพันธุ์อื่นๆ ดํารงอยู่"
"ในทางกลับกัน หากเรารู้จักสิ่งมีชีวิตทั้งปวง
เราจําเป็นต้องค้นหาสัตว์ดังกล่าวนี้
ท่ามกลางสัตว์น้ําเหล่านั้นที่จัดอันดับแล้ว"
"และหากเราไม่รู้จัก พวกมันเลย หากธรรมชาติยังมีความลับ
เราควรคํานึงว่าอาจจะมี สัตว์ประหลาดสายพันธุ์ใดก็ได้
อยู่ในความมืดมิดและความลึกสุดหยั่งนี้"
แวร์เนอร์
- [เสียงระเบิดดังอยู่ไกลๆ] - [เสียงผู้ชายตะโกนแว่วๆ]
ดื่มครั้งสุดท้ายก่อนตายไหม
บรั่นดีน่ะ
อายุมากกว่าเราสองคนรวมกันซะอีก
อายุมากกว่าที่เราจะมีชีวิตอยู่ด้วยซ้ํา
เราจะไม่มีวันเห็นเยอรมนีอีก
ดื่มสิ
[เสียงผู้ชายตะโกนอยู่ไกลๆ]
เรากําลังจะตาย แวร์เนอร์
และนายกลับมาฟังวิทยุเส็งเคร็งนี่
- ว่าแต่นายฟังอะไรอยู่ - ฉัน...
กําลังฟังเด็กสาวคนนึงอ่านหนังสือ
[เสียงระเบิดดังอยู่ไกลๆ]
และตอนที่ระเบิดลง ฉันได้ยินเสียงระเบิดผ่านวิทยุ
แปลว่าเด็กสาวที่ฉันกําลังฟังอยู่คนนี้อยู่ที่นี่
เธออยู่ที่นี่ในแซงต์มาโล
[สูดน้ํามูก]
[ถอนหายใจ]
[เสียงดนตรีทํานองเศร้าบรรเลงช้าๆ ต่อเนื่อง]
[เสียงระเบิดดังอยู่ไกลๆ]
ก่อนที่พวกเขาจะจับฉันใส่เครื่องแบบ
ฉันเคยฟังสถานีวิทยุของฝรั่งเศส
[เสียงขวดกระทบกัน]
เคยอะไรนะ
ฉันแหกกฎของท่านผู้นํา
มีเสียงนึงที่ฉันฟังตั้งแต่เด็ก
เขาเป็นศาสตราจารย์
ฉันเลยเรียนภาษาฝรั่งเศส
ฉันได้เรียนรู้ข้อเท็จจริงหลายอย่างเกี่ยวกับโลกนี้
ฟังวิทยุต่างชาตินี่โทษถึงตายเชียวนะ
ใช่ แล้วไง
สิบวินาที ร้อยวินาที ยังไงเราก็ตายอยู่ดี
สถานีวิทยุที่สอนภาษา ฝรั่งเศสให้ฉันอยู่ในคลื่นสั้น 13.10
ตั้งแต่เราออกจากยูเครน ฉันก็ปรับรับคลื่นความถี่นั้น
[เสียงระเบิดดังอยู่ไกลๆ]
และตอนนี้...
ตอนนี้ ในยามที่สายไปแล้ว คลื่นนี้ก็มีชีวิต
และฉันได้ยินเด็กสาวกําลังอ่านหนังสือ
ฉันจะไม่มีวันรู้ด้วยว่าเธอเป็นใคร
[เสียงระเบิดดังอยู่ไกลๆ]
ลาก่อน เพื่อน
[เสียงระเบิดดังใกล้เข้ามา]
ลาก่อน
[เสียงระเบิดดังวี้ด]
[เสียงระเบิดและหลังคาถล่ม]
[เสียงเครื่องบินดังกระหึ่ม และเสียงนักบินพูดวิทยุดังต่อเนื่อง]
[นักบิน] ยืนยันตําแหน่งทิ้งระเบิดพวกเยอรมัน
ได้เวลาส่งจดหมายแล้ว
[เสียงจดหมายปลิวจากเครื่องบิน]
[ผู้หญิงในวิทยุ] หมดเวลาแล้ว สําหรับการกระจายเสียงคืนนี้
ฉันรู้ว่าการจัดรายการ อาจทําให้ฉันตายได้ แต่ฉันจะไม่นิ่งเงียบ
พ่อคะ ปู่เอเตียนคะ
หนูภาวนาให้ทั้งคู่ปลอดภัยและเช้าวันพรุ่งนี้
เราจะได้กินขนมปังด้วยกันเหมือนเคย
และสําหรับคนอื่นๆ ทุกคน...
หวังว่าพรุ่งนี้คุณจะรับฟังฉันอีกครั้งนะคะ
[เสียงคลื่นวิทยุหยุดดัง]
ถ้ายังมีวันพรุ่งนี้
[เสียงกระดาษดังกรอบแกรบ]
[เสียงเหยียบเศษกระจก]
[เสียงดนตรีทํานองเศร้า บรรเลงเบาๆ ต่อเนื่อง]
(พรุ่งนี้เที่ยงคืนจะทิ้งระเบิดอีกครั้ง รีบอพยพออกไป)
[เสียงสูดดม]
[เสียงดนตรีทํานองเศร้าดังขึ้นบรรเลงต่อเนื่อง]
(สร้างจากนิยายของแอนโทนี ดัวร์)
(ดั่งแสงสิ้นแรงฉาน)
[เสียงดนตรีหยุด]
[เสียงไฟไหม้และเสียงกระดาษปลิว]
[เสียงดนตรีดังเบาๆ]
[เสียงเพลงฝรั่งเศสดังในวิทยุ]
การ์ซง...
มานี่
บอกหน่อยสิว่าพวกอเมริกันพูดว่ายังไง
[เสียงประตูดังเอี๊ยดแล้วปิดดังปัง]
อ่านให้ฟังหน่อย
ในนี้บอกว่าพวกเขาจะกลับมาพรุ่งนี้ตอนเที่ยงคืน
ให้ทุกคนในเมืองอพยพออกไป
เยี่ยมเลย งั้นก็นี่แหละ จุดเริ่มต้นของตอนจบ
พวกเขาบอกให้เราอพยพออกไป แต่คุณปิดล็อกประตูเมืองไว้
พวกสารเลวอย่างคุณ ปิดประตูเมืองให้เราออกไปไม่ได้
อย่าโทษฉัน
ฉันไม่ได้มาทําสงครามที่นี่ ฉันเป็นพ่อค้าอัญมณี
งานของฉันคือเสาะหาอัญมณีน้ํางามทั่วยุโรป
และนําส่งท่านผู้นํา
เมื่อพ่อค้าอัญมณีแทบทุกคนในเยอรมนีเป็นยิว
และเมื่อไรช์ที่รุ่มรวยปัญญาตัดสินใจแล้วว่า
จะรมแก๊ส จะยิง แขวนคอ และปล่อยยิวทุกคนในยุโรปอดตาย...
[เสียงซด]
ฉันคือพ่อค้าอัญมณีคนเดียวที่ยังเหลืออยู่
[นายทหารสูดน้ํามูก]
และเพราะมีภารกิจต้องทํา
ฉันถึงมาอยู่ที่เมืองอับโชคแห่งนี้
[นายทหารถอนหายใจ]
เพื่อค้นหาคนที่ฉันเชื่อว่า
มีสิ่งที่ฉันต้องการ
เด็กสาวคนนึง
เด็กสาวตาบอด ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่แซงต์มาโล
[พูดเบา] ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่แซงต์มาโล
[พูดเสียงดังปกติ] ตอนฉันมาถึง ฉันบอกนายแล้ว
ฉันจะให้เวลานายในระหว่างที่ฉัน
กินหอยนางรมหมดจานและดื่มไวน์หมดขวด
ตอนนี้ไวน์หมดแล้ว กินหอยนางรมหมดแล้ว
[เสียงขวดไวน์กระแทกโต๊ะ]
นายมีเวลาสิบวินาทีที่จะ บอกฉันว่ามารี-ลอร์ เลอบลองก์อยู่ไหน
เด็กสาวตาบอด
ที่คนทั้งเมืองต้องรู้จัก
แต่กลับไม่มีใครจําได้
ผมบอกคุณแล้ว
ผมไม่รู้ว่าคุณพูดถึงใคร
[เสียงขยํากระดาษ]
[เสียงเดาะลิ้น]
สิบ
เก้า
แปด
เจ็ด
- หก... - ไปลงนรกซะ
[หัวเราะเบาๆ]
สหาย อย่าพูดเหลวไหล
เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเราอยู่ในนรกอยู่แล้ว
ห้า
สี่
[ถอนหายใจ]
สาม สอง หนึ่ง
[เสียงปืนลั่นปังและเสียงล้มกระแทกพื้น]
ฉันจะหาเธอให้เจอโดยไม่ต้องให้นายช่วย
[เสียงระเบิดดังอยู่ไกลๆ]
[เสียงตะโกนดังแว่วอยู่ไกลๆ]
[เสียงกระจกแตก]
[เสียงออกแรง]
[เสียงดนตรีทํานองเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงไอ]
[เสียงออกแรง]
[เสียงไอ]
[เสียงวักน้ํา]
พ่อคะ พ่ออยู่ไหน
หนูกําลังฟังอยู่
[ผู้ชาย] โอเค แล้วก็ลงมาตรงนี้
- ที่ที่พ่อขอแม่แต่งงาน - [เด็กผู้หญิง] นี่บ้านเราเหรอ
[ผู้ชาย] ไม่ใช่ บ้านของเราไปอีกนิด อยู่ตรงนี้
อย่าสนใจพวกสถานที่หรูๆ เลยนะ
(ปารีส ฝรั่งเศส เมษายน 1934 สิบปีก่อน)
ตั้งใจทํางานที่อยู่ในมือกันเถอะ
อยู่ในมือ เห็นไหมพ่อเล่นมุกตลก
พ่อคะ มุกตลกมันต้องขําค่ะ
[หัวเราะ]
ดูสิ ลูกมัวแต่จะล้อพ่อเล่นก็เลยเดินตกบ่อน้ําพุแล้ว
ทีนี้ก็มาตรงนี้ เรามาเริ่มกันใหม่
จําไว้นะเราอยู่ตรงนี้ นี่คือที่นี่ บ้านเรา
เอาละ ทีนี้ก็ไปทางซ้าย
เลี้ยวขวาแรก ใช่ หยุด หยุดรอข้ามถนน
แล้วก็ข้ามไป จากนั้นก็ เดินไปเรื่อยๆ จนถึงสวนสาธารณะ
สวนไหนคะ
สวนที่พ่อขอแม่แต่งงาน
เล่าหน่อยค่ะ
พ่อเล่าไปหลายครั้งแล้ว
ก็เล่าอีกสิคะ
พ่อหยุดเล่าตลอดเลย หลังจากแม่ตอบตกลง แล้วพ่อก็เงียบ
มารี เราเดินทางอยู่นะ และเราก็ออกจากสวนมาแล้ว
ทีนี้ มาดูกันว่าลูกทําเองได้ไหม
ลูกอยู่คนเดียวในปารีส และมีข้อความสําคัญมากจะมาบอกพ่อ
ไปหาพ่อสิ ลูกจะทํายังไง
หนูเดินไปทางขวาก่อน แล้วก็เดินไปเรื่อยๆ
ไม่ใช่ ผิดแล้ว
หนูเลี้ยวซ้ายแล้วค่อยเดินไปเรื่อยๆ
หยุดรอข้ามถนน
[พูดเบา] หยุดรอข้ามถนน
ใช่แล้ว ทํายังไงต่อ ลูกก็เดินไปเรื่อยๆ
และเดินไปเรื่อยๆ และเรื่อยๆ
และเรื่อยๆ
เราเดินเรื่อยๆ พอยังคะ
พอแล้ว ทีนี้เราทํายังไงต่อ
พ่อซื้อเครปให้หนูในวันเกิดใช่มั้ย
[หัวเราะหึๆ]
ใช่เลย ไม่ใช่เครปธรรมดาๆ ด้วย
แต่เป็นเครปช็อกโกแลต ที่โปะวิปครีมแล้วเราก็จะไป...
พิพิธภัณฑ์
และเดินไปเรื่อยๆ จนถึงพิพิธภัณฑ์
บราโว
พอเรามาถึงแล้ว วันเกิดลูกปีนี้ลูกจะได้สํารวจ
สิ่งมหัศจรรย์ทั้งหมดในนั้น
[มารีหัวเราะ]
- ฟังดูน่าสนุกมั้ย - สนุกค่ะ
[พูดภาษาฝรั่งเศส]
[มารี] เดี๋ยวนะ พ่อเปลี่ยนแปลง หลายอย่างจากครั้งล่าสุดที่เรามา
ลูกรู้ได้ยังไง
ปกติเวลาเรามาถึงห้องแรก หนูจะได้กลิ่นทราย ตอนนี้มันเป็นกลิ่นของ...
ขนนก จะงอยปาก และกรงเล็บ มีนกเต็มไปหมดเลย
นกของจริงเหรอคะ
ไม่ใช่จ้ะ สัตว์สตัฟ ตายมาหลายปีแล้ว
แต่เพราะพ่อรู้ว่าลูกจะมาที่นี่
พ่อเลยตัดสินใจชุบชีวิตพวกมัน ด้วยสิ่งนี้
[เสียงนกร้องในแผ่นเสียง]
[หัวเราะเบาๆ]
พ่อคะ สิ่งมีชีวิต
เกือบถูก เสียงร้องของพวกมันมีชีวิต
ทุกอย่างมีเสียง ลูกแค่ต้องฟัง
[เสียงนกร้องดังต่อเนื่อง]
ฟังสิ
ทีนี้ หลังจากหูได้ดื่มด่ําแล้ว
ก็ให้มือของลูกเพลิดเพลินบ้าง
[เสียงนกหยุดร้อง]
ลูกเคยสัมผัสสิ่งนี้มาก่อน เมื่อกี้นี้เอง จําได้ไหมว่ามันคืออะไร
หนูนึกว่านี่ไม่ใช่การเรียนซะอีก
[หัวเราะ] ทุกอย่างคือการเรียนรู้
- ไม่ใช่กับพ่อ - โดยเฉพาะกับพ่อ
มรกตใช่มั้ย
เก่งมาก
เห็นไหม มารี โลกยังเป็นโลก
ไม่ว่าลูกมองเห็นหรือเปล่า
นิ้วของลูกคือดวงตาของลูก
ลูกมีสิบนิ้ว คนส่วนใหญ่มีแค่สองตา
แปลว่าลูกมองเห็นได้ดีกว่า คนอื่นห้าเท่า เพราะห้าคูณสองเท่ากับ...
สิบ
- ใช่ - มีเพชรไหมคะ
มีสิ
รู้สึกได้เลยว่าสวยงาม
ลูกต่างหากที่สวยงาม
สุขสันต์วันเกิดนะมารี
นี่คือของล้ําค่าที่สุดในพิพิธภัณฑ์นี้ใช่ไหมคะ
[กระซิบ] ไม่ใช่
มีอัญมณีอีกเม็ดที่ล้ําค่ายิ่งกว่าอัญมณีทั้งหมดรวมกัน
มันชื่อว่าทะเลเพลิง
พ่อหยิบมาหน่อยได้ไหม
เขาไม่อนุญาต
ทําไมล่ะคะ
เพราะมันอยู่ในตู้เซฟแยกต่างหากอีกตู้หนึ่ง
และตอนนี้ก็ถึงเวลามื้อเที่ยงแล้ว
ซึ่งแปลว่า ลูกรู้ใช่ไหมว่าแปลว่าอะไร
กินเค้ก
เค้กเยอะเลยละ
และลูก
ทําไมไม่อนุญาตให้หนูสัมผัสทะเลเพลิงคะ
ลูกอยากกินตรงไหน มารี
พ่อคะ ทําไม หนูจะไม่กินจนกว่าพ่อยอมบอก
ลูกตื๊อเก่งจริงๆ ก็ได้
มันเป็นตํานานไร้สาระน่ะ มารี
ตํานานกล่าวว่าอัญมณีที่ชื่อทะเลเพลิงนี้ต้องสาป
นั่นแหละ
มีอีกค่ะ หนูได้ยินมันซ่อนอยู่ในน้ําเสียงของพ่อ
บอกหน่อยนะคะ
ตํานานนี้มีมาตั้งแต่สมัยที่ ผู้คนเชื่อหลายสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง
ตํานานบอกว่าใครก็ตาม ที่สัมผัสอัญมณีเม็ดนี้จะถูกสาปไปด้วย
อะไรคือถูกสาปคะ
คําสาปคือถ้าลูกสัมผัสอัญมณีเม็ดนี้
คนที่ลูกรักจะประสบชะตากรรมเลวร้าย
แต่ถ้าลูกเป็นเจ้าของมัน ตัวลูกจะไม่มีวันตาย
ดังนั้น อย่างที่ลูกเห็นได้ทันที
ว่าสองเรื่องนั้นไม่มีทางเป็นจริงได้
ตํานานนี้จึงเหลวไหลทั้งเพ
พ่อเคยสัมผัสทะเลเพลิงไหมคะ
มาสิ มารี ไปกินอาหารกันเถอะ
[เสียงกระป๋องกระแทก]
(แซงต์มาโล สิงหาคม ปี 1944)
[หายใจแรง]
ขนมปัง
[เสียงประตูปิด]
[เสียงรถถังแล่น]
[เสียงหมุนปุ่ม]
[เสียงกดสวิตช์]
[เสียงเปิดฝาโลหะ]
สายไฟ
[เสียงดนตรีทํานองช้าระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงออกแรง]
[เสียงตะโกนดังอยู่ไกลๆ]
[ผู้หญิง] นี่
เปิดประตูได้ไหม เราจะได้ออกไป
ไม่มีอาหารแล้ว
แกอยากให้เราทุกคน โดนระเบิดตายไปกับแกด้วย ไอ้นาซีนรก
[เสียงหมาเห่า]
[เสียงออกแรง]
[เสียงเปิดประตู]
หวัดดีค่ะ
[ผู้ชาย] วันนี้ไม่มีขนมปัง
วันนี้ที่ไหนๆ ก็ไม่มีขนมปัง มารี...
ไม่นึกว่าจะได้เจอเธออีก
คุณการองคะ หนูหิวมากเลย คุณมีขนมปังเหลือบ้างมั้ย
เก็บเงินไว้เถอะ
ฉันมีแค่ของเหลือค้างอันเดียว แต่รับไว้นะ
- นี่ - ขอบคุณค่ะ
และมีใครบางคนที่ได้ยิน ข้อความของเธอทางวิทยุเมื่อคืนอยู่ด้วย
[เสียงเคาะประตูเป็นจังหวะ]
[เสียงเปิดประตู]
มารี
ปู่เอเตียน
มาแล้วเหรอคะ
[เอเตียน] ปู่ได้ยินที่หลานภาวนา ให้เราได้กินขนมปังด้วยกัน
มีขนมปังน้อยนิด แต่ปู่ก็อยู่ที่นี่แล้ว
- หลานฉลาดมากที่บอกปู่ว่าให้มาพบที่ไหน - ปู่ไปอยู่ไหนมาคะ
[ถอนหายใจ]
ปู่ไปทํางาน ทํางานที่สําคัญมาก
ให้ทหารอเมริกันและอังกฤษ ที่จะมาปลดปล่อยเรา
แต่ปู่กลัวว่าจะโดนทหารเยอรมันสังเกตได้
และถ้าปู่กลับบ้าน ก็จะทําให้หลานตกอยู่ในอันตรายอย่างมาก
[หัวเราะเบาๆ]
หลานยังจัดรายการอยู่สินะ
แน่นอนค่ะ หนังสือเล่มนั้นที่พ่อให้หนูไว้
ดี หน้าที่ปู่เคยบอกให้อ่านใช่ไหม
ค่ะ บทที่ 16
ตอนนี้หลานคงรู้แล้วว่า ไม่ได้แค่อ่านหนังสือของฌูล แวร์น
หลานกําลังส่งข้อความเป็นรหัสลับ ที่จะช่วยให้เราชนะสงครามนี้
ทีนี้ ปู่อยากให้ข้ามไปอ่านบทที่ 20
อ่านแค่หน้าแรก แล้วก็ไปอ่านบทที่ 21 อ่านแค่หน้าสอง
ยี่สิบแล้วก็ยี่สิบเอ็ด หน้าแรกและหน้าสอง
หลานรีบกลับบ้านจะดีกว่า
เขาพูดถูก ข้างนอกนี้ไม่ปลอดภัย
มีนายทหารเยอรมันคนนึงเสนอให้อาหารและเงิน
แลกกับการให้ข้อมูล
เกี่ยวกับเธอ มารี
- หนูเหรอ - ทําไมเขาอยากรู้เรื่องของเธอ
ไม่รู้ ไม่มีใครรู้
แต่จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครพูด
เอาละ พอถึงบ้าน ล็อกประตูทุกบานนะ
- ค่ะ - คืนนี้จะมีการทิ้งระเบิดอีก
[เสียงเปิดประตู]
[ออกแรง]
[สะดุ้งร้องเจ็บมือ]
ทําอะไรน่ะ ทหาร
ขโมยของจะถูกยิงนะ
สิบโทแวร์เนอร์ เฟนนิชครับ
ผมอยู่หน่วยเฝ้าระวังวิทยุของแวร์มัคท์
หน่วยของผมถูกส่งมาที่แซงต์มาโล เพื่อระบุตําแหน่งการกระจายเสียงผิดกฎหมาย
เมื่อคืนเครื่องรับส่งของผมเสียหาย ผมต้องการสายไฟมาทํางานต่อครับ
นายอ่อนแอมาก
เห็นนี่หรือยัง
เมื่อคืนทหารอเมริกัน โปรยใบปลิวเป็นภาษาฝรั่งเศส
บอกทุกคนให้ออกจากแซงต์มาโล
เห็นแล้วครับ
บอกหน่วยของนายว่า ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ออกจากเมืองนี้
เราจะปักหลักที่แซงต์มาโลจนถึงที่สุด
หน่วยของผมตายหมดแล้วครับ
ผมคือคนสุดท้าย
นายประจําการที่ไหน
โรงแรมผึ้ง
จัตุรัสกงกอร์ด
งานของนายสําคัญ
ฉันจะดูว่าช่วยอะไรได้บ้าง
[ออกแรง]
[ผู้หญิง] จําไว้นะทุกคน แวร์เนอร์ สร้างเครื่องดักจับคลื่นวิทยุนี้ขึ้นมาเอง
โดยใช้สิ่งต่างๆ ที่คนทิ้งแล้ว
บ่อยครั้งที่คนเราทิ้ง สิ่งของที่ไม่มีประโยชน์กับตนเอง
ซึ่งมีค่ากับคนอื่น
เช่นที่แวร์เนอร์และพวกเธอทุกคนมีค่าสําหรับครู
(สถานเด็กกําพร้าวิคตอเรียสตราสเซอ)
ไม่มีใครสอนเขา
แวร์เนอร์คือเด็กอัจฉริยะและแน่วแน่ รู้จักเก็บเกี่ยวความรู้จากหนังสือ
ถ้าสําเร็จ นี่จะเป็นปาฏิหาริย์เล็กๆ ทีเดียว
พร้อมไหม แวร์เนอร์
หวังว่าครับ เฟราอิเลนา
งั้นเปิดเลยจ้ะ
[เสียงคลื่นวิทยุ]
[เสียงสัญญาณวิทยุ]
[เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงในวิทยุ]
[เสียงดนตรีจังหวะช้าเร้าใจบรรเลง]
[เสี่ยงคลื่นวิทยุ]
[ผู้ชายในวิทยุ] ที่จริงแล้ว แสงเรืองรองจากถ่านที่คุไหม้...
ผู้หญิงเข้ามาไม่ได้
เงียบน่า หนูเป็นน้องของพี่นะ เจออะไรบ้าง
ฉันเจอโลกทั้งใบเลย ยุตตา
เวียนนา 65 เดรสเดน 88 ลอนดอน 100
แต่ตอนดึกๆ ฉันเจอนี่จากฝรั่งเศส
คลื่นสั้น 13.10
ศาสตราจารย์คนนี้เก่งที่สุด
เขาเล่าเรื่องที่น่าทึ่งที่สุด
[ผู้ชายในวิทยุ] สมองมนุษย์ ถูกขังอยู่ในความมืดมนอนธกาล
นี่มันต้องห้าม
ถ้าเธอฟัง เธอจะเรียนรู้
สมองของเราล่องลอยอยู่ในของเหลวใส ภายในกะโหลก ไม่เคยพบเจอแสงสว่าง
แต่ท่ามกลางความมืดมิดนี้ โลกที่สมองสร้างขึ้นกลับเจิดจ้า
เปี่ยมสีสันและมีชีวิตชีวา
สิ่งที่อาจจะเป็นวัตถุที่ซับซ้อนที่สุดในโลกนี้
น้ําหนักรวมน้ําด้วยเป็น หนึ่งกิโลกรัมกลับถักทอจักรวาล
แล้วทีนี้ เด็กๆ สมองซึ่งดํารงอยู่ โดยไม่เห็นแสงแม้แต่น้อย
กลับสร้างโลกที่สว่างไสวให้เราได้อย่างไร
ดึกมากแล้ว มารี
เขาจัดรายการแค่ช่วงดึกค่ะ
ใครเหรอ
ศาสตราจารย์ที่อธิบายเรื่องความมืดและแสง
น่าสนใจมาก แต่นี่ดึกแล้ว และพรุ่งนี้ลูกต้องเรียนหนังสือ
- ดังนั้นได้เวลาพักสักหน่อยแล้ว - ก็ได้ค่ะ
- [มารีหัวเราะ] - ราตรีสวัสดิ์ลูกรัก
เขาบอกว่าแสงสว่างที่สําคัญที่สุด คือแสงที่เราไม่อาจมองเห็น
แปลว่าอะไรน่ะ
ถ้าพ่อไม่ขัดจังหวะหนู หนูคงรู้ไปแล้วค่ะ
[พ่อหัวเราะหึๆ]
ถ้าเขาอธิบายให้ลูกฟัง
พรุ่งนี้เช้าลูกคงอธิบายให้พ่อฟังได้
ให้อีกสิบนาทีนะ
[ผู้ชายในวิทยุ] หนึ่งในล้านล้านของแสงใน จักรวาลนี้ ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
และแม้แต่ในความมืดมิดที่สุด ก็ยังมีแสงอยู่ในความนึกคิดของเรา
[มารี] ศาสตราจารย์คะ ยังมีแสงอยู่ในความนึกคิดของฉัน
ทุกท่านคะ
ก่อนที่ฉันจะเริ่มรายการในวันนี้ ฉันมีบางอย่างจะพูดค่ะ
บางอย่างจากหัวใจของฉัน
หลายปีก่อน
ศาสตราจารย์ที่เก่งกาจท่านนึงเคยมอบคติสอนใจ
แก่เด็กๆ ผ่านคลื่นความถี่นี้ค่ะ
เขาพูดกับเด็กๆ ทั่วยุโรป
และเวลาเขาพูด เขาจะเปิดเพลงนึงคลอด้วยเสมอ
เพลงนี้ค่ะ
[เสียงเปียโนบรรเลงเบาๆ ต่อเนื่อง]
ในห้วงเวลาแห่งความดํามืดโง่เขลาเช่นนี้
ในห้วงเวลาที่พวกคนแก่ที่น่าขันบุกเมืองต่างๆ
ปล้นชิงทั้งเมือง เหมือนเด็กเกเรแย่งของเล่นเด็กอื่น
ฉันเลยอยากระลึกถึง บางสิ่งที่ศาสตราจารย์เคยกล่าวไว้
และแบ่งปันให้กับทุกคน
เพราะเขาพูดถึงแสงอยู่เสมอ
[หัวเราะเบาๆ]
ฉันพูดได้ไม่เก่งเท่าที่ ศาสตราจารย์เคยพูดไว้ แต่ฉันจะพยายามค่ะ
เขาบอกว่าแสงที่เกิดขึ้นเมื่อเราเผาถ่านหิน
ถ่านไม้หรือถ่านหินเลน...
เขาบอกว่า...
แสงที่ได้จากก้อนถ่านแต่ละก้อน...
ที่จริงคือแสงอาทิตย์
ประเด็นคือ แสงคงอยู่ชั่วนิรันดร์
นานนับพันล้านปีที่แสงคงอยู่ในถ่านก้อนหนึ่ง
แต่ความมืดนั้น ศาสตราจารย์บอกว่า
ความมืดคงอยู่ไม่ถึงเสี้ยววินาที
เมื่อคุณจุดไฟ
ฉันต้องการพูดแค่นี้ค่ะ
เรื่องใต้ทะเลสองหมื่นโยชน์ของฌูล แวร์น
[นายทหาร] สิบโทเฟนนิช
ขึ้นมานี่
เร็ว
[เสียงวิทยุค่อยๆ เงียบลง]
ทําไมนายหลบอยู่ข้างล่าง
มันเป็นที่หลบระเบิดได้ดีเหมือนที่อื่นครับ
อืม [ถอนหายใจ]
จากนี้ไป นายจะทํางานอยู่บนนี้ ในที่แจ้ง
ให้เราเห็นนายได้
ครับผม
เราได้รับการยืนยันแล้วว่า การทิ้งระเบิดแซงต์มาโลเมื่อคืน...
ไม่ใช่การสุ่มทิ้ง
มันมีเป้าหมาย
พวกมันโจมตีตําแหน่งที่เราอยู่ได้แม่นยํามาก
มีคนกําลังให้ข้อมูลพวกมัน
นายเคยดักเจอ คลื่นวิทยุที่ส่งจากในกําแพงเมืองหรือเปล่า
ไม่เคยครับ
แม้จะเป็นข้อความที่ดูเหมือน ไร้พิษภัยก็อาจเป็นรหัสลับได้
ครับผม ผมเคยฝึกถอดรหัสมาด้วยครับ
ผมได้ที่หนึ่งของชั้นปี
จากสถาบันรัฐศาสตร์แห่งชาติในเบอร์ลิน
และสถาบันในเบอร์ลินนี้ดีที่สุดในเยอรมนีครับ
ใช่ จ่าชมิดท์ก็จบจากสถาบันนั้นในเบอร์ลิน
ที่หนึ่งของรุ่นปี 1942 ใช่ไหม
ชมิดท์เพิ่งมาจากปารีส
นายบอกว่าหน่วยของนายจากไปหมดแล้ว
ชมิดท์จะมาอยู่ช่วยงานนายนับจากนี้ไป
ใครมีอุปกรณ์วิทยุกระจายเสียง
ภายในกําแพงเมืองแซงต์มาโล นับจากนี้มีโทษถึงตาย
ครับผม
และจากนี้ไป นายไม่ต้อง พึ่งเศษสายไฟพวกนั้นแล้ว
ครับผม ขอบคุณครับ
ไฮล์ ฮิตเลอร์
อยากดื่มหน่อยไหม
อยากชนะสงครามหรือเปล่า
นายได้ยินที่ผู้กองพูดแล้วนี่
เราต้องหาตัวคนที่กระจายเสียงบอกพิกัดของเรา
เฮ้ย เฟนนิช ฉันมียศสูงกว่า และฉันไม่อนุญาตให้นายดื่มในหน้าที่
ได้ยินไหม
เล่าเรื่องนายที่สถาบันให้ฟังหน่อยสิ
[ดนตรีจังหวะช้าระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[ดนตรีบนเครื่องเล่นแผ่นเสียงบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงเปิดประตู]
เตรียมตัวสําหรับวันชื่นคืนสุขอีกครั้งสินะ
ฉันเคยทําอาชีพจัดดอกไม้
ฉันหวังว่าสักวันจะได้ทําอาชีพนั้นอีก
ส่วนตอนนี้ งานของฉันคือ ยินดีต้อนรับทุกเชื้อชาติและวัฒนธรรม
สิบฟรังก์ค่ะ
ไม่ๆ ผมไม่ได้มาที่นี่เพราะเรื่องนั้น
ผมไม่สนใจเรื่องเซ็กซ์อีกแล้ว
ผมกําลังกินยาฤทธิ์แรงรักษาอาการป่วยร้ายแรง
ที่จริงแล้ว การหมดความต้องการทางเพศ
เหมือนปลดแอกจากความบ้าคลั่ง
[หัวเราะหึๆ]
นั่งสิ
เชิญนั่ง
คุณคงได้ยินข่าวลือที่แพร่ไปทั่วเมืองแล้ว ว่ามีเจ้าหน้าที่เยอรมันคนหนึ่ง
มาที่แซงต์มาโลเพื่อตามหาเด็กสาวคนหนึ่ง
แต่ตอนนี้ผลของสงครามไม่แน่นอนเอาซะเลย
ผมกําลังเจอปัญหา ที่จะหาคนมอบข้อมูลที่ผมต้องการ
ชาวบ้านไม่ได้คิดเลยว่าผลลัพธ์ไม่แน่นอน
พวกอเมริกันจะทิ้งระเบิดอีกรอบในหนึ่งชั่วโมงนี้
[หัวเราะเบาๆ]
ดูจากการที่ชาวบ้านปกป้องเด็กสาวคนนี้
ผมเริ่มจะสังหรณ์ว่าครอบครัวของเธอ มีส่วนเกี่ยวข้องกับกลุ่มต่อต้าน
พ่อของเธอ ปู่ที่ชื่อเอเตียน
น่าจะเป็นสายลับ
ฉันตื่นนอน ทํางาน และหลับ
เดี๋ยวนี้ชาวบ้านกลัว กลุ่มต่อต้านมากกว่ากลัวผมแล้ว
พวกเขาเลยไม่บอกอะไรสักอย่าง
ผมถึงได้ตัดสินใจมาถามคนที่
รับเงินได้ตรงๆ
โดยไม่คิดถึงศีลธรรมให้วุ่นวาย
เด็กสาวคนนี้ชื่อมารี-ลอร์ เลอบลองก์
เธอตาบอด ผมต้องการที่อยู่ของเธอ
ผม... [หัวเราะ]
ผมไม่อยู่ในสภาพที่พร้อมจะทํางานนี้สักเท่าไหร่
ผมไม่แนะนําให้ดื่มโบโฌเลส์กับมอร์ฟีน
[หัวเราะ]
แต่ผมรีบน่ะ
- [เสียงวิทยุ] - [ถอนหายใจ]
ฉันมีอีกเรื่องที่จะพูดกับพ่อของฉัน
พ่อคะ หนูนึกภาพพ่ออยู่ที่ไหนสักแห่ง โดยมีเพียงเสียงของหนูอยู่เป็นเพื่อน
หนูทิ้งพ่อไว้คนเดียวไม่ได้
หนูสัญญาว่าจะคุยกับพ่อเป็นประจํา
หนูจะทําให้ได้
หนูจะคุยกับพ่อ ให้พ่อมีเหตุผลพอที่จะหวัง
[เสียงรถแล่นผ่านไป]
เจออะไรไหม
ไม่เจอ
ตาฉันแล้ว นายมานอนบ้าง
ฉันนอนไม่ค่อยได้ ไม่ค่อย ได้นอนเลย ฉันควบกะของนายให้ก็ได้นะ
บอกว่าตาฉันแล้ว
ฉันไม่สนหรอกว่านายนอนได้หรือเปล่า
บ้าจริง มิน่าล่ะนายถึงไม่ได้ยินอะไรเลย สายมันหลุดนี่หว่า
ใช่ จะบอกให้นะ ฉันทําเพื่อลองภูมินาย
ดูว่านายรู้เรื่องเครื่องรับส่งวิทยุแค่ไหน
ว่าไงนะ
ฉันจําไม่เห็นได้ว่านาย เคยเรียนที่สถาบันรัฐศาสตร์แห่งชาติ
นายบอกว่านายเรียนรุ่น 42
ฉันจําได้ว่าใครเป็นอันดับหนึ่งของรุ่น 42 ซึ่งไม่ใช่นายแน่ๆ
งั้นฉันก็ไม่ใช่อันดับหนึ่งของรุ่น
ฉันจํานายไม่ได้เลย
นายเรียนอยู่นานแค่ไหน
สถาบันรัฐศาสตร์แห่งชาติเรียนยากมาก นักเรียน 63 เปอร์เซ็นต์เรียนไม่จบ
ฉันพอจะนึกออกเรื่องนายแล้ว ชมิดท์
นายคือหนึ่งใน 63 เปอร์เซ็นต์นั้น
ไอ้ความโกลาหลทั้งหลาย เอกสารก็ถูกเผาไปแล้ว
พวกซิ่วหลายคนเลยพูดแต่สิ่งที่เจ้าหน้าที่อยากฟัง
มองฉัน ไอ้หกสิบสาม
ถ้าไม่โกหกก็ถูกส่งไปตะวันออก
ฉันหนาวแทบตาย
ถูกซ้อม ถูกสั่งให้วิ่ง เกือบหมดลมในโรงเรียนเฮงซวยนั่น
จนฉันได้เกียรติยศนั้นมา
ฉันยังติดต่อกับผู้บัญชาการ
เพราะงั้นถ้าเขาสั่งคําเดียว...
นายได้ไปตะวันออกแน่
ทีนี้ นายกับฉัน
จะดื่มชแนปส์สักแก้วคารวะท่านผู้นํา
แล้วเราจะอยู่ด้วยกันแบบเท่าเทียม
ฉันไม่ดื่ม
ดื่มสิ นายดื่ม
แด่ท่านผู้นํา
และความจริง
[เสียงชนแก้ว]
ขอบคุณที่รับฟังค่ะ
หมดเวลาแล้วค่ะสําหรับการกระจายเสียงในคืนนี้
[เสียงปิดประตู]
[เสียงสุนัขเห่าอยู่ไกลๆ]
[ชมิดท์ไอและอาเจียน]
คนเราดื่มของแบบนั้นฉลองเหรอ ให้ตายสิ
[แวร์เนอร์] ถามจริงๆ นายอยู่ที่สถาบันนานแค่ไหน
สองอาทิตย์
ล่าหมูป่าสองรอบ
ฉันเป็นหมูป่าทั้งสองรอบ
นายบอกว่านายรู้จักผู้บัญชาการบาสเตียนเหรอ
ฉันจํากติกาของเขาได้
ใครเข้าที่โหล่ในชั่วโมงจู่โจม
รอบหน้าจะได้เริ่มก่อนสิบวินาที
สิบวินาทีไม่พอสําหรับฉัน
ฉันโดนจับทั้งสองครั้ง
ถ้าไม่ตายแบบราชสีห์ก็ต้อง ยอมรับสภาพและปลงซะ
ที่สถาบันสอนเราอย่างนั้นไม่ใช่เหรอ
พ่อฉันไม่พูดกับฉันอีกเลยตั้งแต่ฉันถูกไล่ออก
[เสียงรถแล่นผ่านไป]
[เสียงผู้ชายตะโกนอยู่ไกลๆ]
ฉันเป็นพวกรับสภาพและปลง
แต่ฉันไม่ได้โง่
ฉันมีความลับ
นายมีความลับ
ตอนที่ฉันเปิดวิทยุ มีคนกระจายเสียงอยู่
ใคร
ในวิทยุรับส่งมีพูดถึงคลื่นสั้น 13.10
มันคืออะไร
มันคือคลื่นความถี่ที่ฉันเคยฟังตอนเป็นเด็ก
มีศาสตราจารย์คนนึง เขาเล่าข้อเท็จจริงต่างๆ ให้เราฟัง
ข้อเท็จจริง ในขณะที่คนอื่นๆ พูดถึงความคิดเห็น
เขาเคยบอกว่า "ลืมตาสิแล้วจะเห็น
ว่าเธอใช้ดวงตาเห็นอะไรได้บ้าง ก่อนที่มันจะปิดไปตลอดกาล"
ฉันก็พยายามทําแบบนั้น
แต่ส่วนใหญ่สิ่งที่ฉันได้เห็น ฉันก็จะลืมไปในไม่ช้า
ตั้งแต่มาเป็นพลวิทยุ
ฉันตรวจพบคลื่นความถี่หลายร้อยแห่ง และระบุตําแหน่งเครื่องรับส่ง
ฉันเห็นเอสเอสยิง...
ยิงศัตรูของไรช์ที่กําลังส่งสัญญาณวิทยุ
ใช่
ตามที่ฉันถูกฝึกมา
แต่เมื่อฉันอยู่คนเดียว
ไม่ว่าฉันอยู่ที่ไหน
ฉันฟังคลื่นสั้น 13.10
มันมีแต่ความเงียบมาตลอด จนกระทั่งฉันมาถึงแซงต์มาโล
และได้ยินเด็กสาวคนนึงอ่านหนังสือ
เด็กสาวอะไร
ไม่รู้
อาจเป็นลูกสาวของศาสตราจารย์คนนั้น
อาจเป็นใครสักคน ที่เคยฟังเขาจัดรายการ เหมือนฉัน
ใครสักคนจากรุ่นเราที่คิดว่า
ถ้าเราเปิดคลื่นความถี่นั้น
และพูดเรื่องเหตุผลและความรู้สึก
และวรรณกรรมให้คนฟัง แบบที่ศาสตราจารย์คนนั้นเคยทํา
บางทีความบ้าคลั่งของสงครามคนแก่นี้อาจยุติก็ได้
ไม่ว่าเธอเป็นใคร เธอ...
เธอใช้ได้เลย
ฉันคิดว่าเขาส่งมอบไม้ให้ถูกคนแล้ว
ถ้างั้น...
ฉันรู้ความลับของนายแล้ว
แต่ฉันไม่ไว้ใจให้นายรู้ความลับของฉัน
ฉันไปตะวันออกไม่ได้
นี่คือสงคราม
อีกหนึ่งศพเพิ่มจากเดิม 50 ล้าน
- ขอโทษนะ แวร์เนอร์... - นายจะตามตัวเด็กสาวคนนี้ไหม
ฉันต้องทําตามหน้าที่
[หายใจหอบ]
อย่างที่เขาบอกไว้...
"ถ้าไม่ตายแบบราชสีห์ก็แค่ต้องปลงซะ"
ขอร้อง ไว้ชีวิตฉันเถอะ
ฉันจะต้องรักษาคลื่นสั้น 13.10 ไว้
ขอร้อง...
[เสียงร่างกระแทกพื้น]
[เสียงทิ้งปืนลงบนพื้น]
[เสียงหวอดังต่อเนื่อง]
[เสียงหวอหยุดดัง]
[นายทหาร] สวัสดี มารี
ฉันหาที่อยู่เธอไม่ได้
มีคนบอกฉันว่าเธอกับพ่อเคยมาที่นี่
เธอดูหิวโซเลย
[สะดุ้งหายใจเข้าแรง]
แต่อีกนั่นแหละ ฉันคิดว่าตอนนี้ ทุกคนในแซงต์มาโลก็หิวกันหมด
ฉันขอโทษจริงๆ ฉันต้องไปแล้ว ปู่ฉันรออยู่...
ขอร้องค่ะ ขอร้อง
คุณเป็นใคร
คนที่ไม่คิดจะทําร้ายเธอ
ถ้าเธอมอบสิ่งที่ฉันต้องการ
คุณต้องการอะไร
- [เสียงระเบิดดังอยู่ไกลๆ] - [เสียงดังครืน]
สงครามนี้ ความบ้าคลั่งนี้ ชีวิตทั้งหมดนั้น
ไม่มีความหมายอะไรกับฉัน
ฉันแค่อยากมีชีวิตอยู่
และฉันเชื่อว่าเธอช่วยฉันได้
ฉันจะช่วยคุณได้ยังไง
พ่อของเธอเคยทํางาน ที่พิพิธภัณฑ์ในปารีสใช่ไหมล่ะ
เขาดูแลอัญมณีล้ําค่าหลายเม็ด
มีอัญมณีเม็ดหนึ่งโดยเฉพาะ
การมองเห็นนี่ช่างวิเศษจริงๆ
ฉันเห็นเลยว่าเธอรู้จักอัญมณีที่ฉันพูดถึง
มันชื่อทะเลเพลิง
ตํานานบอกว่ามันรักษาโรคได้ทุกชนิด
และใครก็ตามที่ได้ครอบครองจะมีชีวิตอมตะ
พ่อของฉัน เขาเคยเล่าตํานานเรื่องนี้
แต่มันเป็นนิทาน มีแต่คนโง่ที่เชื่อ
เอาละ
คนโง่คนนี้กําลังหยิบปืน วอลเธอร์ พีพีเคออกจากซอง
และกําลังเล็งปืนไปที่หัวเธอ
เธอกับพ่อหนีออกจากปารีสตอนสงครามเริ่ม
เขาหยิบอัญมณีมาด้วยหลายเม็ด เพื่อให้รอดพ้นมือนาซี
ฉันไม่สนใจเพชรหรือไพลินพวกนั้น
[เสียงขึ้นนกปืน]
ฉันสนแค่ทะเลเพลิง
ซึ่งฉันเชื่อว่าเขาฝากไว้กับเธอ
มารี-ลอร์ ฉันอยากให้เธอบอกว่ามันอยู่ไหน
เธอมีเวลาสิบวินาที
- ฉันไม่... - สิบ
เก้า
แปด
เจ็ด
พูดสิ มารี!
พ่อฉันแค่เล่าเรื่องอัญมณีเม็ดนั้น
- หก - คิดเหรอว่ามันจะอยู่ที่นี่
- ห้า - ฉันไม่รู้ว่ามันอยู่ไหน ฉันไม่รู้
สี่
[ผู้ชาย] แสงสว่างที่สําคัญที่สุดนั้น...
- สาม - ฉันไม่รู้ว่ามันอยู่ไหน
- สอง - ฉันไม่รู้
คือแสงที่เราไม่อาจมองเห็น
[เสียงปืนดังปัง]
คําบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย