PIEKŁO SINGLI
Ty najbardziej
mnie pociągasz.
- Ja? - Tak.
To szaleństwo.
W trakcie pobytu tutaj…
Jak by to opisać?
Wywarłeś na mnie największy wpływ
i wzbudziłeś we mnie wiele różnych emocji.
I chyba wściekłam się na ciebie,
- bo byłam zazdrosna. - Rozumiem.
Chyba dlatego.
Po części.
Byłam zazdrosna, że w ogóle interesowałeś się innymi kobietami.
- Więc… - Gdy ci powiedziałem,
że ciekawi mnie też Gyu-ri?
Tak. Myślałam, że jasno wyraziłam zainteresowanie tobą,
ale ty i tak chciałeś poznać inne laski.
Wściekłam się na ciebie z zazdrości.
Jest niesamowita.
- Jest. - Naprawdę.
I przez to czarująca.
Tak, rozumiem.
Gdybym cię w ogóle nie pociągał,
nie zależałoby ci na tyle, by czuć złość czy rozczarowanie.
Właśnie.
- Jeśli chodzi o mnie… - Tak.
byłem na ciebie trochę zły, odkąd wróciliśmy z Raju.
- Na mnie? - I…
Świetnie się z tobą bawiłem w Raju, również w trakcie wspólnego śniadania.
Ale odkąd wróciliśmy,
traktowałaś mnie i rozmawiałaś ze mną
zupełnie inaczej niż w Raju.
Rozumiem.
Czułem się jak…
Zastanawiałem się,
czy w Raju rzeczywiście byłaś sobą.
Rozumiem.
To nie jesteś prawdziwa ty, prawda?
- Teraz? - Tak.
Jestem prawdziwa.
- Ona taka jest. - Tak.
- Wydaje się szczera. - Tak.
- Nikt nie jest tak otwarty. - Właśnie.
Tu jesteś inna niż wtedy, gdy byłaś ze mną.
I tu i tam jestem sobą.
- Czym dokładnie się różnię? - Chcesz powiedzieć,
- że się zmieniasz w grupie? - Gdy jestem w grupie…
Jak się zmieniam, gdy jestem w grupie ludzi?
Powiedzmy, że ktoś inny, Ha-bin czy Won-ik, okazują ci zainteresowanie.
Jesteś dla nich nieprzystępna.
- Rozumiem. - Ciekawi mnie,
czy zawsze otaczasz się takim murem.
- Ja? - Tak to odczuwam.
To była dziwna uwaga.
Nie rozumiem, co mówi.
Zawsze taki jest, gdy rozmawia z Ha-jeong.
Pamiętacie ich prywatną rozmowę w kwaterze?
Ha-jeong przedstawiła fakty i była z nim szczera,
ale on prowadził konwersację w dziwnym kierunku.
Może jest głupi?
Gwan-hee jest głupi?
- Gwan-hee… - Jest trochę…
- Nie dociera do niego. - To dziwne.
Ciekawi mnie,
czy zawsze otaczasz się takim murem.
- Ja? - Tak to odczuwam.
Nie podobają mi się.
Bo nie byłaś nimi zainteresowana?
Tak.
Z tobą jestem inna, prawda?
Chyba traktujesz mnie inaczej.
Właśnie.
Byłam już tobą zainteresowana,
więc nie chciałam rozmawiać z innymi.
Dobrze. Teraz rozumiem.
Dobrze.
Na pewno
nie było łatwo mi o tym powiedzieć.
Dziękuję, że to zrobiłaś.
Wszyscy, z którymi tu rozmawiam,
mówią, że nie potrafią
- cię rozszyfrować. - Rozumiem.
Zastanawiałem się nad tym.
Szczerze mówiąc, zdecydowałam się dopiero dziś.
Co sprawiło, że dziś podjęłaś decyzję?
W kwestii uczuć nie byłam szczera ze sobą
i miałam z tym problem.
Po prostu taka nie jestem. A skoro już tu jestem, to…
Nie chciałabym później żałować.
Dam ci znać,
gdy podejmę decyzję.
Jeśli zdecyduję się na ciebie,
powiem ci.
Tak czy inaczej ci powiem.
- Tak. Dobrze. - W porządku.
Ha-jeong się nie zmieniła.
Była szczera i prostolinijna.
Wiecie co?
Na początku byłem krytyczny wobec Ha-jeong.
Jestem na siebie zły.
- Ja też chcę ją przeprosić. - Jest czarująca.
- Przepraszam. - Jest niesamowita.
Naprawdę.
Całkowicie szczerze wyznała mu, co czuje.
To go mogło poruszyć.
Moim zdaniem,
gdy Ha-jeong szczerze wyznała Gwan-hee, co czuje,
poczuł dyskomfort, jakby była mu obojętna.
- Też to zauważyłem. - Zdenerwował się.
Sądzę, że teraz myśli tylko o Min-ji.
- Ja też. - Tak.
Mam nadzieję, że pójdzie z nią do Raju.
- Żeby się upewnić? - By wszystko uporządkować.
Na kogo jesteś teraz zdecydowany?
- Ja? - Tak.
To niełatwe.
Hye-seon też jest niezła.
Tak uważasz?
Jest świetna, ale nie potrafię jej rozgryźć.
Na dodatek Ha-jeong mi powiedziała, że jej się podobam.
Ha-jeong?
To też mnie martwi.
Oczywiście.
Dlatego się waham.
Dobrze się rozmawiało?
- Nam? - Tak.
Wyznałam, że go lubię.
- Gwan-hee? - Tak.
Ulżyło mi, gdy to zrobiłam.
Będę się delektować pozostałymi czterema dniami.
Jin-seok był skołowany, bo moje czyny nie szły za słowami.
- Tak, ale to… - Był rozczarowany.
To zrozumiałe, jeśli postawimy się w jego sytuacji.
Ale to mnie i tak irytuje.
Radził, żebym poznała innych.
Daje ci też szansę.
Dlaczego teraz? Tak późno?
- Tak się czujesz? - Tak.
Może jeszcze zdążysz to rozwiązać. Bądź dla niego dobra.
Wątpię, czy tego chce. On chce spróbować z kimś innym.
Nie bądź sfrustrowana.
Doprowadzasz mnie do szału.
Ale czy nie postawiłam sprawy jasno?
Nie spoczywaj na tym.
Zamiast o tym mówić, okaż to w swoich czynach.
Dzięki temu łatwiej to zrozumie.
To mnie wykańcza.
Prawie nic nie robiłaś.
- To męczy. To nie dla mnie. - Wszystkich to męczy.
Powiedziałam mu nawet, że za nim tęskniłam.
To nie wystarczy.
Nawet ja powiedziałam raz Min-kyu, że bardzo za nim tęskniłam.
Brawo, Ha-jeong.
To po prostu…
- To nie wystarczy? - Nie.
- Zostało kilka dni. - Tak.
Jeśli tak to zostawisz, na pewno będziesz żałować,
że nie zrobiłaś wszystkiego, by zdobyć osobę, która ci się podoba.
Tak, to prawda.
- Udziela jej bezcennej lekcji. - Dobry Boże.
RAJ CHOI HYE-SEON I SON WON-IK
- Widać stąd ocean. - Ojej.
Jak ładnie.
To niesamowite.
Jaki piękny zachód słońca.
Przepiękny.
Cudownie.
- Idealny moment. - Przybyliśmy w odpowiedniej chwili.
Wygląda świetnie.
- Pięknie pachnie. - Smacznego.
Skosztuj.
- I jak? Dobre? - Przepyszne.
- Prawda? - Tak.
Wreszcie możemy się spytać o wiek i zawód.
Tak.
Nie twierdzę, że wyglądasz staro, ale nie jesteś zbyt młoda.
Strzelam, że może masz 26 lat?
- Co? - Nieważne.
Chyba… Zostaję przy 26.
- Celnie. - Serio?
- Tak. - Masz 26 lat?
Tak.
Naprawdę?
Myślałeś, że jestem starsza.
Nie… Nie myślałem.
Więc masz 26 lat.
A ja na ile wyglądam?
Jesteśmy rówieśnikami.
- Tak? - Urodziłeś się w 1998.
Urodziłem się w 1993.
- Rozumiem. - Mam 31 lat.
- Serio? - Tak.
Zaskakujące.
- Tak? - Jestem zaskoczona.
- Nie kłam. - Poważnie.
- Naprawdę? - Tak.
Masz czyste serce jak na swój wiek.
- Urodziłaś się w 1998? - Tak.
Wyglądasz dojrzalej.
- Sądziłeś, że jesteśmy rówieśnikami? - Nie.
Ale wydawałaś się dojrzalsza, sądząc po samodyscyplinie,
sposobie myślenia i mówienia.
Myślałem, że masz dwadzieścia kilka lat.
Rozumiem.
To utrudnia odgadnięcie twojego zawodu.
Pracuję w branży nieruchomości.
Jestem agentem.
Naprawdę?
- Wiesz, kto to? - Tak.
- Jestem agentem nieruchomości. - Super.
Ja jeszcze studiuję.
- Tak? - Tak.
Rozumiem.
Naprawdę?
Masz niezły apetyt.
Tak. Zwłaszcza dziś.
Ale pierwszy raz będąc w Raju, niewiele zjadłam.
Teraz jestem bardziej rozluźniona.
- To dobrze. - Tak.
Gdy wygrałaś bilet do Raju…
myślałem, że wybierzesz Gwan-hee, by spędzić z nim więcej czasu.
Gwan-hee?
Na razie nic do niego nie czuję.
Rozumiem.
- Idziemy? - Chodźmy.
- Przyjemna kolacja. - Tak.
Czujesz chemię, rozmawiając z Gwan-hee?
Tak mi się wydawało.
Ale Gwan-hee sądzi, że gdy byłam z nim w Raju,
zachowywałam się inaczej niż teraz.
Gdy udaliśmy się razem do Raju, myślał, że nie jestem w jego typie,
ale spotkawszy mnie w Piekle, zmienił zdanie.
Nic już nie wiem.
Tego dnia w wielu słowach okazywał mi zainteresowanie.
Nie jestem pewna, co czuje.
Ujawniła, co sama czuje.
To nie dotyczyło tej dwójki.
Won-ik ciągle mówił o Gwan-hee.
- Nie było romantyzmu. - Nie.
RAJ KIM GYU-RI I CHOI MIN-WOO
Ale świetny jacht.
Prawda?
Ale odbijacze.
Zaczekaj.
Spory odstęp.
Chodźmy.
Zobacz. Urocze.
Sporo tu jedzenia.
- Chcesz kieliszek? - Jasne.
- Naleję ci trochę. - Okej.
- Moje oczy… - Ostrożnie.
Dobrze.
Dobrze wyglądają?
Pewni ci przeszkadzało.
- Miałaś kosmyk włosów. - Tak, przeszkadzało.
Coś mi zawadzało.
Zawsze coś znajduje na twarzach kobiet.
Gdy Min-woo jest na randce,
zachowuje się jak w scenie z romansu.
- Jak pięknie. - Tak.
Widok z Piekła też jest całkiem niezły,
- ale tu jest inaczej. - Zupełnie.
Naprawdę.
Spędziwszy dni w Piekle, teraz żyję jak we śnie.
Wczoraj musiało być fajnie.
Wydawałeś się pogodniejszy niż zwykle.
Poczułem się ośmielony.
Szczerze mówiąc, miałem trudności z adaptacją.
Wszyscy mi mówili,
- że jestem zbyt skryty i małomówny. - Wiem.
Dlatego wzbudzałeś zaciekawienie.
Wiem.
Ile masz lat?
- Ja? - Tak.
Mam 24 lata.
Dwadzieścia…
Jest zaskoczona.
On jest najmłodszy.
- Zaraz, 24 lata? - Tak.
- Urodziłeś się w 2000? - Tak.
W milenium.
Rozumiem.
A mnie ile dasz?
Myślę, że ze 25?
Mam 28 lat.
28?
Czekaj. Naprawdę?
Wyglądasz znacznie młodziej.
Ale wiek to tylko liczba, prawda?
To prawda.
To tylko liczba.
Ale w porównaniu z pierwszym dniem jesteś bardziej na luzie.
- Tak? - Może dlatego, że się poznaliśmy,
ale jesteś rozmowniejszy.
Wtedy się jąkałem czy co?
Może się nie jąkałeś, ale…
- Byłem spięty? - Tak.
Zacząłem rozmawiać z osobami, które mnie ciekawiły,
i teraz nie jestem już skrępowany.
- Lepiej się przystosowałem. - Tak.
Z kim porozmawiałeś?
Trochę gadałem z Si-eun.
A wczoraj z Min-ji.
- Rozumiem. - Z nimi.
A z pozostałymi nie rozmawiałeś?
Nie.
To wszystko.
Nie jesteś ciekaw innych dziewczyn?
Ja?
Wybrałem już te, które chcę poznać.
- Nie wszystkie. - Kogo?
Kim jest ta osoba?
- Kim? - Tak.
- Lepiej odpowiedz mądrze. - Tak.
Lepiej będzie milczeć.
- A ty? - Ja?
- Tak. - Brawo. Zrobił unik.
Dla mnie to…
Ty.
- Ja? - Tak.
Bo dlaczego bym cię wybrała?
- Jest skrępowany. - Ma problem.
- Widać po minie. - Czuje się niezręcznie.
Jestem tobą bardzo zainteresowana.
Poczułam coś, gdy tylko cię zobaczyłam.
Pomimo że kilku facetów wyraziło mną zainteresowanie
w pośredni sposób,
nikt mnie już nie interesuje.
Innymi słowy, nie sądzę…
Nie ma nikogo, kto by mnie…
- Ciekawił? - Tak.
Ja cię wybrałem pierwszego dnia.
Tak.
I ponownie w dniu, gdy przyszedł do nas Min-kyu.
Jestem tylko człowiekiem, więc widząc, jak z nim odchodzisz,
czułem rozczarowanie.
Rozumiem.
A później?
Próbowałem z tobą porozmawiać, ale…
Próbowałeś? Nie kłam.
Mówię, że myślałem o tym. Naprawdę.
Ale nie zrobiłem tego ze względu na swój charakter.
Później sposobności przechodziły mi koło nosa.
Skoro już wiemy, co czuje Min-woo,
ta rozmowa zmierza donikąd.
- Bajeczny widok. - Prawda?
Nie byłem jeszcze w takim miejscu.
Jest ktoś jeszcze, z kim chciałbyś tu być?
Rozczarowało cię to…
- Jak to? - …że cię wybrałam?
- Czy rozczarowało? - Tak.
Nie, to świetne doświadczenie i dobre wspomnienia.
Min-woo nie dał jej twierdzącej odpowiedzi.
Doświadczenie, wspomnienia?
Wyczuła, że coś jest nie tak.
Gyu-ri jest na to wrażliwa.
Byłam bardzo ciekawa ciebie.
Gdy nie czuję chemii i nie jestem kimś zainteresowana,
nie mam ochoty nic robić z taką osobą.
Nie chcę być z kimkolwiek, więc…
Jest sześciu mężczyzn?
Pozostali już nie są…
na mojej liście.
Koniec.
Min-woo i Si-eun nie mogą się odnaleźć,
choć chcą być razem.
Dlatego nic się nie dzieje.
Coś tam jest, ale…
- Nic się nie dzieje. - Właśnie.
Ale Gyu-ri się otworzyła.
Si-eun może mu się bardziej podobać,
ale i tak jest zainteresowany Gyu-ri.
Ale widzę, że Gyu-ri bardziej się skłania ku Min-woo,
porównując to z jej zachowaniem podczas randki z Min-kyu.
- To ona prowadzi rozmowę. - Tak.
- Wydaje jej się słodki jak szczeniaczek. - Tak.
RAJ YU SI-EUN I PARK MIN-KYU
To trudne.
Bardzo trudne. Życie bywa takie trudne.
Ciekawe, co u nich.
Jak myślisz, co teraz robią Min-woo i Gyu-ri?
Może są w jacuzzi?
- Może… - Ciekawe, co tam u nich.
Jeśli w drodze powrotnej śmigłowcem wyczuję jakąś zmianę,
będę przygnębiony.
I to tyle.
Nie było tak źle,
ale im więcej z tobą rozmawiam,
tym bardziej czuję, że jestem w nim bardzo jednostronnie zadurzona.
- Ty? - Tak.
Jeszcze niedawno nie było aż tak źle.
W Raju jest super, ale czas płynie za szybko.
Chyba jestem chora z miłości.
Musiało ci się udzielić.
Tak, bo naprawdę uważam, że powinien poznać inne,
- żeby nie żałował. - Tak.
Może nawet zrozumie, że to ja bardziej mu się podobam.
Spędzając z nią czas, łatwiej się zdecyduje.
- Ale jesteś pewna? - Tak.
- Że jesteś atrakcyjniejsza? - Jasne.
Jestem znacznie lepsza.
Tak sądzę.
Idziesz spać?
Powinnam.
Dzisiaj było fajniej niż wczoraj?
Tak, ale już wcześniej spędziliśmy noc w Piekle.
Tak.
Dlatego byłem przy tobie bardziej rozluźniony.
- Jeśli chodzi o mnie… - Tak?
…miałam dużo pytań do ciebie
i dzisiejsza randka zaspokoiła moją ciekawość.
- Naprawdę? - Tak.
Ty też tak masz?
Tak. Dużo gadaliśmy na jachcie.
Miło mieć okazję do rozmowy z tobą.
Tak.
Teraz czuję się przy tobie na luzie.
Nie myślałeś o tym, by ze mną pogadać?
- No cóż… - A gdybym cię tu nie wzięła?
Szczerze mówiąc, ty też byłaś zajęta.
To prawda.
Co?
Uroczy jesteś.
Rety.
Śpij dobrze.
Ty też, Min-woo.
DZIEŃ 6
Ale fale.
Przebiegnijmy z sześć czy siedem długości.
- Biegamy? - Tak.
- Chodź. - Dobra.
Zjem na śniadanie trzy bułki.
I dużo mleka dla białka.
- Maczajmy je w mleku. - Dobra.
Niezły trening. Daliśmy z siebie 100%.
Tak.
Czas coś zjeść.
- Umyjmy jabłka. - Tak.
- Dzień dobry. - Hej.
Wyznaczył granicę? Słyszeliście jego głos?
- Min-young go zagadnie. - Tak.
- Cześć. - Mój pierwszy alarm… To znaczy…
- Moje pierwsze śniadanie w Piekle. - Naprawdę?
Naprawdę? Ja słyszałam.
- Jabłka? - Tak.
Cześć, nowa.
Nie widzę dobrze.
Wiesz dlaczego? Zgubiłam soczewkę kontaktową. Wpadła do umywalki.
Mam tylko jedną.
- Widzieliście? Mrugnęła. - Tak.
To w jej stylu.
- Serio? - Dobrze wie, co robi.
- Dobra jest. - Tak.
- Ekspertka. - O tak.
Bajerantka.
To wymaga zręczności.
Zgubiłam soczewkę kontaktową. Wpadła do umywalki.
Mam tylko jedną.
O nie.
- Jin-seok znów się zadurzył. - Właśnie.
Ojej.
- Też chcę wody. Dzień dobry. - Cześć.
Mrugnęła do Jin-seoka i usiadła obok Gwan-hee.
Coś tu jest.
Co tam jest?
Mówiłam ci. Nie widzę dobrze.
Jak fajnie.
- Ha-jeong. - Tak?
- Dobrze się czujesz? - Tak, okej.
- Na pewno? - Pewnie źle wyglądam.
Wszyscy pytają.
Jesteś taka spokojna.
Ja, spokojna?
Wybacz, ale zwykle taka jestem.
Jasne.
- Proszę. - Nie znają jej uczuć.
Słońce bardzo grzeje.
- Tak. - Dlatego to jest Piekło.
- Trzymaj się mnie. - Jasne. Dzięki.
Gorąco.
- Nikogo tu nie ma? - Odpocznij u siebie.
- Na razie. - Do zobaczenia.
Cześć.
Wszyscy patrzą…
- Cześć. - I jak? Jak było?
- Jak było? - Opowiedz nam.
Umieram z ciekawości.
Wyglądasz ładnie, jak zawsze.
Co robiliście?
Co się wydarzyło? Fajnie było?
- U nas? - My poszłyśmy spać.
- Serio? - Bardzo wcześnie.
Niewiele robiliśmy.
- Płynęliśmy wczoraj jachtem. - Naprawdę?
- Musiało być przyjemnie. - Obłędnie.
Widzieliśmy zachód słońca.
Tak?
- Był piękny. - Brzmi cudownie.
Tak było.
Zmieniłaś zdanie?
Czy bez zmian?
Było lepiej, niż sądziłam.
Tak.
Najpierw myślałam…
Że nie będzie rozmowny?
Dlatego za pierwszym razem wybrałam Min-kyu.
Myślałam, że z nim będzie lepsza zabawa.
Ale teraz czujemy się przy sobie komfortowo
i spędziliśmy tu już ze sobą trochę czasu,
więc było lepiej, niż się spodziewałam.
Fajnie by było się tam wybrać z kimś zaprzyjaźnionym.
Tak, pewnie.
Było wspaniale.
Jaka była Gyu-ri? Co do niej czujesz?
Odkryłem jej nowe oblicze, więc sytuacja się skomplikowała.
Dostrzegłem, że jest pogodna i pełna życia.
Naprawdę?
Świetnie się bawiłem w Raju
- z Gyu-ri. - Poważnie?
Wcześniej byłeś nią zainteresowany?
Tak, na początku.
To ją wybrałem w głosowaniu po pierwszych wrażeniach.
Ale zanim tu przyszedłem,
widziałem, że ma powodzenie,
a nie jestem typem faceta, który nawiązuje rozmowę.
Później nagle mnie wybrała,
więc miałem okazję długo z nią pogadać.
A wcześniej która ci się podobała?
Chciałem poznać Si-eun.
- Si-eun? - Tak, szczerze mówiąc.
Kiedy z nią rozmawiałem…
szczerze mówiła o swoich uczuciach.
Przejawiała inicjatywę wobec mnie,
więc zaskoczyłem z nią i chemia była niezła.
Dlatego.
I jak było?
- Co robiliście? - Tutaj?
- Wczoraj… - Jak było w Piekle?
- No cóż, było… - Fajnie?
Co do mężczyzn…
Jin-seok był trochę…
- Jin-seok? - Był…
Gdy jedliśmy, zauważyłam, że on był…
Że on i Min-young są sobie bliscy?
Wydaje się, że wszyscy traktują ich jak parę.
- Nie przejmuj się tym. - Wiem.
Tak. Jeszcze dziś z nim porozmawiam
i jeśli spodoba mi się najbardziej ze wszystkich,
sprawię, że będzie mój.
- Zdobądź go. - Tak, zdobądź.
Tak.
Dobrze się bawiłam również z Gwan-hee.
Co do niego…
Chyba mnie zbywał, bo nie był mną zainteresowany.
- Jak to w ogóle ująć? - Taki już jest.
Więc myślałam, że już którąś wybrał.
Miałam wrażenie, jakbym mu przeszkadzała,
gdy dobrze mu się układało z kimś innym.
Ale okazuje się, że on taki jest.
Chyba nie był zdecydowany na żadną z nas.
Mnie traktuje inaczej niż pozostałe dziewczyny,
więc jestem skołowana.
Masz rację.
Ze mną się nie droczył tak jak z pozostałymi.
To mnie peszy.
Hye-seon dobrze się bawiła z Won-ikiem?
Zapewne.
Hye-seon bardzo lubi Won-ika.
- Co? - Co?
Nie zauważyliście?
Hye-seon na pewno lubi Won-ika.
- Serio? - Zawsze jest na nim skupiona.
Jest nim bardzo zainteresowana.
- Naprawdę. - To oczywiste.
Co?
- Co? - Serio?
Kompletnie się mylą.
Co sprawiło, że tak myślą?
Ty jesteś Won-ikiem, a ja Hye-seon.
Gdy jedliśmy…
- Serio? - A gdy on coś siekał…
Świetnie ją naśladujesz.
Niezły jesteś.
- Zupełnie jak ona. - Zawsze tak robi.
Specjalnie ją obserwowałem.
Ty też uważasz, że Hye-seon…
Tak. Zauważyłem to, gdy wracaliśmy tu śmigłowcem.
- To pewne. - Co zauważyłeś?
Jak by to powiedzieć?
Chodzi o jej spojrzenia i zachowanie.
Przekaz niewerbalny i mowę ciała.
Mam takie przeczucie.
Nie gadaj tak, jeśli nie masz pewności.
- Jakie przeczucie? - Tacy są mężczyźni.
- Stresuję się. - Przecież…
To oczywiste.
To irytujące.
Faceci naprawdę nie rozumieją kobiet.
Tak myślę.
Jak mogli tak pomyśleć?
To bez sensu.
- Jestem w szoku. - Jak na to wpadli?
Stąd wszystko widzimy.
- Tak. - Ale będąc tam…
- Racja. - Ale jeśli nawet…
Min-kyu tylko przytakiwał.
To Ha-bin się myli.
I to bardzo się myli.
W pewnym sensie rozsiewa nieprawdę.
Właśnie.
Sęk w tym, że to denerwuje Gwan-hee.
- Tak. - W tym rzecz.
- Jest gorzej. - Co teraz?
Uczucia Gwan-hee zmieniają się chyba każdego dnia.
- Znów zmieni zdanie. - Widziałem, że główkuje.
Co teraz?
Dziś mężczyźni zagrają w grę o randkę w Raju.
Dajcie spokój.
Proszę się udać na wyspę po drugiej stronie.
Wyspa po drugiej stronie?
- Ciekawe, co będziemy robić. - Nie wiem.
Co nam każą robić na tej wyspie?
Naprawdę nie wiem.
Ta góra jest…
A nie mówiłem? Ta wyspa jest o wiele gorsza.
- Długo się idzie. - To prawdziwe Piekło.
- Prawdziwe Piekło. - Jak tu było?
Za dużo tu wzniesień,
a drogi są gruntowe i szutrowe.
Dosłownie wędrujemy.
- Co to? - Flagi.
- Tak.
Ciekawe, co to za gra.
To wyścig.
- Wyścig? - Rety.
Będziemy się ścigać stamtąd tutaj.
Trzeba było nie biegać z rana.
To szaleństwo.
Single.
Dziś panowie będą rywalizować o randkę w Raju.
Trzech najlepszych uczestników wybierze kolejno
kobiety, z którymi chcą się udać na randki do Raju.
Stresuję się.
- Chyba przegram. - Oto zasady dzisiejszej gry.
Na szczycie wzgórza są trzy flagi.
Po sygnale
panowie pobiegną z linii startu w stronę flag.
- O rety. - To wyścig?
To wyścig.
Ciekawe, jaki to dystans.
- O rety. - Daleko.
- Bardzo daleko. - Prawie maraton.
To jest maraton.
Tak.
Trzech pierwszych mężczyzn, którzy zdobędą flagi,
zostanie zwycięzcami w kolejności ukończenia biegu.
To będzie walka Min-kyu z Gwan-hee.
Koszykarz kontra strażnik wybrzeża.
- Na to wygląda. - Ale Ha-bin
może być zawodowym biegaczem.
- Co? - Jego praca.
- Praca? - Sportowiec?
Lekkoatleta.
- Jeszcze nie wiemy. - Właśnie.
Może być zawodowym biegaczem.
Pobiegną jednocześnie?
Szaleństwo.
Jin-seok powtarzał, że kiepsko biega.
Chyba jest lepszy w podnoszeniu ciężarów.
Myślę, że Min-woo i…
- Ja też. - Min-woo i Ha-bin.
Gwan-hee wygląda jak sportowiec.
Masz rację.
Panowie, proszę przejść na start.
- O rety. - Chodźmy.
- Powodzenia. - Dzięki.
Tylko ostrożnie.
To zwykły wyścig,
- ale w grę wchodzi duma. - Tak.
I ciężko się biegnie pod górę.
Zobaczymy, jak będą wyglądać, przekraczając metę.
To ważne.
- Nie mogą okazać zmęczenia. - Właśnie.
Muszą zgrywać luzaków.
Proszę zacząć biec po sygnale.
Gotowi.
- Niełatwo tyle przebiec. - To daleko.
- Ty to wiesz. - Tak.
- My miałyśmy łatwą grę. - Prawda?
Gotowi.
Trzech objęło prowadzenie.
- Wystartowali. - O rety!
- Naprawdę? - Ojej.
Stresuję się.
- Ja też. - Nie mogę patrzeć.
- Szybki jest. - Gwan-hee.
Wiedziałem.
Ale szybki.
- Ha-bin jest drugi. - Ha-bin?
- Mówiłem, że to sportowiec. - Drugi?
Na pewno lekkoatleta.
Nie mogę.
Moje kolana.
Jin-seok.
- Dobry pomysł. - W porządku.
Nie szkodzi.
- Oszczędzaj energię dla kobiet. - Tak.
- Obejrzał się! - Hej!
Co za pewność siebie!
Ha-bin się zmęczył. Chwieje się.
Ojej, Ha-bin.
- Walczą o trzecie miejsce. O nie! - Won-ik z Ha-binem.
Dalej, Ha-bin.
- Twoja kolej, Ha-bin. - Tak.
Są już blisko.
Widzisz ich?
- Ciekawe, kto wygra. - Nie mogę patrzeć.
Już tu są?
- Słyszę, jak biegną. - Słyszę.
Pomarańczowe szorty!
Nie, pomyłka.
To chyba Gwan-hee.
Gwan-hee.
Ale super.
Pełen luz.
- Tak. - Z klasą.
1. MIEJSCE: GWAN-HEE
Gwan-hee.
Miał dużą przewagę.
2. MIEJSCE: PARK MIN-KYU
3. MIEJSCE: SON WON-IK
Won-ik znów górą.
- Jest wysportowany. - We wszystkim bryluje.
Bo jest sprawny.
Brawo, panowie.
Jin-seoka tu nie ma.
Idzie?
Co robi Jin-seok?
- Chyba idzie. - Tak.
Ciekawe, czy odniósł kontuzję.
- Jin-seok. - O nie.
Spaceruje sobie.
- Powinien choć trochę kuleć. - Zwalić winę na kolana.
- Naprawdę spaceruje. - Dobry Boże.
Naprawdę idzie.
Jin-seok.
Brawo!
Nie mogłem biec przez kolana.
Mówi, że go bolą kolana.
- Co? - Do kogo mrugnął?
Do Min-young?
Ojej.
Czemu do mnie mrugnął?
- Żenada. - Co?
- Jin-seok do niej mrugnął.
Nie widziałam.
Ale są zmęczeni.
Ale jesteście szybcy.
- Naprawdę. - Imponujące.
Śmieszyła mnie jego opaska, ale pobiegł tak szybko.
To mi zaimponowało.
Gwan-hee jest sportowcem.
Wiedziałam, że wygra.
Fajnie byłoby pójść do Raju z Gwan-hee.
Ale nie jestem pewna co do niego.
Kogo wybierze Gwan-hee?
Nie zgadnę.
- Musi dokonać ważnego wyboru. - Tak.
Dziś wybierze tę, ku której się skłania.
- Wszystko się wyjaśni. - Tak.
- Zostały im trzy dni. - Tak.
To będzie Hye-seon, Ha-jeong lub Min-ji.
Tak.
- Nie był w Raju z Min-ji. - Racja.
Ale usłyszał parę rzeczy, po których może zmienić decyzję.
Nieważne, co słyszał.
Jeśli Gwan-hee coś czuje do Hye-seon,
mógłby z nią pogadać w Raju i spytać ją, co czuje.
To, co słyszał, nie wpłynie na jego decyzję.
- Ale… - Wydawał się wstrząśnięty.
- Tak. - Po tym, co usłyszał.
Ale jeśli Gwan-hee wybierze Min-ji zamiast Hye-seon,
wątpię, żeby Hye-seon dała mu drugą szansę.
- Właśnie. - Racja.
Jak się poczuje Ha-jeong, jeśli wybierze Min-ji?
Jeśli tak będzie, złamie mi serce.
- Siadaj, gdzie chcesz. - Chcę usiąść w cieniu.
- Jasne. - Tutaj.
Co?
Dobrze, że postanowili pogadać.
Dobrze się bawiłaś w Raju?
Na to wyglądało.
Czy się bawiłam?
Nie było zabawnie, ale wygodnie.
Rozumiem. Cieszę się, że się dobrze bawiłaś.
Gdy wróciłaś, chciałem z tobą porozmawiać,
ale chyba tego nie chciałaś.
O czym ty mówisz?
- Nie patrzyłaś mi w oczy. - Ja?
- Tak. - Rzadko patrzę w oczy.
Uznałem to za znak, że nie chcesz ze mną rozmawiać.
Myślałam, że powinniśmy pogadać.
Tak to odebrałem.
Co myślisz teraz?
Wiedziałem, kogo wybierzesz, gdy będzie twoja kolej,
ale gdy odlatywałaś z Won-ikiem,
zrozumiałem,
że pewnie chcesz, żebym i ja wybrał kogoś innego.
Serio. Myślałem, że jest szansa, że…
- Wybiorę ciebie? - Chociaż 10-procentowa.
Z powodu tego, co powiedziałam?
Tak. Dlatego mi to przyszło do głowy.
Jesteś wkurzony.
Pamiętasz, jak wróciłem z Raju z Ha-jeong?
Spytałem, czy to cię zmartwiło, a ty się chyba nadąsałaś.
Gdy sytuacja się zmieniła, pomyślałem, że chcesz, żebym wtedy ja się dąsał.
Rzecz w tym, że wypytywałem ludzi
o ciebie.
I wszyscy mówili,
- że podoba ci się Won-ik. - Serio?
- Tak mi powiedzieli. - Naprawdę?
Dlatego byłem
nieco zaszokowany.
- Więc… - Poważny jesteś?
Teraz gdy wróciłaś z Raju,
chcę się dowiedzieć, co naprawdę czujesz.
Naprawdę nie wiem.
Wiem, że to dobry człowiek,
ale nie jestem pewna, czy mnie pociąga.
- Jeszcze nie jesteś pewna? - Nie jestem.
Kiedy z nim byłam, nie poczułam między nami żadnej chemii.
Naprawdę nie wiem.
Na swój sposób chciałem ci pokazać, co czuję,
gdy wczoraj upadłaś w trakcie gry.
DZIEŃ WCZEŚNIEJ, GRA PAŃ
Masz coś we włosach.
Twoje włosy.
Hye-seon. Wszystko dobrze?
Nie strzepnąłem niczego z Gyu-ri, kiedy upadła.
Ale gdy ty upadłaś, pierwszy tam podbiegłem.
Na swój sposób okazałem, co do ciebie czuję.
To coś, co tylko ty mogłaś zauważyć.
- Tak, zauważyłam. - Z całej szóstki
tylko ty mogłaś to zauważyć.
Więc zdziwiłem się, gdy mi powiedzieli.
W każdym razie, w tej chwili ty mnie pociągasz najbardziej.
Gdy się przewróciłaś, martwiłem się o ciebie.
Kiedy jemy, nawet gdy za bardzo milczysz,
martwię się o ciebie.
Oto co do ciebie czuję.
Nie powiem, że tego wszystkiego nie zauważyłam,
ale chciałam zgrywać niedostępną.
Taka po prostu jestem.
- Chyba rozumiem… - Ale wiem jedno.
W porównaniu z Won-ikiem, moje uczucia co ciebie
są silniejsze.
Zauważyłam coś.
Zachowuję się inaczej, rozmawiając z tobą, niż w towarzystwie Won-ika.
Lepiej się z nim bawisz?
Nie jest typem rozrywkowym.
Poza tym,
nie mam nic przeciwko, żebyś wybrał dziś Min-ji lub inną laskę.
Bo…
Co?
- Znów mu mąci w głowie. - Jest zbyt pewna siebie.
Bo mamy jeszcze szansę jutro.
- Możemy się wybrać jutro. - Jutro…
Jutro mam pójść z Min-ji
i chodzić z innymi,
a zejdziemy się ostatniego dnia?
To masz na myśli?
Raz już byliśmy razem,
więc trochę się rozerwiesz i spotkamy się pod koniec?
- Co? - Coś w tym stylu.
- Co ty mówisz? - To znaczy…
- Nie będziesz tego żałował? - Czego?
Myślałem, że pójdziesz z Min-ji albo Gyu-ri.
- Bo… - Nie, Gyu-ri nie jest dla mnie.
Mówiłem ci, że chcę ją poznać.
Poszedłem i z nią pogadałem, ale to wszystko.
Porozmawialiśmy i to mi wystarczyło.
Rozumiem.
Decydujesz się na mnie,
bo tamte dziewczyny nie są dla ciebie?
Wyglądam na takiego typa?
Raczej nie.
- Ale jednak… - Skądże.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Nie wiedziałem, że tak mu zależy na Hye-seon.
Jest przy niej potulny jak baranek.
- Tak. - Jest spokojny i się nie zgrywa.
Rzuciła, że nie ma nic przeciwko, by poszedł do Raju z Min-ji.
Myślicie, że to prawda?
Pomimo że tak powiedziała, myślę, że on nie pójdzie z Min-ji.
Hye-seon ma w sobie coś niewytłumaczalnego.
Trudno to opisać słowami.
- Jej aurę? - Ma charyzmę.
- To czuć. - Tak.
Dlatego Gwan-hee nie chce przekroczyć tej granicy.
Pamiętasz, co mówili, gdy pierwszy raz byli razem w Raju?
Obiecali, że się spotkają pod koniec.
DZIEŃ 1 - RAJ
„…rozmawiałem z tą i tamtą, i uważam, że z tobą
najlepiej się rozumiem”,
czułabym się spokojniej.
To samo dotyczy mnie.
Spotkajmy się znów ostatniego dnia.
Ostatniego dnia wypijemy powitalną czekoladę.
Ja myślę tak.
- Nie był w Raju z Min-ji. - Nie.
Może ona chce, żeby poznali wszystkie swoje sympatie,
by ocenili, czy nadal się sobie podobają.
Wydaje się, że jest pewna siebie.
Kogoś takiego jak Gwan-hee nie można kurczowo się trzymać
ani za bardzo się mu zwierzać.
- Nudzi go to. - Tak.
Ale nie można grać zbyt trudnej do zdobycia.
On tego też nie lubi.
Hye-seon bardzo dobrze to równoważy.
Ona się nim interesuje, ale gra trudną do zdobycia.
- Tak. - Prawda?
Być może Hye-seon dobrze to rozgrywa, bo go rozszyfrowała.
Albo po prostu nie jest w nim zakochana.
Jeszcze jedna możliwość.
Jeśli on zmieni zdanie
po jednym pobycie w Raju,
ona go chyba nie zechce.
- Nie uważacie? - Możliwe.
Gwan-hee musi być skołowany po rozmowie z Hye-seon.
- Musi. - Jest tyle zawiłości.
Wciągnąłem się.
Jak tam?
- A u ciebie? - Dobrze.
- Dlaczego chciałeś pogadać? - Bo musimy.
Czułeś się zobowiązany?
Nie o to chodzi.
„Która to godzina? Pójdę pogadać z Min-ji”.
- To nie tak. - Nieważne.
Jesteś zła.
- Nie. - Jesteś.
Myślę, że jesteś wkurzona.
Wczoraj poczułam się niezręcznie.
Najbardziej zaprzyjaźniłam się z tobą i Min-woo.
Rozumiem.
Liczyłam więc na was, ale Min-woo poleciał, a ty…
Ja też…
Chciałam z tobą pogadać, ale byłeś niedostępny.
Możesz ze mną rozmawiać. Oni się wygłupiali.
Nic nie jest przesądzone.
Tak.
Ale chyba jesteś zaangażowany.
Do nikogo się nie przywiązałem.
Droczyli się ze mną.
I mówiłem im. Jesteś jedyną osobą,
oprócz Min-young, która mnie pociąga.
Chyba byli zaskoczeni,
bo nie widzieli, żebym rozmawiał z kimkolwiek innym.
I naprawdę z nikim nie rozmawiałem.
Nie rozmawiam z osobami, które mnie nie pociągają.
Tylko z tymi, które mi się podobają.
Inne cię nie pociągają?
- Szczerze? Nie. - Naprawdę?
Nie czuję przyciągania.
Nikt inny mnie w tej chwili szczególnie nie pociąga.
Nie czuję potrzeby, żeby je poznać.
- Chcesz mi poprawić humor? - Oczywiście.
- To ci zajmie cztery dni. - Chcę…
Ile dni nam zostało?
- Musisz się starać do końca. - I będę, ale pomijając to,
naprawdę mi się podobasz.
- Wiem, prawda? - Tak. Wiesz?
- Rety. - Ale zręcznie.
Widzieliście?
To mistrzyni we flirtowaniu.
„Wiem, prawda?”
To nie było tak.
To nie tak.
Brakuje ci jej niewinności.
Facet wie, gdy laska flirtuje, ale takie mrugnięcie
- rozkłada go na łopatki. - Jasne.
Oczywiście. Spójrzcie na niego.
- Wiem, prawda? - Tak.
- Wiesz? - Wiem.
Wyznałam dziewczynom,
że mnie to nie obchodzi i będę cię podrywać.
Co? Nie mogę tak mówić?
Jasne, że możesz.
Lubisz ze mną rozmawiać?
Lubię z tobą rozmawiać.
To miłe.
- Oczywiście… - Fajnie, co?
Fajnie się z tobą gada.
- Powiedziałem o tobie wiele dobrego. - Tak?
Chyba jest oszołomiony.
Jin-seok jest nieprzytomny.
- Świetnie biegasz. - Tak?
- Mówiłeś, że lubisz biegać? - Tak.
Co sądzisz o zwycięstwie?
Fajnie by było zająć lepsze miejsce.
Chciałem wygrać.
Wtedy wybierałbym pierwszy.
To prawda.
Wybierałbyś.
Czuję, że Si-eun próbuje zdystansować się od niego.
Kiepsko ukrywa emocje.
- Przy nim się zmienia. - Tak.
Sądzisz, że dziewczyny, które wczoraj wygrały,
wybiorą dziś tych samych facetów?
Do pewnego stopnia.
Z kim byś poszła, gdybyś zajęła pierwsze miejsce?
- Ja? - Tak.
Wybrałabym kogoś, z kim jeszcze nie byłam.
- Rozumiem. - Tak.
Jeśli nie spróbuję pójść z kimś nowym, później mogę tego żałować
- przed ostateczną decyzją. - Tak.
No cóż… Tak bym zrobiła.
- Si-eun jest bardzo szczera. - Jest.
- Mówi mu, żeby jej nie wybierał. - Tak.
- Rozumiem. - Współczuję Won-ikowi.
Zostało im mało czasu. Chyba tak jest lepiej.
Masz rację.
Chcę pogadać z Si-eun i z Gyu-ri.
Rozumiem.
Z Gyu-ri najlepiej teraz.
Idź. Ja porozmawiam z Min-young.
Z innymi nie mam o czym mówić.
- To pokój Gyu-ri? - Tak.
Si-eun chce teraz dopilnować,
żeby Won-ik nie odniósł mylnego wrażenia.
- Powinien pogadać z Si-eun. - Co robisz, Min-woo?
- Proszę. - Proszę.
Zobaczcie, kto to.
Jest Gyu-ri? Porozmawiajmy.
Jesteś zajęta?
Ja? Czy jestem zajęta?
Ukryłam się przed upałem. Potrzymasz mnie za rękę?
Podał jej dłoń.
A jak Si-eun to zobaczy?
Nie może.
Miłej zabawy.
Chcę pójść i zobaczyć.
Jest cień.
Ta strona wygląda lepiej.
Dzięki.
Ładne ubranie.
- To? - Tak.
Naprawdę świetnie mi się z tobą rozmawiało w Raju.
Od tamtej pory myślę o tobie, więc chciałem porozmawiać.
- To musiała być miła wyprawa. - Musiała być ważna.
- Zmienił zdanie? - Co z oczu, to z serca.
Chyba tak.
Min-woo i Si-eun nie mają wyczucia czasu.
Najlepiej się bawiłem, gdy byłem z tobą w Raju.
Sęk w tym, że…
Denerwuję się, gdy z tobą rozmawiam.
O wiele bardziej niż przy innych.
Tak się czuję.
Ja też.
Wczoraj się zaprzyjaźniliśmy.
- Tak. - Nie czujesz, że jest inaczej?
Względem pobytu w Piekle…
- W Piekle? - Tak, jest inaczej.
Tak, pamiętam tamten dzień.
Pierwszego dnia nie byłam zbyt rozmowna.
- Tak. - Ty też.
Dziwne, że tak się dzieje z ludźmi.
Zupełnie jakbym od nowa cię poznawał.
A to wzbudza ciekawość, nie?
Masz rację.
Nie panuję nad zdenerwowaniem,
bo masz takie powodzenie.
- Nie mam. - Na pewno znów pójdziesz do Raju.
Tak myślisz?
Dziś wolę zostać tutaj.
- Serio? - Tak.
- To było… - Jest bardzo szczera.
Dziś wolę zostać tutaj.
- Serio? - Tak.
Byłoby super, gdybyś została.
Pogadalibyśmy sobie.
Naprawdę zaczyna brakować czasu. Niewiele go zostało.
Teraz będę szczerzej wyrażał to, co czuję.
Nadszedł czas, kiedy to konieczne.
- Prawda? - Tak.
Tylko z tego powodu chciałem z tobą pomówić.
Dobrze.
Chciałem dobrze wykorzystać czas, który nam pozostał.
- Jej oczy błyszczą miłością. - Naprawdę.
Ma inną charyzmę niż Min-ji.
Ma intensywne spojrzenie.
Ale nie jestem pewna.
Naprawdę myślisz, że pójdę?
Myślę, że tak.
A jeśli pójdę?
Jak pójdziesz?
Co mogę zrobić? Nie zatrzymam cię.
Nie będę błagał: „Zostań”.
Jeśli pójdę, siedź spokojnie i czekaj.
Oczywiście.
Tkwimy tu razem. Będziemy tylko razem jeść.
Nie rób nic dziwnego.
Jak pójdziesz?
Mówi, żeby nie gadał z kobietami.
Tak.
Min-woo jest chyba kompletnie zadurzony w Gyu-ri.
- Tak, po Raju. - Tak.
Bardzo mu się podoba.
Owijał w bawełnę i nie mówił o swoich uczuciach.
Teraz nawet ją wywołał na rozmowę.
Czuł coś do Si-eun,
ale po wycieczce do Raju chyba zdecydował się na Gyu-ri.
- Prawda? - Po czym?
Po rozmowie?
- Tej wieczornej. - Prawda?
Lepiej się bawili,
rozmawiając przed snem niż na jachcie.
A kiedy konwersowali,
Min-woo wiercił się i przewracał.
Ciągle wkładał sobie koc między nogi.
Później znów się przykrywał.
Tak.
To mi się wydawało dziwne, ale już rozumiem.
- Dlatego, że tak ją polubił. - Właśnie.
- Koc… - Był roztrzepany.
Tak, a kiedy tak się czuł, Gyu-ri nagle powiedziała:
- „Jesteś uroczy”. - Właśnie!
- Tak powiedziała. - O rety.
- Ojej. - Gyu-ri tak mówi.
„Serio?”
Tak.
„Jadłeś już?”
„Jesteś uroczy”.
Takie słowa każdemu stopiłyby serce.
To już przesada.
Ale to jest szalone.
- Min-woo stracił dla niej głowę. - Wiem.
- Jest zauroczony. - Zadurzył się w niej.
Jeszcze jak.
Min-kyu też jest jak szczeniak.
Tak. Wpatrzony w Gyu-ri.
Chodźmy do środka.
Rozmawiajmy, gdy będę robiła loki.
- Co ty na to? - O czym pogadamy?
- Po co tu siedzieć? Chodź. - No dobra.
Zrobi loki?
- Czas obgadać strategię. - Tak.
Co to było za westchnięcie?
Nie wiem, jak…
To dlatego, że Gyu-ri się waha
między tobą a Min-woo?
To oczywiste!
Tak, wiem.
- To dlatego? - Tak.
No to bądź facetem i zrób z tym coś.
Poczułaby się skrępowana.
Nawet jeśli, przynajmniej nie będziesz żałował.
- No tak. - Tak.
Kogo wybrałaś?
- Ja? - Tak.
Ha-bina, prawda?
Nie, Gwan-hee.
Co?
- Poważnie? - Tak.
Gdy czegoś chcę, walczę o to.
Rozumiem.
Tak mu powiedziałam.
- Jesteś najlepsza. - Dlaczego?
Lepiej mu powiedzieć, zanim ktoś zacznie rozsiewać plotki.
Oboje wybrali konkretne osoby.
Złapiesz mi tę muchę?
Jak mam ją złapać? Czym?
- Są szybkie, nie to co komary. - Złap ją, dobrze?
Nagle tu wleciała.
- Jest tu. - Wróciła.
Jaki uśmiech na twarzy.
- Cześć. - Przeszkadzam?
Nie.
- Patrzy, jak robię loki. - Porwała mnie.
Zaprosiłam go tu.
Musiałam zrobić loki, więc go zaprosiłam.
- Nudziłam się. - Gorąco?
Tak.
- Jesteś dziś bardziej spalony. - Ja?
- Przypiekłem się. - Czekaj.
W pokoju jest mucha.
Aż za bardzo.
- Później ci ją złapię. - Serio?
Gdy cię o to poprosiłam, nie mogłeś.
Jak przyszła Gyu-ri, nagle chcesz ją złapać.
- Powiedział, że ją złapie. - Ale ubaw.
- Nie chciałeś. - Chciałem być miły.
Mówię ci. Muchy są za szybkie.
- Niewiarygodne. - Musiałaś skomentować?
Nigdy nie darujesz.
- Jesteś niebywały. - Lepiej ci z kręconymi włosami.
- Tak? - Gyu-ri, pogadamy?
Chodźmy do innego pokoju.
- Nikogo tam nie ma. - Jest pusty?
Chyba tak. Nikogo tam nie było.
Naprawdę?
Mam spaloną twarz? To niedobrze.
Bardzo się opaliłeś.
Zabij muchę przed wyjściem.
Gdzie ona jest?
Daj mi porozmawiać.
Ojej.
Sama to zrób.
- Cześć. - Poważnie?
- Później ci pomogę. - Jesteś okropny.
- Ojej, Ha-jeong. - Co ona ma z włosami?
- O nie. - Jest słodka.
- Zepsuła sobie włosy. - Serio.
Ale z niej numer.
- Jest urocza. - To fakt.
Gdybyś dziś zajął jedno z pierwszych trzech miejsc,
kogo byś wybrał?
Nie mogę się zdecydować.
Między nimi dwoma?
Tak, w tej chwili.
Naprawdę?
Wczoraj musiało być fajnie.
Było wspaniale.
To dlatego? To na ciebie wpłynęło?
Tak. Bardzo.
Dlatego Raj jest taki ważny.
- Powinieneś też pójść z Si-eun. - To ci ułatwi wybór.
Powinienem był wygrać.
Prawda?
- Ale są wysportowani. - Właśnie.
- Jest uroczy. - A Jin-seok?
Jest atletyczny, ale nie wygrał.
- Właśnie. - Wreszcie wrócili.
- Słońce jest za mocne? - Tak.
Co porabiacie?
- Plotkujemy. - Te same kolory.
- Bawicie się? - Tak.
Beze mnie? Ładnie to tak?
Chcesz porozmawiać?
Wróciłaś i już wychodzisz. Miłej zabawy.
- Jest szczęśliwa. - Wygląda inaczej.
- Zakochała się. - Ojej.
- To na razie. - Cześć.
Miłej zabawy.
- Wszystkich odeślę. - Serio?
Powinienem przejść i tam z tobą pomówić.
- Wiem. - Nieźli są.
Ale wstyd.
- Urocze. - Wreszcie się rozgadał.
Jest słodki.
Mamy podobne kolory.
Rzeczywiście.
- Co? - Czemu tyle zwlekałeś?
Won-ik miał cię tylko dla siebie.
Dobrze się wczoraj bawiłaś?
- Ja? - Tak.
Wiesz, jak było.
- Nabijasz się ze mnie? - Nie, skądże.
Coś ty. Nigdy w życiu.
- Jak było? - Co?
Niespecjalnie.
Gadałem i w ogóle.
Dobrze się bawiłeś?
Chyba tak.
Jestem pewien, że ty też. Przecież to był Raj.
- My? - Tak.
Rozmawialiśmy o tym, co nam leżało na sercach.
- Dużo gadaliście? - Tak, dużo.
Nie wiedziałem, że zagramy dziś w grę.
Wiem, że chciałeś wygrać.
Oni byli zbyt dobrzy.
- Serio? - Szybko biegają.
Dużo dziś się uśmiechasz.
- Dziś? - Uśmiechnięty lepiej wyglądasz.
Dzięki. Też masz ładny uśmiech.
I pełne usta.
Dziękuję.
Dobrze się rozmawiało z Won-ikiem?
Tak.
Pewnie dziś pójdziesz.
- Myślę, że tak. - Znów się nie zgraliśmy.
Dziś znów nam brakuje czasu.
Dziś?
- Wczoraj… - Zostało niewiele dni.
Wiem. Masz rację.
Wybierzemy pary, które udadzą się na randkę w Raju.
O rety. Chodźmy.
Nie ma czasu.
Chodźmy.
Ojej. Dajcie im dłużej pogadać.
- Czas im nie sprzyja. - Oni to robią celowo?
Wróciłam.
- Pewnie pójdziesz z Won-ikiem. - Co?
Myślę, że pójdziesz do Raju.
- Z kim? - Co się stało?
- Z Won-ikiem? - Płaczesz?
Nie.
O nie. Co się stało?
Co się dzieje?
- Ona płacze? - Jest smutna.
- Właśnie. - Musi być smutna.
Bardzo.
O nie.
Nie chcę tam wychodzić.
- Wypłacz się tu. - Dobrze.
Nie smuć się.
- Przejdę tam. - Dobrze.
Nie wiedziałam, że będę tu płakać.
Ale ciągle płaczesz.
Dlaczego? Z rozgoryczenia?
Dali nam czas na rozmowę,
- więc poszłam z nim pogadać. - Z kim?
Z Won-ikiem.
A później z Min-woo.
- Wahasz się między nimi? - Nie nazwałabym tego tak.
Nie chodzi o podjęcie decyzji.
Chciałabym porozmawiać, ale nie mamy wyczucia czasu.
Gdy z kimś rozmawiasz, widzisz, czy jest sens z nim kontynuować.
Naprawdę nie chcę…
Nie chcesz wychodzić?
- Chcę odpocząć. - Rozumiem.
To jest po prostu irytujące.
Ale myślę, że Won-ik nie wybierze dziś Si-eun.
- A jak to zrobi? - Nie.
- Myślę… - Wiem.
- Pobożne życzenia. - Nie, poważnie.
- Pojął, co czuje Si-eun. - Tak.
Chyba zrozumiał, o co jej chodziło, gdy wcześniej rozmawiali.
Uchwycił to w lot.
Czy jednak zabierze ją do Raju, by spróbować zdobyć jej serce?
Czy uszanuje jej uczucia?
- Won-ik musi zdecydować. - Tak.
Mam nadzieję, że Won-ik weźmie Ha-bina.
- Serio. - Ja też.
- Niech weźmie Ha-bina. - Jesteś złośliwa.
- Niech idą i się nachlają. - Właśnie.
By wyznać, co naprawdę czują.
Zwycięzca wybiera pierwszy.
- Tak, Gwan-hee. - Z trzech…
Nie. Którą z tych dwóch wybierze?
Hye-seon.
- Hye-seon? - Tak.
Gwan-hee, którego znamy, powinien wybrać Min-ji.
Hye-seon się zgodziła, by wybrał Min-ji.
Zbyt łatwo się zgodziła.
Gwan-hee był zbity z tropu.
To go ruszyło.
Czy oni wreszcie pójdą tam razem?
- Właśnie. - Tym razem pójdzie z Min-ji.
I pójdą razem na końcu.
To dla mnie niewyobrażalne.
Chcę się dowiedzieć.
Teraz wybierzemy pary, które udadzą się na randkę do Raju.
Zaczynamy od Lee Gwan-hee, który wygrał.
Wybierze, proszę, osobę, z którą chcesz pójść do Raju.
Chcę się dowiedzieć.
Ciekawe, kto to będzie.
Kogo wybierze Gwan-hee?
- Chyba… - Min-ji?
Pewnie Min-ji.
Albo Hye-seon.
Min-ji albo Hye-seon.
Osobą, z którą chcę
pójść do Raju, jest…
Ty najbardziej
mnie pociągasz.
- Ja? - Tak.
W trakcie pobytu tutaj
wywarłeś na mnie największy wpływ
i wzbudziłeś we mnie wiele różnych emocji.
Dlaczego mi nie powiedziałeś, co czujesz?
Gdybym rozmawiał z inną kobietą…
I tak bym cię poprosiła o rozmowę.
Jestem ciekaw twojego zawodu.
Mojego?
- Mówiłam ci, że lubię szczerość, prawda? - Tak.
Jesteś najbardziej pociągający.
- Ja? - Tak.
W tej chwili ty mnie pociągasz najbardziej.
Gdy się przewróciłaś, martwiłem się o ciebie.
Oto co do ciebie czuję.
Osobą, z którą chcę
pójść do Raju, jest…
Przy tobie mogę być sobą.
Nic teraz nie udaję.
Tym razem jest inaczej.
W NASTĘPNYM ODC.
Teraz wszystko zależy od ciebie.
Jeśli będę próbować, mogę być z wybraną osobą.
Ułatwię ci życie.
Idziesz do łóżka?
Miło?
Raj nie był dla mnie ważny, ale dziś jest zupełnie inaczej.
Poczułem się wyjątkowo.
Nie było mi łatwo cię rozgryźć.
Nie było łatwo zyskać pewność.
Śpimy w jednym łóżku?
Dobrze.
Jestem miłą kobietą?
Tak, jesteś bardzo atrakcyjna.
Chyba tęskniłam za tobą.
Spojrzysz na mnie? Nie patrzysz już na mnie.
Odrobina napięcia jest niezbędna.
Chciałem pomówić z kimś jeszcze,
ale po tej rozmowie zrezygnowałem.
Jestem bliski podjęcia ostatecznej decyzji.
Już wszystko w porządku.
Napisy: Dariusz Makulski