Anteriormente…
Necesita a supervisión dun adulto. Voute mandar a Corea con el.
Son Grace Cho, do NIS. Veña comigo, por favor.
A algo andan os da CIA.
Temos que ser proactivos.
Tes 48 horas para atopar a miña muller, pensar un plan e traela á casa.
E non me traizoes.
Iso revelaría automaticamente todo o que sei.
Owen?
Que tal?
A meu pai destinárano a Seúl cando eu era neno.
Yoo Jin era a miña mellor amiga, o meu primeiro bico.
Só a tiña a ela cando mataron o meu pai na explosión.
Supoño que só vin para dicirche grazas.
Investígante por unha brecha de contraintelixencia e a min por axudar.
Isto é Port Louis, onde morren as carreiras.
Aquí non hai operación ningunha.
Substituirás a Dawn en Varsovia. Fíchaa e mándaa ao terreo xa.
Si, señor.
Lester dime que che pida recursos.
E por que che fala dos meus recursos?
Eu necesitaba un del e el pensa que teño algo contra ti. E si.
A refén é de nacionalidade surcoreana e está retida en Rusia.
A chatarra…
Que…? Que foi iso?
- Engalamos. - Que? Non, teño que saír.
- Síntocho. - A onde imos?
A ter unha conversación cos talibáns.
- Estiveches en Qatar? - Non, señor.
Meu pai estivera unhas semanas aquí despois da primeira misión, en Al Udeid.
Pois lévalle un recordo.
Pisou un explosivo en Helmand tendo eu 12 anos.
Síntoo.
Espera aí.
Esta reunión cos talibáns vaite remover por dentro.
- Por que non o dixeches? - Porque teño un choio que facer.
Se o único que pode salvar a miña refén está aquí,
non teño tempo para poñerme sentimental.
- Poñerte sentimental? - Iso.
É admirable, pero estás enganado de carallo.
Non podes controlar o teu corpo se decide "poñerse sentimental".
Faime caso. Noutra vida, nos Servizos Secretos, perdín xente.
Os sentimentos afloran cando lles dá a puta gana,
só podes evitar que te controlen.
A min levoume anos conseguilo.
Necesito saber que estás á altura para levar catro estadounidenses de volta.
Se o teu trauma vai poñer en perigo a misión, déixote no coche.
Podo controlalo.
Ben.
- Non te amola? - O que?
Facer tratos con demos?
"Demos"?
Os anxos non se dedican ao negocio do secuestro, Owen.
Jang Kyun!
DÚAS SEMANAS ANTES
Non me oes?
Pagar a factura, recoller a arroceira nova,
regarche as plantas
e non volver preguntarlle á señora Cho polo badanas do fillo.
A última engadina eu.
Non me digas.
Non podes quedar?
Non empeces. Sabes que teño que ir.
Como é o dito americano? "A ausencia fai que o amor creza."
- Iso sería imposible para min. - Porque xa me queres de máis?
Desta vez é diferente.
Esta viaxe é moi arriscada.
Vou ter tino.
Prométocho.
Págolles ben aos jopok pola protección.
Que ben. A seguridade da miña muller, nas mans da mafia coreana.
Non, agora mesmo estou nas túas mans.
Agora ou me axudas a facer a maleta ou fas o almorzo. Escolle.
Pero, amor, teño unha fame doente.
Señor Wallace, Lord Bonner-Jones está á espera. Sígame.
Thomas.
Benvido a Qatar.
- Oliver. - Ai, Deus.
- Si, ola. Aí. - Encántame como deixaches o sitio.
Si. As reformas empezáraas un príncipe menor,
pero apostou polo cabalo equivocado na Primavera Árabe e…
Gañeino nunha partida de cartas. É bo sitio para unha negociación secreta.
- Halifa xa chegou? - Si. Está embaixo.
Está algo alterado.
O Estado Islámico-K atacou a súa escolta cando saían do país.
Ai, perdón.
É Owen Hendricks, vén falar contigo.
Encantado de axudar o amigo dun amigo. Do Departamento de Estado?
- Non, son avogado da Axencia. - Xa, "avogado".
- Que si. - Si, claro que si.
En serio, que son…
SON JK. COLLE.
Perdón, teño que collelo. Oi.
Déixate de "Ois". Dáme novidades. Atopaches a miña muller?
Estou intentando dar con esa resposta. Teño un tipo que coñece un tipo.
Soa a peli mala de mafiosos.
- Colgo. Chámote cando teña algo. - Espera!
Saifuddin, ola. Grazas por viaxar ata aquí.
Case cancelo todo.
Os meus están cerrando filas. O EI-K vén atacando pola dereita.
- Se saben que falamos… - Non o saberán.
Valoro moito que priorizases a nosa conversa
porque creo de verdade que podemos chegar a un acordo.
Entón…
imos?
Por favor.
Querías falar comigo?
Si, estou viaxando moito e o jet lag acaba comigo.
Ai, xa.
Pero, si, vou ao importante.
Necesito axuda para localizar unha muller surcoreana
secuestrada na illa Sakhalin polos rusos.
Xa.
Que?
Rusia. Téñoo algo complicado agora mesmo con eles.
O meu amigo de Moscova xa non é o meu amigo de Moscova.
Tiven relacións coa irmá.
- Irmás. Pero non ao mesmo tempo. - Non o xulgo. Entendo a incomodidade.
É unha cuestión prioritaria, de seguridade nacional.
Que fago para que o arranxen e me consiga unha resposta?
Non podes.
Veña.
E, aínda que puideses, sería…
desorbitadamente caro.
- Perdón, dáme un momento? - Si, claro.
Desculpe.
- Non volvas colgar. - Unha pregunta.
É raro que un escolta deixe o escoltado nun cara a cara co adversario?
Que? Onde estás?
Buscando a túa muller. O lugar vaite confundir.
Estalle escribindo a alguén.
E pon tapóns nos oídos. Raro, non?
Un escolta debía ter todos os sentidos sempre alerta.
Un home armado pon tapóns cando sabe que vai haber ruído.
Merda.
Tom!
Coidado!
Merda.
Si que era secreta a reunión!
Home abatido!
Cubrídevos!
Non pinta ben.
Vai! Non! Por aquí! Vamos!
Vale.
Hai que buscar a Tom e axudarlle.
Non. Erro! Non.
Nós movemos as pezas do xadrez, non corremos polo taboleiro.
Só esperamos a que nos rescaten?
Agora empezas a velo claro, si?
Son eles.
Despexade a sala e saídeme ao exterior!
Recibido.
Despexado.
O meu avogado ideal.
Aí estaba, señor.
Os soldados do EI, abatidos. Halifa fuxiu e nós tamén debiamos.
Si.
Ola.
Perdoa que pase sen avisar, pero creo que me chegou un paquete aquí.
Si, poderíase dicir que si.
Fixen un chisquiño de terapia de compras.
Segues sen mobles?
Teño todas as tarxetas ao límite. E Owen non quere saber do tema.
Dixéronme que á noite andabas cun rapaz no museo Rubell.
- Quen? - Protexo as fontes.
Pero Washington é pequeno e hai moitos ollos.
Chámase Jae. Non é un rapaz, é un cliente.
Que?
Levas os tíos ao Rubell para mirar se teñen bo gusto.
Así que… hai tema?
Non. Son unha profesional.
Pero si que é un encanto, e moi simpático e atractivo.
E penso moito en bicalo.
Iso non é ilegal aquí. Comprobado.
Non, pero é moralmente cuestionable.
Acabouse falar de min. Como vai a busca dun compañeiro?
Non vai. Owen case non pasou por aquí desde que marchaches.
- Pensa que vas volver. - Pois non vou volver.
Xa o sei. E non debes.
O que debes facer son as "50 sombras de Jae".
Para de negarte a ti mesma a felicidade,
aínda que só sexa para desintoxicarte de Owen.
Estou ben.
De verdade, estou segura de que Owen estará ocupado fodéndolle a vida a outra.
Señora Salazar, aí estaba.
Estábanos a custar que viñese onda nós, así que viñemos nós.
Cerre a porta e sente.
Desde logo.
En que podo axudar?
Buscamos transparencia. Como de ben coñece a Owen Hendricks?
Pois leva traballando aquí tres semanas. Ou catro. Así que non moito.
Aínda así, nese tempo iniciaron unha relación romántica.
- Saímos algunha vez. Deixeino eu. - Por que?
Porque si. É unha liña de investigación fascinante,
pero a miña vida amorosa entra no ámbito da contraespionaxe?
- Non, claro. - A menos que saíse cun traidor.
É unha acusación ou só está lanzando a cana?
Cando o señor Hendricks a chamou en plena noite desde Xenebra,
era porque estaba quente ou necesitaba algo de traballo?
Non podo comentar iso neste momento.
Porque implica a Hannah Copeland? Atendeu a chamada de Hendricks
e logo foi ao piso del… máis ben, deles dous.
Sabe que ao ex de Copeland, Jeff Gilbert,
despedírono da Casa Branca por filtracións?
Non, pero non sei que ten que ver iso.
¿Vostede tivo que ver coa chegada de Copeland a Xenebra
e logo á base aérea de Ramstein logo de que ferisen a Hendricks?
Non podo comentar iso neste momento.
Unha aclaración. Estou sendo investigada?
- Non podemos comentar iso neste momento. - Recomendámoslle transparencia, Salazar.
A falta de transparencia desprende certo tufo.
Tomo nota. Non teño nada que engadir que poida axudar neste momento.
De acordo. Grazas polo seu tempo.
Ei, que vai pasar agora con Halifa?
A cousa poñerase violenta se o EI-K leva a mensaxe de que se reuniu comigo.
E terei que empezar de cero.
Atrasará meses, como mínimo, o rescate dos nosos.
- Boas novas. - Dime.
Chamei o meu contacto ruso e amañei as cousas.
Débocho, por me salvares a vida.
Fixo unhas chamadas
e descubriu que os rusos non secuestraron ningunha muller surcoreana.
- Polo menos ultimamente. - Confías nel?
Si, estaba moi seguro. E pagueille un extra.
- Tiña idea de quen a levou? - Non, síntocho.
Mira, eu vou para Macao.
Se necesitas algo, pódesme chamar.
En serio.
- Grazas. - De nada.
Thomas, alégrome de verte.
De verdade que contigo é imposible aburrirse, eh?
Eu tamén te quero, milord! Ven acá!
- Xa vale. Vale ben. Veña. - Moi ben.
- Veña, vamos. - Ola.
- Teño a información que pedías. - Que Rusia non a ten?
- Xa o sabía. - Moi ben, pero eu sei quen a ten.
- Quen? - Dáme os meus cartos e dígocho.
E se dobro os cartos e mo dis agora?
E se os dobras e cho digo cando me deas os meus putos cartos?
Ei, poderíasme deixar nun sitio de camiño a Washington?
Non.
Pois, entón, aquí é onde me despido.
Actuaches ben nun momento delicado, pero tes que traballar iso.
Si, señor.
Cóidate. Sorte. Vámonos de aquí cagando hostias.
Liquidaron uns mafiosos rusos nun club de striptease.
Algún rumor de quen puido ser?
- Kitchens. - Ola, colega.
Necesito que lle deas a Nichka 200 000 en efectivo xa.
Polo carallo. Andas prometéndolles cousas aos meus recursos por detrás?
Descubriu que era eu o que preguntaba e chamoume.
Debiches colgar e chamarme.
Non teño tempo para colgar.
Se te me queixas, mándoche o director a pedircho.
- Vas de farol. - Non.
Vale. Pero débesme un recurso.
Falei con Dawn. Quedou de mandarche contactos. Xúrocho.
Pero necesito a información que ten Nichka canto antes.
Pódesmo conseguir? Por favor?
Vou.
Como pasou Owen de estar castigado a ser o mellor amigo do director?
Igual non foi así.
Igual é que é tan tóxico que o director o está sacrificando
- para solucionar algo máis tóxico. - A min tócame darlle un pastón a Nichka.
- Onde están as solicitudes? - A túa carreira vai ben.
De avogado da CIA a mozo dos recados de Owen.
Teño roupa na tinturería, por se ma queres recoller.
Esta illa está no medio da nada de verdade.
Estanche facendo o baleiro.
Adiviña quen me chamou onte.
Hendricks. Imaxina a miña sorpresa ao recibir a chamada dun puto morto.
Canto custa matar un avogado?
Foi por ter que contratar un terceiro alí.
Se non che importa non poder negalo, ocúpome eu.
Non, temos que parar, asegurarnos de que non sospeite.
- E que fai en Corea? - Non o sei.
Apartáronnos aos dous pola investigación. Como carallo volveu ao xogo?
Venderíate a Contraespionaxe.
Xa tería as esposas postas.
Non. Chegamos a un acordo. Destrución mutua asegurada.
Que ti rompiches ao intentar matalo.
Porque a única vía de asegurar o seu silencio é a morte.
Se non fose un boy scout, estaría intentando eliminarme.
- Gilbane. - Á espera dos recursos.
- Dixen en Langley que estou niso. - Owen mandouche apurar.
- Non traballo para el. - Era só o mensaxeiro.
Cando estás na merda, fai amigos, non inimigos.
Queres ser amigo meu?
Non, pero estou canso para facer inimigos.
Só quero gañar para volver ser avogado.
Ninguén quere ser avogado. E non xogues comigo.
Ese despacho é o camiño á oficina de Moscova.
Certo.
Si que é.
Se queres chegar a algures na Axencia, vai mostrando respecto.
Tes idea do que fai Hendricks en Corea?
Primeira noticia que teño.
Oíra que estaba atado a unha mesa en Langley.
Consígueme un recurso bo ou fago saltar a alarma na Dirección de Operacións.
- Oíches iso? Un recurso "bo"? - Hendricks contaríalle o da fraude?
Non podemos esperar para descubrilo.
- Pasamos ao Estado de Alerta 2. - Non iamos parar?
As condicións sobre o terreo cambiaron.
Cambio de rumbo.
Cara a onde?
LISTA DE EXPIRACIÓNS
SOLICITUDE DE FONDOS
Queres ser o xefe da oficina de Moscova?
Mellor iso que ser o mozo dos recados de Owen.
Era unha broma.
- Deixaches Operacións por algo. - Pois estou de volta,
teño outra oportunidade de brillar e vouna aproveitar.
- Ola. - Ola.
- Temos reunión ou…? - Non.
Uns impresos fiduciarios para asinar, pero poden esperar.
Non, non pasa nada. Non…
Déixame poñer uns pantalóns.
- Pasa. Si. - Vale.
Pensei que eras o conserxe. Pedín máis toallas.
Xa.
Perdoa por aparecer así…
Os papeis?
Si.
Queríache falar de algo máis.
Un…
conflito de interese que acaba de xurdir.
O teu bufete reuniuse coa competencia?
Sei que OIDA anda probando sorte en Washington…
Non, non é iso.
É por min.
O problema son eu.
Quero pasar máis tempo contigo
do que quizais sexa apropiado entre cliente e avogada.
Alégrome de que saques o tema
porque…
eu teño o mesmo problema.
E que facemos, logo?
Estou…
aberta a suxestións.
Eu vexo dúas opcións aquí.
Unha é mantermos as distancias,
manter unha relación estritamente profesional.
E a outra opción?
Ímolo ver.
SABAS DE 1000 FÍOS A VIDA NO FOUR SEASONS
JANUS: ONDE ESTÁS?
OWEN: VOLVENDO. A PIQUES DE ATERRAR.
- Ola. - Hostia!
Que fas aquí dentro?
Oficialmente?
Poñéndoche micros porque tiraches polo retrete os que puxera o NIS.
- Fixéchelo ti? - O que?
- Tiralos ao retrete? - Claro.
E poñer outros?
Claro, pero aínda non os activei. Como tampouco activara os primeiros.
Que é iso?
Dez mil dólares. Non conseguín as entradas para os BTS.
En serio? O goberno non deu conseguido…?
Mira, non vou nin facer que os toco.
Tanto dá que os toques ou non.
Grace espera resultados.
Xa me podes ir dando algo para darlle. Unha razón mellor para virdes a Corea.
- Iso sería o ideal. - Inventa algo.
Algo que a deixe tranquila a curto prazo.
Porque tes como unha semana
para recuperar a muller ou que che estoupe todo.
Mentres, eu teño que darlle ao meu xefe intelixencia do NIS.
Era o trato por axudarche.
Non, o trato era que eu non fago nada ata que vexa avances no rescate.
Vale. Tranquilo. Owen está a piques de aterrar coa información.
E non sei que historia lacrimóxena lle contarías,
pero está implicado de máis.
DIRECTORA ADXUNTA CHO: HENDRICKS VOLVEU. ONDE ESTÁS?
Teño que marchar.
Sen fallo. Volve cando queiras.
Claro.
Non ía en serio.
Señoras e señores,
benvidos a Seúl, Corea…
Ola, rapaces.
Que tal hoxe?
- Moi ben. - Axúdeme a entendelo.
Pasou en Seúl menos dun día e voou de volta a Washington.
E agora, dous días despois, está de volta.
Só que o seu voo chega non desde D. C., senón desde Qatar.
Pero non hai rexistros do seu voo de D. C. a Qatar.
Xa. Isto é moito viaxar. O jet lag está acabando comigo.
O jet lag non é a cuestión.
As mentiras si.
Non minto.
O meu asunto de recursos humanos
requiría conversas delicadas cara a cara en Langley.
O que indaguei levoume a un empregado da CIA destinado en Doha.
Acopleime nun C-130.
Medidas burocráticas de aforro. Xa sabe como vai.
Non sei, non.
De feito, eu estou decidida a investir todos os recursos necesarios
en descubrir se é vostede un axente da intelixencia encuberto.
Porque, chegados a este punto,
devezo por mandar que o deporten.
Hoxe non vai ser.
Non? Porque son un avogado
e vostede non ten nada que diga o contrario.
Así que quería ir tirando.
Xa imaxino.
As "psiops", ou operacións psicolóxicas, son complicadas de manexar legalmente.
OWEN TRABALLO
- Owen? - Non, son Walter.
Señor, estame chamando desde o despacho de Owen?
Non.
Nós non falamos.
De que non falamos?
- As de Contraespionaxe índoche á casa. - Hostia. Agora?
É inminente. Levan os de Seguridade con elas.
Buscan calquera vínculo coa operación de Meladze.
Por se te queres poñer "presentable".
Si, señor. Colgo. Grazas por non chamar.
O caso de chantaxe de Max Meladze deu un xiro hoxe cunha testemuña ocular…
Veña…
ENCRIPTANDO…
Señora Salazar?
ENGADIR ARQUIVOS ELIMINAR PERMANENTEMENTE
É tarde. Perdón.
Revisade o coche e o garaxe.
Ei!
De que vai isto?
Un paxariño contounos que fai entrevistas non autorizadas na súa casa.
Viñemos velo nós mesmas.
Están mal informadas.
Montei un estudio de informativos falso nun cuarto
para practicar coas entrevistas e, no futuro, cando xa non traballe na CIA,
poder exercer o meu dereito constitucional a gañar cartos na televisión.
Sei que é raro, pero non incumpre as normas da Axencia.
Igual non,
pero traer información clasificada á súa casa para fins privados… si.
Non fixen tal.
Nunca o faría.
Algunha vez trouxo o señor Hendricks para practicar con el?
Déixenme preguntar algo a min.
O seu mandato é dar cos traidores e toupas da Axencia, non?
- Si. - Pero non sabían que Max Meladze
comprometera un supervisor coma Xander Goi.
Era experta en enganos.
Por iso enganou o do polígrafo? A incompetencia é asombrosa.
- Xa o disciplinamos. - Para agochar a súa cagada?
Por iso tanto fervor? Ou é por algo peor?
¿Non será unha conspiración
para non render contas á Axencia polo estrepitoso fracaso da operación
ao non seren capaces de dar co espía de dentro da Axencia?
Non hai por que ir soltando acusacións sen xeito.
Mera especulación.
Pola seriedade da súa investigación,
debo prepararlle un memorando ao director xurídico
sinalando todos os fracasos do Grupo de Contraespionaxe
que serviron de base para o desastre.
Non será necesario.
O noso traballo é ser meticulosas.
Penso que esgotamos esta vía.
Axentes?
Acabamos. Imos indo.
Por agora.
Que che poño?
Unha repetición do noso reencontro.
Unha cervexa, quizais.
Owen.
Volviches.
Díxenche que volvería.
Que?
Nada, é que… Paréceste moitísimo a teu pai.
Que fas de volta en Seúl? Dicías que era por traballo?
Si, estou na cidade por un… cliente.
Son avogado.
Ti?
Xa, non me pega moito.
É de tolos.
Aínda que a labia sempre te librou dos problemas.
E meteume neles.
A vida é rara de carallo.
Ti es avogado e eu vivo das propinas mentres o meu grupo non despega.
Como se chama o teu grupo?
Estamos cambiando de nome agora mesmo e de cantante principal.
E teu pai? Segue indo co barco de arrastre?
Pouco.
Facer cartos custa máis ca antes.
E que tipo de avogado es?
Está claro que es dos sofisticados, se viaxas polo mundo.
É triste, pero non. Ficháronme para traballar para o goberno.
Non lle quites valor para que me sinta mellor.
Vese que te centraches.
Non…
Non me centrei, para nada. A miña vida é…
un cristo agora mesmo.
Que pasa?
Canto máis intento controlar a miña vida,
máis se me descontrola.
Pero hoxe pasei polo parque Tapgol.
Lembras? Onde parabamos coa miña nai.
Claro que o lembro.
Dicíasme que ía ir todo ben.
Tiña 12 anos.
Daquela, era o que cría.
É o meu móbil?
Botaba fume. Queríao poñer en silencio para que non te espertase.
TERENCE OLA, AMOR. CEAMOS?
Líchelo?
Vale.
A verdade é que…
"amor" chamoume a atención.
Quen é Terence?
Outro ex rexeitado?
É o meu mellor amigo.
E non se conforma con menos que Harry Styles.
Tenme que preocupar que sexas o típico celoso?
Non. Para nada.
Vale, case nada.
Pero…
xa fun o segundo algunha vez e paseino moi mal.
Así que…
a verdade máis verdade é que…
vin "amor" e preocupoume que fose Owen.
Pero iso acabou, non?
Si, acabou por completo.
Cando falamos de Owen e as mulleres, a cousa acaba antes de comezar.
Vale.
¿Poderasme perdoar algún día
pola miña momentánea falta de xuízo?
Non necesito un tío absorbente. Xa paso do beneficio da dúbida.
Ou deixas as miñas cousas e es sincero ou isto non vai funcionar.
Tes razón.
Toda a razón. Tiven un momento de debilidade.
Boteiche enriba o drama da outra relación, pero non volverá pasar.
Prometido.
Vale.
- Vale? - Vale.
- Si? - Si.
Só quero…
priorizar as túas necesidades.
Así que… que necesitas?
Almorzar.
Si.
VARSOVIA POLONIA
- Seguro que non te seguiron? - Seguro.
Os meus cartos?
Como volvas ir a un avogado da Axencia pola calada, imos ter un problema.
Funcionou. Estou cobrando.
Onde está a coreana?
Non sei onde está, pero sei quen a ten.
A yakuza.
Teño que coller, perdoa.
Ola.
Chámame a este número desde un fixo.
Tedes teléfono no bar?
Si, perfecto.
Perdoa.
- Oi. - Tena a yakuza.
A mafia xaponesa?
Si.
Entón téñena no Xapón?
Nin idea. Non teño máis que o que che dixen.
Grazas.
- Todo ben? - Non teño nin idea.
Pero é normal ultimamente.
Onde é o baño?
Ao fondo.
Volvo xa.
Merda!
Cando me ías dicir que volveras?
Tío, puto susto me deches!
Paréceche unha broma? Traballas para min.
E vou destruír a CIA como xogues comigo.
Enténdote, pero veño de nove horas de voo e dúas de interrogatorio coa túa xefa.
Precisaba unha copa e un respiro antes.
Os rusos daranlle un respiro á miña muller?
Non, porque non a teñen eles. Tena a yakuza.
Estás seguro?
Si, confío na miña fonte.
Maiormente. Pero non sabe onde a teñen.
É culpa miña.
O que?
Ei!
Que pasa?
Perdoa, teño que marchar.
Merda.
Queda no coche.
Mentíchesme.
O que? Non!
Que estamos facendo?
Conseguir respostas.
Ei! Báixalle revolucións! Sei que estás alterado, pero non…
Por que fas isto? Para!
Dixeches que a miña muller a levaran os rusos.
E levárona!
Cala a boca, puto cabrón! Pagouche protección e vendíchela á yakuza.
Non.
A que clan?
Dimo ou tírote.
- Espera! - Dimo!
- Vasmo dicir? - Espera! Vale!
Vale, dígocho.
Ao clan yamazaki. O seu territorio é o leste de Rusia.
Onde a teñen?
Esa parte non a sei.
Non o sei. Xúrocho.
Xúrocho!
Hostia!
- Non tiñas por que! - Non podía arriscarme a que falase.
Por que é culpa túa que a teñan os yakuza?
- Agora non. - Non, si. Agora.
- Sabes a expresión: "Sigue os cartos"? - Claro.
A esencia da intelixencia, pero é reactivo e cada vez máis difícil,
así que creamos os nosos propios cartos.
Unha criptomoeda?
Si. Cartos dixitais cun rastrexador no código.
O único problema era
conseguir que os terroristas e o crime organizado os usasen.
Os subornos da túa muller?
Si.
Suxerín eu usar a súa ONG
para inxectar criptomoeda marcada no sistema dos inimigos.
As ONG non quedaban excluídas como tapadeiras das axencias?
- Si. - E ela deixouche facelo?
Non o sabía. Era máis seguro así.
Eu cría que a natureza da criptomoeda era imposible de descubrir.
Pero, se a yakuza o descubriu…
e chegaron á ONG…
Estaba enganado.
Non podo crer que o tragase.
"É o meu mundo, o único que me importa."
Son un puto idiota.
- Pensei que arriscabas todo só por amor. - É así.
Só porque fuches ti o que lle puxo o albo nas costas!
Ha de estar… nalgún soto,
torturada por información que nin sequera coñece, pola túa culpa,
o amor da súa vida.
Ti que cona sabes do amor? Es un neno.
Sei que usar a túa muller para adiantar traballo non é amor.
Sorte para traela de volta sen min. Eu paso.
Diso nada.
Detéstame o que queiras.
Teño 20 anos de segredos compartidos arredor do teu pescozo coma unha correa.
Si? Ao meu xefe vaille importar unha merda
cando lle conte que o NIS creou unha criptomoeda rastrexable.
Idiota.
A CIA creouna con nós.
Unha merda.
E aquí a cousa empeora aínda máis.
A criptomoeda que creamos xuntos gañou popularidade entre os civís,
así que o teu goberno non só espía os malos,
rastrexa estadounidenses correntes,
polo que a CIA
vai facer o imposible para que ese segredo non saia á luz.
Así que…
se eu digo "salta",
ti dis…
Dixen que, se eu digo "salta", ti…
Que hostia fas?
Tomar o control.
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández