LEE SI-AN
CHUNG YOU-JIN
KIM MIN-SEOL
BAE JI-YEON
KIM HYE-JIN
KIM A-RIN
PARK HAE-LIN
KIM TE-HWAN
KOOK DONG-HO
JANG THEO
KIM JEONG-SU
YUK JUN-SEO
AN JONG-HOON
PIEKŁO SINGLI
Osoba, z którą chcę lecieć do Raju, to…
Yuk Jun-seo.
No i proszę!
Właśnie tak.
To była jego kolej.
- Właśnie. - Cóż…
Była już z Theo i Jeong-su.
Lee Si-an sparowała się z Yuk Jun-seo.
Powodzenia.
Baw się dobrze.
…Yuk Jun-seo.
Wiedziałem.
Wyjdź na zewnątrz.
Chodźmy.
Długo na ciebie czekałam.
Czemu czuję się…
niezręcznie?
Dziwnie jechać z tobą do Raju.
No nie?
Nie sądziłem, że polecę,
bo nie wyraziłem uczuć dość otwarcie.
- Wyraziłeś. - Tak?
To dobrze.
Może być naprawdę ciekawie.
Oboje się wstrzymywali.
Będzie ciekawie.
- Tak. - Bo…
Byli ostrożni przez wzgląd na Jeong-su i Min-seol.
Teraz mogą się zabawić.
Zakończyliśmy wybory par udających się do Raju.
Bycie niewybranym…
Jest okropne.
Kiepskie uczucie.
Czujesz się zagrożony.
Biedny Theo.
O rany.
- Tak wyszło. - Theo…
Czemu Theo musiał wyjść i patrzeć, jak odchodzą?
Dostanie swoją szansę.
- Chociaż jedną. - Oby.
- Znowu szansa dla Theo? - Kibicuję Theo.
Jest zgodnie z oczekiwaniami.
- Co do joty. - Tak.
Akurat ty się nie spodziewałaś.
- Racja. Ja nie. - Ja też nie.
Poważnie.
- No nie? Jun-seo? - Szok.
Nie spodziewałam się jego.
Były znaki.
Myślałam, że wybierze Jong-hoona.
- Co? - Kogoś zaskakującego.
Co ty gadasz?
- To tak nie działa. - Nie? Dobra…
Wybaczcie.
RAJ KIM A-RIN I KOOK DONG-HO
- Jedź ostrożnie. - Dobra.
- To auto brzmi cudownie. - Tak, silnik brzmi super.
Aż mi serce wali.
Mnie też.
W takim aucie serce od razu przyspiesza.
Pochylisz się trochę?
- Gotowe. - Dzięki, miła jesteś.
- Czas szybko leci, co? - Tak.
- Minęła już ponad połowa. - Trudno uwierzyć.
Ponad połowa.
Ale pierwszy raz jestem w Raju.
Faktycznie.
Jedziemy przez rzekę.
Jadę przez…
Dong-ho jedzie przez Most Dongho.
Tak.
Będzie mi przypominał o tym dniu.
Będę zaszczycony.
Za każdym przejazdem.
Nazywamy się tak samo.
Dokładnie.
To znak.
Czuję się jak we śnie.
RAJ LEE SI-AN I YUK JUN-SEO
Fajnie być tu trzeci raz.
- Baw się dobrze. - Jest fajnie.
- Jesteśmy już w drugiej połowie. - Tak.
Jutro będzie siódmy dzień.
Jestem trochę…
Fajnie się bawiłam do trzeciego czy czwartego dnia.
Poznałam ludzi, byłam w Raju…
A teraz nawet nie wiem, co czuję.
Jeśli ktoś by mnie o to spytał…
Nie wiedziałabym, co powiedzieć.
Mam mętlik w głowie.
To zrozumiałe.
Mam nagle mnóstwo myśli.
Więc entuzjazm mi nieco opadł.
Rozumiem.
Ma zbyt wiele opcji i to ją przytłacza.
Myślę, że poważnie się nad tym zastanawia.
Najpierw chciała się bawić.
Ale zaczyna traktować to poważniej, bo faceci są świetni.
- Ale klimat. - Super.
- Proszę. - Kawa.
Wygląda pysznie.
Dziękujemy.
Dziękuję.
To udko z kurczaka?
- Tak. Spróbujemy? - Tak.
Smakuje inaczej niż pierś.
Dziękuję.
Masz sos.
I jak? Dobre?
- Pyszne, co? - Bardzo.
Czujesz się lepiej?
Jest super.
- Na pewno? - Tak.
To skąd ta mina?
Jest OK.
To dobrze.
Jesteś starszy ode mnie, nie?
- Pewnie tak. - Ile masz lat?
Rocznik 1996.
- 1996? - Tak.
Ty się urodziłaś w 1998?
- W 1999. - 1999?
- Czyli masz 26 lat? - Masz mniej, niż myślałam.
Mam 25 lat.
No tak, 25.
Jesteś starszy.
Czuję się tu jak na wakacjach.
No nie?
Myślałem, że to się nie wydarzy.
- Serio. - Co?
Nie sądziłem, że dziś polecę.
Nie czułem się pewnie.
Myślałem,
że nie wyraziłem swoich intencji tak jasno jak inni.
Więc nie robiłem sobie nadziei.
Aż nagle mnie wywołali.
Poczułem ulgę i się zdziwiłem.
Nie spodziewałem się.
Wczoraj…
ucieszyłam się, gdy do mnie przyszedłeś. Też chciałam pogadać.
Wyraziłeś się dość jasno.
- Wczoraj? - Tak.
Serio?
Ale czemu nie odpowiedziałeś?
Na co?
Kogo chcesz wziąć do Raju.
POPRZEDNIEGO WIECZORA
No to…
Z kim chcesz lecieć, Jun-seo?
Do Raju?
Czemu mi to robisz?
Napiję się.
Dużo gadałem z Theo
i wiem, co on do ciebie czuje.
Dlatego…
byłem ostrożny.
Wiem, kto się tobą interesuje,
więc nie chciałem tego mówić podczas luźnej gry.
Bo nie powiedziałem tego poważnie.
Dlatego.
- Ucieszyła się. - Dobra odpowiedź.
Spodobała jej się.
Wziął pod uwagę rywali.
Tak.
Szczerze mówiąc,
nieco skrywam swoje prawdziwe uczucia
wobec osób, z którymi byłam w Raju.
Czemu?
Bo te uczucia się zmieniają,
a oni mogliby to uznać za pewnik.
Mogłoby dojść do nieporozumień,
zanim zdecyduję.
- Jasne. - Dlatego…
Jestem ostrożna, mówiąc o tym.
Więc…
po dzisiejszej nocy
chcę wszystko sobie poukładać w głowie.
Chcę być szczera.
Chcę móc wyznać uczucia.
Jesteś rozdarta?
Po prostu muszę sporo rozważyć.
Na początku
po prostu dobrze się bawiłam.
Ale teraz…
Boję się.
Dzisiaj to poczułam. Nagle straciłam energię.
Serio?
- Tak. - Rozumiem.
Ale takie zdezorientowanie nie znaczy, że nie jesteś sobą.
Tak uważam.
W końcu będziesz musiała zdecydować,
ale na razie to zostaw.
Cieszmy się jedzeniem.
- Porozmawiajmy. - Dobra.
- Cieszmy się chwilą. - Dobrze.
Nie czuj żadnej presji.
Nie musimy być tacy poważni.
- Zróbmy tak. - Dzisiaj skupię się na tobie.
- Dobra. - Tak.
- To… - Rozmowa z Jun-seo ją uspokoiła.
Tak.
On umie doradzać ludziom.
Tak.
Myślę, że oboje są szczerymi ludźmi.
- Mają podobne charaktery. - Tak.
Są bezpośredni i niezbyt…
Nie lubią zbytniej powagi.
Mam nadzieję, że zamiast rozmyślać, Si-an będzie się dobrze bawić z Jun-seo.
Osoby, które mają zbyt dużo opcji i wszystko za bardzo analizują,
w końcu zostają same.
- Racja. - Zaskoczyłaś nas.
Ludzie, którzy nie mają opcji, od razu biorą ślub.
Widziałam to u znajomych.
Nie mówię, że Si-an skończy sama.
Oby znalazła szczęście.
Ale jest popularna.
Trzeba wziąć to pod uwagę.
Czasem za dużo myślisz i nie możesz podjąć decyzji.
Szczerze wydaje się niepewna, a nie tak tylko mówi.
Jest rozdarta.
- Sałatka, owoce, szampan… - Uwielbiam owoce.
- Proszę. - Wygląda pysznie.
Pora na test.
- Czy umiem otworzyć. - Postaraj się.
Nigdy tego nie robiłem.
- Nie dasz rady? - Dam.
Zrobię to.
Fajnie to wygląda.
Miło cię poznać.
- Miło mnie poznać? - Tak.
Dobre.
Serio jak w raju.
Nie wiem, jak to smakuje.
- Dobrze. - Jak szampan.
Co to? Tofu?
Spróbuj, jak smakuje.
Wygląda jak tofu.
- Podasz nóż? - Jasne.
Ten?
Jakikolwiek.
Czemu to takie skomplikowane?
Jest zaskakująco uroczy.
- Tak. - Nieco niezdarny.
- Nie zgrywa idealnego. - Fajnie.
Muszę zacząć udawać, że się nie znam.
Dobrze, smacznego.
Dzięki.
Pyszne.
Jedzenie w Piekle smakuje jak piasek.
Tak.
A tutaj rozpływa się w ustach.
Do awokado nie trzeba mieć zębów.
Racja.
Ciekawi mnie twoja praca i wiek.
Chcę wiedzieć, ile masz lat.
- Mogę zgadnąć? - Wiek najbardziej cię ciekawi?
- Nie, praca. - Praca?
Myślę, że jesteś młodsza ode mnie.
Jakieś dwadzieścia…
Masz dwadzieścia…
Dwadzieścia…
sześć?
Albo raczej trzy mniej.
Stawiam na 23 lata.
- Mów szczerze. - 23.
- 23? - Tak.
Mam 25 lat.
Byłem blisko.
Spojrzałaś, jakbym się bardzo pomylił.
- Rok to dużo. - Jasne.
Cały rok.
To teraz ty zgadnij mój wiek.
Może jesteś starsza.
- Może dużo doświadczyłam w życiu. - Nie sądzę.
Na pewno nie.
Skąd ta pewność?
Myślę,
że jesteś starszy.
Ale przed trzydziestką, więc 29.
Tylko też dodam ci rok.
Więc 30 lat.
Dodałaś rok, bo 29 mi się spodobało?
Tak. 30?
- 30? - Trafiłaś.
- Tak? - Mam 30 lat.
Zgadłaś.
Wyglądasz na tyle.
Teraz zawód.
Myślę…
Biorąc pod uwagę twój styl i całokształt,
widać, że umiesz dopasować do siebie ubrania.
Pewnie jesteś modelką, pozujesz?
- Tak. - Tak?
Występuję w reklamach.
To moja praca.
Jestem modelką reklamową.
Od trzech lat pracuję dla firmy kosmetycznej.
Pozuję też dla producenta sukni ślubnych i w reklamach sportowych.
KIM A-RIN, 25 LAT MODELKA
To moja praca.
Pozujesz do zdjęć i robisz tak ramionami?
Dobry jesteś.
- Tak się to robi? - Ruszam tak ramionami.
Ciekawe.
Byłaś kiedyś panną młodą?
Tak.
- Ile razy? - Chyba trzy.
Ciekawe masz życie.
To było takie…
- Nagłe. - Wiem.
Lubię takie zgadywanki.
Ciebie nie umiem przejrzeć.
- Mojego zawodu? - Tak.
Strzelaj.
Pracujesz w biurze.
Jak inaczej miałbym zarabiać?
Myślałaś, że siedzę w domu?
Pracuję w biurze.
Czyli to zgadłam.
Jestem biegłym księgowym.
- Księgowym? - Tak.
Nieźle.
Czułam, że masz poważny zawód.
Twoje biuro jest w Yongsan?
Tak.
- Bo… - Amore…
- Skąd wiesz? - Mogę mówić?
- Ostatnio miałam tam sesję. - Tam często…
- Kojarzysz budynek Etude? - Tak.
Często tam pracuję.
- Może się minęliśmy. - Możliwe.
W podziemiu są dobre restauracje.
Tak.
Kiedy ostatnio tam byłaś?
Bywam tam co dwa, trzy miesiące.
- Pewnie się minęliśmy. - No nie?
To tak blisko. Super.
- Coś ich łączy. - Tak.
Raz na dwa miesiące…
- To nie tak często. - Nie.
Raczej często się nie widywali.
Jestem ciekawa, gdzie mieszkasz.
Ja też.
Skoro pracujesz w Seulu.
Skoro masz dużo sesji zdjęciowych,
pewnie mieszkasz w Nonhyeon, Apgujeong, Cheongdam albo Gangnam?
Sinsa?
To gdzie?
W Wangsimni.
- Serio? - Co?
- Co jest? - Co?
On też tam mieszka?
- Co jest? - Ja też.
- Serio? - Tak.
Poważnie?
Serio?
Niesamowite.
- Tak. - Owszem.
Może faktycznie wcześniej się widzieli.
Mieszkam w Wangsimni.
Od ośmiu czy dziewięciu lat.
- Serio? - Tak.
Ja od dwóch lat.
Czuję się, jakbym mieszkał w Wangsimni od zawsze.
- Jesteśmy sąsiadami. - Tak.
Znajomi z dzielnicy.
- Dlatego zrobiłeś wielkie oczy. - Czyli…
Pewnie jechaliśmy tym samym metrem do pracy.
Jak to możliwe?
Niesamowite.
Poważnie.
To bardzo mało prawdopodobne.
Ale mamy dużo wspólnego.
Zaczęłam nawet myśleć, że to przeznaczenie.
Mieszkają w tej samej dzielnicy…
To znak.
Duża rewelacja.
- To może ich zbliżyć. - Tak.
Bo coś ich łączy.
Tak.
Myśl, że to przeznaczenie…
To może wydać się romantyczne.
Pobyt tu tym bardziej mnie cieszy
po tych przeszkodach.
Mogliśmy jechać w pierwszej turze.
Nadal tego żałuję.
Chcę lecieć do Raju z…
Kim A-rin.
Dziękuję.
Jang Theo.
Dla mnie to był pierwszy…
Pierwszy…
To było zaskakujące.
Ale teraz
nie interesuje mnie nikt inny, z nikim nie chcę rozmawiać.
Nie chcę i nie potrzebuję
dłużej się zastanawiać.
Dlatego podeszłam do ciebie,
gdy tylko wróciłeś.
Żeby pogadać.
Serio?
- Musiałam zebrać się na odwagę. - Jasne.
Usiadłam z Si-an przed wejściem i ty i Jeong-su wróciliście.
I wtedy siedzieliśmy razem we czwórkę.
Racja.
Ale nie byliśmy sami,
więc wstydziłam się zaprosić cię na rozmowę sam na sam.
Samo zapukanie do drzwi wymagało ode mnie odwagi.
Tak, to było odważne.
Zdziwiłem się,
że nasza niewinna bestia, Jun-seo…
Czemu on się dosiadł?
Też się zdziwiłaś?
- W takiej sytuacji… - Miał szczoteczkę.
- Ja bym odszedł. - Tak.
A on spytał, czy może usiąść. Nie dało się odmówić.
Joł.
- Co tam? - Gadamy.
- Gadacie? - Tak.
Mogę dołączyć?
Proszę bardzo.
Co jest?
- Był nieświadomy. - Tak.
Usiadł tam jak na rozmowie kwalifikacyjnej.
Czułem, że sobie nie pogadamy.
A potem przyszli kolejni ludzie.
Pomyślałem, że to dla mnie koniec.
„Czemu nic nie idzie po mojej myśli?”
Wkurzyłam się, więc po prostu stamtąd sobie poszłam.
Ciągle się mijaliśmy. To była wyboista droga.
Dużo przeszli.
Owszem.
Niektórzy są sobie przeznaczeni.
To było miłe.
Bardzo optymistyczna randka.
Mamy pierwszą parę.
- Tak. - Tak.
- Gratulacje. - Tak.
- Dong-ho i A-rin. - Tak.
Nie chcę psuć nastroju.
Ale ciągle myślę o Hae-lin i Dong-ho.
- Ciągnie ich do siebie. - Może tak być.
- Dong-ho był bardziej roztrzęsiony. - Racja.
To jeszcze nie koniec.
Ważne, co czuje Dong-ho.
- Jesteś głodna? - Okropnie.
RAJ BAE JI-YEON I KIM TE-HWAN
- Umieram z głodu. - Ja też.
- Jedzmy. Smacznego. - Smacznego.
Przysunę talerze.
Dasz radę?
Przeraziłam się!
To mogło źle się skończyć.
Góra rocznik 2003.
To mnie przeraziło!
- Dzięki. - Za łatwo się otworzyła.
Dziękuję.
Uważaj.
Rany!
- Jest taki uroczy! - Totalnie.
Powinniśmy się napić z Te-hwanem.
Uwielbiam ich.
Może ja zacznę?
- A chcesz? - Jesteś ciekawy?
Najpierw spytać cię o wiek czy o pracę?
Wybieraj.
Po kolei.
- Dobra. - Najpierw wiek.
Pracuję jako…
projektantka.
Pasuje to do ciebie.
Projektowanie przestrzenne.
Zajmuję się projektowaniem przestrzennym.
Aranżuję przestrzeń na imprezach firmowych
zgodnie z wizerunkiem marek.
Doradzam im też przy projektowaniu produktów.
BAE JI-YEON PROJEKTANTKA PRZESTRZENNA
- A ty? - Mój zawód…
Jestem DJ-em.
Tworzę muzykę elektroniczną.
Naprawdę?
Prowadzę też klub.
- Serio? - Tak.
- Jest DJ-em? - DJ?
- Zaskakujące. - Prowadzi klub?
To DJ?
Jestem DJ-em.
Prowadzę też niezależny klub w Itaewon.
W przeciwieństwie do większości klubów
u nas gramy głównie house.
Ta muzyka i kultura wciąż są stosunkowo nieznane w Korei.
Chcę je promować
i zainteresować tą muzyką więcej ludzi.
KIM TE-HWAN DJ, WŁAŚCICIEL KLUBU
- Serio? - Tak.
Nie zgadłabym.
Zaskakujące, co?
- Szok. - Nie pasuje do mnie?
Nie wyobrażałam sobie, że tworzysz muzykę.
Spodziewałam się
luźniejszej pracy.
- A że prowadzę klub? - Wcale.
W ogóle.
Nawet teraz trudno mi to sobie wyobrazić.
- Tak? - Tak.
To do ciebie nie pasuje.
A ile masz lat?
Zgadnij.
- Zacznijmy ode mnie. - Dobra.
Trzydzieści jeden?
- Zgadłam? - Tak.
- Serio? - Tak.
- Co? - Co?
Boże.
- Jest starszy. - Ma 31 lat?
- Więcej niż ja. - Jest starszy.
A myśleliśmy, że ma jakieś 22.
- Serio? - Tak.
Czułam, że masz koło 30.
- Koło 30? - Tak.
Ale dodałaś rok. To boli.
Cofam to.
- Ale miałam rację? - Tak, 31.
- Nudno, że od razu zgadłam. - No.
- Moja kolej. - Dobra.
Dwadzieścia…
siedem.
27?
- 26. - 26?
- 25. - 25.
- Mam 25 lat. - Serio?
- Ale… - Co?
Jesteś dojrzała.
- Serio? - Tak.
Dlatego dodałem ci lat.
Myślałam, że jest starsza.
Ja też.
Musimy przeprosić Te-hwana.
- Serio. - Wybacz nam.
Dużo dziś rozmawiałeś z nową dziewczyną.
- Dużo z nią rozmawiałem? - Tak.
- Z nową dziewczyną? - No.
Na lunchu…
Po grze Hae-lin usiadła obok ciebie.
WCZEŚNIEJ TEGO DNIA
Co to za nowa stylówka? Nie widziałam jej.
Moja? Nie?
Chyba lubisz okulary.
Sporo ich ze sobą wziąłem.
Chcą, żebyś zdjął okulary.
Szkoda, bo są super.
Szkoda.
Nie podobało mi się to.
Tak po prostu.
- Trochę. - Serio?
Nie jakoś bardzo, trochę.
Zerkałam na ciebie.
Ale ty na mnie nie spojrzałeś.
Wkurzyłam się.
To było trochę…
Zerkałem na ciebie.
- Nawiązaliśmy kontakt wzrokowy. - Tak?
Czułem, jakbyśmy komunikowali się telepatycznie.
- Tak? - Tak.
Ji-yeon była zazdrosna. To urocze.
Czy to Raj, czy Piekło,
mogę być wszędzie, byle z Ji-yeon.
LODOWISKO
Byłaś tu kiedyś?
Tak, raz.
Tu są.
Usiądź.
Jak to się zakłada?
- Dobra. - Czekaj.
Trzeba mocno zawiązać.
Żeby trzymały kostki.
Stań mocniej.
Dobrze.
Strasznie ciasno.
- Za ciasno? - Tak.
Nagle stał się mistrzem podrywu.
I zna się na łyżwach.
Zrobi potrójnego axla.
Nie wydaje się zbyt wysportowany.
Chodźmy.
- Dawno nie jeździłem. - Czekaj.
Wieki nie jeździłam.
I jak? Dobra jestem?
- Tak. - Lepsza, niż myślałeś?
- Wyglądam jak Yuna Kim? - Kto?
- Yuna Kim? - Tak, zrób potrójnego axla.
O tak?
Dobry jesteś.
Zagrajmy w berka.
- Uciekaj. - Dobra.
Boję się!
Fajna zabawa.
- Super. - Wyglądają tak niewinnie.
Pociągnij mnie.
Daj rękę. Jedziemy.
Nie ruszam się.
Popychasz mnie?
- Mam cię pociągnąć? - Tak.
Jesteś za ciężki.
- Ale to fajne. - Bardzo.
Serio.
To było świetne.
Ta dwójka jest jak…
To taka miła, niewinna randka.
Aż się człowiek uśmiecha.
Chyba jeszcze nigdy nie zazdrościłam aż tak żadnej randki.
- Poważnie? - Tak.
Była świetna.
RAJ LEE SI-AN I YUK JUN-SEO
Zimno mi.
Załóż kurtkę.
- Nie wzięłam. - Nie?
Może ja mam.
Mam tylko to.
Chcesz założyć?
Możesz mnie tym okryć.
- Podoba ci się? - Mega.
Do twarzy ci.
- W tym? - Tak.
Weź ją.
Na mnie wygląda gorzej.
Lubisz kwiaty? Chyba nie.
- Uwielbiam. - Serio?
Ty, słuchaj. Masz swój ulubiony profil?
Raczej nie, z każdej strony jesteś taka sama.
- Nie mam. - Nie.
„Ty, słuchaj”?
- Co? - Czemu tak mówisz?
To coś złego?
Mów mi po imieniu.
Dobra, Si-an.
Poprawił się.
Od razu to zmienił.
Powiedziałem tak odruchowo.
To automatyczne.
„Kocha, nie kocha”.
Gdy wrócimy, chcesz iść na randkę z kimś jeszcze?
Już wystarczająco wszystkich poznałem.
Raczej nikt mnie nie zainteresuje.
Dziś wydałeś mi się bardziej dojrzały.
Tak, bo w Piekle
byłeś takim typowym sportowcem.
Ale dzisiaj
byłeś bardziej męski.
Jesteś cool.
I w tych okularach.
- Serio? - Tak.
Fajnie.
Wszyscy wiedzą, że Theo na tobie zależy.
- Tak. - Starał się o ciebie.
Chcę cię spytać,
co o nim sądzisz.
Co czuję do Theo?
Szczerze…
- Lubię go. - Co?
Lubię go.
Lubię go…
ale jak mówiłam, mam dziś mętlik w głowie.
Ciebie też lubię, ale…
Jeong-su też jest dla mnie dobry. Wszyscy jesteście.
Codziennie czuję coś innego.
To w sumie możliwe.
Jest bardzo szczera.
Nikomu więcej tego nie mówiłam.
Nawet innym dziewczynom.
Też nie gadam o tym z chłopakami.
Nie mogłabym, to takie…
Nie chodzi o jedną osobę.
Zainteresowanie kilkoma facetami jednocześnie jest…
- Dziwne. - Bardzo.
Tylko w programie.
Nigdy wcześniej tego nie doświadczyłam.
To trochę…
Lubisz tego, tego i tamtego…
Co teraz?
Jeong-su jest uprzejmy i miły.
Poczułam motylki w brzuchu.
Theo jak zawsze
okazuje uczucia w zabawny, zalotny sposób.
Pokaż mi. A tu masz pierścionek z kwiatka.
Ładny, co?
Jun-seo to taki twardziel.
Nie jest miłym, opiekuńczym typem,
ale ma dojrzałą energię, lubi przejmować inicjatywę.
Jestem zdezorientowana.
Rozumiem jej rozterki.
Gdyby Cha Eun-woo powiedział, że mu się podobam,
byłabym zachwycona.
Ale gdyby potem Park Bo-gum zrobił to samo,
też bym się ucieszyła.
Na trzeci dzień wyznanie robi Byeon Woo-seok.
Też bym miała mętlik w głowie.
- Na pewno. - Rozumiem ją.
Poważnie.
Jasne.
Trudno przyznać coś takiego.
Si-an jest bardzo szczera.
Tak.
A Jun-seo przyjął to ze spokojem.
- Tak. - Bez nerwów.
Tak.
Bardzo dojrzale.
Ale czy ona lubi wszystkich tak samo?
Jak myślicie?
Też mnie to ciekawi.
Da się lubić wszystkich tak samo?
- Da się lubić kilku. - Ale nie po równo.
Nie sądzę.
Ja najbardziej lubię Byeon Woo-seoka.
Więc ona…
Bo ostatnio oglądałaś z nim serial.
Też uważam, że uczucia Si-an nie są równe.
- Ciągnie ją do tego, z kim jest. - Z kim akurat jest?
Zastanówcie się.
Gdybym był jednym z tej trójki,
po usłyszeniu takich słów mógłbym odpuścić.
Ale oni się nie poddają.
Wszyscy uważają,
że może i są jedną z opcji, ale nadal będą o nią walczyć.
Si-an musi być wyjątkowa.
- Tak. - Tak.
Przez to, że jest zdezorientowana i zmienia zdanie,
oni jeszcze mocniej walczą.
Mężczyźni lubią zdobywać kobiety.
Może myślą, że starania załatwią sprawę.
Si-an…
- Czuję zapach basenu! - Tak.
RAJ KIM A-RIN I KOOK DONG-HO
- Chodź. - Głęboko.
Muszę iść na palcach.
Strasznie tu głęboko.
Trzymaj się mnie.
Rany.
Idź po dnie.
Tak jak podczas gry.
Czekaj. Spaliło cię słońce.
Tak?
Widać opaleniznę.
Z przodu też mnie spaliło.
Fajnie tu. Podpłyń.
Spróbuję.
Bądź odważna.
I jak?
Jak piesek.
Chcę lepiej pływać.
Żebym mogła przetrwać w wodzie.
Wyglądasz na spokojną.
Ale pod wodą ciągle się ruszasz.
Chcę się długo utrzymać.
- Urocze. - Dobrze się dogadują.
Pasują do siebie.
Muszę trochę poćwiczyć.
- To trochę… - I jak?
Też spróbuję się unosić na wodzie.
To chwyć mnie za ręce.
Ruszaj nogami.
Nie spinaj się. Rozluźnij ręce.
Zaufaj mi i się unieś.
Do przodu.
Ruszaj nogami.
Wybacz, tonę.
Masz za ciężkie ręce.
- Rozluźnię się. - Nie bądź spięty.
Musisz mi pomóc.
- Trzymaj się. - Spokojnie.
- Dobra. - Spokojnie.
- Do mnie. - Dobra.
Chodź.
W ten sposób idę na dno.
Teraz ja cię przytrzymam.
W Piekle było zupełnie inaczej.
Pokaż, jak masz długie ręce.
- Oprzyj się. - Mam długie.
Ja mam dłuższe.
- Porównywanie rąk… - Chwila.
- Robił to z Hae-lin. - Z nią też.
To dziwne.
Mam długie ręce.
Ja dłuższe, patrz.
To oczywiste.
- Jesteś 20 cm wyższy. - Tak?
Co jeszcze chcesz porobić?
- Na pewno… - Ja…
…masz jakiś pomysł.
Chciałam z tobą porozmawiać.
- I pływać? - Przede wszystkim.
Popływać też.
Boję się.
Jeszcze tutaj.
Gdy jutro wrócimy, będzie trudno się przestawić.
Musimy się spakować,
żeby wrócić do Piekła.
Nie dobija cię to?
Teraz nie.
Jak to teraz? Nie jest ci szkoda?
Długo byłam w Piekle.
A teraz jestem z tobą w Raju.
Myślę, że będziemy mieli dużo okazji do rozmów.
Nieważne, gdzie to będzie.
Myślisz,
że przyjedziemy tu po kolejnej grze?
Albo będzie jeszcze jeden dobór par?
Jak myślisz?
Pewnie masz jakieś przewidywania.
Pewnie wy faceci w coś zagracie.
I zwycięzca wybierze, z kim chce lecieć do Raju.
- Ale jeśli nie wygrasz… - Myślisz?
A jeśli kobiety zagrają?
Może.
Nie wiem.
- Czujesz się pewnie? - Tak.
To wygraj i weź mnie ze sobą.
- Co powiedziałeś? - Co?
Ale miała minę.
Zakochała się.
Chcesz piwa?
Tak.
Na zdrowie.
Gotujesz sobie w domu? Skoro mieszkasz sam.
Kiedyś lubiłem gotować.
Ale już nie gotuję.
Przez pracę.
- Ty dobrze gotujesz? - Tak.
Umiem zrobić prawie wszystko, co lubię.
Serio?
Robię nawet własne kimchi.
Imponujące.
Wiesz,
to naprawdę atrakcyjne.
- Umiesz zrobić kimchi? - Atrakcyjne?
Gotowanie może być atrakcyjne,
jeśli umiesz zrobić dobry makaron czy coś.
Ja mam dryg do kimchi.
Chciałbym spróbować.
Zrób mi kimchi.
Lubisz domową kuchnię?
Jestem już w takim wieku, że myślę o małżeństwie.
Ja też.
Wyobraź sobie, że weźmiemy ślub.
Tylko dlatego, że masz ochotę na kimchi?
Dobra, zrobię ci.
Przyniosę ci pod drzwi.
- Udaj, że się pobieramy. - Nie.
- Zawstydzasz mnie. - Czym?
Bywasz czasem wkurzający.
Już wiem, czemu wszyscy chcą tu być.
Fajnie się z tobą droczyć i widzieć, jak reagujesz.
To dlatego faceci lubią młodsze kobiety?
Czują się swobodnie
i chyba się do siebie zbliżyli.
- Masz rację. - Tak.
Dong-ho przejmuje inicjatywę, będąc z A-rin.
Tak.
A z Hae-lin czuł się zdezorientowany.
Myślę, że jeśli Hae-lin do niego podbije,
Dong-ho może się znów zmieszać.
- Tak myślę. - Tak.
Zgadzam się.
Dong-ho jest wylewny.
Ale wszyscy czujemy jakąś…
- Niepewność. - Tak.
Mam wrażenie,
jakby wisiała nad nimi czarna chmura.
- Nie jest jeszcze pewien. - Tak.
- Ale fajna z nich para. - Tak.
RAJ LEE SI-AN I YUK JUN-SEO
Nie pij za dużo, bo się upijesz.
Ty, nie mogę przestać jeść, takie to dobre.
Nie mów do mnie „ty”.
- Mów mi po imieniu. - Si-an.
Rzadko używam czyjegoś imienia.
Lubię, jak ktoś tak do mnie mówi.
Dobrze, Si-an.
Ale wiesz, jak to się skończy?
„Ty, Si-an”.
- Może być. - Tak?
Gdy jesteś w związku, jak często się spotykasz z dziewczyną?
- Ja? - Tak.
Raz w tygodniu…
To rzadko.
Minimum.
Co najmniej raz w tygodniu.
Choć raz w tygodniu muszę znaleźć dla niej czas.
- O co się zwykle kłócicie? - O co się kłócimy?
Jestem dość uparty.
Więc czasami
nie biorę pod uwagę perspektywy drugiej osoby.
- I chcę wszystko po swojemu. - Po swojemu?
Muszę nad tym pracować.
Myślę, że to mogło być wkurzające.
Czuję, że jesteś kłótliwy.
Ale kłótnie to nic złego.
- Jasne. - No nie?
Dzięki kłótniom
można lepiej się zrozumieć.
Tak to postrzegam.
Nawet jeśli się kłócicie,
to w związku można dużo się dowiedzieć o sobie.
Jak w żaden inny sposób.
Wiele razy nauczyłem się czegoś o sobie dzięki partnerce.
To jakiego związku byś chciał?
- Czego chcę? - Tak?
Chcę być z kimś, z kim naprawdę chcę być.
Jeśli ten warunek się spełni, reszta się jakoś ułoży.
Idź za głosem serca.
Wiesz, z tobą mi się najfajniej rozmawia.
- Serio? - Tak.
Czuję, że…
Mamy naturalną więź.
Tak.
Zazwyczaj…
Zwykle o to nie pytam.
Ale czy mogę spytać…
- Możesz. - Mogę?
- Jasne. - Bo jestem ciekawy.
Co myślałaś o mnie, gdy się poznaliśmy,
a co myślisz teraz?
Z początku nie byłam tobą zainteresowana.
Ale…
Z jakiegoś powodu tylko z tobą nie rozmawiałam,
a ty nie gadałeś ze mną poza wyznaczonymi rozmowami.
Więc…
zrobiłam się ciekawa.
Chciałam cię poznać.
Tak to z początku wyglądało.
A później…
okazałeś się zupełnie inny.
Pozytywnie.
Ale…
Uznałam, że choć raz muszę pobyć z tobą w Raju.
A teraz, gdy tu jesteśmy…
jest super.
Polubiłam cię.
To intrygujące i dezorientujące.
Jasne.
Mam podobnie.
Dzisiaj
czułam się jak na prawdziwej randce.
Najpierw ta przejażdżka,
potem kolacja i pobyt tutaj.
Czuję, że to prawdziwa randka.
- Tak? - Tak.
Ale super.
I czułam, że jest autentycznie.
Gdy z tobą rozmawiam,
czuję, że…
mogę być sobą.
Jestem wyluzowana i szczera.
Jasne.
Mówię swobodnie, zamiast się zastanawiać.
Bo taka…
naprawdę jestem.
Dlatego z tobą rozmawia mi się najlepiej.
Tak? Miło to słyszeć.
Ale czuję, że nadal jesteś rozdarta.
Owszem.
To dlatego,
że mam dużo do rozważenia.
O czym teraz myślisz?
Że mam suche oczy.
- Suche oczy? - Tak.
Co jeszcze?
Że jest tu fajnie.
I?
Naprawdę fajnie.
Chciałbym…
Mówię to naprawdę szczerze.
Nie musisz mnie wybierać.
Ale bądź ze sobą szczera.
Nie mów rzeczy typu „jest fajnie”.
Możesz powiedzieć, że myślisz o kimś innym.
„Ciągle o nim myślę”.
Wolę, żebyś była szczera.
Jesteśmy tu we dwoje,
ale nie musisz ukrywać swoich prawdziwych uczuć.
Widzę, że jesteś rozdarta.
Nie, jestem tylko zmęczona.
Jest fajnie, mimo że jesteś zmęczona i tyle pijesz?
Nie sądzę.
Powiem wprost.
Dobrze mi tu, dlatego jestem zdezorientowana.
- Wiesz? - Wyjaśnij.
Byłam w Raju kilka razy
i codziennie czułam coś innego.
Do wczoraj nie byłam ciebie pewna,
a po tej randce zaczęłam cię lubić.
I przez to czuję się zdezorientowana.
Kogo najbardziej lubisz z nas trzech?
W tym momencie Theo.
- Theo? - Tak.
Dlaczego?
Czemu Theo?
Otwarcie pokazuje uczucia.
Wyraża je często i…
Dużo o nim myślę.
Właśnie to chciałem usłyszeć.
Rany.
Ale tutaj naprawdę cię polubiłam i już nie wiem, co myśleć.
Tak to wygląda.
- Co jest? - Co?
Co się dzieje?
Nie wiem.
- Upiłam się. - Czemu płaczesz?
Nie wiem.
Nie płacz.
- Może to ze zmęczenia. - Masz.
Mam mętlik w głowie.
Chyba rozumiem. Nie musisz się tłumaczyć.
To przytłaczające.
Muszę do łazienki.
To naprawdę trudne.
Bądź szczera.
- Możesz się wypłakać. - To nie tak…
Po prostu sama już nie wiem, co czuję.
Jasne.
Na razie mnie zostaw, idź.
Nie mogę przestać płakać.
Aż mnie serce bolało.
Byłam strasznie niezdecydowana.
Nie podobało mi się to.
Czułam się jak ktoś bez charakteru.
Ale z drugiej strony moja reakcja była zrozumiała.
Po prostu tak się czułam.
Miałam mętlik w głowie.
Jun-seo pomógł mi
wszystko z siebie wyrzucić.
Głęboka rozmowa przy procentach.
Rozumiem, co przechodzi Si-an.
Myśli sobie:
„Lubię tego, tamtego, a teraz trzeciego. Co jest ze mną nie tak?”.
Jest zdezorientowana.
Uważa, że to coś złego.
Ale to w końcu Piekło Singli.
Nie mają ze sobą telefonów,
a ich jedyny cel to randkowanie.
Znalazła się w niecodziennej sytuacji,
przez co jest zdezorientowana.
Rozumiem Si-an i przez to
też czuję się zdezorientowana.
Wszyscy są zdezorientowani.
- Totalnie. - Wszyscy.
Trochę ją rozumiem.
To nienormalna sytuacja.
- Tak. - Owszem.
Już przed pobytem w Raju z Jun-seo była zdezorientowana.
Rany.
- Ale… - Co?
Dzięki rozmowie z tobą
lepiej zrozumiałam swoje emocje.
- Tak? - Tak.
Już mi lepiej.
Dzięki.
Myślę…
że pójdę za głosem serca.
Nie spodziewałam się, że tyle się wydarzy w dziesięć dni.
Nie przejmuj się tym aż tak bardzo.
- Naprawdę uważam… - Ty i ja…
Ty i ja jeszcze tu przyjedziemy.
Yuk.
Powiedział to z pełnym przekonaniem.
Czuję się,
jakbym podsłuchiwał rozmowę w restauracji.
Tak.
Nie umiem tego wytłumaczyć, ale…
Jun-seo naprawdę ją lubi.
Bardziej, niż się wydaje.
Fakt.
Si-an przedstawiła się jako osoba,
która łatwo zmienia zdanie.
I chciała kogoś, kto będzie ją wspierać,
kto na nią zaczeka.
A przecież Jun-seo
pomógł jej poukładać myśli i powiedział, że wrócą do Raju.
Si-an chyba się na niego otworzyła.
Ale…
Myślę, że związek
z kimś takim jak ona może być ryzykowny.
Gdybym była jej partnerem,
a jej uczucia są tak zmienne,
czułabym się zagrożona.
Ale jeszcze nikt nie został oficjalnie parą,
wszyscy są na etapie rozważań,
więc warto się nad tym zastanowić.
Gdy powiedziała, że lepiej zrozumiała swoje emocje,
nie mówiła o nikim konkretnym.
Po prostu uznała, że zrobi to, co będzie chciała.
- No nie? - Chyba tak.
„Dobra, posłucham głosu serca”.
„Po prostu się…”
Od początku taka była.
Serio.
Chodziła na randki z facetami, którzy jej się podobali.
Zawsze słuchała głosu serca.
Teraz różnica jest taka…
- Czuła się winna? - Tak.
Ale przestała.
Już tak nie czuje.
- „Bo dlaczego?” - Owszem.
„Nie obchodzi mnie, co myślą inni”.
Tak.
Ale mętlik.
Nie wiemy, co ona czuje.
Chodź porozmawiać.
- Teraz? - Tak.
Chodźmy.
- Chodź tu. - Co?
Wygląda jak tajna kryjówka.
- Prawie zapomniałam. - Co?
Gdy ostatnio byliśmy w Raju…
Czuję, jakby to było wieki temu.
- No nie? - Totalnie.
Gdy wyjechałeś…
Prawie o tobie zapomniałam.
Ciekawi mnie, co teraz czujesz.
Ja też nieco…
się pogubiłem.
Z tego, co widzę…
Jesteś miły dla wszystkich.
Wobec wszystkich.
Wszystkie traktujesz w ten sam sposób.
- Taki już jestem… - Serio.
Chcę, żeby wszyscy czuli się dobrze. Mężczyźni i kobiety.
Ale gdy traktujesz tak wszystkich,
wiesz, jak to wygląda.
To dezorientujące.
- Dezorientujące? - Tak.
Naprawdę?
Nie pomyślałeś o tym?
No nie?
Może.
Jak to może?
Może?
Może.
Jasne.
Na kim ci najbardziej zależy?
- Najbardziej? - Tak.
Myślę…
że na Si-an.
Tak?
Tak podejrzewałam.
Nie mam podzielnej uwagi.
Na ten moment
chciałbym lepiej poznać Si-an.
Jasne.
- Więc… - Rób, co chcesz.
Chcę ją lepiej poznać.
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Ale chcę się ograniczyć.
I dobrze.
Dzięki.
Będę ci kibicować.
Ja tobie też.
Nie wydaje mi się.
Ale przynajmniej był szczery.
Powiedział to wprost.
Nie zwodzi jej.
- Tak. - Racja.
To akurat dobrze.
Chodźmy już.
- Czemu? - Co?
Czemu?
Wszystko już wiem.
- Co? - Co?
No co?
Wracajmy i posiedźmy.
Po co? Możemy tu razem zostać.
Wracajcie, wystarczy.
- Co jeszcze wam zostało? - Po co?
Wracajmy i posiedźmy.
Po co? Możemy tu razem zostać.
- Co ty robisz? - Co?
Znowu to robisz.
Co?
Boże.
- To wracamy? - Co?
Wracamy?
Jeśli nie masz już nic do powiedzenia, to tak.
Mam dużo do powiedzenia.
- Nie rób tego! - Dość!
- To problem Jeong-su. - Niech się ruszy.
Mam dużo do powiedzenia.
Przestań kłamać.
- Chodźmy. - Chodźmy.
Ta rozmowa zaczęła mnie wkurzać.
Jeong-su okazywał mi dużo zainteresowania.
Dlatego byłam zdezorientowana.
Ale przyznał, że woli Si-an.
Po tamtej rozmowie
postanowiłam skupić się na Jong-hoonie.
Zmieniłam zdanie.
Byłem dezorientujący?
Tak powiedziała.
Szczerze…
nie warto się mną za bardzo przejmować.
Dlatego starałem się powiedzieć to łagodnie.
Pewnie dlatego czuła się skołowana.
Jeong-su…
Co jest z nim nie tak?
Jeong-su.
Gdy dwie osoby nie są sobą zainteresowane,
zamiast kluczyć wokół tematu,
lepiej taktownie powiedzieć to wprost.
Te ostatnie słowa były niepotrzebne.
„Zostańmy tu razem i porozmawiajmy”.
- Po co? - Właśnie.
- Po co drążył temat? - Woli kogoś innego. Po co zostawać?
Gdybym chciał spojrzeć na to z jego perspektywy,
to pewnie chodzi o to, że będą się jeszcze widywać.
Nie chciał niezręcznie kończyć…
Za bardzo kombinujesz.
Nie chciał, by było głupio.
Nie chciał niezręczności.
Ładnie pachniemy, co?
O czym tak myślisz?
O niczym. Chciałam się poczuć pewniej.
Pewniej? Dobra.
Chciałam cię o coś spytać.
Załóżmy, że kogoś lubisz,
a ona wybiera kogoś innego.
Jak byś się z tym czuł?
- Ja? - Tak.
Niezbyt zachwycony.
Gdy byłem w Raju z Si-an.
rozmawialiśmy o tym, że po jednym dniu ze mną
nie będzie we mnie nagle zakochana.
Nie uwierzyłbym w to.
Wolałem, by poznała innych i wybrała mnie.
To byłoby lepsze.
To jej powiedziałem. A jak z tobą?
- Ze mną? - Tak.
Myślę, że umiem się teraz lepiej wyrazić.
Ale to trochę…
- Czujesz się… - To mnie przybiło.
Smutno mi się zrobiło.
Zasmuciło mnie to.
A-rin była tuż obok mnie.
To jej łóżko.
Ale kto wie? Jutro jest nowy dzień.
I jeszcze kolejny.
Wykaż się inicjatywą.
Spytaj go, jak było, i czy chce pogadać.
Tobie przychodzi to naturalnie!
Dla mnie to trudne.
Też będziesz naturalna ze swoimi minami i tonem głosu.
Serio.
Może gdy czuję się swobodnie jak teraz.
Ale przy Dong-ho…
Robię się sztywna i robotyczna.
„Jak było w Raju?”
„Możemy pogadać?”
Nie hamowała się.
Pokazała swoje aktorstwo.
- No nie? - Rany.
You-jin pokazała się z ludzkiej strony.
Tak.
Pokazała prawdziwą siebie.
Musisz być odważna.
Żeby niczego potem nie żałować.
To poważna sprawa. Jutro zaczyna się wojna.
Będziemy jutro na siebie patrzeć.
Co robisz?
Czułam się samotna.
- Czemu jesteś sama? - Czemu?
- Posiedźmy razem. - Czytałam.
- Pogadajmy. - Dobra.
Ciągle pijesz wodę?
Jesteś pijana?
Nie.
To był mój kubek.
You-jin jest jakaś śmieszna.
- Ja? - Tak.
Nie chcę być śmieszna.
Od dziś będziesz Kaczorem Donaldem.
Moi znajomi zawsze…
Rozmawialiście ze sobą?
Jeszcze nie. Chcesz?
- Pogadajcie. - Dobra.
- Tak? - Tak.
- Nie jesteś zmęczony? - Tak, ale…
- W takim razie… - Nie, możemy pogadać.
Też chcę wodę.
To weźmy najpierw.
Z kim chciałeś lecieć do Raju?
Ja?
Czy to tajemnica?
- Z Si-an. - Si-an.
Chciałem z nią więcej porozmawiać.
Do tej pory
interesowały mnie dwie osoby.
Chcę zweryfikować swoje uczucia.
Wczoraj spędziłem czas z tobą i było naprawdę super.
Z wyglądu jesteś totalnie w moim typie.
Mówiłeś już.
Lubię cię, ale nie mam zbyt podzielnej uwagi.
Dlatego chciałem
spędzić więcej czasu z Si-an.
Dlatego ją dziś wybrałem.
- Rozumiem. - Teraz to mój cel.
Też jestem nieco rozdarty.
Pewnie tak.
Co takiego Si-an ma w sobie?
Charakter?
Jesteśmy inne?
Całkowicie.
Pod jakim względem?
Co?
Przy tobie…
Chcę się tobą zaopiekować.
Chcę coś dla ciebie robić.
Ale?
Co was różni?
Nią też chcesz się opiekować?
Chyba zdominowała moje myśli.
Co on gada?
Chyba zdominowała moje myśli.
Zdominowała twoje myśli?
Nie rozumiem.
Co?
Nie rozumiem tego uczucia.
Sam teraz nie wiem.
Ciekawiło mnie coś jeszcze.
Czy coś do mnie czujesz.
Nie to, czy tylko do mnie.
Ale czy do mnie też.
Bo zauważyłam, że ogólnie jesteś miły i pomocny.
To było mylące.
Byłam zdezorientowana.
Dla innych nie jestem aż tak miły.
Nie? To źle pomyślałam?
Byłeś miły dla wszystkich.
Dlatego się zastanawiałam.
Zimno tu.
- Zimno ci? - Tak.
Dać ci kurtkę?
Nie trzeba.
Mnie aż gorąco.
Serio?
Powiedz, jak zmarzniesz.
Dam ci znać.
Poważnie.
Mogłem pospać pół godziny dłużej.
To idź spać.
Śpij.
- Idź spać. - Nie…
W sumie czuję się nieswojo.
To chodźmy spać.
Teraz.
Szkoda czasu.
Znowu zaczyna.
Jak czujesz się dziwnie, to kończ.
- Idź się wyspać. - Tak.
Szkoda czasu.
- No nie? - Nie rozumiem cię.
- Mnie? - Tak.
Co chwilę mówisz coś innego.
Serio?
Cały czas.
Nie lubię być zdezorientowana.
Wyraziłem się jasno, żebyś miała pewność.
Kiedy?
- Kiedy? - A nie?
On mnie wkurza.
Patrzcie na minę Hae-lin.
Nie rozumiem, czy chcesz zostać i porozmawiać.
Chcę jeszcze tu zostać.
Ale boję się,
że w tym stanie będę cię tylko irytować.
- Tak to wygląda. - To…
Gdyby Jeong-su przyznał, że zależy mu na Si-an,
uszanowałabym to.
Ale nie lubię takiego kluczenia.
W przypadku Hae-lin…
też poczułem, że muszę wyrazić się jasno.
Więc powiedziałem, że bardziej zależy mi na Si-an.
Wyraziłem się jasno.
To nie było jasne?
Nie powiedział tego.
Powiedział, że dziś wybrał Si-an.
I że z Hae-lin też było fajnie.
Więc z nich dwóch…
Lubi obie.
Nie wyraził się jasno.
Z Hye-jin był bardziej bezpośredni.
Z Hae-lin nie za bardzo.
Może próbował wyjaśnić, czemu wybrał Si-an.
Ale potem się zamotał.
- Bo był śpiący. - Tak.
A może gadał dla samego gadania?
To, że chcesz o kogoś dbać, znaczy, że ci zależy, nie?
To równoznaczne.
Owszem.
- Ale takie słowa… - Co?
Sklecił to na chybcika.
Sklecił?
- Też tak myślę. - Tak?
Z czasem zaczął improwizować.
Improwizować?
Tak mu się wymsknęło.
Nie ma czego analizować.
Mówiąc ściślej,
to jak pytać o różnicę
między lubieniem kogoś a zauroczeniem.
Coś w tym stylu.
Czemu Jeong-su to robi?
Ale wszystkie kobiety to widzą.
To znaczy, że je dezorientuje.
Wydaje się,
że on po prostu jest miły i uprzejmy.
- Czemu obracasz to w plus? - Nie obracam.
- Znacie się? - Nie.
Kumplujecie się?
Ale skoro tak mówią, to znaczy, że miły z niego facet.
Musi być miły.
RAJ LEE SI-AN I YUK JUN-SEO
Mogę spać tutaj?
Nie, śpij ze mną.
Śpijmy razem.
Dobra.
Nie suszę włosów.
Nie znalazłeś suszarki?
Nie potrzebuję.
Dobra, połóż się.
Wyschną mi same.
W jednym łóżku?
- Co? - Co?
To pierwszy raz.
W jednym łóżku?
Piżama z Myszką Miki.
Mój skarb.
Pierwszy raz leżę w takim wielkim łóżku.
Ja też.
- Serio? - Tak.
- Jesteś pijany? - Nie.
- Dobrze się czujesz? - Co?
Dobrze jest?
Tak. A ty?
- Ja? - Tak.
Wypiłam chyba trzy kieliszki.
Trzy?
Czemu wcześniej płakałaś?
Powiedz mi.
Co?
Czemu płakałaś?
- Wtedy? - Bo cała sytuacja cię smuci?
To skomplikowane.
Bo…
Otworzyłam się tylko przed tobą.
- Co się dzieje? - Co?
Co?
Jest 1.30.
Szybko zleciało.
Już tak późno.
Ale cieszę się, że tu jestem.
Lepiej już rozumiem, co czujesz.
Tak.
I teraz wiem,
co powinienem zrobić.
Możesz czuć, co chcesz.
A ja zrobię to, co chcę.
Nie musisz mnie utwierdzać.
Ale ciekawe jest to,
że wcale tak często nie rozmawialiśmy.
- Tak. - Ale…
Nawet mimo to myślę,
że rozumiem moje uczucia.
I odwrotnie.
Mam tak samo.
- Tak? - Tak.
Czy kiedykolwiek poczułaś się przeze mnie nieswojo?
Teraz?
- Co robisz? - Co?
Czemu się tak kręcisz?
Kręcisz się.
- Co się dzieje? - Co?
- Przytulił ją? - Objął ją.
Chyba tak.
Objął ją.
Tak.
- Zrobił to, nie? - Tak.
Szkoda iść spać.
Tak, możemy jeszcze porozmawiać.
Szkoda tracić czas na spanie.
Napisy: Małgorzata Fularczyk