A Monica Kidder atopárona morta na cela no que semella un suicidio.
Un último xiro impactante nun día que xa...
...descubriuse que unha das empresarias máis exitosas
cometeu un dos máis terribles ataques da historia do país.
Crese que organizou o macroataque do Día Cero
en represalia...
Cita unha fonte do FBI coñecedora da investigación.
De acordo.
"O FBI observou con crecente preocupación a retórica radical de Kidder
nas semanas previas ao Día Cero."
A única explicación que se me ocorre é que Kidder decidiu acabar coa súa vida
cando viu que as probas contra ela eran esmagadoras.
- É case unha confesión... - Fixemos nós isto?
- Fomos nós? - Nós?
Nós non fixemos nada.
E, se che preocupa a morte dunha sociópata autista,
non estás ben informada.
Carafio!
A nós convennos que a cousa pare nela.
Cala a puta boca, Jerry!
Pensades que alguén vai tragar iso? Que Monica Kidder o fixo soa?
Tiña medios e un móbil. Ela fixo as cousas de que a acusan.
É verosímil, que é o importante.
Non é a verdade. Meu pai non vai tragar iso.
- Sabes algo? - Coñézoo a el.
Se hai algún cabo solto, tirará por el.
- Témolo controlado. - Tivémolo controlado algunha vez?
Un golpe dun minuto ao sistema, dixeches.
Uns meses co poder nas mans adecuadas e o país volvería á normalidade no Nadal.
Trabucácheste en todo.
Admito que non saíu como pensaba.
Pero aquí estamos. Non esquezamos cal era o noso obxectivo.
Excluír os extremismos de ambos lados.
Sacar á luz unha vulnerabilidade que se confundiu coa liberdade.
Recuperar a fe perdida na nosa capacidade de gobernar.
A pesar dos intentos de teu pai de escarallar todo,
por fin estamos preto de conseguilo.
Precisamos tomar un respiro.
Mañá xa non quedará ningún cabo solto do que tirar.
- Está controlado. - Xa, coma o de Monica Kidder.
Temos que confesar. Todo o que fagamos empeorará a situación.
Lémbroche, Alex, que temos máis socios.
O que eles entenden por confesar non che vai gustar nada.
Sei que é difícil, tamén o é para nós.
Pero, polo pobo estadounidense, temos que levar isto a cabo.
Chamo un coche que te leve á casa.
Non.
Non, xa me amaño eu.
Temos información do FBI. Cito textualmente para non equivocarme.
"O FBI observou con preocupación a retórica radical de Kidder
nas semanas previas ao ataque do Día Cero,
coa súa crítica reiterada á proposta de regulación de Panoply..."
Canto levan desactivadas?
Busca a persoa encargada das cámaras das celas.
Está aquí.
Pásoo e póñolle o altofalante.
Adiante.
No sistema de Panoply vese como Kidder modificou
o deseño da NSA e como espallou o malware.
As apps de Kidder están no 80 % dos móbiles.
Espallaron o virus coas actualizacións.
Logo salta aos dispositivos cos que ten contacto por Bluetooth, USB...
O código é incriblemente elegante.
Co motor de IA aprende sistemas operativos novos.
Podería facelo ela soa?
Ten coñecementos técnicos.
Tivo axuda dos colaboradores máis próximos.
- A capacidade tíñaa. - Non pregunto iso.
Pode ser perfectamente o que parece que é.
Á millonaria sociópata non lle gusta que o estado lle quite os xoguetes
e entón derruba todo.
E logo suicídase antes de que a interroguen.
- Mantenme informado. - Si, señor.
Todo o mundo se apunta a isto.
Onte dixeches que ela era demasiado intelixente.
Para asumir este risco, si.
É Alex.
- Mamá. - Teu pai tamén está aquí.
Vou ir á casa. Teño que falar convosco.
- Que pasa? Estás ben? - Si.
Estou ben. Xa volo explicarei cando chegue.
Ten tino.
Alex.
Alerta laranxa.
Vai un minuto.
- Esta vez non volve nada. - Señor, señora.
Trouxemos os coches. Temos que levalo a outro sitio.
Non fai falta. Hai un xerador.
Houbo unha ameaza.
Íao informar cando ocorreu isto.
Xusto neste sitio.
- Que tipo de ameaza? - Extremistas.
Xa hai xente aí fóra.
Os sensores e as cámaras non funcionan.
Igual non funcionan aínda que veña a luz. Hai que marchar
Vamos.
Postos de escoita caídos.
- Que temos? - Todo caído.
Rede eléctrica, móbiles, aviación, tráfico.
Igual cá outra vez, pero dura máis.
Igual non. Agora sabemos como funciona o fallo.
- E o parche? - Empezamos.
Ao equipo faltáballe un día.
- Temos unha hora. - Señor!
Non todos os sistemas, só a luz. Primeiro a luz,
logo o transporte.
Imos solucionar isto á vella usanza.
Un fallo de cada vez.
A onde imos, Tom?
Ao lugar seguro máis próximo.
A base da Garda Nacional en Cortland, a 20 minutos.
Puto cabrón! George Mullen ao caldeiro!
- Imos pasar por aí? - Non temos opción, señor.
Pasa con tino.
Abride paso.
Alex.
Atoparémola.
Aparten do camiño!
- Abride. - Abrindo.
- Gas lacrimóxeno preparado. - Gas non.
Negativo o do gas lacrimóxeno.
Mantede o cordón.
Non podemos. Estano saltando!
- Mantede o cordón. - Negativo. Romperon o cordón!
- Sigue. - Non os atropeles.
- Temos que pasar. - Non podes, Tom.
É unha botella.
Non vos vemos. Podedes saír?
Tomade polo cu!
Atrás!
Aparten todos!
Ei, non podo...
- Para! Ei! - Non dou...
Ei!
Xa pasaron.
Ola, George.
Príncipe 594 confirma, cambio.
Príncipe 594.
Príncipe, Emmett Kelly foi retirado, cambio.
Príncipe, recibes?
Recibido. Emmett Kelly retirado, cambio.
Seguimos coa limpeza, cambio.
Afirmativo, cambio.
Parece que o tragaron.
Estás morto.
De momento.
Cando volva a luz,
correremos a voz nas redes sociais, cun vídeo borroso.
A CIA non pode operar dentro dos EUA.
Deixareino pasar esta vez.
Que fas aquí?
Cando detiveches a Kidder, pensei que tiñamos que volver falar.
Menos mal que o fixen.
A presidenta Mitchell e eu non queriamos que che pasase nada.
Tiñamos boas razóns para pensar
que no complot do Día Cero participaran membros do goberno.
Ao nivel máis alto.
Dreyer?
Era unha posibilidade.
Ata onde chega? Quen máis?
Non estamos seguros.
Non podiamos fiarnos das canles normais.
Precisabamos alguén de fóra coma ti para descubrilo.
Eu xa pensaba que cometeramos un erro tremendo.
En Langley, tentei dicircho, pero non me fixeches caso.
Ante a prensa falaches de Proteus.
Cando Valerie me veu ver, comecei a entender.
George,
se alguén usa Proteus contra ti, non somos nós, nunca fomos.
Xa o sei.
Nas próximas horas isto rematará.
Preciso saber que estás ben, George.
Lily, vai para o cuarto.
- Que... Mamá? - Vaite.
Ola.
Estes homes protéxennos, pero temos que entrar.
Onde vai George?
Isto levará un segundo.
Non é lonxe. É mellor ir a andar.
- Estás tolo. - Eu vou detrás, señor.
Vamos!
Si. Axiña lanzaremos o parche da rede.
- Esperemos que nunha hora. - Logo, as comunicacións.
Información crible contra o pánico: a axuda vén de camiño.
Señora, falando diso...
Houbo escoitas de radio. Seica lle pasou algo ao presidente Mullen.
Luz, logo comunicacións.
Que o equipo non se despiste.
Grazas, Daniel.
- Acompáñoa. - Non, vou recoller algo.
- Logo quero ir ao norte do estado. - Espero aquí.
Grazas.
Deus...
Queríasme dicir algo,
pero agora non creo que teña moito xeito.
Vale.
Nós...
queriamos arranxar as cousas.
Vós? Quen sodes vós? Ti e Dreyer?
Non foi só Dreyer.
Cando falou comigo, tiña 12 membros detrás, dos dous partidos.
Foi idea deles?
De Kidder.
Dixo que podía asustar a xente.
Nun minuto, podíanos lembrar o vulnerables que somos,
o fráxiles que somos. E é certo, ten sentido.
Se podes lembrarlle á xente o que é importante,
igual pasa do ruído, as bobadas e as mentiras,
e podemos volver escoitarnos mutuamente.
E permitímolo porque significaba iso para nós.
Iso parecía ter sentido,
pero eu non sabía que ía morrer ninguén. En serio.
Xa.
Entón, asociácheste con Robert Lyndon.
Lyndon é un puto parasito. Eu non sabía que estaba implicado.
Cando foi a última vez que o país resolveu algún problema?
Porque non aprobamos unha soa lei en 18 meses.
Dreyer dixo que colaboraría comigo nun montón de cousas
se non fose polos tarados do seu partido que ían por el.
A cousa desmandouse.
Cando Mitchell te nomeou, bloqueámonos.
- Esa non é a solución. - Arriscámonos...
para mellorar as cousas.
Si, mellorar as cousas.
- Para iso hai que pórse a traballar. - Mira o que pasa.
O mundo que ti coñeces xa non existe.
O peor é que eu pensaba que ti non podías facer nada,
que nin sabías o estragado que está todo,
pero enganábame. Creo que o sabes.
- Pero non o queres ver. - Sempre hai problemas.
- Sabichón... - Hai que arranxalos.
Miras para outro lado, para non mancharte, hostia!
Certo. Para non ter que axudar a ninguén.
É máis fácil dicilo ca facelo.
Non tes que resolver ningún problema.
- Xa o fixen. - Non!
- Fixen o que tiña que facer. - Tiñas que facer máis.
Para ti todo é fácil!
- Todos podiamos facer máis! - Home claro, pero faise o que se pode!
Enténdote, vale? Enténdote.
Dime que fago agora.
Dime que fago agora. Perdón.
Se me dis que teño que facer, fágoo.
- Papá, por favor. - Si.
Prométocho. Dime que teño que facer e fágoo.
Fágoo.
Volveu?
Volveu!
Vale, hai que centrarse.
Agora quero as comunicacións.
Mentres a comisión segue recuperando os sistemas caídos,
os expertos din que o segundo ataque foi a última boqueada de Kidder,
unha pílula velenosa activada desde a tumba.
Quizais coa axuda de...
Acabo de recibir unha última hora.
Temos unha nova de última hora e...
é terrible, se é verdade.
Ao tempo que volve a luz en moitas cidades,
o presidente da comisión, George Mullen,
foi vítima dun ataque onda a súa casa, preto de Nova York.
...o adorado expresidente puido ser vítima dun ataque
dos seguidores radicalizados de Evan Green, que fora detido...
Descoñécese o estado da ex primeira dama, Sheila Mullen.
Se acaban de incorporarse,
o expresidente George Mullen está desaparecido e témese pola súa vida.
"Témese pola súa vida"?
Mamá!
Lily, cariño...
Ola.
Son Sheila.
Ven aquí. Esta é a miña amiga Sheila.
Estamos mirando...
Que diría, Jonathan, se esta información se confirma?
Eu non sempre concordaba con Mullen, pero non hai dúbida do seu patriotismo.
Este home volveu do seu retiro para axudar.
Temos o presidente da Cámara Dreyer e imos con el.
- ...do expresidente Mullen? - Sr. Dreyer!
Estou apesarado, aflixido, se a información se confirma.
George Mullen dedicouse a defender os EUA
do extremismo desnortado que causou os ataques do Día Cero,
e iso parece que lle custou a vida.
George e eu eramos adversarios políticos.
Temos discutido e mesmo pelexado,
pero concordabamos nunha cousa, en que este é o mellor país do mundo
e que paga a pena dalo todo para defendelo.
Desculpen, a presidenta chamoume á Casa Branca.
- Que pasa coa comisión? - Sr. Dreyer...
Falarei diso coa presidenta.
Solidarizámonos coa familia Mullen
e coas familias afectadas polo ataque.
Se George Mullen foi asasinado,
será unha perda terrible que levará tempo superar.
Pero a súa morte
é só unha máis da guerra contra os nosos inimigos.
Unha guerra que só acaba de empezar.
- Grazas. - Por aquí, señor.
DESCOÑECIDO
Si.
Conmovedor.
Ti e eu temos que vernos.
En persoa.
É moi bonito.
Con esta luz, si.
Ti e eu
estamos do mesmo lado, sabes?
O que sei é que vas ir á cadea moito tempo.
Se fose hai dez anos, igual si. Hoxe non creo.
- A traizón implica pena de morte. - Que traizón?
Todo o que fixen foi por lealdade.
Lealdade ás mesmas cousas que ti dis defender.
E os miles de persoas que morreron nos ataques?
Incumpriches o xuramento e causácheslle un dano irreparable ao país.
Deille a última oportunidade de salvarse.
Cantos anos cres que nos quedan?
Medio país atrapado nun pesadelo de mentiras e conspiracións
e o outro medio berrando por pronomes e xerarquizando demandas.
Destruír a democracia non a salva.
A quimioterapia destrúe o paciente se mata o cancro?
Decides ti que é o cancro?
Sabes o que é o cancro.
Os nacionalistas brancos temen a substitución racial.
Os anarquistas abolirían a policía.
Hai tarados que desconfían dos resultados electorais.
Por non falar de pallasos coma Evan Green
que espallan veleno nas redes e na TV para facerse ricos.
E a comisión resolve iso?
Se se usan ben os seus poderes, si. De xeito temporal e atinado.
Se Mitchell escollese a opción intelixente
e me nomease a min, xa teriamos superado isto.
Todos os ditadores que asaltan o poder din que é só de xeito temporal.
E sabes que queda cando rematan?
Tumbas e ruínas, sempre, sen excepción.
Ti podes dicir o que queiras.
Non estamos ante un problemiña pasaxeiro.
É unha emerxencia. Sen tomar medidas drásticas, estamos acabados.
A túa filla entendeuno.
A miña filla cometeu moitos erros. O peor foi facerche caso
e crer que che importa algo máis ca o poder.
A túa filla é unha heroína. Sei o que pensa de min,
pero estaba disposta a esquecer iso por un ben maior.
Viu o que podiamos conseguir colaborando. Debías estar orgulloso.
Chama un avogado. Dille que te van deter.
Hoxe non.
Se queres disolver a comisión para practicarlle a eutanasia ao país,
non cho impedirei.
Igual estás cego de verdade.
Pero vouche dicir o que pasará.
Deixareino ao final da lexislatura, e os demais tamén.
Xa tes a Kidder e podes darlle bombo a Lyndon
porque non vai volver.
Aí acaba todo.
- Perden os malos, todos contentos. - Non estamos negociando.
Ai non?
Pois... entón,
estaslle poñendo a corda ao pescozo á túa filla.
Como dixeches, George, a traizón implica pena de morte.
Faríaslle iso á túa filla?
Deixaríache a túa muller?
Falamos agora coa voceira da comisión, Melissa Kornblau.
Grazas por convidarme.
Como se ve pola rápida recuperación dos servizos tralo segundo ataque,
os americanos xa saben que o malware do Día Cero non é unha ameaza.
O expresidente Mullen dará a coñecer o informe final da comisión mañá.
Falará dos pasos que se deron para garantir
a ciberseguridade futura do país,
ademais das conclusións sobre a autoría do ataque.
Bo día, señor. Temos unha chamada.
A presidenta Mitchell visitará hoxe algúns lugares afectados.
Polo visto, quere vir visitalo.
- Aquí na casa? - Si, ás 11:00.
Non será a única.
Alex quere falar comigo despois.
- Que lle vas dicir? - O mesmo ca ti. Que a quero.
Non, sobre o de mañá.
Que levas días sen durmir nin comer e que non sei nada.
George, fixese o que fixese, é filla nosa.
E temos que responsabilizarnos diso.
Non podo perder outra filla.
Presidenta.
Entón, o purgatorio é así?
Si.
Sente aí.
Desculpe que me presente aquí.
A miña oficina parece que non convida á franqueza.
Nin aos convidados nin aos anfitrións, seica.
Debérame contar máis na primeira reunión.
Quizais.
Pero, ao compartir información,
o que agardamos, o que sabemos,
o que podemos probar, todo iso son cousas moi diferentes,
e ao final son menos importantes ca o que o receptor quere crer.
Que quere crer o pobo americano?
A pregunta do momento.
Oín que o informe da comisión aínda se está redactando.
Terá que tomar decisións moi delicadas.
Veu para asegurarse de que non se me nubre o xuízo?
Non, vin para desculparme.
Si, ocultei certas cousas,
pero non sabía que tería implicacións tan persoais.
A xente confía en que vostede fará o correcto.
O que vostede diga nese informe para eles será a verdade.
- A verdade só ten un camiño. - Quizais.
A última vez que se dirixiu ás cámaras anunciou que non iría á reelección.
Daquela oíra rumores
de que non fora só polo pasamento do seu fillo.
Sobre un affaire.
Cometer tal imprudencia, e coa súa xefa de gabinete,
e logo mentirlle ao pobo americano,
nunca me pareceu crible.
En absoluto.
Pero logo comecei a preguntarme
se sería máis ca un simple affaire.
Se non o ocultaría, non por vostede,
senón para protexer a alguén inocente
que non merecía todo ese sufrimento.
E iso si que o creo.
Porque a verdade
só ten un camiño,
pero non sempre é o máis importante.
Unha vez vostede contoume algo que nunca esquecín.
Dixo que o noso traballo é gobernar o país tal como é,
non como nos gustaría que fose.
Se a xente descobre o alcance real disto,
neste momento,
non creo que sobrevivamos.
Temos a obriga de protexer o pobo americano.
O cargo de conciencia é o mínimo que debemos soportar.
Parou un golpe de estado.
Culpando só a Kidder, non lle preocupa que non se saiba nunca?
O gabinete de Dreyer xa lles está dicindo aos xornalistas que se retira,
que sae pola porta grande.
Eu si quero ser reelixida,
e o camiño para logralo xa está máis despexado.
Quedan moitas grandes cousas por facer.
Aprender dos erros cometidos e corrixilos.
Esa é a verdade que máis me importa.
Catro anos máis.
Serán suficientes para rematar os asuntos pendentes.
Grazas.
Sr. Dreyer.
Sra. Whitesell.
Servizo de reparto de primeira clase.
"Informe da investigación sobre o ciberataque do Día Cero contra os EUA."
- Pesa bastante. - Leao.
Con calma.
O teu xefe é sabio.
Sempre o admirei.
Mitchell propón unha sesión conxunta para presentalo.
A aceptación dos resultados por parte dos dous partidos
demostra que o país avanza.
Paréceme ben.
O expresidente Mullen virá aquí antes dar as grazas aos membros da comisión.
Logo irá a Washington.
Fontes do Capitolio coñecedoras do informe
confirman que Monica Kidder foi quen organizou o ataque.
Mullen tamén proporá novas medidas de ciberseguridade
para discutir no Congreso.
Bo día, señor.
Hai algo máis dun mes, vostedes aceptaron prestar servizo.
E a semana pasada, só nunhas poucas horas,
rescatáronnos da catástrofe e salvaron moitos miles de vidas.
Este país, e eu persoalmente,
estámoslles enormemente agradecidos.
Moitísimas grazas.
Carl.
- Presidente. - Como estás?
- Mellor ca nunca. - Ben.
Engadín unhas notas máis.
Señor, con respecto,
a investigación descubriu algúns aspectos máis.
Isto é o que imos dicir.
De acordo.
- Foi un pracer. - Igualmente.
- Examinouno o laboratorio. - E que?
Restos de orixe descoñecida.
Podería ser un dispositivo adherido ao comedeiro.
Podería ser lixo que caeu por accidente nos grans na fábrica.
O estrés, a presión,
todo iso.
Volver á Casa Branca, onde faleceu Nick.
Podería ser a explicación.
Arma neurolóxica secreta ou un vello canso con pantasmas na cabeza.
Que máis ten.
Xa.
E... Lily?
Conteille todo, a verdade.
O que pase agora será cousa dela.
Si.
- Estás seguro? - Si.
Mirareite na TV.
- Presidente. - Está ela?
Marchou hai unha hora, non sei a onde.
Dixo que lle dese isto.
PAPÁ
Grazas. Sempre é un pracer.
- Tommy. Congresista. - Ten un segundo?
Vémonos dentro. Que tal, Bob?
Marchou.
Alex.
Non quererá ver a seu pai mentir por ela.
Como ven, a cámara está case chea.
Congresistas, senadores,
ese é o Secretario de Defensa, que está sentando,
mentres esperamos polo expresidente Mullen
e o informe definitivo sobre un momento tumultuoso deste país.
- Sr. Dreyer. - Xa está.
O expresidente dos EUA, George Mullen.
Presidente, vicepresidente, presidente do Supremo,
membros do Congreso dos EUA e do goberno e concidadáns americanos.
Non hai moito, este país foi atacado,
non por bombas nin avións, senón por programas informáticos,
un novo tipo de guerra, á vez destrutiva e aterradora.
Os responsables non levaban bandeira,
non pediron rescate nin reivindicaron o atentado.
Agacháronse coma covardes nas sombras.
Pero este país, coma sempre, estivo á altura do desafío.
Vostedes, os cidadáns, mobilizáronse
e este Congreso autorizou inmediatamente un organismo especial,
a Comisión do Día Cero,
coa misión de buscar os responsables.
Hoxe comparezo para dar a coñecer os resultados da comisión.
ASASINATO ALGUÉN DEBÍA ESTAR ENFADADO
QUEN MATOU A BAMBI?
A nosa conclusión é
que a arma usada o Día Cero
foi creada pola Axencia de Seguridade Nacional.
Esta semana,
entregámoslles o informe á presidenta Mitchell e ao Sr. Dreyer,
con toda a información e as probas que validan estas conclusións.
Probas que apuntan ao papel xogado por Monica Kidder e Robert Lyndon.
George, estás ben?
Estes son... estes son os feitos.
Os feitos, pero non a verdade.
É curioso.
Cando un perde alguén...
alguén que un quere, algo que importa...
nunca se van de todo, nunca se perden de todo.
Non deixan que un os ignore.
E saben que?
A verdade é así.
Pode ser difícil de atopar e aínda máis difícil de enfrontar,
pero sempre paga a pena.
E a verdade hoxe...
é que algunhas das persoas máis poderosas do país decidiron ignorala.
Viron que había antagonismo e rancor,
oíron contar innumerables mentiras flagrantes
e convencéronse
de que o único xeito de solucionalo era asustalos coa perda de liberdades.
Pensaron que con máis poder poderían eliminar os nosos problemas.
A miña propia filla tamén o pensou.
E deixoume isto.
E isto sei que é auténtico.
"A maior honra da miña vida foi que a xente do meu distrito
me elixise para representala no Congreso dos Estados Unidos.
Do que máis me arrepinto é de non estar á altura
da confianza depositada en min.
Traizoei o meu xuramento e perdín o rumbo.
Agora decátome de que o xeito de silenciar as voces que envelenan este país
non é encerralas nunha cela.
É deixar de escoitalas.
O xeito de resolver os nosos problemas é buscar o ben común.
Non o lucro.
A solución é afrontar as verdades incómodas.
Non evitalas.
Por iso eu non me agacharei.
Eu voume entregar
á xustiza.
O ataque do Día Cero foi unha conspiración liderada por Richard Dreyer.
Contou co apoio de membros dos dous partidos.
Entre eles, o congresista Jerry Benson.
A congresista Barbara Rollins.
O senador Max Trillin.
Traidor!
O senador Pat Bishop.
E a congresista Alexandra Mullen.
Pero non son os únicos.
Hai con certeza máis conspiradores no goberno e fóra del.
Temos que atopalos.
A Comisión do Día Cero acaba hoxe, pero o seu traballo non.
Agardo que a presidenta Mitchell use as ferramentas constitucionais
para levar os inimigos deste país ante a xustiza,
sexan quen sexan.
Que Deus bendiga os que continúan a loita
e que bendiga os Estados Unidos de América.
Es un chulo e un fillo de puta. Estarás contento.
Acabas de destruír o país.
Obrar correctamente é a maneira de salvalo.
Mullen ceibou unha auténtica bomba hoxe, transformando radicalmente o que...
Especúlase que a congresista Alexandra Mullen
xa podería estar detida.
Fontes do FBI afirman que o director creará un comité
para investigar o Sr. Dreyer
e outros congresistas implicados na conspiración.
O país afronta agora a difícil pero fundamental tarefa
de enfrontarse ao inimigo interior e traelo ante a xustiza.
Un xiro asombroso, pois Mullen non salvou a ninguén,
nin sequera a súa propia filla...
MEMORIAS SEN TÍTULO DE GEORGE MULLEN
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa