ST. MALO PRANSIYA NA SINAKOP NG NAZI - AGOSTO 1944
HUKBONG PANGHIMPAPAWID NG ESTADOS UNIDOS IKA-565 BOMB SQUADRON
Tatay? Tiyo Etienne?
Kung nariring n'yo ako, pakiusap, umuwi na kayo.
Binobomba na kami.
Nandito na yata ang mga Amerikano para palayain tayo.
Tiyo Etienne, hindi lang dahil sa nag-iisa ako rito,
nag-aalala lang din ako sa iyo.
Sabi mo, isang oras ka lang mawawala, pero ilang araw na ang nakalipas.
Kung nagtatago ka sa mga sundalong Aleman, samantalahin mo ang ingay ng mga bomba.
At, Tatay...
sabi mo, mawawala ka lang nang anim na araw...
mahigit isang taon na.
Pero nasaan ka man sa mundo...
kung naririnig mo ako...
mahal kita.
At ngayon, sa lahat ng nakikinig sa 'kin para magpalipas-oras,
itutuloy ko ang pagbabasa
ng Twenty Thousand Leagues Under the Sea ni Jules Verne.
Binigay sa akin ito ng tatay ko para sa kaarawan ko
noong nasa Paris kami at may kapayapaan pa.
"Wala tayong nalalaman sa ilalim ng malaking karagatan.
Hindi sila abot ng mga tunog.
Ano'ng mga dumaraan sa ilalim,
anong mga nilalang ang nabubuhay o kayang mabuhay 19 o 24 na kilometro
sa ilalim ng tubig, hindi natin alam.
Sa ganito, marapat lang na aminin ko..."
HIMPILAN NG PAGMAMAMASID SA RADYO NG MGA ALEMAN
"Maaaring alam natin ang lahat ng uri ng nilalang na buhay sa planeta natin,
o hindi.
Kung hindi natin alam lahat,
kung may mga itinatago pang sikreto ang kalikasan sa atin,
walang katwirang mas komportable pa kaysa aminin ang pagkakaroon ng isda,
o iba't ibang uri ng mga cetacean.
Kung, sa kabilang banda, alam natin ang lahat ng uri ng nilalang,
marapat na hanapin natin ang hayop na pinag-uusapan
sa mga lamang dagat na nakilanlan na.
At kung di natin alam lahat, kung may mga naitatagong sikreto pa ang kalikasan,
dapat nating isaalang-alang na anumang halimaw
ay posibleng nandoon sa kadiliman at sa kailaliman."
Werner.
Uminom tayo bago mamatay?
Brandy ito.
Mas matanda sa atin.
Mas tatanda pa sa atin.
Ni isa sa atin, di na makikita ang Alemanya.
Tagay na.
Mamamatay na tayo, Werner,
pero nakikinig ka pa sa lintik na radyo.
- Ano'ng pinakikinggan mo? - Nakikinig...
sa babaeng nagbabasa ng libro.
Rinig ko sa radyo tuwing may nahuhulog na bomba sa labas.
Bale, nandito ang pinakikinggan kong babae.
Nandito sa Saint-Malo.
Bago ako naging sundalo,
nakikinig ako sa radyo ng mga Pranses.
Ano 'ka mo?
Nilabag ko ang utos ng Führer.
Mayroong boses na pinakikinggan ko mula noong bata pa ako.
Isa siyang propesor.
Natutong mag-Pranses.
At marami akong natutunan tungkol sa mundo.
Kamatayan ang makinig sa banyagang programa.
Oo, ano ngayon?
Sampung segundo, isandaan, patay na tayo.
Nasa Shortwave 13.10 ang istasyong nagturo sa akin ng Pranses.
Mula nang umalis tayo sa Ukraine, pinakikinggan ko na iyon.
At ngayon...
Huli na nang mabuhay muli ang radyo
at narinig na may nagbabasa.
Di ko na malalaman sino siya.
Paalam, kaibigan.
Paalam.
Kumpirmado ang mga bobombahin.
Ipadala na ang mensahe.
Tapos na ang broadcast ngayong gabi.
Maaari kong ikamatay ang pagbo-broadcast, pero di ako mapapatahimik.
Tatay, Tiyo Etienne,
ipinagdarasal ko na ligtas kayo at bukas ng umaga,
makakain tayo nang sama-sama gaya ng dati.
At sa inyong lahat...
Sana muli kayong makinig bukas.
Kung may bukas pa.
IPAGPAPATULOY ANG PAMBOBOMBA BUKAS NG MADALING ARAW. AGAD NA HUMAYO.
BATAY SA NOBELA NI ANTHONY DOERR
Halika.
Ano ang sinasabi ng mga Amerikano?
Basahin mo sa akin.
Babalik daw sila bukas ng hatinggabi.
Lahat ng nandito, dapat umalis.
Magaling. Kung ganoon, ito na iyon. Ang simula ng pagtatapos.
Umalis na raw tayo, pero kinandado n'yo ang tarangkahan.
Sinara n'yo para hindi kami makaalis.
Wag mo akong sisihin.
Di ako naparito para isagawa ang digmaan. Isa akong alahero.
Trabaho kong maghanap ng mga natatanging alahas sa buong Europa
at dalhin lahat iyon sa Führer.
Dahil Hudyo ang karamihan sa mga alahero sa Alemanya noon
at dahil ang Reich, sa kanilang walang hanggang karunungan, ay nagpasyang
lasunin, barilin, bitayin, at gutumin ang lahat ng Hudyo hanggang kamatayan...
Ako na lang ang natira sa propesyon ko.
At sa pagtupad sa misyon ko,
nandito ako sa minamalas na lungsod...
para hanapin ang isang taong pinaniniwalaan kong...
may hawak sa gusto ko.
Isang babae.
Isang babaeng bulag, na alam kong nasa Saint-Malo.
Alam kong nasa Saint-Malo.
Noong dumating ako rito, sinabi ko sa iyo,
bibigyan kita ng sapat na oras
habang kinakain ko ang 12 talaba at umiinom ng alak.
Ngayon, ubos na ang alak, at nakain ko na ang mga talaba.
Mayroon ka pang 10 segundo para ibigay sa akin ang tirahan ni Marie-Laure LeBlanc.
Iyong babaeng bulag
na mukhang kilala ng buong bayan,
pero walang ni isang nakaaalala!
Sinabi ko sa iyo.
Wala akong alam kung sino'ng tinutukoy mo.
Sampu...
siyam...
walo...
pito...
- anim-- - Mamatay ka na.
Kaibigan, huwag kang magpatawa.
Nakikita namang nasa impiyerno na tayo.
Lima...
apat...
3, 2, 1.
Mahahanap ko siya nang wala ka.
Tatay, nasaan ka?
Nakikinig ako.
Sige. Bale, bumaba ka rito.
- Kung saan nag-propose. - Bahay natin?
Hindi, ang bahay natin-- Dito, kaunti pa.
Wag paapekto sa magagarang lugar.
PARIS, PRANSYA ABRIL 1934 - SAMPUNG TAON ANG NAKARARAAN
Ito muna ang tutukan natin.
Sa kamay, kita mo? Nagbiro ako.
Tatay, para po masabing biro, dapat nakakatawa.
Kita mo, sa sobrang abala mong pagtawanan si Tatay, nahulog ka na sa bukal.
Ngayon, halika, magsimula ulit tayo.
Buweno, tandaan mong ito tayo. Ito rito, ito ang bahay.
Sige, ngayon, kumaliwa ka,
unang kanan, iyan, tigil, tumigil para sa trapiko.
Tapos tumawid, at magpatuloy hanggang makarating ka sa parke.
Anong parke po?
Kung saan ako nag-propose.
Ikuwento mo.
Maraming beses ko nang nakuwento.
Ikuwento mo po ulit.
Lagi kang humihinto pagkatapos ni Nanay magsabi ng oo, tapos tumatahimik ka.
Marie, naglalakbay tayo at iniwan na natin ang parke.
Ngayon, tingnan natin kung magagawa mo mag-isa.
Nag-iisa ka sa Paris na may importanteng mensahe para kay Tatay.
Hanapin mo ako. Ano'ng gagawin mo?
Una, kakanan po ako, tapos tuloy-tuloy.
Hindi, mali iyan.
Kakaliwa po ako, tapos tuloy-tuloy.
Huminto para sa tawiran.
Huminto sa pagtawid.
Ayan. Tapos, ano'ng gagawin mo? Dumere-deretso ka--
Tuloy-tuloy...
At magpatuloy lang.
Tapos na po ba?
Oo, tapos na. Bale, ano na ang gagawin natin?
Bilhan mo po ako ng crêpe sa kaarawan ko?
Oo ba. Hindi basta-bastang crêpe,
tsokolateng crêpe na may krema, tapos tara sa--
Sa museo.
Tuloy-tuloy hanggang makarating po ako sa museo.
Magaling.
Sa oras na makarating tayo, para sa kaarawan mo, masisiyasat mo
lahat ng hiwagang nakalagay roon.
- Ayos ba iyon? - Opo.
Teka, binago mo po mula noong huli tayong pumunta.
Paano mo nasabi?
Laging amoy buhangin ang unang kuwartong pinapasok natin. Ngayon, amoy--
Mga balahibo, tuka, at kuko. Puno ng mga ibon.
Totoo pong mga ibon?
Hindi. Nilamnan. Maraming taon nang patay.
Pero dahil alam kong bibisita ka,
napagpasyahan kong buhayin sila... gamit ito.
Tatay, mga buhay na bagay.
Halos. Buhay ang mga kanta nila.
May boses lahat, kailangan mo lang makinig.
Makinig ka.
Ngayon, matapos masiyahan ang mga tainga mo,
pampasaya naman sa kamay mo.
Naramdaman mo ito kanina lang, naalala mo kung ano ito?
Akala ko, wala tayo sa paaralan.
Paaralan ang lahat.
- Hindi para sa iyo. - Lalo na para sa akin.
Emerald?
Magaling.
Marie, mundo pa rin ang mundo
makita mo man o hindi.
Mga daliri mo ang mata mo.
May sampu kang daliri, at karamihan sa tao, may dalawang mata lang,
kaya lamang ka nang limang beses kasi 5 times 2 ay...
Sampu.
- Tama! - May mga diyamante po?
Mayroon.
Nararamdaman ko pong maganda.
Maganda ka.
Maligayang kaarawan, Marie.
Ito po ba ang pinakamahalagang bagay sa buong museo?
Hindi.
May isa pang bato na higit ang halaga kahit na ipagsama-sama iyong iba.
Tinatawag itong Sea of Flames.
Puwede mo pong kunin?
Ipinagbabawal iyon.
Bakit po ipinagbabawal?
Dahil hiwalay itong nakatago sa ibang parte ng kaha de yero.
At saka, tanghalian na rin,
alam mo ang ibig sabihin n'on, di ba?
Isang maliit na cake.
Maraming cake.
At ikaw.
Bakit po ako pinagbabawalang hawakan ang Sea of Flames?
Saan mo nais kumain, Marie?
Tatay, bakit? Di po ako kakain hanggang sabihin mo.
Ayaw mong magpaawat, ano? Sige.
Isang kalokohang alamat, Marie.
Sinasabi sa alamat na may sumpa ang batong tinatawag na Sea of Flames.
Iyon na.
Mayroon pa. Naririnig ko po sa boses mo.
Sabihin mo na po, sige na.
Nanggaling ang alamat kung kailan naniniwala ang mga tao sa di totoo.
Masusumpa rin daw ang sinumang hahawak sa bato.
Ano po iyong sumpa?
Ang sumpa ay kapag hinawakan mo ang bato,
daranas ng matinding kasawian ang sinumang mahal mo.
Pero kung taglay mo ang bato, ikaw mismo ang hindi mamamatay.
Kaya, tulad ng nakikita mo, agad-agad,
doon sa dalawang imposibleng bagay,
kalokohan lang ang alamat.
Nahawakan mo na po ba ang Sea of Flames?
Halika, Marie, kumain na tayo.
ST. MALO AGOSTO 1944
Tinapay.
Kable.
Hoy.
Bakit di buksan ang tarangkahan para makaalis kami?
Walang pagkain.
Gusto n'yo kaming matusta kasama n'yo, mga bastardong Nazi!
Tao po?
Walang tinapay rito ngayon.
Walang tinapay kahit saan.
Marie...
Di ko alam kung kailan ulit kita makikita.
Monsieur Caron, gutom na ako. May natitira ka pang tinapay?
Itabi mo na iyan.
Mayroon lang akong lumang tira-tira, kunin mo na.
- Heto. - Salamat.
At may tao ritong nakarinig sa mensahe mo sa radyo kagabi.
Marie.
Tiyo Etienne.
Dumating ka.
Dalangin mong makapagsalu-salo na tayo ulit.
Walang makain, pero heto ako.
- Ayos sa pagsabi kung saan magkikita. - Saan ka nanggaling?
Nagtatrabaho ako. May importante akong ginawa
para sa mga Amerikano't Briton na magpapalaya sa atin.
Pero nakuha ko ang atensyon ng mga Aleman,
at kung umuwi ako, malalagay ka sa peligro.
Nagbo-broadcast ka pa?
Siyempre, librong binigay ni Tatay.
Ayos. Mga pahinang sinabi ko?
Opo, Kabanata 16.
Alam mo na sigurong hindi lang Jules Verne ang binabasa mo.
Nagpapadala ka ng sikretong mensahe para makatulong ipanalo ang digmaan.
Ngayon, gusto kong dumiretso ka sa Kabanata 20,
basahin ang unang pahina, tapos ikalawa ng Kabanata 21.
Dalawampu tapos 21, una at pangalawa.
Dapat makauwi ka na agad.
Tama siya. Hindi ligtas dito.
May Aleman, nag-aalok ng pagkain at pera
kapalit ang impormasyon...
tungkol sa iyo, Marie.
- Ako? - Bakit tungkol sa kanya?
Di ko alam. Walang nakakaalam.
Sa ngayon, walang nagsasalita.
Tama, pag-uwi mo, isara mo lahat ng pinto, ha?
- Sige. - Mas marami ang pambobomba mamayang gabi.
Ano'ng ginagawa mo riyan?
Babarilin ang mga nagnanakaw.
Korporal Werner Pfennig, sir.
Kasama ako sa Wehrmacht radio surveillance unit.
Utos sa aming hanapin ang ilegal na nagbo-broadcast sa Saint-Malo.
Nasira ang transceiver ko. Kailangan ko ng kable para magtrabaho, sir.
Napakahina mo.
Nakita mo na ba ito?
Mga polyetong hinulog ng mga Amerikano kagabi,
pinaaalis ang lahat sa Saint-Malo.
Ganoon po ba?
Sabihan mo ang pangkat mong walang aalis o papayagang umalis.
Manatili ang lahat sa Saint-Malo.
Patay na ang pangkat ko, sir.
Ako na lang ang natira.
Saan ka nakahimpil?
Sa Hotel of Bees,
Place de Concord.
Mahalaga ang trabaho mo.
Gagawin ko ang magagawa ko.
Tandaan n'yo, mag-isang ginawa ni Werner ang aparatong ito
mula sa mga tinapon ng ibang tao.
Madalas, tinatapon ng tao ang di na mahalaga sa kanila,
na mahalaga naman para sa iba.
Gaya ng mahalaga kayo ni Werner sa akin.
AMPUNAN NG VIKTORIASTRASSE ESSEN, ALEMANYA - 1934
Walang nagturo sa kanya.
Pinaghalong henyo, pagpupursigi, at iilang mga libro si Werner.
Kung gumana, magiging maliit na himala.
Handa na ba, Werner?
Sana, Frau Elena.
Buksan mo na.
Sa katunayan, ang kumikinang na ilaw mula sa nag-aalab na karbon...
Hindi puwede ang mga babae.
Tahimik. Kapatid mo ako. Ano ang nahanap mo?
Nahanap ko ang buong mundo, Jutta.
Vienna 65. Dresden 88. London 100.
Pero sa kalaliman ng gabi, nasasagap ko ito galing Pransya.
Shortwave 13.10.
Ang pinakamahusay na propesor.
Kahanga-hanga ang mga sinasabi niya.
Nakakulong sa ganap na kadiliman ang utak ng tao.
Pinagbabawal iyan.
Matututo ka kapag nakinig ka.
Lumulutang sa isang malinaw na likido ang utak sa loob ng bungo, di sa ilaw.
Gayunpaman, sa kadilimang ito, puno ng ilaw ang mundong binubuo ng utak.
Puno ito ng kulay at paggalaw.
Baka ang pinakakomplikadong bagay na umiiral,
isang basang kilo sa loob kung saan umiikot ang sansinukob.
Kaya paanong ang utak, na gumagana nang walang kislap ng liwanag,
ay nakabubuo ng mundong puno ng liwanag?
Gabing-gabi na, Marie.
Nagbo-broadcast lang siya nang gabing-gabi.
Sino?
Ang propesor na nagpapaliwanag tungkol sa dilim at liwanag.
Nakakamangha iyan, pero gabi na, at may pasok ka pa bukas.
- Kaya, oras na para magpahinga. - Sige po.
Magandang gabi, mahal.
Ang sabi niya, ang liwanag na di nakikita ang pinakamahalagang liwanag.
Ibig sabihin?
E, kung hindi mo po ako ginambala, nalaman ko sana.
Kung ipaliwanag niya sa iyo,
baka puwede mong ipaliwanag sa akin sa umaga.
Sampung minuto pa.
...sampung trilyon ng lahat ng liwanag sa sansinukob ay nakikita ng mga mata natin.
At kahit sa ganap na kadiliman, may liwanag pa rin sa isip mo.
Propesor, may ilaw pa sa isipan ko.
Mga binibini at ginoo,
bago ko simulan ang ulat ko ngayon, mayroon akong gustong sabihin.
Mula sa puso ko.
Ilang taon ang nakaraan,
may propesor na nagbibigay ng karunungan
sa mga bata sa frequency na ito.
Nakipag-usap siya sa mga bata sa buong Europa.
At kapag nagsalita siya, pinatutugtog niya lagi ang isang partikular na musika.
At ito iyon.
Sa panahong ito ng hangal na kadiliman,
sa panahong ito ng mga katawa-tawang kalalakihang lumulusob sa mga lungsod,
ninanakaw ang buong bayan, parang mga bata na nagnanakaw ng laruan,
naisip kong alalahanin ang iilan sa mga sinabi ng propesor,
at ibahagi iyon.
Dahil palagi siyang nagsasalita tungkol sa liwanag.
Hindi ako kasinggaling magsalita ng propesor, pero susubukan ko.
Ang sabi niya, ang ilaw na nagmula sa sinusunog na karbon
o ng uling o peat...
ang sabi niya, ang ilaw na nakukuha sa kapirasong karbon...
sa katotohanan ay sikat ng araw.
Ang punto nito... tumatagal magpakailanman ang liwanag.
Sa isang bilyong taon sa loob ng isang pirasong karbon.
Pero ang kadiliman, sabi ng propesor...
hindi tumatagal kahit isang segundo ang kadiliman
pag binuksan mo ang ilaw.
Iyon lang ang gusto kong sabihin.
Twenty Thousand Leagues Under the Sea ni Jules Verne.
Korporal Pfennig!
Umakyat ka rito!
Kilos na!
Bakit ka nakatago riyan?
Mainam na silong kapag binobomba, sir.
Magmula ngayon, dito ka sa taas magtatrabaho. Sa may ilaw.
Kung saan makikita ka.
Opo, sir.
Kumpirmado na ngayon na ang pambobomba kagabi sa Saint-Malo...
ay planado.
Pinuntirya.
Asintado nilang tinatamaan ang mga lokasyon natin.
May impormante sila.
Nakasagap na ba ng kahit anong mensahe mula sa loob ng pader ng lungsod?
Wala, sir.
Kahit mga mensaheng tila di mapaminsala, pwedeng maglaman ng sikretong impormasyon.
Opo, sir. Sinanay rin ako sa pagbasag ng mensahe.
Una ako sa klase
sa National Political Institute of Education sa Berlin.
At iyong Institute sa Berlin ang pinakamagaling.
Oo. Nasa Institute sa Berlin din pati si Sarhento Schmidt.
Una sa klase noong 1942, tama?
Kararating lang ni Schmidt mula sa Paris.
Sabi mo, wala na ang pangkat mo.
Simula ngayon, aalalayan at tutulungan ka ni Schmidt sa trabaho mo.
Ang pagkakaroon ng kagamitan sa pagbo-broadcast
sa loob Saint-Malo ay parurusahan ng kamatayan.
Opo, sir.
At mula ngayon, hindi ka na aasa sa nagkalat na mga kable.
Sige po. Salamat, sir.
Heil Hitler.
Gusto mo ng maiinom?
Gusto mong manalo o hindi?
Narinig mo ang kapitan.
Kailangang mahanap ang taong nagbo-broadcast.
Hoy, Pfennig, ako ang nakatataas na opisyal at pinagbabawalan kitang uminom.
Narinig mo ako?
Ikuwento mo noong nasa Institute ka.
Naghahanda para sa mas masasayang araw, ha?
Dati akong nag-aayos ng mga bulaklak.
Umaasang mabalik sa dati balang araw.
Sa ngayon, nakatuon ako sa pagtanggap sa lahat ng nasyonalidad at kultura.
10 francs ito.
Hindi. Hindi iyon ang ipinunta ko.
Di na ako interesado sa pagtatalik.
Umiinom ako ng matinding gamot para sa isang malalang karamdaman.
Sa totoo lang, ang pagkawala ng libog
ay parang paglaya mula sa pagkakadena sa isang baliw.
Upo.
Pakiusap, umupo ka.
Marahil may narinig kang mga haka-haka tungkol sa isang opisyal na Aleman.
na nasa Saint-Malo para hanapin ang isang babae.
Ngunit ngayong may pagdududa sa resulta ng digmaan,
nahihirapan akong kumuha ng impormasyon mula sa mga tao.
Wala naman nang pagdududa sa mga tao.
Mas maraming ihuhulog na bomba ang mga Amerikano sa loob ng isang oras.
Ang pagtatago ng mga tao sa kanya,
naiisip ko na ang pamilya niya ay marahil sangkot sa mga lumalaban.
Ang tatay niya, at tiyuhing si Etienne.
Isang uri ng espiya...
Gumigising, nagtatrabaho, at natutulog ako.
Mas takot na ang mga tao sa akin kaysa sa mga lumalaban.
Kaya nananahimik sila.
Kaya naman, nagdesisyon akong magtanong sa isang tao
na pera lang ang katapat ng mga transaksyon
at hindi apektado ng moralidad.
Tinatawag siyang Marie-Laure LeBlanc.
Bulag siya. Kailangan kong malaman kung saan siya nakatira.
Hindi maganda ang kondisyon ko para dito.
Di ko nirerekomendang ihalo ang Beaujolais sa morphine.
Pero nagmamadali ako.
May isa pa akong sasabihin sa tatay ko.
Tatay, marahil ay nasa isang lugar ka na boses ko lang ang kasama.
Hindi kita puwedeng iwan.
Nangako akong lagi kitang kakausapin.
At gagawin ko.
Kakausapin kita, bibigyan ng rason para manalig.
Mayroon na ba?
Wala.
Ako naman. Matulog ka na.
Bihira akong matulog. Puwede akong maging karelyebo mo.
Sabi ko, ako na.
Wala akong pakialam kung di ka matutulog.
Lintik. Kaya pala wala kang marinig, natanggal ang kawad ng kuryente.
Oo, e, ano ngayon? Ginawa ko para masuri ka.
Para makita kung may alam ka sa mga tranceiver.
Ano'ng sinasabi mo?
Ang tinutukoy ko, hindi kita maalala sa National Institute.
Sinabi mong parte ka ng Klase ng '42.
Naaalala ko ang nanguna sa klase ng '42, at di ikaw iyon.
Ano ngayon kung di ako nanguna?
Di talaga kita matandaan.
Gaano katagal ka tumagal?
Dekalibre ang National Institute. Ang hindi pumapasa, nasa 63%.
May hinala ako tungkol sa iyo, Schmidt.
Isa ka sa 63.
Ibig kong sabihin, sa lahat ng kaguluhang ito, mga nasunog na papeles,
maraming sinasabing pansipsip sa mga opisyal ang mga patapon.
Tumingin ka, Mr. Sixty Three
Magsinungaling o itapon sa Silangan.
Nanigas ako sa lamig...
nabugbog, halos mamatay sa pagtakbo roon.
At nakuha ko ang parangal ko.
Sumusulat pa rin ako sa komandante.
Isang sabi mula sa kanya...
at sa Silangan ang punta mo.
Ngayon, ikaw at ako
ay tatagay ng Schnapps para sa Führer.
At uupo tayo bilang magkalebel.
Hindi ako umiinom.
Oo. Umiinom ka.
Para sa Führer.
At sa katotohanan.
Salamat sa pakikinig.
Ito ang wakas ng broadcast ngayong gabi.
Iniinom ng mga tao iyon para magdiwang? Diyos ko.
Gaano nga katagal ang kinaya mo sa Institute?
Dalawang linggo.
Dalawang beses na pangangaso ng baboy.
Ako ang baboy sa parehong pagkakataon.
Kilala mo 'ka mo si Komandante Bastian?
Tanda ko ang mga patarakan niya.
Kung sino ang huling matapos sa kurso,
mayroong 10 segundong panimula.
Kulang ang 10 segundo sa akin.
Dalawang beses akong nahuli.
Mamatay bilang leon o mahulog gaya ng natapong gatas.
Hindi ba iyon ang turo sa Institute?
Di na ako kinausap ng tatay ko noong natanggal ako.
Natapong gatas ako.
Pero hindi ako tanga.
May sikreto ako.
May sikreto ka.
Pagbukas ko ng radyo, may nagbo-broadcast.
Sino iyon?
Sa transceiver, nakasaad ang Shortwave 13.10
Ano iyon?
Isang frequency na pinapakinggan ko mula pagkabata.
May propesor. Nagsasabi ng katotohanan.
Katotohanan habang puro opinyon ang iba.
Aniya, "Dumilat at tingnan
ang lahat ng makikita bago pumikit nang tuluyan."
Sinubukan kong gawin iyon.
Pero karamihan sa mga nakita ko, madali kong makalimutan.
Mula nang naging operator,
daan-daang frequency at tranceiver na ang nahanap ko.
Nakita kong barilin ng SS...
Barilin ang mga kaaway ng Reich na nagpapatakbo sa kanila.
Oo.
Gaya ng pagsasanay ko.
Pero... Kapag nag-iisa ako...
kung saan mapadpad...
Nakikinig ako sa Shortwave 13.10
Laging may katahimikan hanggang sa makarating ako sa Saint-Malo.
At may narinig akong babaeng nagbabasa.
Sinong babae?
Hindi ko alam.
Baka anak na babae ng propesor.
Baka ibang tao na nakikinig din, gaya ko.
Isang tao sa henerasyon natin na nag-isip
na kung buksan muli ang frequency
at magsalita nang may dahilan at kahulugan
at literatura sa mga tao gaya ng propesor noon,
baka sakaling matapos na ang kahibangan ng digmaang ito.
Sinuman siya, siya ay...
Maayos naman siya.
Magiging maayos ang 13.10.
Kaya...
Ako ang bahala sa sikreto mo,
pero di kita mapagkakatiwalaan.
Di ako puwede sa Silangan.
Digmaan ito.
Dagdagan man ng isa pa ang 50 milyon na katawan.
- Patawad, Werner-- - Hahanapin mo ba siya?
Gagawin ko ang trabaho ko.
Sabi nga nila...
"Mamatay bilang leon o mahulog gaya ng natapong gatas."
Pakiusap. Patawarin mo ako.
Hahayaan ko ang Shortwave 13.10.
Pakiusap--
Hello, Marie.
Di ko mahanap ang tirahan mo.
May nagsabi sa aking pumunta kayo ng tatay mo rito noon.
Mukhang gutom ka.
Pero oo nga naman, gutom na ang lahat ng tao sa Saint-Malo ngayon.
Patawad, kailangan ko nang umalis. Naghihintay si Tiyo--
Pakiusap. Pakiusap!
Sino ka?
Isang taong hindi ka sasaktan.
Kung ibibigay mo'ng gusto ko.
Ano ang gusto mo?
Itong digmaan, kabaliwan, at mga buhay,
walang halaga sa akin.
Gusto ko lang mabuhay.
Sa tingin ko, ikaw ang makatutulong.
Ano'ng tulong?
Nagtrabaho sa isang museo sa Paris ang tatay mo, di ba?
Pinangalagaan niya ang maraming mamahaling bato.
Mayroong isang partikular na bato.
Kahanga-hangang bagay ang mga pangitain.
Nakikita kong alam mo ang tinutukoy kong bato.
Sea of Flames ang tawag doon.
Ayon sa alamat, gumagamot iyon ng kahit anong sakit.
At sinuman ang may hawak noon, mabubuhay magpakailanman.
Nakuwento nga ng tatay ko iyan sa akin.
Pero isa iyong alamat. Baliw lang ang naniniwala roon.
Buweno...
kukunin ng baliw na ito ang bigay ng militar na Walther PPK mula sa kaluban.
Tinututok ko na ang baril sa ulo mo.
Tumakas kayo mula sa Paris nang magsimula ang digmaan.
Dinala niya ang maraming alahas para ilayo sa kamay ng mga Nazi.
Hindi ako interesado sa mga diyamante at sapiro.
Interesado lang ako sa Sea of Flames,
na pinaniniwalaan ko, iniwan niya sa iyo.
Marie-Laure... Sabihin mo sa akin kung nasaan ito.
May sampung segundo ka.
- Hindi ko-- - Sampu...
siyam...
walo...
pito...
Sabihin mo na, Marie!
Nakuwento ni Tatay ang bato.
- Anim... - Inisip mo bang nandito iyon?
- Lima... - Di ko alam kung nasaan iyon. Di ko alam!
Apat...
Ang pinakamahalagang ilaw sa lahat...
- Tatlo... - Di ko alam kung nasaan!
- Dalawa... - Hindi ko alam!
...ay ang ilaw na di natin makita.
Tagapagsalin ng Subtitle: Nadine Aguazon