SAINT-MALO FRANCIA OCUPADA POLOS NAZIS - AGOSTO 1944
FORZAS AÉREAS DOS EUA ESCUADRÓN DE BOMBARDEO 565
Papá, tío Etienne,
se me oídes, volvede para a casa, por favor.
Agora caen bombas.
Creo que os americanos por fin viñeron liberarnos.
Tío Etienne, non é só que estea aquí soa.
É que tamén estou moi preocupada por ti.
Dixeches que ías estar fóra unha hora, pero xa pasaron días.
Se te agachas dos soldados alemáns, aproveita os bombardeos para volver.
E, papá,
dixeches que estarías fóra seis días,
pero xa pasou máis dun ano.
Onde queira que esteas,
se me oes,
quéroche.
E agora, para os que escoitades a miña emisión por pracer,
continuarei a lectura
de Vinte mil leguas baixo dos mares de Xulio Verne.
Regaloumo meu pai polo meu aniversario
cando estabamos en París, en paz.
"As grandes profundidades do océano sonnos descoñecidas.
Os sons non chegan alí.
O que pasa nesas profundidades remotas,
que seres viven ou poden vivir a 12 ou 15 millas
da superficie da auga, non o sabemos.
Nese caso, debíase admitir..."
HOTEL DAS ABELLAS. CUARTEL XERAL ALEMÁN DE VIXILANCIA DE RADIO
"Ou coñecemos todas as variedades de seres que habitan o noso planeta
ou non as coñecemos.
Se non as coñecemos todas,
se a natureza aínda garda segredos nas profundidades,
nada lle resulta máis cómodo á razón ca admitir a existencia de peixes
ou cetáceos doutros tipos.
Se, polo contrario, xa coñecemos todos os tipos de seres vivos,
cómprenos identificar o animal en cuestión
entre os seres mariños xa clasificados.
Se non as coñecemos todas, se a natureza aínda garda segredos,
debemos pensar que algunha especie de monstro
se pode atopar na escuridade desas profundidades."
Werner.
Un trago antes de morrer?
É coñac.
É máis vello ca nós.
Máis do que seremos nunca.
Ningún dos dous volverá ver Alemaña.
Bebe.
Imos morrer, Werner,
e ti estás a escoitar a puta radio.
- Que é o que escoitas, logo? - Pois...
escoito unha nena que le un libro.
Cando cae unha bomba aí fóra, óioa na radio.
Iso significa que a nena que escoito está aquí.
Aquí, en Saint-Malo.
Antes de poñérenme este uniforme, escoitaba unha emisora francesa.
O que?
Incumprín as normas do Führer .
Había unha voz que eu escoitaba desde que era neno.
A voz dun profesor.
Aprendín francés
e moitas verdades sobre o mundo.
Escoitar emisións estranxeiras castígase coa morte.
E que?
Dez segundos, un cento, total morreremos.
A emisora que me ensinou francés era: onda curta, frecuencia 13.10.
Desde que marchamos de Ucraína, sintonicei esa frecuencia.
E agora,
que xa é tarde, reaparece a emisión e oio unha nena lendo un libro.
E nunca saberei quen é.
Adeus, amigo.
Adeus.
Ataques confirmados a albos alemáns. Hora de entregar o correo.
Aquí remata a emisión de hoxe.
Sei que a emisión me pode custar a vida, pero non me calarán.
Papá, tío Etienne,
prego que esteades ben e que mañá á mañá
poidamos comer xuntos como faciamos antes.
E aos demais,
agardo que nos volvan escoitar mañá.
Se é que hai mañá.
OS BOMBARDEOS CONTINUARÁN MAÑÁ A MEDIA NOITE. MARCHEN INMEDIATAMENTE.
BASEADA NA NOVELA DE ANTHONY DOERR
Ven.
Cóntame o que din os americanos.
Lemo.
Di que volverán mañá á medianoite.
E que marchen todos da cidade.
Bravo. Entón, acabouse. O principio da fin.
Din que marchemos e vostedes pechan as portas da cidade.
Cabróns, péchanas para non deixarnos saír.
Non é culpa miña.
Eu non estou aquí para facer a guerra. Son xoieiro.
O meu traballo é localizar e identificar as mellores xoias de Europa
para entregarllas ao Führer .
Como case todos os xoieiros de Alemaña eran xudeus
e, como o Reich, na súa sapiencia infinita, decidiu
gasear, fusilar, colgar ou matar de fame todos os xudeus de Europa,
son o único da miña profesión que queda solto.
Para realizar a miña misión,
estou aquí, nesta desgraciada cidade,
para atopar alguén que creo
que ten algo que eu quero.
Unha rapaza.
Unha rapaza cega, que sei que está en Saint-Malo.
Que sei que está en Saint-Malo.
Cando cheguei, díxenche
que che daría o tempo que preciso
para comer unha ducia de ostras e beber a botella de viño.
O viño acabouse, as ostras coméronse.
Tes dez segundos máis para darme o enderezo de Marie-Laure LeBlanc.
Unha rapaza cega
que toda a cidade debe coñecer,
pero que ninguén lembra!
Xa llo dixen.
Non teño nin idea de quen me fala.
Dez...
nove...
oito...
sete...
- seis... - Vaia ó inferno.
Amigo, non digas parvadas.
Está clarísimo que xa estamos no inferno.
Cinco...
catro...
tres, dous, un.
Atopareina sen a túa axuda.
Papá, onde estás?
Estou escoitando.
- Baixa por aquí, onde lle pedín casar. - É a nosa casa?
Non, a nosa casa é... máis cara a aquí.
Non nos distraiamos con iso.
ABRIL 1934 - DEZ ANOS ANTES
Vamos ao que temos entre mans.
Entre mans. Fixen un chiste.
Papá, para que sexa un chiste, ten que ter graza.
Ves? Por ríreste de papá, caíches na fonte.
Ven por aquí, imos empezar de novo.
Lembra que nós estamos aquí. Esta é a nosa casa.
Ben, agora colle á esquerda,
a primeira á dereita, para. Para antes de cruzar a rúa.
Despois cruza e sigue, sigue, sigue ata chegares ao parque.
Que parque?
Onde lle pedín casar a mamá.
Cóntamo.
Xa cho contei moitas veces.
Cóntamo outra vez.
Sempre paras cando mamá dixo que si, despois calas.
Marie, estamos facendo un percorrido e xa pasamos o parque.
Agora a ver se o dás feito ti soa.
Estás soa en París cunha mensaxe moi importante para papá.
Vai buscarme. Como fas?
Primeiro viro á dereita, despois sigo andando.
Non, así non.
Viro á esquerda e logo sigo andando, andando.
Para antes de cruzar.
Paro antes de cruzar.
Iso é. E despois que fas? Segues andando, andando...
Andando, andando...
Seguimos andando, andando.
- Non se acaba o de andar? - Si. E agora que facemos?
Cómprasme unha crêpe polo aniversario.
Claro. Non unha crêpre calquera,
unha crêpe de chocolate con crema e logo imos ao...
Ao museo.
Seguimos andando, andando ata chegar ao museo.
Bravo.
Ao chegarmos, por ser o teu aniversario, exploramos
todas as marabillas que contén.
- Paréceche ben? - Parece.
Para, cambiastes cousas desde a última vez que viñemos.
Como o sabes?
A primeira sala pola que pasamos sempre cheira a area. Agora cheira a...
Plumas, peteiros e garras. Está chea de paxaros.
Paxaros de verdade?
Non. Disecados. Levan mortos moitos anos.
Pero como sabía que viñas de visita,
decidín insuflarlles vida, con isto.
Papá, cousas vivas.
Case. Os seus cantos están vivos.
Todo ten voz, só tes que escoitar.
Escoita.
E agora, despois de deleitarche as orellas,
un agasallo para as túas mans.
Isto apalpáchelo antes, lembras que é?
Pensaba que non era a escola.
Todo é unha escola.
- Para ti non. - Sobre todo para min.
Esmeralda?
Bravo.
Marie, o mundo é como é,
véxalo ti ou non.
Os dedos son os teus ollos.
