PIEKŁO SINGLI
Atakuje.
Wojowniczka ruszyła!
Nie, Ha-jeong…
Niech ktoś jej pomoże.
- Cho Min-ji odpadła. - Okej?
Ale próbowała.
Dostała w brzuch.
- Ha-jeong! - Ha-jeong!
Ha-jeong jest ostra.
Dalej, Ha-jeong!
Ha-jeong!
- Ha-jeong! - Ha-jeong!
- Ojej!
Ha-jeong!
- Ha-jeong! - Ojej!
Ha-jeong!
Yun Ha-jeong odpadła.
- Ha-jeong! - Ojej!
Ha-jeong…
Mój Boże.
Yun Ha-jeong odpadła.
Dobra gra.
Ha-jeong!
Yun Ha-jeong odpadła.
Dobra gra.
- To bolesne. - Drugie miejsce.
Mój Boże.
Ha-jeong…
- Z nią tak zawsze. - Ha-jeong…
Zawsze źle kończy.
- Masz drugie miejsce. - Dobra gra.
To musiało zaboleć.
W porządku.
- Nie płacz. - Okej.
Nic mi nie jest.
- Wszystko dobrze? - Wszystko gra.
W porządku.
Jesteś smutna?
- Nie. - Wszystko dobrze?
Zrozumiałam, że nie pójdę do Raju
z tą osobą, z którą chciałam.
W porządku.
Już dobrze.
Jesteś smutna, ale idziesz do Raju.
„Idziesz do Raju”.
Musi jej być bardzo smutno.
Trzy najlepsze uczestniczki dzisiejszej gry
wybiorą kolejno mężczyzn, z którymi chcą dziś pójść do Raju.
- Dobra gra. - Wszystko dobrze?
Tak, w porządku.
- Na pewno? - Tak.
Przepraszam.
Nie szkodzi. Nie zrobiłaś tego celowo.
Min-ji, nic ci nie jest? Smutno ci, tak?
- Dobra gra. - Nie.
- Smutek jest okej. - Płaczę z radości.
- Pójdziesz do Raju. - Właśnie.
Znów zjem coś dobrego.
- Spisałaś się. - Źle, że na nią poszłaś.
Zrobiłam, co mogłam.
Byłaś świetna.
Przez całą walkę wstrzymywałam oddech.
- Naprawdę. - Tak.
To był pojedynek trzech dziewcząt,
które chcą pójść do Raju z Gwan-hee. Zabawny przypadek.
- Ten odcinek jest o Gwan-hee. - To prawda.
- Nie uciekniemy od niego. - Wiem.
Ciekawe, kogo wybiorą.
Hye-seon zajęła pierwsze miejsce, Ha-jeong drugie.
- Min-ji trzecie. - Ciekawe, kogo wybierze Hye-seon.
Myślę, że Won-ika.
- Co? - Ja też.
Ty albo Gwan-hee.
Ja myślę tak.
Ja już tam byłem z Hye-seon.
Gdy wróciliśmy, czułem się przy niej bardzo komfortowo.
Byłem rozluźniony, ale brakowało emocji.
Hye-seon też to na pewno czuła.
Ona też na pewno zauważyła, że z mojej strony nie ma emocji.
- Głowa mnie boli. - Myślę, że to czuła.
Gwan-hee, myślałem, że podoba ci się Min-ji.
- Że ją lubisz. - Wybiorę Min-ji albo Hye-seon.
- Rozumiem. - Nie wiem, jak będzie, jeśli dziś
Hye-seon mnie wybierze.
Ale jeśli mnie nie wybierze,
pewnie zdecyduję się na Min-ji.
Gwan-hee bardziej dba o to, jaka ta druga osoba dla niego jest,
niż o to, co sam do niej czuje.
- Zmartwi się, jak go nie wybierze. - Jest wielkim egoistą.
- Zamiast się skupić na swoich uczuciach… - Tak.
…swoje decyzje uzależnia od tego, co do niego czuje partnerka.
Wiecie, to śmieszne.
Tuż przed nagraniem rzucił,
że był zbyt ostry wobec Gwan-hee.
Ale gdy zaczęliśmy…
- Tak bardzo mi na nim zależy. - Właśnie.
- Zależy mu. - No właśnie.
Wszyscy się tak czujemy.
- Tak. - Chcę mu prawić komplementy,
ale irytuje mnie, gdy mówi takie rzeczy.
- Si-eun bardzo chciała wygrać. - Wiem.
Było widać, że jest zdesperowana.
Myślę, że Hye-seon może wybrać Min-woo.
- Min-woo albo… - Co?
Tak.
Chcę dziś zostać w Piekle.
Powiedz jej, że nie chcesz i że powinna pójść tam sama.
- Jestem taka zła. - Z kim byłaś?
Z Min-kyu.
Chyba się popłaczę, jak któraś porwie Min-woo.
Przeczuwam, że pójdzie.
- Nie mów tak. - Dobrze.
Bałam się, że jeśli przegram, ktoś nas pozbawi możliwości porozmawiania.
Bałam się, że znów się nie zgramy.
To było dla mnie trudne.
Proszę.
- Jesteś zajęta? Pogadamy? - Jasne.
- Chwilka. - Gdziekolwiek.
- To Min-woo i Si-eun. - Tak, pogadajcie.
To miejsce jest naprawdę…
Ciągle rozmawiałem z Si-eun
i nie zauważyłem, jak tu jest spokojnie.
Tak.
Mówiłeś, że izolowałem Si-eun, jakbym był jej ochroniarzem.
- Ja? - Tak.
- Skądże. - Więc kto?
To było zabawne.
- To był chyba ktoś od nas. - Serio?
Pewnie tak to wyglądało.
Ja nawet nie wiedziałem, że rozmawiałem z nią tak długo.
- Przyjemna, chłodna bryza. - Tak.
Wszystko dobrze?
- U mnie? Dobrze. - Tak? To dobrze.
Jak było wczoraj? Fajnie?
Wczoraj? W porządku.
Tylko w porządku?
Tak.
Wydaje się już inna.
Ojej.
Si-eun nie powinna grać w pokera.
- Pokera? - Nie powinna.
Na początku wydawała się chłodna,
ale w kolejnych odcinkach ujawniła swój czar,
szczerzej mówiąc o swoich uczuciach do Min-woo.
Jak ci poszło w grze?
Nie najlepiej.
- Czemu? - Chciałam wygrać.
- Rozumiem. - Ale przegrałam.
Starałaś się.
Ojej.
To prawda.
Wyprawa do Raju nie jest najważniejsza.
Masz rację.
Najważniejsza jest rozmowa z wybraną osobą.
- Ale się od wczoraj zmieniłeś. - Co masz na myśli?
Stałeś się wygadany.
- Co? Dlaczego? - Bo się zawstydzę.
Nieźle wyraziłeś to, co czujesz.
- Naprawdę? - Tak.
- Co do mnie… - Tak?
Chcę dziś zostać w Piekle.
- Tak? - Ze względu na wyniki.
- Wczoraj nie rozmawialiśmy. - Wiem.
To było jak zrządzenie losu.
To było takie…
Pierwszą osobą, z którą chcę pójść do Raju,
jest Choi Min-woo.
DZIEŃ 4
Choi Min-woo.
DZIEŃ 5
Nie spodziewałem się.
- Nie? - Nie.
Osobą, z którą chcę pójść do Raju,
jest Yu Si-eun.
DZIEŃ 6
Szkoda, że nigdy nie mieliśmy czasu.
- Ty płaczesz? - Nie.
O nie. Co się stało?
Co się dzieje?
DZIEŃ WCZEŚNIEJ
- Nie wiedziałem o tym. - Tak.
- To było trudne. - Miałam dużo na głowie.
Od wczoraj rozmyślam.
Gdy pierwszy raz rozmawialiśmy,
myślałem, że jesteśmy rówieśnikami.
Czułem się komfortowo, jak przy przyjaciółce.
Zastanawiałem się, czy tylko ja mam takie odczucia,
ale nie przestałem myśleć o tobie.
Myślałem o tobie i chciałem cię lepiej poznać.
- Tak. - Pojąłem, że coś do ciebie czuję.
Rozumiem.
Dlatego, szczerze mówiąc,
tęskniłem wczoraj za tobą.
Po prostu mówię szczerze.
- Naprawdę? - Tak.
Świetnie rozmawia.
- Naprawdę. - Co się stało z Min-woo?
Zmienił się.
Naprawdę? Ja też tęskniłam.
Tak?
Obyśmy mieli czas, by jeszcze tak porozmawiać.
Pogadamy, jeśli oboje zostaniemy.
- Nie jedź. - Zostańmy.
- Nie leć. - Zostanę, na pewno.
- Musisz zostać. - Tak.
Obiecaj.
- Obiecujesz? - Oczywiście.
- W Piekle będzie dziś fajniej. - Racja.
Muszę trzymać się ciebie.
Co?
Wstyd mi.
- Co się dzieje? - Co?
Naprawdę…
Będę się ciebie trzymał.
Zostaniemy tutaj do świtu?
- Zostańmy. - Dobrze.
- Nie idź, nawet gdy cię wybiorą. - Dobrze.
- Pływajmy i ucieknijmy stąd. - Zjedzmy tu obiad.
Dobrze.
Poprosiła go, żeby z nią uciekł.
- Uciekną? - Prawda?
- Teraz to wszystko albo nic. - Wszystko albo nic?
Chyba mówię wszystko, co chcę powiedzieć, choć jestem nieśmiała.
- Rozumiem. - Tak.
Odtąd będę ci mówić wszystko.
Na wypadek, gdybyś poszedł do Raju.
Nie pójdę.
- Zostańmy i bawmy się dobrze. - Tak.
Chcę mieć z tobą fajnie wspomnienia.
Zróbmy wszystko, co możemy.
Dobrze.
Są bardzo wylewni.
- Mówią o wszystkim. - Właśnie.
W Piekle jest pięknie.
- Ładnie tu dziś. - Tak.
- Prawda? - Tak, ładnie.
Cudowny widok i pogoda.
Wyspa jest śliczna.
Gdzie? Tam?
Jest przepiękna.
Nieregularna i piękna.
- Prawda? - Tak.
Był jeszcze ktoś, z kim chciałem pogadać.
Rozumiem.
Ale rozmawiając z tobą, darowałem to sobie.
Jest świetny.
I to rozumiem.
Niech się trzyma tego, co powiedział.
- Bo jest czuła na tym punkcie. - Tak.
Cudownie być młodym i zakochanym.
Powiem inaczej. Nie porozmawiam z nią.
Skąd ta nagła determinacja?
- Co? - Naprawdę?
Moje uczucie do ciebie przybiera na sile.
Tak się czuję.
Czemu tak długo zwlekaliśmy ze spotkaniem?
Wyobraź sobie, gdybyśmy się poznali na początku.
Nasz Raj byłby tutaj.
Masz rację.
Już wszystko w porządku.
- Już dobrze? - Koniec z dumaniem.
Serio.
- Dobrze. - Już po nim.
- Oboje są pewni. - Koniec z dumaniem.
Podjął decyzję po tej krótkiej rozmowie
i to po pobycie w Raju. To znaczy, że mówi poważnie.
Jest bardziej rozluźniony.
Na jego miejscu, gdybym się zdecydował,
poprosiłbym Hye-seon, Ha-jeong i Min-ji, żeby mnie nie wybierały.
A gdybyś usłyszał, że wcale nie zamierzały?
„Dzięki”.
Ładnie dziś wyglądam?
- Nie tak dobrze jak w Raju. - Ojej.
Nie mogę powiedzieć, że wyglądasz ładniej.
Dobrze. Czyli wciąż wyglądam ładnie.
No cóż…
- Nie musisz odpowiadać. - Trochę.
Dziś nie mam pierścionka z sercem. Nie mam kogo zdobywać.
Nie noś tego misia przy innych facetach.
- Nie będę. - Bardzo mi się podoba.
Przeczytaj u siebie.
W swoim pokoju.
Jesteś gotowa spełnić moje życzenie?
DZIEŃ WCZEŚNIEJ
- Jutro wrócimy do Piekła, prawda? - Tak.
Chcę, żebyś napisała do mnie list, do dziesięciu słów.
List?
W swoim pokoju.
- U mnie w pokoju? - Nie, teraz.
Teraz? Dobrze.
Tak się czuję.
„Jesteś tylko ty”.
- Min-ji też się zdecydowała. - Tak.
Upewnia go.
Bardzo chciałam wygrać.
Chciałem ci to powiedzieć. Nie trzeba było jej atakować.
Wtedy zajęłabyś drugie miejsce.
Zależało mi tylko na pierwszym. Jak tobie.
Tak myślę.
- Trzecie jest okej. - Cieszysz się?
- Nie chodź w zieleni. - W tym? Dlaczego?
- Źle wyglądam? - Nie o to chodzi.
Ktoś jeszcze chodzi w zielonym.
- Tak? - I może cię wybrać.
Ktoś może mnie wybrać?
Kto?
Hye-seon.
- Hye-seon ma zielony strój? - Tak.
Rozumiem.
Wszyscy faceci myślą, że wybierze Won-ika.
Myślę, że mnie nie wybierze.
Chcesz, żeby cię nie wybrała?
Szykowałem się, by pójść z tobą.
Ale zajęłaś trzecie miejsce,
więc być może pójdziesz z Jin-seokiem.
Dlatego napisałam ci list.
Nie chciałam, żebyś odniósł mylne wrażenie.
Nie mam większego wyboru.
Jeśli pójdę z kimś innym, zanim mnie wybierzesz,
na kogo się zdecydujesz?
Nie chcę nikogo innego. Dlatego było mi smutno i płakałam.
Przykro mi się zrobiło, gdy przegrałaś i miałaś w oczach łzy.
Nieważne.
Gdyby tak się stało, i tak musisz o kimś pomyśleć.
Pewnie Min-kyu albo Jin-seok.
Pomówię z nimi i pomyślę, kogo wybrać.
Powinnaś wybrać Jin-seoka.
Dlaczego?
Bo ufam, że po powrocie
szczerze mi powie, co do ciebie czuje
i co tam robiliście.
A Min-kyu i Won-ik raczej by mi nie powiedzieli.
Więc chcesz wszystko wiedzieć?
- Na piśmie? - Nie.
- Nie dbam o to, co czują. - Okej.
Chcę wiedzieć, jaka ty dla nich byłaś.
Min-kyu już się na kogoś zdecydował.
- Jest jak cień Gyu-ri. - Tak.
Gdybym z nim poszła, to dla dobrej zabawy.
I zjedlibyśmy smaczne rzeczy.
Inni raczej nie wchodzą w grę.
I tak myślę, że najlepiej dla ciebie by było,
żebyś poszła z Jin-seokiem.
Chcesz mi znów namącić w głowie?
Nie miałem takiego zamiaru.
Ale jeśli i tobie zależy, by nie wysyłać mi mylących sygnałów,
sugeruję wypad z Jin-seokiem.
- Naprawdę? - Tak.
Nie jest twoim konkurentem?
- Nie. - A jest?
Nie. Wiem, że Jin-seok jest tobą zainteresowany.
- Okej. - Więc jeśli mi powie,
że po tej wyprawie wybrał ciebie…
To co?
To wtedy zdecyduję się na rywalizację jak facet z facetem.
- Naprawdę? - Tak.
To zaskakujące.
Nie spodziewałam się, że rozmowa tak się potoczy.
Żeby uprościć, powiem, że rozumiem, dlaczego sądzisz,
że lepiej jest pójść z kimś zdecydowanym.
- Tak. - Ale to niezwykła sytuacja.
- Więc myślę… - Bo jestem zbyt kokieteryjna?
- Tym się stresujesz? - No cóż…
Tak, trochę.
Ty też się boisz, że inna mnie wybierze.
Ja już wiem, co się stanie. Ktoś inny cię wybierze.
Myślisz, że to będzie Hye-seon?
Tak uważam.
Trudno powiedzieć.
A jeśli tego nie zrobi, to…
- A jak mnie wybierze? - To po prostu śpij.
- Po prostu śpij. - Mogę pójść do jacuzzi?
Nie. To zabronione.
- Zakazane? - Tak.
Jeśli ty pójdziesz z Min-kyu a ja z Hye-seon,
i w czwórkę wsiądziemy do śmigłowca,
wyobraź sobie, jak będzie duszno.
Nie. Min-kyu i ja będziemy podekscytowani.
Nie będzie wygórowanych oczekiwań.
Niewiele rozmawialiśmy.
Nie byłbym z tego zadowolony.
Serio? Min-kyu?
Ale dzięki, że dotrzymałaś obietnicy co do listu.
Myślałem, że zapomniałaś.
Może nie widać, ale ja nie zapominam.
Do widzenia w śmigłowcu.
Nie bądź zbyt miły dla partnerki.
Min-ji szczerze wyznała, co czuje,
pisząc: „Jesteś tylko ty”.
Myślicie, że dzięki temu Gwan-hee wybierze Min-ji?
To zrobiło na nim wrażenie.
To przyniesie pozytywny skutek,
bo on czekał, aż ona zdecydowanie powie, co czuje.
Ale w tym problem.
Gwan-hee trochę przesadził,
mówiąc, by poszła z facetem, którego on wybrał.
A Min-ji chyba nie zrozumiała, dlaczego to jest konieczne.
- Uważa Min-kyu za rywala? - Tak myślisz?
Bo jest wysoki i atletyczny?
I może żałować tego, że chyba pójdzie do Raju z Hye-seon.
Czym się martwisz?
Nie wiem, co robić.
- Pamiętasz moją rozmową z Gwan-hee? - Tak.
Chyba nie był pewien swoich uczuć i nie potrafił mnie rozszyfrować.
Gdy z nim byłam, twierdził,
że jestem dojrzała i spokojna.
I to mu się we mnie spodobało.
Ale w grupie zachowywałam się inaczej,
- co go speszyło. - Rozumiem.
To źle, że przy nim jestem spokojna,
a radośniejsza w grupie?
O nie.
- Urocze. - Ha-jeong.
Z biegiem czasu Ha-jeong łagodnieje.
- To zabawne. - Jak słodko na to narzeka.
Jest urocza.
Już nie jest zadziorna.
To źle, że przy nim jestem spokojna,
a radośniejsza w grupie?
Nie uznał tego za dobrą cechę.
- Rozumiem. - Jest jak jest.
Nie wiem, co robić.
Wydaje mi się, że od tamtej rozmowy Gwan-hee mnie unika.
I miał mi za dwa dni powiedzieć, co zdecydował.
Czy mnie wybierze, czy nie.
- Czyli dzisiaj. - No tak.
Ale właśnie poszedł rozmawiać z Min-ji.
- Rozumiem. - Tak.
Wciąż mam nadzieję, że Gwan-hee mnie wybierze,
gdy spędzi czas z innymi.
Tak.
Ale nie mam pojęcia, co teraz czuje.
Co zrobić, żeby stał się mój?
Co mówi, będąc wśród chłopaków?
Nie mogę ci powiedzieć.
- Dlaczego? - Co?
- Czemu nie powiesz? - Nie mogę.
To tajemnica.
O matko. A ja otworzyłam serce.
- Nie mnie o tym mówić. - To prawda.
Dobrze. Sama się tego dowiem.
To, co on czuje, nie jest istotne, dlatego wolę o tym nie mówić.
- Aha. - Ważne, co ty czujesz.
To prawda.
Oczywiście nie poddasz się, jeśli jemu podoba się inna.
To prawda.
- Nie wiadomo, co będzie. - Właśnie.
I kto wie, co będzie, jeśli Min-ji wybierze mnie zamiast Gwan-hee.
Myślę, że Min-ji chce z tobą spróbować,
ale chyba nie zdoła, bo ty już pewnie się zdecydowałeś.
Jestem zainteresowany Min-ji, zwłaszcza po wspólnie spędzonych chwilach.
Tak.
Ale nie wiem, co dokładnie czuję.
Chyba powinieneś pogadać z Min-ji.
- Ja pomówię z Gwan-hee. - Pewnie. Jasne.
Powinnam była wygrać.
- Wtedy byłoby fajnie. - Prawda?
Przekonajmy do siebie nasze sympatie.
Chyba już skończyli rozmawiać.
Ty zaproś Min-ji,
a ja pogadam z Gwan-hee. Co ty na to?
- Idą tutaj? - Kto?
Już pogadaliście?
Tak, skończyliśmy.
- Chodźmy gdzie indziej. - Dobrze.
Gratuluję wygranej. Wreszcie pójdziesz do Raju.
Szkoda, że straciłam równowagę i się przewróciłam. Mogłam wygrać.
Zdecydowałaś, kogo wybierzesz?
Czy zdecydowałam? A ty?
- Ja? - Ty zdecydowałeś?
- Ja nie będę wybierał. - Wybrałeś kogoś?
Miałeś mi powiedzieć.
No cóż…
- Tak. - Bądź szczery.
No cóż…
Wydaje mi się, że stosunki między nami
po powrocie z Raju stały się…
Nagle mnie przeprosiłaś,
ale nie mieliśmy okazji, żeby porozmawiać o uczuciach.
Dlatego mamy chłodną relację.
Tak.
W tej chwili
nie jesteś mi raczej bliska.
- Rozumiem. - Tak się czuję.
Tak mi się właśnie wydawało.
Po tym, jak się pokłóciliśmy,
odkryłem, że jestem na ciebie zły.
Oczywiście nie poczułbym tego, gdybyś mi się nie podobała.
Ale zanim udało mi się porozmawiać o tych uczuciach,
przyszłaś i mnie przeprosiłaś.
Nie miałem okazji ci powiedzieć, co czuję.
Rozumiem.
Myślę, że to mogło
sprawić, że staliśmy się…
- Nieprzyjaźni? - Chyba dlatego stałem się oziębły.
Bo przeprosiłam?
Czy już wcześniej?
Myślę, że mogło być inaczej, gdybyśmy rzeczywiście o tym rozmawiali.
Ale ty nagle tak poważnie za wszystko przeprosiłaś.
Sytuacja stała się niezręczna.
Widziałam.
Czułam, że mnie unikasz.
Myślę, że mogliśmy rozwiązać ten problem,
zachowując się jakby nigdy nic.
Myślałam, że chciałbyś…
Powiedziałeś, że chciałbyś, żebym cię częściej zagadywała,
więc pomyślałam, że dobrze będzie najpierw cię przeprosić.
Uznałam, że pierwsza do ciebie podejdę i ci powiem, co czuję.
Dlatego tak zrobiłam.
Naprawdę nie musiałaś.
Nic by się nie stało.
Ale to mnie dręczyło.
Dlatego przeprosiłam.
- Czy to znaczy… - Niepotrzebnie się tak złościłaś.
Ja?
Nic nie poradzę. Irytują mnie rozmowy z tobą.
Ciągle się droczysz.
- Ja cię tak wkurzyłem? - Tak.
Jesteśmy trochę podobni do siebie.
Ale poznałam twoje stanowisko, więc teraz już to rozumiem.
Oddaliliśmy się od siebie przez te dwa dni,
ale pamiętam też nasze dobre chwile.
Jak świetnie się bawiliśmy w śmigłowcu, a nawet wcześniej.
Ja myślę podobnie.
Najlepiej bawiłam się z tobą.
- Naprawdę? - Tak.
I ty mnie wciąż najbardziej ciekawisz.
- Ja? - Tak.
Ciekawe, którą z nas na końcu wybierzesz.
- Na końcu? - Tak.
Jak myślisz, którą?
- Ty? - Tak.
Liczę, że mnie.
Oglądamy ten materiał filmowy
i słyszę, jak Kyuhyun ciągle wzdycha.
- Czemu? - Tak jej współczuje.
Kibicuję Ha-jeong.
Mam nadzieję, że jej się ułoży z Gwan-hee.
Ha-jeong nie zrobiła nic złego.
- To Gwan-hee podniósł raban. - Właśnie.
Więc mu powiedziała.
Myślę tak.
Gwan-hee wyraźnie powiedział, że stał się wobec niej oziębły.
- Tak. - I wyszczególnił dlaczego.
Oskarżył ją, że go przeprosiła, i o złe wyczucie chwili.
- To nie ma sensu. - To puste słowa.
Myślę, że ona mu się nie podobała.
Mógł jej po prostu powiedzieć, że coś czuje do kogoś innego,
ale wolał owijać w bawełnę.
Może sumienie go gryzło.
- Też tak myślę. - Po tym, co zrobił?
Byłoby mu żal jej powiedzieć, że zakochał się w innej.
Mógł powiedzieć, że podoba mu się inna,
ale on ją oskarżył, że się wkurzyła…
- Tak, to trochę… - …i rzucił, że nie powinna przepraszać.
- Utrudnił jej sytuację. - Mnie to też wkurzyło.
To tylko wymówki.
Co gorsza, Ha-jeong szuka przyczyny tego wszystkiego.
„To dlatego, że przeprosiłam?”
„To przez brak synchronizacji?”
To straszne, bo ona obwinia siebie.
Zawsze bardziej cierpi ta osoba, która jest bardziej zakochana.
- To prawda. - Cierpi bardziej.
Dzisiejsza rozmowa sporo wniosła.
- Pewnie. - Naprawdę.
Chcę się tobą przejść.
- Tak? - Tak.
Też chcę się przejść.
- Uważaj, schodząc. - Dobrze.
- Podać ci rękę? - Tak.
Masz zimną dłoń.
- Ja? - Tak.
Mam dość chłodne ręce.
Pierwszy raz tak się trzymamy.
Bo nie byliśmy razem w Raju.
Wyobraźmy sobie, że idziemy.
Dobrze.
To nasz Raj.
Tak.
- W porządku? - Tak.
- Jaka ładna pogoda. - Pójdziemy tu?
Tutaj?
- Nie bolą cię stopy? - Wszystko dobrze.
Pójdziemy tam i z powrotem?
Tam i z powrotem?
To zabawne.
Nadrobiliśmy wszystkie trudne chwile.
Było cudownie.
Gdy rozmawiam z Min-woo, Piekło zmienia się w Raj.
Tak, byłam szczęśliwa.
Gdy poszedłem do Raju z Gyu-ri, poczułem coś nowego
i świetnie się bawiliśmy,
ale nie mogłem rozgryźć, o czym ona rozmyślała.
Si-eun była jednak całkowicie szczera
i wyznała, co do mnie czuje.
Dlatego postanowiłem wybrać Si-eun.
Czy mężczyźni wolą kobiety, które szczerze wyznają, co czują,
od tych wstydliwych?
To wszystko kwestia wyczucia czasu.
Powinien być wyraźny moment, gdy kobieta wyjawia, co czuje.
Ale myślę, że Min-woo nie poczuł tego przy Gyu-ri.
- Rozumiem. - Pewnie to go speszyło.
Pewnie dlatego uznał, że on i Gyu-ri nie są dobraną parą
i zdecydował się na Si-eun.
- Tak. - Kto wie, czy nie zmieni zdania.
- Jeśli Gyu-ri go zagadnie… - Właśnie.
…i znów zacznie z nim flirtować.
- To go nie przekona. - Gyu-ri zostanie w Piekle.
- Tak. - Będzie miał okazję z nią pogadać.
- Może… - Wpadnie na nią,
chyba że się przed nią ukryje.
Jest na to zbyt wysoki.
Ciekawe, czy są przy stole.
To samo pomyślałam. Liczyłam, że nikogo tu nie będzie.
- Ja też. - Tak.
Proszę.
- Cześć. - Cześć.
- Chyba masz sporo na głowie. - Nic na niej nie mam.
- Serio? - Tak.
- Wygląda to inaczej. - Nie, okej.
- Si-eun. - Tak?
Zabierz mnie dziś do Raju.
- Racja, nie byłaś trzecia. - Nie byłam.
- Droczysz się ze mną? - Próbowałaś.
Dziś Raj jest dla mnie tu, w Piekle.
Nie powiem dlaczego.
Zostaniesz z wybranym mężczyzną?
Może nie móc czy nie chcieć pójść.
Idę do siebie.
- Jasne. - Po szminkę.
Nie. Przestań.
Czemu nie wyszłaś?
- Co? - Rozmawiałam z nim.
Z Min-woo? I jak?
On naprawdę sprawia, że moje serce
bije mocniej.
Naprawdę?
No cóż…
- Poczułam to samo. - Cieszy się.
Si-eun daje coś do zrozumienia Hye-seon, mówiąc, że jej serce mocniej zabiło.
- Tak jest. - Sprytnie.
Hye-seon nie może wybrać Min-woo.
- Nie może. - Nie po tym.
No cóż…
- Byłaś z nim cały czas? - Tak.
O czym tak długo rozmawialiście?
Ojej, naprawdę.
Po co ja tu przyszłam? No tak, po szminkę.
Czuję się tak…
- Jak? - Słucham?
Jak się czujesz?
Wspaniale.
To niesamowite.
O czym rozmawialiście?
Czemu tak długo się nie spotkaliśmy.
I…
To słowa Min-woo?
Oboje o tym mówiliśmy.
No i… Powiedział też, że za mną tęsknił.
O rety.
Więc będzie dobrze, nawet jeśli inna go dziś wybierze.
Musiał cię mocno zapewnić.
Serce mi waliło jak oszalałe.
O rety. To szaleństwo.
Ojej. To wielka sprawa.
Po tym…
Mam nadzieję, że i Ha-jeong dowie się od Si-eun,
że jej serce biło jak szalone.
- I Min-ji też. - Właśnie.
Z kim rozmawia Hye-seon?
Pewnie jest sama u siebie w pokoju.
Powinniście porozmawiać.
W swoim pokoju?
Hye-seon wygląda…
- Głowi się nad decyzją. - Tak.
Pogadaj z nią. Macie te same kolory.
- Podobne ubrania. - Cieszysz się.
Nie.
- Jaki uśmiech. - Jest sama u siebie?
Jesteś chora?
Nie.
Czemu tu siedzisz?
Bez powodu.
Masz dobry humor.
- Jak to? - Jesteś uśmiechnięty.
- Myślałem, że z kimś gadasz. - Nie.
Czemu siedzisz w środku?
Po prostu…
- Tak? - Jestem wykończona.
- Co to za królik? Słodki. - Prawda?
- Czyj? - Si-eun.
Dziś będzie tu spała sama,
więc będzie miała tę przytulankę.
Masz ładny kolor bluzki.
Ładny, prawda?
Mamy podobne kolory.
Masz dużo zielonych ubrań.
Wziąłem pierwsze lepsze.
- I założyłeś? - Tak.
- Ładny kolor. - Tak. I założyłem.
Wybrałaś kogoś?
- Nie wiem. - Jeszcze nie?
Jeszcze nie, ale czuję, że to ja rozdaję karty.
Rozmawiałaś z kimś?
Nie miałam ochoty z nikim rozmawiać.
Więc cały czas tu siedziałaś?
- Chwilę gadałam z Won-ikiem. - Tak?
Tak.
Chcesz pójść?
Raj jest jak mój dom.
Latam tam, jem to, co zwykle,
i śpię tam, gdzie zwykle.
Tak przypuszczałam, że to może cię w końcu zirytować.
Naprawdę.
Min-ji mi powiedziała, że świetnie się tam z tobą bawiła.
Na dodatek jest w twoim typie.
Lubisz kobiety, które cię zagadują i przejawiają inicjatywę.
Więc pomyślałam…
Co jest?
To nie mój pokój?
- Co ją tak zaskoczyło? Kto to? - Min-ji.
- To jej pokój? - Tak. To jej łóżko.
To tutaj?
Rozumiem.
- Tak myślałam. - Rozumiem.
Właściwie to chciałem cię o coś spytać.
- Spytam i pójdę. - Dobrze.
Chodzi o to, że wybrałaś Won-ika.
Gdybyś mogła cofnąć czas, i tak byś poszła z Won-ikiem?
Jego pytania stają się męczące.
- Tak, wyczerpują. - Bardzo.
Ciągle musi się utwierdzać.
- Ciągle. - Tak.
…i tak byś poszła z Won-ikiem?
Myślę, że tak.
- Z Won-ikiem? - Tak.
A co?
Nie, nic.
Ojej. Doprawdy?
Po co Gwan-hee to robi?
Nie musi taki być.
- Dobrze sobie radzi. - Właśnie.
Nie rozumiem.
Nie rozumiem jego zachowania.
Wydaje mi się, że chce przekonać Hye-seon,
że wszystko może się jeszcze między nimi ułożyć.
- Tak. - Pomyśl, co powiedział Min-ji.
No to po co jej daje nadzieję,
skoro powinien jej unikać?
- Nie pali za sobą mostów. - Właśnie.
- Znów zaczął? - Tak.
Teraz jest stosunek 51 do 49?
Chyba tak.
Zostawia jej otwartą furtkę.
Wszyscy już wiemy, że ciągle potrzebuje aprobaty
i Hye-seon też już chyba o tym wie.
I pewnie się zastanawia, czy zgodzić się na to, czy nie.
Przy Ha-jeong wyraźnie powiedział,
że między nimi nic nie będzie.
Ale w przypadku Hye-seon chce sobie zostawić możliwość.
Zamiast szczerze, otwarcie porozmawiać,
ciągle owija w bawełnę i wypytuje ją o Won-ika.
- Jest tchórzem. - Tak.
- Ale z niego tchórz. - Tak.
Da-hee zwykle się tak nie wścieka.
Ale teraz jest wkurzona.
- Chciała mu wygarnąć. - Tak.
Ale Gwan-hee na to zasłużył.
Ale tak na poważnie, zgadzam się z tobą.
Nie powiedział jej, co czuje, ale chciałby, żeby ona to zrobiła.
To bardzo egoistyczne.
Dobrze się rozmawiało?
Co się stało?
- Nie było o czym gadać. - Zaskakujące.
Wydajesz się przybity.
Teraz po rozmowie z Hye-seon czuję się trochę…
Jesteś niemożliwy!
- Niebywałe. - Przy nim nie można się nudzić.
Po rozmowie z Min-ji
byłem już właściwie zdecydowany.
- Na kogo? - Nie była jak młodsza siostra?
- Byłem zdecydowany na Min-ji, ale… - Rozumiem.
- Wybrałeś? - Tak.
Dlatego nie chciałem gadać z Hye-seon.
Bo myślałem, że mnie nie wybierze.
Ale szukałem jej z troski.
I gdy zaczęliśmy rozmawiać…
Hye-seon to pierwsza laska, z którą byłem w Raju.
- Przypomniałem sobie wspólne chwile. - To bardzo ważne.
I nie mogę zapomnieć o pierwszym spotkaniu na plaży.
Była dla mnie bardzo taktowna.
Tak.
- Wszystko to wróciło. - Rozumiem.
Zatem…
Poczułem się dziwnie.
Rozumiem.
W trakcie randki w cztery oczy Min-ji dała mi list,
ze słowami: „Jesteś tylko ty”.
To, że postanowiła zrobić kolejny krok,
jest jednym z wielu powodów, dla których jestem skłonny ją wybrać.
To już nieważne, kto mnie zagada.
Nie chcę, by moje uczucie do Min-ji się zmieniło.
Ale jeśli pójdę do Raju z Hye-seon, wiem, że na pewno będę się wahał.
Wiedząc, co teraz czuję, wolę nie iść z Hye-seon.
Żeby nie zmienić zdania?
Wie, że miałby mętlik w głowie.
- Po prostu dobrze siebie zna. - Właśnie.
„Na pewno będę się wahał”.
- To były szczere słowa. - Dlatego.
- Przecież tak łatwo o pokusę… - Oczywiście.
Powiedzmy, że wiesz na pewno, że w lokalu
spędzisz czas z innymi kobietami.
I nigdy tam nie bywasz.
- Identyczna logika. - Tak.
- To jego sposób na wierność. - Tak.
- Wszystkie są intrygujące. - Tak.
Teraz wybierzemy pary, które udadzą się na randkę w Raju.
Zaczynamy od Choi Hye-seon, która wygrała.
Proszę wybrać osobę, z którą chcesz pójść do Raju.
Osobą, z którą chcę pójść do Raju, jest…
Jeśli Hye-seon nie wybierze Gwan-hee,
ja to zrobię.
Dobrze się z nim bawiłam w Raju.
Chcę mieć więcej wspomnień stamtąd.
Mam nadzieję, że mi się uda.
- Mam sentyment do wszystkich trzech. - No tak.
W tej sytuacji to musi być stresujące.
Osobą, z którą chcę pójść do Raju, jest…
- Kto? - Lee Gwan-hee?
- Nie wiem. - Chyba go wybierze.
- To będzie Gwan-hee. - Wybierze Gwan-hee.
Lee Gwan-hee.
- Hye-seon idzie z Gwan-hee. - To ma sens.
Jej decyzja będzie miała ogromny wpływ na wynik tego show.
- W tamtej chwili? - Tak. Wszystko zmieni.
- Teraz musi się wybrać do klubu. - Tak jest.
Co się wydarzy?
Lee Gwan-hee.
Choi Hye-seon wybrała Lee Gwan-hee.
Lee Gwan-hee, podaj rękę Choi Hye-seon
- i udajcie się do Raju. - Miłej zabawy.
Smacznej polędwiczki.
Chodźmy.
To niespodzianka.
To trochę dziwne.
Dlaczego?
Tak to odbieram.
Co masz na myśli?
No cóż…
Z jednej strony chciałem, żebyś mnie wybrała.
Mam wrażenie, że wróciliśmy do siebie.
Tak to odbieram.
Przypomniało mi się, jak razem pływaliśmy.
Pamiętam wszystko, co mi wtedy powiedziałeś w jacuzzi.
Co mówiłem?
Że twoje uczucie się nie zmieni, nawet jeśli poznasz inną.
Tak.
To zabrzmiało tak, jakbym był uwodzicielem.
Teraz Yun Ha-jeong, która była druga.
Yun Ha-jeong, wybierz, proszę, osobę, z którą chcesz pójść do Raju.
- Czemu się denerwujesz? - Ale stres.
Ciekawe, kogo wybierze.
Osobą, z którą chcę pójść do Raju,
jest Yun Ha-bin.
Yun Ha-jeong wybrała Yun Ha-bina.
Yun Ha-bin,
podaj rękę Yun Ha-jeong i udajcie się do Raju.
Ha-bin!
- Do zobaczenia. - Dobry Boże!
Miłej zabawy.
Baw się dobrze.
Nie wierzę.
- Wreszcie. - Poznamy jego zawód.
- Wszyscy mu biją brawo. - I wiek.
- Chodźmy. - Dobrze.
Idziesz do Raju dzięki mnie.
To ty powinieneś był mnie tam zabrać.
Myślałem, że wygram.
Powinieneś walczyć zaciekle, by wygrać ten bieg.
- Zaciekle… - Trzeba było przyśpieszyć.
I wreszcie Cho Min-ji, która była trzecia.
Myślę, że wybierze Jin-seoka.
- Ciekawe, kogo wybierze Min-ji. - Właśnie.
Bardzo ciekawe.
Osobą, z którą chcę pójść do Raju, jest…
- Zrobi tak, jak prosił Gwan-hee? - No tak.
- Myślę, że wybierze Jin-seoka. - Jin-seok.
Może wybrać Min-kyu.
- Tak. - To możliwe.
Osobą, z którą chcę pójść do Raju, jest…
Park Min-kyu.
Park Min-kyu, podaj rękę Cho Min-ji i udajcie się do Raju.
Park Min-kyu.
Park Min-kyu, podaj rękę Cho Min-ji i udajcie się do Raju.
Jin-seok jest rozczarowany.
Rzeczywiście tak wygląda.
Park Min-kyu, podaj rękę Cho Min-ji i udajcie się do Raju.
Min-ji kręciła z Min-kyu?
Nie wiem.
- Ojej. Naprawdę… - Chcę jeść smakołyki
- i dobrze się bawić. - Oczywiście.
Zjedzmy dużo pyszności.
Brzmi świetnie.
Min-ji nie wybrała osoby, którą wskazał Gwan-hee.
- Wybrała Min-kyu. - Tak.
Ale Gwan-hee nie chciał,
żeby wybrała Min-kyu.
Myślę, że decyzja Min-ji spowoduje wielkie zamieszanie.
Naprawdę?
Gwan-hee byłby pewny siebie, gdyby Min-ji zdecydowała się na Jin-seoka,
ale ona wybrała Min-kyu.
Pewnie zostawi sobie możliwość wyboru i będzie się delektował Rajem z Hye-seon.
Znając Gwan-hee,
będzie zbity z tropu, bo poprosił ją, by poszła z Jin-seokiem.
Właśnie.
Postanowiła go nie posłuchać…
- Tak. - …i wybrała Min-kyu.
- Może wybrać Hye-seon. - Może się na nią obrazić.
- Ona nie musi go słuchać. - To prawda, ale to Gwan-hee.
- Gwan-hee… - Taki typ faceta.
O matko.
Jak można się denerwować każdym drobiazgiem?
Myślę, że on nie…
- Jesteś pewien? - Może zbyt surowo go oceniamy.
- Ale to będzie dla niego ważne. - Zgadzam się.
- Decyzja Min-ji będzie ważna. - Naprawdę?
Więc tak to wygląda z góry.
- Ojej. - Min-ji stuknęła go w rękę.
Stuknęła go.
- Ojej. - Spójrzcie na Gwan-hee!
To szaleństwo!
- Min-kyu to widział. - Obłęd!
Czekajcie chwilę.
Ona płacze?
- O nie. - Dobry Boże.
Ignoruje ją.
Co się dzieje?
Pierwsza i ostatnia randka są nasze.
Nieźle, prawda?
Chyba źle.
Dlaczego?
Tak współczuję Min-kyu.
- Co… - „Otrzyj łzy”.
- Dał jej swoją koszulę. - O nie.
Co u licha tam się dzieje?
Wybrałam cię, ale płaczę. Przepraszam.
Min-ji, niczym się nie przejmuj.
Nie zależy mi na koszuli. Możesz nią wycierać łzy.
Kto by zaoferował swoją koszulę?
To zabawne.
Jak chciała płakać i rozpaczać, powinna była
wybrać Jin-seoka, jak wskazał Gwan-hee.
- Właśnie. - Po co wybrała Min-kyu,
skoro tak się zachowuje?
- Jak on się czuje? - Ona nawet płacze.
No.
- Min-kyu… - Musi się czuć…
Ale jest miły.
Min-kyu też się trochę wzruszył.
Hye-seon tego nie widziała?
Nie.
Płakałam, bo do wczoraj Gwan-hee był…
Nawet nie do wczoraj.
Do rana był dla mnie słodki i miły,
ale odkąd wybrałam Min-kyu, okazywał wielkie niezadowolenie.
Chyba dlatego traktował mnie tak ozięble,
więc byłam smutna.
Nikt inny dla mnie nie istnieje.
Dokonałam najlepszego wyboru i zabolało mnie, że on mnie nie zrozumiał.
Gwan-hee nie zwraca uwagi na swoje uczucia.
- Wpływa na niego to, jak jest traktowany. - Bardzo.
- Racja. - Taki jest.
To wyczerpujące.
Jeśli dobrze spędzi czas w Raju z Hye-seon,
znów się w niej zakocha.
Ale gdy wróci i spędzi dobre chwile z Min-ji,
zakocha się w niej.
- Nie wiadomo. - Dowiemy się na końcu.
Może go zdobyć jego ostatnia rozmówczyni.
- Niczego nie zakładajmy. - Musimy czekać.
- Nie możemy? - Nie.
- To jeszcze nie koniec. - Jeszcze nie.
RAJ CHOI HYE-SEON I LEE GWAN-HEE
Jest inaczej.
To inny pokój?
Prezent powitalny. Liczyłam na to.
- Tak się cieszę. - Wczoraj tego nie było.
Jak naszego pierwszego dnia.
- Tak. - Makaroniki.
Koreańskie melony i mango? Tak!
Jak na pierwszej randce.
Brakowało mi tego.
Wszystko jest jak podczas pierwszej randki.
Te kwiaty są cudowne.
Są tu dwa łóżka. Nie musisz spać na kanapie.
- Jak było poprzednio? - Było jedno łóżko.
- Jedno? - Tak.
- Możesz dziś spać w sypialni. - Wygrałaś, więc zrobię, co każesz.
Będę spał tam, gdzie chcesz.
Jak ci każę, zaśniesz na podłodze?
Oczywiście.
Umyjmy ręce i zjedzmy powitalne danie.
Świetny pomysł.
W porządku!
Chyba tu byłem dziś rano.
Chyba tu wczoraj spałem.
Szczęściarz.
- Masz ten sam pokój… - Wiem.
- …z dwiema różnymi kobietami. - Prawda?
Ile minęło czasu?
Chyba z tydzień. Wróciliśmy tu po pełnym tygodniu.
Masz rację. Boże drogi!
- Sześć dni, by znów się spotkać. - Wiem.
Niby to krótko, ale sporo się wydarzyło.
Wiem.
Gdy weszliśmy do pokoju,
zobaczyliśmy przekąski podobne do tych z naszej pierwszej randki.
Powróciły wspomnienia i dla mnie
było to niezwykłe.
Jest pierwszą osobą, z którą poszedłem do Raju.
I również ostatnią.
Dla mnie to bardzo wymowne.
Od początku robiła na mnie dobre wrażenie.
Chyba dlatego tak się czułem.
Może uznać, że to przeznaczenie. Że jest im pisane być razem.
Może się mylę.
Jak go utwierdzić?
Gwan-hee.
„Jak go utwierdzić?”
Ojej.
Wygląda świetnie.
Wygląda pysznie. Szaleństwo.
Czekaj. Od czego zaczniemy?
- Spróbuj tego. - Tego?
Jakie dobre.
- Tak? - Tak.
Bardzo dobre.
Dawno z tobą nie byłem. Odwykłem od twojej energii.
Wiesz, że pod względem energii nie musisz mi dorównywać.
Nie chciałaś znowu przyjść do Raju z Won-ikiem?
Z Won-ikiem rozmawiam o wielu rzeczach,
ale nigdy nie zapamiętuję o czym.
Uśmiechnąłeś się.
Won-ik jest świetny, interesujący. Lubię z nim rozmawiać.
Jest miły, łagodny, ogólnie świetny gość.
Ale przy nim nie jestem sobą.
Raz rozmawiałam z tobą tuż po rozmowie z Won-ikiem.
Wtedy zrozumiałam, że przy tobie mogę być sobą
i niczego nie udawać.
Podoba mi się to, że mogę być sobą.
Więc gdy rozmawialiśmy na kanapie, już wtedy zdecydowałam.
Nie było ważne, z kim poszedłeś do Raju.
Zdecydowałam się na ciebie.
Zatem…
Gdybym dziś poszedł do Raju z Ha-jeong lub z Min-ji,
- czy ty… - Nie zmieniłabym zdania.
Nie?
Nie.
Szczerze mówiąc, miałem nadzieję,
- że mnie nie wybierzesz. - Dlaczego?
No cóż…
Nie chciałem tego komplikować.
- Czego? - Po prostu…
Po pobycie w Raju z Won-ikiem zaczęłaś mnie unikać.
Pomyślałem, że oddalamy się od siebie.
- Rozumiem. - Wtedy Min-ji mnie zaczepiła
i chciała ze mną pogadać.
Ja nie zrobiłem pierwszego kroku.
To ona wykazała się inicjatywą.
Wtedy zaciekawienie nią przerodziło się w pociąg.
- Chyba rozumiem. - Wtedy ciebie
- nie dostrzegałem. - Tak.
Na dodatek wszyscy myśleli, że jesteś zapatrzona w Won-ika.
Wydawało mi się, że do tego to zmierza.
Dlatego wziąłem to za niewinne kłamstewko, mające mnie podnieść na duchu.
- Skądże. - Tak myślałem.
Już wiedziałem, co będę czuł nazajutrz,
jeśli pójdę z tobą do Raju. Dlatego próbowałem
cię unikać.
Nie rozumiem, dlaczego ciągle o tobie myślę.
Naprawdę.
- Bo jestem niezła. - Nie tęskniłem za tobą.
Od tamtej pory nie tęskniłem za tobą, ale jednak o tobie myślę.
Bo jestem najatrakcyjniejsza.
Gdybyś poszła do Raju ze mną, nie z Won-ikiem,
zdecydowałbym się na ciebie.
Byłem gotów to przypieczętować, ale odwróciłem wzrok na ułamek sekundy.
Przez chwilę byłem jakby nieobecny i wszystko tak się po prostu potoczyło.
Tak się czułem.
Noc cóż, nie przemyślałam tego.
Staram się za dużo nie główkować.
Myślałam, że nie zmartwi cię to,
skoro ci powiedziałam, że nie pójdę z tobą.
Sądziłam, że będziesz zawiedziony, ale machniesz ręką.
Mógłbym pogodzić się z tym, że wybrałaś Won-ika,
- ale wtedy… - Wszyscy zaczęli gadać?
Wszyscy gadali, ale nikt nie mówił o mnie.
Nikomu nie powiedziałam.
Gdy mówili o tobie, nie wspominali o mnie.
Mówili, że wybrałaś Won-ika. I wtedy zagadnęła mnie Min-ji.
Byłem rozczarowany, że dopuściłaś do takiej sytuacji.
Czyli jesteś na mnie wkurzony.
Nie jestem.
Tak czy inaczej, poszedłem do Raju z Min-ji.
Mówię ci o tym, żebyś mogła mnie zrozumieć.
- Chcesz, żebym była czujna, tak? - Byłaś ostatnią osobą,
z którą chciałem się tym podzielić, ale skoro tu jesteśmy, nie mam wyboru.
Ja nie dzieliłam się tym z tobą.
O czymś jeszcze mi nie mówiłaś?
O czym tym razem?
Wiesz, że jestem towarzyska.
Lubię być wylewna i łatwo nawiązuję znajomości.
Ale gdy naprawdę powinnam powiedzieć, co czuję,
nieśmiałość mnie przed tym powstrzymuje.
Nawet po wyścigu, gdy stałeś obok mnie,
nie wiedziałam, co robić. Gapiłam się na twoje spodnie.
Nie mogłam spojrzeć ci w oczy.
Powtarzasz, że cię unikałam…
- Dlaczego mnie unikałaś? - Szczerze mówiąc,
nie wiem. Byłam nieśmiała.
Było mi trudno spojrzeć ci w oczy.
Gdy wróciłaś, mogłaś mi powiedzieć, jak było,
powiedzieć „cześć”, ale ty mnie unikałaś.
Więc co miałem myśleć?
Chciałam, żebyś zagadał.
Pomimo że mnie unikałaś?
Tak.
Gdy byłam na randkach z innymi facetami,
miałam nadzieję, że przyjdziesz i porozmawiamy.
Chyba wiedziałeś, co czuję, bo przyszedłeś porozmawiać.
Tak. Przyszedłem.
Utkwiła ci kiedyś w gardle ość ryby?
Jesteś jak ość, której nie mogę się pozbyć.
Jaka szkoda,
że cała ta sytuacja tak się potoczyła.
Wiesz, jaka jestem?
Może to dziwnie zabrzmi, bo jesteś ode mnie starszy,
ale gdy z kimś się spotykam
lub gdy ktoś mi się podoba, lub jestem kimś zainteresowana,
staram się troszczyć o tę osobę.
Przy tobie właśnie taka jestem.
W jakiś sposób…
pociągasz mnie.
Dlatego jest mi bardzo trudno
cię odepchnąć.
Dlatego to…
Na tym etapie nie wiem, co zrobić.
Teraz wszystko zależy od ciebie.
Gwan-hee chyba nie wie, co w tej chwili czuje.
- Podoba mu się Hye-seon i Min-ji. - Obie.
Wydaje mi się, że jest tak,
że Hye-seon podobała mu się od początku,
ale Ha-jeong i Min-ji zaczęły z nim flirtować.
Spodobało mu się to, że jest podrywany przez dwie kobiety.
Dlatego ich nie odtrącał,
ale w głębi serca żywił uczucie do Hye-seon.
Hye-seon ma rację. Teraz wszystko zależy od Gwan-hee.
Hye-seon od początku wyraźnie mówiła,
że zawsze stawiała na niego.
Dlaczego Gwan-hee pociąga te kobiety?
W jakiś sposób je przyciąga.
- Chyba tak. - Jest zabawny.
- Śmieszny. - Fajny kompan.
Tylko on nie udaje, że jest taki cool.
Doceńmy go i przestańmy wieszać na nim psy.
- Tak. - Ja go doceniam.
Nie krytykujmy go aż tak.
- Zaczynam go szanować. - Tak.
Pewnie nie sądziłeś, że będziesz ze mną w Raju, co?
Musisz być zaskoczony.
Dlaczego? Po prostu…
Nagle zaczęłam płakać.
Widziałem, że go stukałaś.
Nie rozumiem, jak może być tak oschły.
Zaskoczyło mnie to.
- Prawda? - Tak. Był taki oziębły.
Tamtego ranka miałam coś na spodniach.
Podkład, tak?
Gwan-hee pierwszy to zauważył.
Powiedział, żebym włożyła jego szorty,
a on próbował sprać plamę, ale mu się nie udało.
Co? To w ogóle nie w jego stylu.
- Prawda? Dlatego… - To zaskakujące.
To mnie zachwyciło.
Rozumiesz, prawda?
Tak. To miło z jego strony.
Rozumiem, dlaczego się w nim zakochałaś.
Pewnie dlatego to zrobił, że się we mnie zadurzył.
Oboje jesteście zakochani.
Rozumiem.
Byłam wzruszona.
Już rozumiem twoje zachowanie w śmigłowcu.
Pewnie się teraz świetnie bawi.
Co ja jutro zrobię? Nie chcę lecieć śmigłowcem.
Wolę płynąć wpław.
Nie martw się.
- Nie martw się. - Ale jak? Strasznie się martwię.
Muszę jutro ładnie wyglądać. Przestanę już jeść.
- Po tym. - Musisz go bardzo lubić.
Gwan-hee ci się podoba.
Odniosłaś wrażenie, że był wobec ciebie oziębły?
Rano taki nie był, więc jeszcze gorzej się poczułam.
Doskonale rozumiem.
- Nie powinnaś płakać. - Nie będę.
- Nie ma nad czym. - Tak.
Jutro mu powiesz, co czujesz, i wszystko się wyjaśni.
Powiem mu, jak bardzo ci się podoba.
Będę wdzięczna.
- Bardzo. - Ucieszy go to.
Miałaś nie płakać.
Zaczekaj. Przyniosę chusteczki.
Proszę, weź.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Weź więcej. - Dobrze.
Dobrze.
- Nie płacz. - Już.
Powiem mu, co czujesz, więc nie martw się tak bardzo.
Gdyby Gwan-hee nie był wkurzony, gdy się rozstawaliśmy,
czułabym się pewniej w tej sytuacji.
Ale on był na mnie zły
i to mnie ciągle dręczyło.
Ale nie mogłam nic zrobić,
więc uznałam, że następnego dnia powiem mu, co czuję.
Chciałam uniknąć nieporozumień.
RAJ CHOI HYE-SEON I LEE GWAN-HEE
Ładnie pachnie.
Jest maleńka. Mogę wejść sam?
- Mam tu stać? - Tak. Stój tam.
- O nie! Jacuzzi. - Mówił, że nie wejdzie.
Że to niebezpieczne.
Gwan-hee się nie przejmuje.
Zabroniła mu korzystać z jacuzzi.
Możesz wejść pierwsza.
- Gorąca woda? - Ciepła.
Prawie gorąca.
Jest coraz cieplejsza.
Maleńka ta wanna.
O nie. Wszedł do jacuzzi.
Nawet się nie wahał.
Mrugnęłam, a on już wszedł.
Ale gorąca.
Obsyp mnie płatkami róż. Wstydzę się.
Pokryj mnie nimi.
To płatki róży?
- Tak, są prawdziwe. - Kapitalne.
Wyglądają jak włosy na klatce piersiowej.
Wiem. W porządku.
No, obsypuj mnie płatkami.
Jak miło.
Spójrzcie na niego.
Co on robi?
Dlaczego twoje…
Jesteś za duży na tę wannę.
Nie widziałam tak długich goleni.
- Moje golenie? - Tak. Ta część.
Ludzie mają nogi tej długości.
Jakie długie.
Jak przyjemnie.
Zabawny jesteś.
- Tam jest gorąco? - Co?
- Gorąco tam jest? - Nie, dobrze. Zamieniamy się?
Bałem się, że masz za gorąco.
Nie, w porządku.
To dziwne, że tę ostatnią wycieczkę do Raju spędzamy razem.
Dziwnie się poczułem, bo gdy tu weszliśmy,
zobaczyliśmy podobne przekąski jak poprzednio.
Przypomniała mi się pierwsza randka. To było dziwne.
Wczoraj tu spałeś.
Tak, w tym samym pokoju,
ale jak zobaczyłem identyczne przystawki…
- Wróciły wspomnienia? - Poczułem się inaczej.
Jutro muszę porozmawiać z Min-ji.
A jeśli w czasie rozmowy z nią
powie coś, po czym serce ci zakołacze?
A jeśli ci powie, że tylko z tobą było jej dobrze w Raju?
Co odpowiesz, gdy wyzna, że najbardziej jej się podobasz?
- Spytam, czy mówi serio. - A jeśli ludzie
powiedzą, że ty, ja i Min-ji tworzymy trójkąt miłosny?
I spytają cię, kogo wybierzesz?
Najpierw bym spytał Min-ji.
Spytałbym, czy by mnie wybrała, gdyby zajęła pierwsze miejsce.
Uznaj, że potwierdziła.
- Potwierdziła? - Tak.
Ale uśmiech.
- Więc potwierdziła? - Tak.
Mówiłem ci, że wiedziałem, jak się poczuję, będąc tu z tobą.
Czuję, że…
Chyba już teraz wiem.
Jest męczący.
Już mnie to nie obchodzi.
Gwan-hee wyraża się mętnie. Często używa słowa „chyba”.
I te płatki na klatce.
Zostawia sobie możliwość wyboru.
Chyba naprawdę wiem.
Chyba wiem.
Kto wie? Mogą mi powiedzieć:
„Choi Hye-seon, nie wyjdziesz z Piekła, ponieważ nikt cię nie wybrał”.
„Proszę pozostać w Piekle”. Zostanę tam i będę rozpalać ogniska.
Załóżmy, że tak będzie.
Zgodziłabyś się na wspólny posiłek, gdybym cię zaprosił po programie?
Zablokowałabym cię.
- Serio? - Tak.
To koszula z róż.
Ciebie powinienem zasłonić.
- Masz wszystkie płatki. - Wstydzę się spojrzeć.
Lubisz kąpiele parowe?
Nie przepadam za nimi.
Rozumiem.
- Codziennie kąpiele parowe… - Tak?
podobno działają odmładzająco.
- Naprawdę? - Tak.
Ten jego urok.
Zabawny jest.
Zabawny.
- Wyjdźmy za chwilę. - Dobrze.
Mam dla ciebie bingsu.
Ale super! Ile tu jest mango?
Chyba ze dwa.
Ojej. To też świetnie wygląda.
Skosztuj mango.
- Jest przepyszne. - Ojej.
Jakie dobre.
Jestem taka szczęśliwa.
Ludzie są smutni, bo myślą, że czas leci.
Tak.
Ale koniec końców, liczy się rezultat.
- Nasze dobre wspomnienia? - Myślę, że to jest ważne.
Gdyby ta, która mi się podoba, nie wybrała mnie,
byłbym bardzo rozczarowany.
Ja nie mam żadnych oczekiwań.
Nie przejmuję się wynikiem.
Jeśli nie zostanę wybrana, sama się udam na bezludną wyspę.
Nie muszę znaleźć partnera.
Nie wybrałabym kogoś tylko dlatego, że ta osoba wybrałaby mnie.
Poszłabym za głosem serca, bez względu na wybór tamtej osoby.
Jeśli jutro pójdziesz na randkę, kogo pewnie najpierw wybierzesz?
„Pewnie”.
„Jeśli”.
Człowiek Pytajnik.
- Pytajnik. - Tak.
Jeśli jutro pójdziesz na randkę, kogo pewnie najpierw wybierzesz?
Nie chciałabym iść z nikim.
Mówisz, że jesteś zainteresowana tylko mną?
- Tak. - Co dokładnie czujesz?
Nie ma nikogo innego.
Nie chcę nikogo poznawać. Już ci mówiłam.
Zdrzemniesz się?
Raczej tak.
Gdy porozmawiasz z Min-ji, przyjdę do ciebie na kontrolę.
- Na kontrolę? - Tak.
To będzie inspekcja?
Skontroluję cię, ale poza tym…
To dlatego w pewnej chwili zaczęła się zachowywać na luzie.
- Właśnie. - Tak.
Drugi pobyt tutaj z tobą wydaje się inny.
Tak. Wreszcie rozumiem, dlaczego ludzie tak mówią.
Ciekawe, co będzie jutro przy lunchu.
Czemu tak się o ciebie martwiłem?
- Co? - Ciągle o tobie myślę.
Nie przewróć się, dobrze?
Ta para też dobrze wygląda.
- Tak. - Naprawdę.
Gdy Hye-seon i Gwan-hee są razem,
jego droczenie się staje się nieważne.
Bez względu na to, co mówi,
Hye-seon to przyjmuje i akceptuje go takim, jaki jest.
Mówi mu nawet, jakie ma atuty.
- To jest dobrana para. - Tak.
Jak to powiedzieć? Taka kobieta zadbałaby o niego.
To dobrze, że się o nią martwił.
Jego zachowanie jest istotne.
To?
Stuknął ją w czoło.
Odniosłem wrażenie, że on ją traktuje jak dziecko.
Gdy facet zaczyna tak traktować kobietę, to znaczy,
że się w niej zakochał bez pamięci.
- Tak. - Gdy Gwan-hee to zrobił, poczułem,
że naprawdę się zadurzył w Hye-seon.
Myślę, że Hye-seon podoba mu się najbardziej.
- Tak to odebrałam, patrząc na nich. - Tak.
Tak.
Serio? Będziesz spał na zewnątrz?
Śpij w łóżku. To nasza ostatnia noc tutaj.
Chcę, żeby ci było wygodnie.
W porządku. Naprawdę.
- Przez sen mógłbym się tak przeturlać. - Ja wtedy…
- O, tak. - W takim razie
zostawmy dodatkowe łóżko. Obudzę cię, jeśli będziesz za głośno.
Za głośno?
Wtedy cię obudzę.
Więc śpij tutaj.
- Za głośno? - Tak.
- To jeszcze gorsze. - Mam cię nie budzić?
Szczerze…
W ogóle nie jestem skrępowany. Nieważne czy chrapiesz, czy nie.
Wyjdę dla ciebie.
Mnie to nie przeszkadza.
- Sporo chrapałeś… - Chcesz spać razem?
Chcesz spać razem?
Skłaniałem się ku tobie.
Chciałem być przy tobie.
W dniu wyjścia stajemy się parą.
Min-ji jest bliższa mojemu ideałowi.
Myśląc o małżeństwie, wybiorę Hye-seon.
Powinieneś wybrać Min-ji.
Nie chcę być z kimś, kto nie wie, czego chce.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Kazałam ci czekać.
Czemu nie posłuchałeś?
Jesteś trochę jak Gwan-hee, prawda?
Zaufałam Min-woo.
Dlaczego ja płaczę?
Zaczynamy ostatnie wybory.
- Osobą… - Osobą…
Osobą, z którą chcę opuścić Piekło, jest…
Napisy: Dariusz Makulski