NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ODCINEK 10
Co... Co się dzieje?
O to samo chciałam was zapytać.
Stwierdził, że musi mi coś powiedzieć i padł na kolana.
Boże, Jun-hui. Cokolwiek to jest, możesz mi powiedzieć.
Dlaczego zachowujesz się, jakbyś zrobił coś złego?
O co chodzi?
Co wy...
Co wy wyprawiacie?
Chwileczkę.
O nie, niemożliwe.
Czy wy...
To nie to, co myślę, prawda?
Prawda?
- Mamo. - Tak?
Przepraszam, pani Kim.
Boże, jak niby mam...
- Rety, to jest... - Mamo, wszystko dobrze?
- Nie mogę uwierzyć. - Mamo, uspokój się, dobrze?
Co? Czy ty... Ty wiedziałeś?
Cóż... Tak.
Mój Boże!
Kiedy ty się wreszcie opamiętasz?
Masz się koncentrować na studiach!
Czemu ciągle marnujesz czas na gry?
W tym momencie powinieneś się uczyć!
Czemu marnujesz czas na inne rzeczy?
Mamo, czemu wyżywasz się na nim?
Właśnie. Co ja zrobiłem...
Myślisz, że możesz mi pyskować?
Jak mogłeś mnie tak rozczarować?
Chodź ze mną. Szybko.
Mamo.
- Mamo. - Natychmiast!
Ale musimy skończyć rozmawiać...
Jak mogłeś to przede mną ukrywać? Jak mogłeś?
Chcesz zniszczyć siostrze życie?
- O czym ty mówisz? - Zamknij się!
Posłuchaj mnie uważnie.
Nie zadawaj się więcej z Jun-huim.
Nie mogę w to uwierzyć.
O rety.
Wychodzisz?
Chyba powinienem.
Przepraszam.
To ja powinienem przeprosić. Powinienem był to z tobą omówić.
Teraz po prostu wysłuchaj swojej mamy, dobrze?
Nie przerywaj jej.
Nie chcę, żebyś się pakowała w kłopoty beze mnie.
Dobrze?
Powinnaś wracać.
Czemu?
Sam trafię na parter.
Zadzwonię.
- Zabiję tę dziewczynę. - Mamo!
- Chodź tutaj! - Mamo, nie. Przestań.
- Puść mnie! - Przeproś ją.
Nie zrobiłam niczego złego.
Czy ty zwariowałaś? Jak możesz mieć taki tupet?
Rozumiem, że jesteś zła,
ale jak mogłaś go tak zignorować.
Przecież to Jun-hui.
Jak mogłaś go tak zignorować?
Rety, to ja powinnam cię pytać, czemu to musiał być
akurat Jun-hui!
Czemu to nie może być on?
Z jakiego powodu?
Bo znasz go od dziecka?
Bo traktowałaś go jak syna?
I co z tego?
Co to za różnica? Jakie to ma znaczenie?
Nie możesz jej teraz pyskować!
Jesteś niewiarygodna.
Kompletnie straciłaś rozum,
- ty niewdzięczna dziewczyno! - Mamo!
Jak mogłaś wybrać akurat jego?
Myślisz, że to nie ma znaczenia?
To katastrofa!
Nie wybrałam go. To on wybrał mnie.
Miałam szczęście, że zostałam wybrana.
Nie masz pojęcia,
jak bardzo go kocham.
- Oszalałaś? - Mamo, proszę.
- Ty... - Mamo, proszę!
Lepiej mnie słuchaj, póki jestem miła.
Nawet nie myśl, że się z nim jeszcze spotkasz.
Nie myśl, że cię posłucham.
Będę się z nim spotykać.
Nieważne, co się stanie.
- Ty niewdzięczna... - Mamo!
- Puść mnie. Puszczaj. - Mamo.
- Mamo, uspokój się! - Puść mnie!
Jak śmiesz mi pyskować?
Jak śmiesz podnosić na mnie głos?
Powinnaś się wstydzić! Jak śmiesz mieć taki tupet?
Co? Będziesz się z nim spotykać?
Myślisz, że to odpowiednie?
To twój brat.
Niby jak?
Urodziłaś go?
Myślisz, że tylko to się liczy?
Traktowałam go jak syna, a to sprawia, że nim jest.
Dla twojego taty i dla mnie
on jest naszym synem, tak jak Seung-ho.
Ja o nim tak nie myślę.
Dla mnie Jun-hui jest tylko mężczyzną, który mi się podoba.
Ty niewdzięczna...
Tak? Mężczyzną, który ci się podoba?
Jak... Jak śmiesz? Powinnaś się wstydzić.
Jak chcesz. Zachowuj się tak dalej.
W porządku. Zobaczymy, kto wygra.
Myślałaś, że będzie łatwo?
Walka z mamą dla nikogo nie skończy się dobrze.
Wiesz, z kim się mierzysz?
Nasza mama nie pozwala o niczym decydować swoim dzieciom.
Chciałem sprawdzić, co u ciebie.
Nie płacz.
- Bądź cicho. - Co?
Mama dowiedziała się o Jun-huim i Jin-ie. Była niezła afera.
Ja się tym zajmę.
Mi-yeon.
O rety.
Nie zmienią
Podstawowe rzeczy się nie zmienią
Ja już zaakceptowałem
ich związek.
Mamo, proszę, woda.
Oboje są dorośli i spotykają się ze sobą.
W czym problem?
Co on mówi?
Co zaakceptowałeś?
A co? Co tu jest nie do zaakceptowania?
Są zakochani.
Po co stawać im na drodze?
Czy to znaczy, że wszyscy o nich wiedzieli,
poza mną?
Pewnie denerwujesz się, bo dowiedziałaś się ostatnia.
Ja dowiedziałem się pierwszy.
- Wyrwę mu język z gęby! - Mamo!
- Mamo, nic ci nie jest? - Wszystko dobrze?
- Rety, to poważna sprawa. - Chyba umrę.
Daj, popatrzę.
Nie płakałam.
Mówię prawdę.
Uzgodniliśmy, że porozmawiamy później.
Myślę, że mama tak zareagowała, bo była bardzo zaskoczona
i zszokowana.
Tak, wiem.
Tak.
Ty też nie powinieneś się czuć źle z tego powodu.
Mam nadzieję, że to rozumiesz.
- Tak. - Jin-a!
Chodź.
Oddzwonię.
Rety.
Co robisz? Idź po samochód.
Tak szczerze mówiąc, to piłem piwo.
Poczekaj.
Jesteś bezużyteczny.
OSTRY DYŻUR
My nie możemy jej pomóc.
Tak sądzisz?
Powinieneś być naszą córką.
Na tobie też nie zawsze można polegać.
Bycie mężczyzną jest koszmarne.
Wiem.
Nie użyję tego, żeby zmusić cię do zaaprobowania mojego związku.
Nie musisz się martwić.
Nie udawaj, że robisz mi łaskę.
Nie możesz być taka wybredna.
To wszystko przez ciebie!
W porządku, rozumiem.
- Spróbuj... - Rety.
Trzymaj się. Zrobię to delikatnie.
Rety.
- Możemy iść? - Tak.
Rety.
Co byśmy zrobili bez Jin-y?
Wszystkim się zajęła.
Moja córka jest najlepsza.
Niczego jej nie brakuje.
Można na niej polegać.
Zaraz wyrzucę cię z auta.
Nie jesteś lepszy od ojca.
Przecież nic nie zrobiłem.
To po co z nami pojechałeś, skoro nic nie robiłeś?
Sama powiedziałaś.
Nie wykorzystuj tego, by coś na tym ugrać.
W porządku.
Czemu to zrobiłaś?
Nie wiesz?
Nie pytałbym, gdybym wiedział.
Dziś śpisz na kanapie!
Co takiego zrobiłem?
To wszystko moja wina.
Nie kłóć się z mamą.
Bo jeszcze bardziej się wścieknie.
Ty też nie powinieneś.
Zawsze mówisz coś,
co przysporzy ci kłopotów, i dobrze o tym wiesz.
Bo to zabawne.
Wiesz,
mama nie zaakceptuje tego łatwo.
Ale nie powinnaś jej za to nienawidzić.
Już jej nienawidzę.
Wiesz, że chce dla ciebie jak najlepiej.
Wiesz, że wiem o tym.
Starajmy się bardziej. Oboje.
Ostatnio rzadko wychodzisz z innymi do baru po pracy.
Ty i tak rzadko z nami chodzisz. Czemu cię to obchodzi?
To nie był mój wybór.
Zawsze miałem jakieś zobowiązania.
Czemu przestaliście się spotykać?
Jesteśmy w kiepskiej sytuacji.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - O co chodzi?
Czemu wciąż tu jesteś?
Co zaszło między tobą i panem Namem?
Co się stało?
Kiedy stałeś się taki wścibski?
Chodzi mi o to,
że dobrze się dogadywaliście.
Taki towarzyski człowiek jak ty nie zachowywałby się tak,
gdyby nie było ku temu dobrego powodu.
Znasz się na ludziach.
Rzecz w tym...
- On mnie strasznie stresuje. - Tak?
Zresztą nieważne.
Powinienem ci postawić drinka w jakimś dobrym lokalu.
Mówisz poważnie?
Jestem twoim kolegą.
Muszę cię wspierać, gdy trzeba.
Co masz na myśli przez „dobry lokal”? Mówisz o konkretnym miejscu?
Oczywiście.
Gdzie?
Pani Yoon ostatnio rzadko przychodzi do biura.
Jest zbyt zajęta?
To przez pracę w lokalu,
ale pewnie ma też na głowie inne rzeczy.
Wiedziałaś?
Ty też?
Czy powinienem o czymś wiedzieć?
- Dong-u, spóźnimy się. Chodźmy. - No...
Czemu nie powiedziałaś?
Kazała ci nic nie mówić?
Czyli źle się z tym czuła.
Więc czemu mnie nie przeprosiła?
Zaczynajmy już.
Co jeszcze powiedziała?
Powiedziała ci, jak mi to wynagrodzi?
- Co masz na myśli? - Nie słuchałaś?
Mówisz, że Jin-a powiedziała ci o swoim chłopaku.
Usłyszałam to od związanej z tym osoby.
Tak, właśnie o...
O kim ty mówisz?
O panu Seo.
Zapytałam, czy wie, kto jest jej chłopakiem, a on powiedział:
„To ja”.
Mama uszkodziła sobie rękę.
Powinnam na razie wcześniej wracać do domu.
Rety.
W porządku, ale zwolnij trochę. Rozboli cię brzuch.
Muszę wracać do kawiarni. Brakuje nam dzisiaj ludzi.
Wybrałem bardzo zajętą dziewczynę.
Wiem, same ze mną kłopoty.
Prędzej ze mną.
Czemu tak mówisz?
Nieważne.
Zapomnij o tym. Tak mi się powiedziało.
Nie mów takich rzeczy.
To przeze mnie masz kłopoty.
To przez moją mamę. Czemu ty miałbyś za to odpowiadać?
To ty mi powiedziałeś, żebym uwierzyła w siebie.
Pewnie głupio wyglądałem.
Czy tak myślałeś o mnie?
Myślałem, że jesteś śliczna.
Rety.
Komplementy to moja słabość.
Gdyby tak nie było, nie zdołałbym cię uwieść.
Tak czy inaczej, nie mów takich...
- Nie będę. - Nigdy.
Nie będę. Nigdy tak nie powiem.
Nigdy, dobrze?
Zwolnij trochę.
Za dużo tego.
Więcej nie zjem.
Nie spiesz się.
Witamy.
Co chce pan zamówić?
- Teraz lewy górny róg. - Dobrze, proszę pani.
Użyj tego.
Pani Kim, czy coś się stało?
- Jak to... - To nic poważnego.
Wygląda poważnie. Powinna pani uważać.
Porozmawiajmy w środku.
Nawet ty wiedziałaś?
Dowiedziałam się dopiero niedawno.
Brak mi słów, by opisać, w jakim byłam szoku.
Ale klamka zapadła.
Powinniśmy dobrze im życzyć.
Jak możesz...
Nie tak powinnyśmy zareagować.
Jin-a i Jun-hui są niemal rodziną.
Wiem o tym.
- Ale co możemy zrobić, skoro się kochają? - Rety!
Na samą myśl mi niedobrze.
Zachowuję się tak,
bo traktuję Jun-huiego jak własnego syna.
Powinnaś to przemyśleć.
Nie możemy tego zlekceważyć.
Wiem, że Jun-hui jest porządnym chłopcem pod każdym względem.
Mam w zwyczaju oceniać ludzi po tym, z jakiej rodziny się wywodzą.
Ale mówimy o Jun-huim.
Nigdy bym go tak nie oceniała.
- Nie powinna pani. - Oczywiście, że nie.
Nie zrozum mnie źle.
Znają się od tak dawna. Myślę, że coś im się pomieszało
i popełniają wielki błąd.
A skoro o tym mowa...
Czy naprawdę sądzisz, że podjęli tę decyzję
w oparciu o racjonalne przesłanki?
Tak myślisz?
Nie myślałam o tym.
Wiedziałam.
Nic dziwnego.
To do ciebie niepodobne, by oceniać coś tak nierozsądnie.
Gyeong-seon.
Jesteś jego starszą siostrą.
Wiesz, co to znaczy?
Jesteś praktycznie jego matką.
Jun-hui wciąż jest młody,
musisz go pokierować na właściwą ścieżkę.
Nie pamiętasz, co mi zawsze mówiłaś?
Mówiłaś, że będziesz odpowiedzialna
i będziesz doradzać Jun-huiemu przez całe życie.
Nie sądziłam, że to może zaważyć na całym jego życiu.
W życiu nie ma nic wspaniałego.
To pewien proces,
w którym ciągle próbujesz podejmować właściwe decyzje.
Dlatego jedna zła decyzja
może wykoleić całe życie.
Ale nie muszę ci tego tłumaczyć.
Wiem, że się ze mną zgadzasz.
Wiesz, jesteśmy bardzo podobne.
Prawda?
Autobusy linii 740
i 7726 przyjadą wkrótce.
Rety.
Tak.
POMIESZCZENIE SŁUŻBOWE
Wychodziłaś gdzieś?
- Gdzie byłaś? - Pomóż mi się rozebrać.
Usiądź na moment.
Spotkałam się z Gyeong-seon.
O rety.
Co to ma znaczyć?
Jak możesz zachowywać się tak nonszalancko?
Jin-a jest twoją jedyną córką.
Nie przeszkadza ci, że jest w związku z Jun-huim?
Może mi przeszkadzać albo nie. Są zakochani.
Znowu zbyt pozytywnie do tego podchodzisz.
Mówi się, że lepiej nie być z nikim spowinowaconym,
niż być spowinowaconym z kłopotliwymi ludźmi.
Ale w wypadku Jun-huiego to nieprawda.
Będzie musiał zajmować się swoim przyrodnim rodzeństwem.
Ten obowiązek spadnie na Jin-ę.
Pozwolisz im wziąć ślub?
Rety.
Uważaj, co mówisz.
Posłuchaj mnie uważnie.
Przestań bezwarunkowo wspierać córkę
i spróbuj stać się lepszym rodzicem.
Zastanów się, co będzie najlepsze dla Jin-y, dobrze?
Od tego zależy życie twojej córki.
Jak mogą nie zdawać sobie sprawy, że nie są nas warci?
Co to takiego?
Idź umyć ręce.
Proszę.
Jedz.
To twoje ulubione danie.
Zanim zacznę jeść, powiedz mi, czemu to robisz.
O co ci chodzi?
Po prostu chciałam to ugotować,
bo miałam ochotę na parę dań.
Nie nabierzesz mnie.
W takim razie nie zadawaj pytań.
Tylko jedz.
Postarajmy się...
wieść lepsze życie. Głowa do góry.
Coraz lepiej gotujesz.
Powinnaś wyjść za mąż.
Nie żartuj.
Beze mnie nie przeżyłbyś ani jednego dnia.
Nie zasłaniaj się mną.
To ty nie możesz żyć beze mnie.
Tak, masz rację.
Więc nie opuszczaj mnie.
Bo cię zabiję.
W takim razie bądź dla mnie miła.
Jeszcze milsza?
Nie znajdziesz drugiej takiej siostry.
To byłaby katastrofa.
Już z jedną trudno wytrzymać.
- Ty mały... - Bo tak mnie uszczęśliwiasz.
Przyniosłaś mi w życiu tyle radości.
To jest pyszne.
- Jedz. - Dobrze.
Jeśli weźmiesz leki zaraz po jedzeniu,
brzuch będzie cię mniej bolał.
- Ja to zrobię. - Mowy nie ma.
Daj mi to.
Trzeba było zachować to w tajemnicy,
ale ty chyba powiedziałaś wszystkim.
Nawet Gyeong-seon.
Co powiedziałaś?
Co jej powiedziałaś?
Nie było potrzeby wiele mówić.
Jest bardzo bystra.
A nie głupia, jak ty.
Jestem dorosła.
Mogę chodzić na randki
i wziąć ślub bez pozwolenia rodziców.
Doprawdy?
W porządku. Przekonamy się, jak to wyjdzie.
Nie ruszaj się.
Później możesz tego pożałować.
Nie mam w zwyczaju czegokolwiek żałować.
Rety, nie ruszaj się. Bo będzie bolało.
Już się kładziesz?
Tak, jestem wyczerpana, tyle się narobiłam.
Tylko myłaś naczynia.
Złożyłam wszystkie uprane rzeczy i nawet wyrzuciłam śmieci.
Wspaniale się spisałaś.
Wiem, więc odpuść mi dzisiaj.
Dobrze. W takim razie idź spać.
Dobrze, zadzwonię jutro.
To wszystko?
O rety.
„O rety”?
No dobrze. Bardzo cię kocham.
Przepraszam.
Za co przepraszasz?
Rety, ale to jest irytujące. Nie mogę przestać płakać.
Gyeong-seon, co mogę dla ciebie zrobić?
Nic nie musisz robić.
Mam cię rozśmieszyć?
Rety, nie kłopocz się. Nie ma potrzeby.
Co zrobisz?
- Przecież wiesz, co zrobię. - Hej, poczekaj.
Nie rób tego.
Rety, co z tobą jest? Wstyd mi za ciebie.
Yeong-in poprosiła, żebyś zebrał dowody?
Tak. Zastanawiałem się, czy powinienem panu o tym powiedzieć.
W końcu uznałem, że powinien pan wiedzieć.
Nie poprosiłaby o zebranie dowodów, gdyby nie miała jakiegoś planu.
Mam wiele spotkań poza biurem,
więc rzadko wchodzę w interakcje z naszymi pracownicami.
Poza tym nie utrzymuję bliskich kontaktów z naszymi pracownikami.
Więc chyba pomyślała, że nikt nie będzie mnie podejrzewał,
kiedy zacznę o tym mówić.
- Jeśli nie chce pan, żebym to robił... - Zrób to.
Yeong-in musi być bardzo zdeterminowana.
Usiądźcie.
Chcę, żebyście coś dla mnie zrobiły.
Zbierzcie dowody na wszystkie przypadki nieuczciwego traktowania
pracownic firmy. Nie chodzi tylko o molestowanie seksualne,
ale również o pracę.
Wybrałam was, bo udzieliłyście najszczerszych odpowiedzi w ankiecie.
Myślałam, że jest anonimowa.
Przede mną nie można się ukryć.
Macie jakieś pytania?
Ankieta nie wystarczy?
Zbyt mało osób wzięło w niej udział,
a poza tym nie mamy pewności, czy napisały prawdę.
Jak mamy zebrać dowody?
Ja się tym zajmę.
Czyli skargi zostaną wzięte pod uwagę tylko,
jeśli będzie je można poprzeć dowodami?
Na razie tak. Liczę, że sprawcy zajść, które nie zostały zgłoszone,
sami się przyznają.
Być może proszę o zbyt wiele.
Historia rozmów na czacie i wiadomości tekstowe?
Liczę, że na tym się skończy.
Że nie ma niczego gorszego...
Nawet nie chcę o tym myśleć.
Wejdź.
Panie Nam, oto sprawozdanie o sprzedaży.
Sprawozdanie o sprzedaży?
Pani Kang, od kiedy jest pani nadzorczynią?
To mój siódmy rok.
Już?
I jak?
Teraz już sobie daję radę.
Z twoim doświadczeniem i umiejętnościami...
czy nie czas już na awans?
W naszej firmie jest wiele pracownic,
można pomyśleć, że gubią się w tłumie.
Ale jak by to ująć?
Ktoś zawsze się wyróżnia. Nie sądzisz?
Potraktuję to jak komplement.
Ależ oczywiście.
Ale widzisz...
okoliczności są dość trudne.
Wybranie jednej osoby, którą będę wspierał,
nie jest takie łatwe.
A czemu?
Bo ludzie szerzą plotki.
O co konkretnie panu chodzi?
To nic takiego.
Ale jak już wiesz,
coś się dzieje.
Więc...
Gdybym miał
cię wesprzeć,
muszę mieć mocną pozycję.
Rozumiesz.
Zamiast przyglądać się naszej sprzedaży...
Wiesz, o co mi chodzi.
Postaram się dowiedzieć, co się dzieje.
Jesteś sprytna.
Naprawdę bardzo bystra.
Co by się stało sprawcom po ujawnieniu prawdy?
Zostaną zwolnieni?
Niemożliwe.
Sądzisz, że dostaną karę? To się nie zdarzy.
Musimy walczyć o to, by zostali zwolnieni.
Czy to nie przesada?
Oni tylko próbują zarobić na życie.
A my nie?
Czemu tak się denerwujesz?
Po prostu nie chcę, żebyście przez to ucierpiały.
Siebie w to nie wliczasz?
O czym ty mówisz?
Przestań mnie wypytywać, dobrze?
Wychodzę.
A to mała...
Jesteś pewien?
To nie jest zbyt drogie miejsce?
O nic się nie martw. Jedz.
Stać mnie, żeby postawić koledze taki posiłek.
Jedz. Możemy zamówić więcej.
W każdym razie muszę powiedzieć,
że jestem dumny z tego, jak daleko zaszliśmy.
Choć nie bez pomocy.
Kto nam pomagał?
W twoim wypadku
był to pan Nam. Zaopiekował się tobą.
Gówno prawda.
Wciąż ma swoje stanowisko dzięki mnie.
Prawda, wspierałeś go w wielu sprawach.
To nie wszystko.
Wszyscy będą mieli przerąbane, jeśli zacznę mówić.
Może pamiętasz?
Jak nazywała się ta dziewczyna z HR-u, która wyszła za mąż?
- Miała na imię... - Słuchaj,
tylko pan Nam mógł jej dotknąć.
On taki jest?
Nigdy tego nie zauważyłem.
Musisz nauczyć się lepiej oceniać ludzi.
To nie wszystko.
Wiesz, że niedawno pojechałem w podróż służbową z Yoon Jin-ą, prawda?
- Tak. - Nawet tam... Rety, słów mi brak.
Czy nie powiedział ci tylko, żebyś postawił im kolację?
Właśnie dlatego ci, którzy się wstrzymują, to idioci.
Robiłem te rzeczy tylko wtedy, gdy mnie ponosiło
podczas kolacji z zespołem.
Bo tak dobrze się bawiliśmy.
Tak, to prawda.
Sprawy wymknęły się spod kontroli, bo pracownice źle to odebrały.
Ale jego przypadek jest całkiem inny.
Znalazłem. Posłuchaj tego.
„Musimy zawrzeć opłacalną dla nas umowę.
Dobrze byłoby wykorzystać Yoon Jin-ę do przełamania lodów”.
Praktycznie powiedział, że mam jej użyć
jako wabika, żeby dali nam to, czego chcemy, nie?
Rety, to...
- Nie wiem... - Patrz, nie zmyślam.
Ale Yoon Jin-a musiała wyczuć, że coś się święci.
Wycofała się.
Rety, ta dziewczyna...
Tato, co tu robisz?
Czekałem na ciebie, żeby wyjść z tobą na miasto.
Chcesz mi coś powiedzieć, tak?
Co takiego?
Powiem ci coś,
ale nie zrozum mnie źle.
Przede wszystkim,
wiedz, że mamie i mnie najbardziej zależy na tobie,
i że mamy obowiązek doradzać ci,
żebyś podejmowała dobre decyzje.
Wiem, że denerwujesz się na mamę, ale...
Nie denerwuję się.
Po prostu jestem rozczarowana.
No tak.
Ale możesz ją zrozumieć, prawda?
Nie, nie mogę jej zrozumieć.
Czemu nie lubi Jun-huiego?
Czego mu brakuje?
Niczego mu nie brakuje, ale...
Wiem, że to niewłaściwe,
żeby oceniać ludzi po okolicznościach,
w jakich się wychowali, po tym, co posiadają,
ale brak rodzica w życiu ma duży wpływ na dzieci.
Tato.
Nie możesz zignorować znaczenia obecności rodziców w życiu.
Mierząc się ze światem,
pewnych rzeczy musisz się nauczyć od rodziców.
A kiedy życie robi się ciężkie,
rodzice mogą ci doradzać na podstawie własnego doświadczenia.
Rodzice pomagają dzieciom dorosnąć i dojrzeć.
Czy Jun-hui jest draniem?
Czy jest nieprzyzwoity albo nieuprzejmy?
- Nie, nie jest. - Więc o co chodzi?
Nie ma żadnego rozsądnego powodu.
Sądzisz, że wszyscy mnie kochają, bo ty i mama mnie wychowaliście?
Nic z tych rzeczy.
Pewnie ty i mama
jesteście dumni ze swojej córki,
ale nie jestem nikim szczególnym.
Pod pewnymi względami inni ludzie są ode mnie dużo lepsi.
Jun-hui?
Jestem wdzięczna, że ze mną jest.
Czasami zastanawiam się, czy na to zasługuję,
bo jest takim wspaniałym człowiekiem.
Patrzysz na to z innego punktu widzenia niż mama czy ja.
Czym jest miłość?
Mówiłeś, że rodzice mają uczyć dzieci, jak być lepszymi ludźmi.
Więc powiedz mi, czym jest miłość.
Tato.
Pierwszy raz w swoim życiu...
uczę się, czym jest miłość...
i jak kogoś kochać.
Wiele się uczę od Jun-huiego.
Nawet to, co zrobiłam dla mamy w szpitalu...
To, jak pomogłam jej się przebrać,
założyć buty
i wstać z łóżka...
To, że mówiłam do niej z uczuciem.
On ciągle się boi, że się przewrócę i zrobię sobie krzywdę.
Choć jestem dorosła,
on zawsze się martwi, co dowodzi, jak bardzo mnie kocha.
Obdarzył całą swoją miłością mnie,
twoją córkę.
Czemu nie akceptujesz kogoś, kto tak kocha twoją córkę?
Jak możesz go nie akceptować?
On ma takie ciepłe usposobienie.
Jest taki dobry.
Nie posłucham cię.
Poddam się tylko, kiedy sama tego doświadczę
i poczuję, że to nie wypali.
Dopóki to się nie stanie, nie rzucę go,
nie zważając na twoje słowa.
Nie obchodzi mnie, czy cię rozczaruję.
Ja już jestem rozczarowana tobą i mamą.
Już dawno wyszłaś z kawiarni.
Czemu wciąż nie ma cię w domu?
Gdzie teraz jesteś?
Czemu jesteś taka przybita?
Chyba nie jesteś chora?
Nie możesz zachorować.
Twój głos brzmi dziwnie.
Mam zatkany nos, bo jest zimno.
Pewnie za lekko się ubrałaś.
Nie, bardzo ciepło.
Znowu musisz pracować całą noc?
Nie, już prawie skończyliśmy.
Mam pewną propozycję.
Jaką?
W ten weekend ugotujmy coś razem.
Nie umiem gotować.
Bałem się, że się zgłosisz.
To jak?
Co mi ugotujesz?
Co tylko chcesz.
Co tylko chcę?
Oczywiście.
Dla ciebie mogę zrobić wszystko, Jin-o.
To co byś chciała?
Chcę...
Chcę ciebie.
Chcę tylko ciebie, Jun-hui.
Czemu wróciłaś sama?
Jeśli tak cię to interesuje, trzeba było pójść z nami.
Nie chcę się powtarzać. Zapytaj tatę, gdy wróci.
Nie planuj nic na weekend.
Moja przyjaciółka chce cię z kimś umówić.
Jesteś taka dziecinna,
że aż mnie to obrzydza.
A to niewdzięczna...
Wiesz, oni to przemyśleli.
Może dajmy im spokój i zobaczmy, co się stanie?
Co, jeśli się za bardzo zżyją?
Jak możesz wygłaszać takie nieodpowiedzialne uwagi jako jej tata?
Już i tak są w sobie zakochani. Nie możemy ich rozdzielić.
Miłość tak nie działa.
Co? „Miłość”?
O czym ty, do diabła, mówisz?
Chodzi o to, że znają się od zawsze.
To z pewnością nie miłość.
Więc czym jest miłość? Czy ty to wiesz?
Rety. Może ty mi powiesz?
Nie powiem ci.
- Nie skończyliśmy rozmawiać. - Zgaś światło.
Nie waż się mnie deptać.
Ja wszystko widzę.
Czy następna gra będzie o gotowaniu?
O czym ty mówisz?
Czemu czytasz strony o gotowaniu?
Chcę zaprosić Jin-ę i coś dla niej ugotować.
Czemu nigdy nie zrobisz tego dla mnie? Rety, co ja z tobą mam.
Nie za wcześnie na to, żebyś robiła się zazdrosna?
Chcesz powiedzieć, że będzie tylko gorzej?
Nie zniesiesz tego.
Jesteś wściekła?
Tak, jestem bardzo wściekła.
Daj spokój. Odpuść mi nieco.
Nie mogę!
Dobranoc.
KANADA
Halo?
Słucham, kto dzwoni?
To ja, Gyeong-seon.
Hej. Co tam?
Masz chwilę, żeby porozmawiać?
- Teraz? - Teraz nie możesz?
No... Jestem z dzieckiem na spacerze.
Ja też jestem twoim dzieckiem, tato.
Czemu tak nagle mówisz coś takiego?
A o czym chciałbyś ze mną porozmawiać?
Mam ci życzyć szczęścia?
Czy mam już nigdy nie dzwonić?
Rety...
Czy ty wiesz, ile lat minęło?
Czy zastanawiałeś się, jak Jun-hui i ja sobie radzimy?
Dobrze.
Zawsze tak mówisz.
Jak długo masz zamiar nas unikać?
Czy naprawdę niczego nie możemy od ciebie oczekiwać, tato?
Porozmawiajmy kiedy indziej.
Piję, żeby móc zasnąć.
Czemu nie możesz zasnąć?
Bo tęsknię za tobą.
To tylko wymówka, żeby pić.
Gdybym mógł, pokazałbym ci,
jak bardzo za tobą tęsknię.
Ja też za tobą tęsknię.
Zaraz umrę z tej tęsknoty.
Ja aż tak nie tęsknię.
Nie rób takiej miny, dobrze?
To miłe.
Co jest miłe?
Jakbyśmy mogli się widzieć, choć nie jesteśmy tu razem.
Słyszałem to.
Mój chłopak pije,
więc pomyślałam, że ja też powinnam.
Gdybym tam był, uciszyłbym cię.
Jak byś to zrobił?
Tak jak myślisz.
Policz do dziesięciu.
Otwórz drzwi.
Nie uważam, żeby mój związek z Jin-ą był błędem.
Nie spełniasz moich wymagań.
Czemu zawsze mówisz, że nic ci nie jest?
- Chodź tutaj. - Możesz się wściec.
Możesz kląć na moją mamę.
Yoon Jin-a tu jest.
Robimy to dla ciebie. Nie możesz ciągle rezygnować.
Ofiary pana Nama...
Rety, Jin-o...
Nie zdradzajmy się.
- Możesz mnie nazywać szwagrem. - I co jeszcze?
- To mój brat. - To mój chłopak!
Tata tu jest.
Kogo obchodzi, co ma do powiedzenia? To nic nie zmieni.
Kto inny tak by się mną opiekował?
Zawsze sam radzisz sobie ze stresem.
Czemu kłamałeś? Czemu?
Puść ją. Natychmiast! Kazałam ci ją puścić!
Jin-a.
Nic mi nie jest. Naprawdę.
Mnie też nic nie jest.
Mogę znieść wszystko.
Napisy: Krzysiek Ceran