Tes dez dedos, a maioría da xente só ten dous ollos.
Sácaslles cinco de vantaxe porque cinco por dous son...
Dez.
- Si. - Hai diamantes?
Hai.
Ten un tacto precioso.
Ti es preciosa.
Parabéns polo aniversario, Marie.
Esta é a cousa máis valiosa de todo o museo?
Non.
Hai outra pedra que é máis valiosa ca todas as outras xuntas.
Chámase Mar de Chamas.
Pódelo traer?
Non se pode.
Por que non se pode?
Porque está na súa caixa forte noutra parte da cámara.
E ademais xa é hora de xantar,
que significa... Sabes que significa, non?
Un pouco de torta.
Unha chea de torta.
E ti.
Por que non podo tocar o Mar de Chamas?
Que queres comer?
Papá, por que? Non como ata que mo contes.
Es implacable, non es? Vale, veña.
É unha lenda absurda, Marie.
A lenda di que a pedra chamada Mar de Chamas está maldita.
Xa está.
Hai máis. Noto na túa voz que agachas algo.
Cóntamo, por favor.
A lenda é dun tempo en que a xente cría cousas que non eran certas.
Di que quen toque a pedra tamén recibirá a maldición.
Cal é a maldición?
A maldición é que, se tocas a pedra,
as persoas que queres sufrirán terribles desgrazas.
Pero se posúes a pedra, nunca morrerás.
Así que, como ves, inmediatamente,
partindo de dúas cousas imposibles,
a lenda é absurda.
Tocaches algunha vez o Mar de Chamas?
Ven, Marie, vamos comer.
SAINT-MALO AGOSTO 1944
Pan.
O cable.
Ei.
Por que non abren as portas para podermos saír?
Non hai comida.
Queredes que nos derretamos todos convosco, nazis fillos de puta!
Ola.
Hoxe aquí non hai pan.
Non hai pan en ningures hoxe. Marie...
Non sabía cando te volvería ver.
Monsieur Caron, teño moita fame. Non lle queda nada de pan?
Garda os cartos.
Só teño unha codia resesa, pero lévaa.
- Toma. - Grazas.
Tamén teño a alguén que oíu a túa mensaxe na radio onte á noite.
Marie.
Tío Etienne.
Viñeches.
Oínche pregar que comésemos xuntos.
Sen moito pan, pero vin.
- Boa idea dicirme onde vérmonos. - Onde estiveches?
Traballando. Facendo un traballo importante
para os americanos e británicos que virán liberarnos.
Pero os alemáns decatáronse
e, se fose á casa, poríate a ti en serio perigo.
Segues emitindo?
Claro, leo o libro que me deu papá.
As páxinas que che dixen eu?
Si, capítulo 16.
Creo que xa sabes que non estás só lendo a Xulio Verne.
Estás mandando mensaxes cifradas que axudarán a gañar a guerra.
Agora quero que saltes ao capítulo 20,
le só a páxina un. Logo, capítulo 21, le a páxina dúas.
Vinte, vinte e un, primeira e segunda.
Vaite para a casa, axiña.
Ten razón. Aquí non é seguro.
Un oficial alemán ofrece comida e cartos a cambio de información
sobre ti, Marie.
- Sobre min? - Que quere saber?
Non sei. Ninguén o sabe.
Por agora, ninguén falou.
Cando chegues á casa, pecha todas as portas.
- De acordo. - Haberá máis bombardeos hoxe á noite.
Que fas, soldado? Os saqueadores serán fusilados.
Cabo Werner Pfennig, señor.
Son da unidade de vixilancia de radio do Wehrmacht.
A unidade está en Saint-Malo para localizar emisións ilegais.
Onte o meu transceptor estragouse. Preciso cable para seguir traballando.
Es moi débil.
Viches isto?
Onte os americanos tiraron folletos en francés
dicíndolle á xente que marche.
Xa.
Dille á túa unidade que ninguén sairá nin se lle deixará saír.
Seguimos aquí mentres quede un vivo.
Na miña unidade morreron todos.
Eu son o único que queda.
Onde te hospedas?
No Hotel das Abellas.
Place de Concord.
Ese traballo é importante.
Farei o que poida para axudar.
Lembrade, nenos e nenas, Werner fixo este aparello de radio
con cousas que outros guindaron.
Ás veces a xente tira cousas que non lle serven,
pero que outros estiman moito.
Como eu estimo a Werner e a todos vós.
ORFANATO VIKTORIASTRASSE ALEMAÑA
Ninguén lle ensinou que facer.
Werner é unha mestura de xenio, persistencia e pedaciños dos libros.
Se funciona, será un milagriño.
Está listo, Werner?
Espero que si, Frau Elena.
Entón, acéndeo.
De feito, a luz escintilante que se emite ao queimar carbón...
As nenas non poden estar aquí.
Cala. Son túa irmá. Que atopaches?
Atopei o mundo enteiro, Jutta.
Viena, 65. Dresden, 88. Londres, 100.
Pero de madrugada, escoito isto de Francia.
Onda curta 13.10.
Un profesor extraordinario
que di cousas extraordinarias.
O cerebro humano está encerrado na escuridade absoluta.
Isto está prohibido.
Se escoitas, aprenderás.
O cerebro flota nun líquido transparente dentro do cranio, nunca á luz.
Pero, na escuridade, o mundo que o cerebro constrúe está cheo de luz.
Reborda cor e movemento.
Pode ser o obxecto máis complexo que existe,
un quilogramo húmido dentro do que xira o universo.
Entón, nenos, como constrúe o cerebro, que vive sen chisco de luz,
un mundo cheo de luz?
É moi tarde, Marie.
Só emite cando é tarde.
Quen?
O profesor que explica a escuridade e a luz.
Iso é fascinante, pero é tarde e mañá tes que ir á escola.
- É hora de descansar un pouco. - Vale.
Boa noite, cariño.
El di que a luz máis importante é a que non se pode ver.
Que quere dicir?
Se non me interrompeses, agora xa o sabería.
Se el cho explica a ti,
ao mellor ti pódesmo explicar a min pola mañá.
Dez minutos máis.
...trillonésima parte de toda a luz do universo é visible aos nosos ollos.
E, mesmo na escuridade total, segue habendo luz na túa mente.
Profesor, segue habendo luz na miña mente.
Señoras e señores,
antes de comezar a emisión de hoxe, teño que dicir algo.
Algo do meu propio corazón.
Hai moitos anos,
un gran profesor agasallaba con palabras sabias
os nenos nesta mesma frecuencia.
Faláballes aos nenos de toda Europa.
E, cando falaba, sempre poñía unha peza musical concreta.
Era esta.
Neste tempo de estúpida escuridade,
neste tempo de vellos ridículos que invaden cidades
e rouban vilas enteiras coma nenos abusóns que rouban xoguetes,
ocorréuseme intentar lembrar algunhas das cousas que dixo o profesor
para contárllelas.
Porque sempre falaba da luz.
Eu non falo tan ben como falaba o profesor, pero intentareino.
El dicía que a luz que xorde de queimar carbón,
carbón vexetal ou turba,
el dicía que a luz que se obtén dun pedazo de carbón...
é en realidade luz solar.
O importante é que a luz dura para sempre.
Un billón de anos dentro dun pedazo de carbón.
Pero a escuridade, dixo o profesor,
non dura nin un segundo
cando acendes a luz.
Isto é todo o que quería dicir.
Vinte mil leguas baixo dos mares de Xulio Verne.
Cabo Pfennig!
Pasa para arriba!
Móvete!
Por que te agachas abaixo?
É un refuxio coma outro calquera, señor.
A partir de agora traballarás aquí arriba. Á luz.
Onde te vexamos.
Si, señor.
Confírmase que o bombardeo de onte á noite de Saint-Malo
non foi aleatorio.
O obxectivo fora escollido.
Están golpeando as nosas posicións con gran precisión.
Alguén pásalles información.
Detectaches algunha transmisión de radio desde dentro da muralla da cidade?
Non, señor.
Mesmo mensaxes aparentemente inocentes poden conter información cifrada.
Si, señor. Tamén sei descifrar códigos.
Fun o número un
no Instituto Político-Nacional de Educación de Berlín.
E o Instituto de Berlín é o mellor de Alemaña.
Si. O sarxento Schmidt tamén estivo no Instituto de Berlín.
Número un da promoción de 1942, non?
Schmidt acaba de chegar a París.
A túa unidade desapareceu.
Schmidt, a partir de agora, acompañarate e axudarache no teu traballo.
A posesión de aparellos de emisión por radio
dentro da muralla de Saint-Malo castígase coa morte.
Si, señor.
E a partir de agora non terás que usar cachos tirados de cable.
Si, señor. Grazas.
Heil Hitler.
Queres tomar algo?
Queres gañar a guerra?
Xa oíches o capitán.
Hai que atopar a quen pasa as nosas coordenadas.
Pfennig, son o oficial de maior rango e non se pode beber na garda.
Óesme?
Cóntame como o pasaches no Instituto.
Preparándote para un futuro feliz?
A miña profesión era cortar e preparar flores.
Espero que o volva ser algún día.
Agora é recibir xente de todas as nacionalidades e culturas.
Son dez francos.
Non. Ese non é o motivo da miña visita.
Xa non me interesa o sexo.
Estou tomando medicación moi forte para unha enfermidade moi grave.
A verdade, perder a libido
foi como librarse dun tolo.
Senta.
Por favor, senta.
Igual oíches rumores pola cidade sobre un oficial alemán concreto
que veu aquí en busca dunha rapaza concreta.
Pero agora que o resultado da guerra é moi dubidoso,
teño problemas para que a xente me pase información.
A xente non dubida do resultado.
Os americanos volverán bombardear antes dunha hora.
Vendo como protexen esta nena,
intúo que a súa familia debía formar parte da resistencia.
Seu pai, un tío chamado Etienne,
que fai de espía.
Eu esperto, traballo e durmo.
A xente agora tenlle máis medo á resistencia ca a min.
E non me contan nada.
Por iso decidín pedirlle información a alguén
para quen as transaccións financeiras francas
non van acompañadas de consideracións morais.
A nena chámase Marie-Laure LeBlanc.
É cega. Preciso o seu enderezo.
Non estou no mellor estado para isto.
Non recomendo mesturar Beaujolais con morfina.
Pero teño présa.
Quérolle dicir outra cousa a meu pai.
Papá, imaxínote nalgún sitio coa miña voz por única compañía.
Non te podo deixar só.
Prometín falarche sempre.
E vouno facer.
Vouche falar, para darche un motivo para a esperanza.
Hai algo?
Non.
É a miña quenda. Vai durmir un pouco.
Eu non durmo moito. Fágoche eu a túa quenda, se queres.
É a miña quenda.
Impórtame un carallo se dormes ou non.
Merda. Non me estraña que non oias nada, o cable soltouse. Carallo!
Sabes que? Fíxeno eu para probarte.
Para ver se sabes algo de transceptores de radio.
De que falas?
Digo que non lembro verte no Instituto Político-Nacional.
Dixeches que eras da promoción do 42.
Lembro quen era o número un do 42 e non eras ti, merdento.
Vale, non fun o número un.
Eu non te lembro para nada.
Canto tempo aguantaches?
O Instituto Político-Nacional é unha escola de elite. O 63 % non acaban.
Sei o que che pasou, Schmidt.
Ti formas parte do 63 %.
Todo aquel caos, papeis queimados,
moitos rexeitados quentándolles as orellas aos oficiais.
Mírame, Don 63.
Ou mentías ou ías ao leste.
Eu morría co frío,
mallaron en min case ata matarme nesa puta escola.
E saquei matrícula de honor.
Aínda lle escribo ao comandante.
Cunha palabra súa,
vas dereitiño para o leste.
Agora, ti e mais eu
imos tomar unha copa de Schnapps á saúde do Führer .
Logo sentámonos como compañeiros.
Eu non bebo.
Bebes, bebes.
Polo Führer .
E pola verdade.
Grazas por escoitar.
Aquí remata a emisión de hoxe.
E a xente bebe isto para celebrar? Hostia!
Canto tempo aguantaches no Instituto?
Dúas semanas.
Dúas sesións de cazaxabaríns.
Eu era o xabarín as dúas veces.
Coñeces o comandante Bastian?
Lembro as súas normas.
O que chega último na pista americana
ten unha vantaxe de dez segundos.
Dez segundos non me chegaron.
Colléronme as dúas veces.
Morres coma un león ou caes coma un vaso de leite derramado.
Non nos ensinaron iso no Instituto?
Meu pai non me falou máis desde que me rexeitaron.
Son un vaso de leite derramado.
Pero non son parvo.
Eu teño un segredo.
Ti tes un segredo.
Cando a acendín, transmitía alguén.
Quen?
O transceptor indicaba onda curta 13.10.
Que é iso?
É unha frecuencia que eu escoitei desde que era neno.
Era un profesor que nos contaba verdades.
Feitos, cando o resto nos daba opinións.
Dicía: "Abre os ollos e mira con eles antes de pechalos para sempre."
Eu intentei facelo.
Pero a maioría do que vin prefería esquecelo.
Desde que son operador de radio, atopei centos de frecuencias e transceptores.
Vin as SS fusilar...
Fusilar os inimigos do Reich que os usaban.
Si.
Como me ensinaron a facer.
Pero, cando estou só,
estea onde estea,
sintonizo a onda curta 13.10.
Nunca se oía nada ata que cheguei a Saint-Malo.
E oín unha rapaza lendo un libro.
Que rapaza?
Non sei.
Igual é a filla do profesor.
Se cadra é outra persoa que o escoitaba, coma min.
Alguén da nosa xeración que pensou
que, abrindo a frecuencia
para dicir cousas razoables e sensatas,
e ler literatura como facía o profesor,
se cadra remataba a loucura da guerra do vello ese.
Sexa ela quen sexa,
é boa persoa.
Creo que o deixou en boas mans.
Entón,
sei o teu segredo,
pero non podo confiarche o meu.
Non quero ir ao leste.
É unha guerra.
Un corpo máis engadido a 50 millóns.
- Síntoo... - Localizarás a nena?
Cumprirei co meu deber.
Como dicían,
"Morres coma un león ou caes coma un vaso de leite derramado."
Por favor, perdóame a vida.
Perdóolla á onda curta 13.10.
Por favor...
Ola, Marie.
Non conseguín o teu enderezo.
Díxome alguén que ti e teu pai viñades aquí.
Terás fame.
Pero todos deben ter fame en Saint-Malo agora.
Síntoo moito, teño que marchar. Meu tío está esperando...
Por favor, por favor!
Quen é vostede?
Alguén que non che fará dano.
Se me dás o que eu quero.
Que quere?
Esta guerra, esta loucura, todas esas vidas,
non son nada para min.
Eu só quero vivir.
E creo que ti podes axudarme.
Que quere?
Teu pai traballaba no museo en París, non si?
Tiña ao seu coidado moitas pedras preciosas.
Había unha pedra en particular.
A visión é algo marabilloso.
Vexo que sabes de que pedra falo.
Chámase Mar de Chamas.
A lenda di que cura todas as enfermidades.
E que quen a posúe vivirá eternamente.
Meu pai contoume a lenda.
Pero é unha fábula. Só a cren os parvos.
Xa.
Este parvo está desenfundando unha pistola militar Walther PPK.
Agora apúntoche á cabeza coa arma.
Ti e teu pai fuxistes de París cando estalou a guerra.
Levou moitas xoias para arredalas das mans dos nazis.
Non me interesan os diamantes nin os zafiros.
Só me interesa o Mar de Chamas,
que creo que deixou nas túas mans.
Marie-Laure, quero que me digas onde está.
Tes dez segundos.
- Eu non... - Dez...
nove...
oito...
sete...
Fala, Marie!
Meu pai só me falou da pedra.
- Seis... - Pensaba que ía estar aquí?
- Cinco... - Non sei onde está. Non o sei!
Catro...
A luz máis importante de todas...
- Tres... - Non sei onde está!
- Dous. - Non o sei!
...é a luz que non se ve.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa