SHIN SEUL-KI
PARK SE-JEONG
CHOI JONG-WOO
LEE SO-E
JO YOONG-JAE
LEE NADINE
KIM HAN-BIN
SHIN DONG-WOO
CHOI SEO-EUN
KIM JIN-YOUNG
PIEKŁO SINGLI
Jin-young, jesteś zwycięzcą.
Wybierz, proszę, dwie kobiety,
- z którymi chcesz zjeść… - Stawia na pierwsze wrażenie.
Chciałbym zjeść posiłek z drugą
i czwartą kobietą.
Przedostatnią.
- Druga i czwarta. - Kim Jin-young wybrał Choi Seo-eun
i Shin Seul-ki na randkę.
Obie były w Raju.
Choi Seo-eun i Shin Seul-ki zjedzą posiłek z Kim Jin-youngiem.
- Dobra robota. - Brzmi pysznie.
- Obie były w Raju? - Tak.
Znowu ta trójka.
Ale zrządzenie losu.
Tak czy inaczej, Jong-woo i Han-bin…
Jin-kyung, milcz.
Muszą cos zrobić.
Ale ten nowy wygrał ucztę.
Ledwo wszedł…
- Znów stracili szansę. - I już ma ucztę.
I wybrał obie kobiety, które już były w Raju.
- Tak. - Zatem to…
Myślę,
- że Seul-ki i Jin-young mogą się polubić… - Prawda?
Bo gdy Dong-woo był zbyt otwarty,
ona czuła się niekomfortowo.
Ale Jin-young robi na mnie wrażenie zblazowanego.
- Tak. - Tak myślę.
Seul-ki nie krępowałaby się, żeby się do niego zwrócić.
- Byliby świetnie dobrani. - Tak.
Nie spodziewaliśmy się tego.
Tego, że on przyjdzie.
Ale wy się bardzo różnicie.
Macie różne style.
- Tak. - To dlatego, że jesteście ładne.
Nie.
Nie sądzę…
Ale…
Co?
Ale to jest…
- Nie wiesz, co ze sobą zrobić. - Był naprawdę fajny, prawda?
Idź i mu powiedz.
Nie mów nam.
Racja.
- Ty naprawdę… - Zakochała się w nim.
Nie, to nie to.
Po prostu był świetny.
- Był. - Gdy skończył, obrócił się
i zrobił tak.
- Prawda? Miał spokojną minę. - Tak.
Jej serce drgnęło.
Chyba się w nim zakochała.
- Jest ekspresyjna. - Tak.
- Jakie były wasze pierwsze wrażenia? - Pogadajmy o tym.
Nie wygląda na kogoś,
kto ma pracę biurową.
Chyba woli mieć więcej wolności.
Mnie urzekły jego włosy.
To interesujące,
- że mężczyzna ma takie długie włosy. - Racja.
- Jest przystojny. - Tak.
Wydaje się poważny.
Ale gdy szedł, nie kołysał się.
Spoglądał na morze.
- Mógł wgapiać się w ziemię. - Tak.
- Ale patrzył na wodę. - Tak.
- Wiem, prawda? - Był super.
Wydawał się pewny siebie.
- Tak. - Więc był super.
Pierwszy raz słyszę, żeby Seul-ki o kimś tak mówiła.
To prawda.
To pierwszy raz.
- Co? - Co to?
Nie.
Reaguje inaczej, prawda?
Zachowuje się inaczej.
Inaczej niż wcześniej.
- Robisz tak, bo jesteś nieśmiała. - Naprawdę?
- Uśmiechasz się. - Uroczo.
- Naprawdę? - Cały czas.
Ojej.
Jestem ciekawa.
Jaki człowiek jest tak silny?
Zbadaj to. Może mieszkał za granicą.
„Mieszkałeś za granicą?”
Opowiedz nam wszystko.
- Opowiedz, jaki on jest. - Opowiedz nam.
Jestem bardzo ciekawa, dlaczego wybrał was.
Zapytam go o szczegóły.
Wszystko się chyba zmieni.
Wszystko.
Odchodzą od zmysłów.
Zwróciły na niego uwagę.
Od trzech dni nic nie zrobiło takiego wrażenia.
Przejął wszystko w 30 minut.
Nie wiem dlaczego, ale jestem podekscytowana.
Może to przez makaron soba.
Chyba to mnie ekscytuje.
- Dokąd idziecie? - Na ucztę.
Smacznego.
- Na razie. - Do zobaczenia.
Czemu wszyscy faceci są na zewnątrz?
- Są podekscytowane. - Tak.
- Jestem głodny. - Ja też.
Możemy zgadywać po drodze. Jak myślisz, jakim jest człowiekiem?
Myślę, że jest dokładnie taki, jak myślę. Bardzo powściągliwy.
I jaki jeszcze?
Myślę, że być może
fajnie się z nim rozmawia.
Albo i nie.
Myślisz, że się fajnie będzie się z nim gadało? Dlaczego?
Z tego, co widzę, może też być inny.
- Myślisz, że będzie zwrot? - Tak.
- Cześć. - Cześć.
Długo czekasz?
Nie.
Też dopiero dotarłem.
Gorąco, prawda?
Tak.
- Słyszeliście? - Co?
Większość mówi: „Tak, ale to nic”.
- On jest niezwykły. - Jest.
Nie widziałam nikogo podobnego.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Dzięki, że nas wybrałeś.
Może nie wiesz, ale na co dzień
- tak nie jadamy. - Serio?
To bardzo przyjemne.
- Pewnie jesteście głodni. - Tak, zjedzmy.
- Dziękuję za jedzenie. - W porządku.
- Smacznego. - Smacznego.
- Dzięki, że zafundowałeś nam kotlet. - Drobiazg, naprawdę.
Zawsze polewasz sosem?
Nie, poleję tylko połowę. Zjecie tak, jak lubicie.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Ojej.
- Taktowny. - Nie polał całości.
- Dobrze wychowany. - Tak.
Częstujcie się.
„Częstujcie się”.
- Ale oryginał. - Zabawny.
Częstujcie się.
Nie okazujesz swoich uczuć.
Masz charyzmę.
- Jestem zdenerwowany. - Tak?
- Masz charyzmę. - Jaką masz osobowość?
- Ja? - Tak.
- Przy ludziach bywam nieśmiały. - Naprawdę?
Wiem, że was zaprosiłem na ucztę,
ale jestem nieśmiały.
Dlaczego nas wybrałeś,
- skoro nawet nas nie znałeś? - Właśnie.
- Czemu nas wybrałeś? - Miałem dobre przeczucia co do was.
Ty wydawałaś się wesoła.
A ty jesteś ładna.
- Zatem… - Jesteś szczery.
- Tylko wesoła? - Wesoła i ładna.
- Dziękuję. - Spodobała mi się twoja wesołość.
Jaki jest twój typ kobiety?
Lubię osoby,
z którymi od początku czuję chemię.
- Czy to nie jest trudne? - Prawda?
Najważniejsze jest to, co do niej czuję.
Dobrze też mieć wspólne zainteresowania.
A wygląd?
Lubię ładne dziewczyny.
- Jesteś szczery. - Tak.
Jest szczery.
Interesujący.
Czy nie wygląda
jak książę na tej wyspie?
- Tak. - „O, jesteście”.
- „Proszę”. - „Częstujcie się”.
„Częstujcie się”.
A wy, dziewczyny?
Lubię osoby z dobrymi manierami,
które kulturalnie się wyrażają.
Ja lubię mężczyzn pogodnych,
którzy mogą być dla mnie wzorami do naśladowania.
- Których podziwiasz? - Tak. Takich, których podziwiam.
To bataty i pierś z kurczaka.
- Smacznego. - Smacznego.
- Dziękujemy za jedzenie. - Ale uczta.
- Tak. - Sporo białka.
Z majonezem?
Bataty są bardzo smaczne.
- Prawda? - Pycha.
Jak było w Raju?
Cóż. Było przyjemnie.
Łazienka była ładna.
- Prysznic był świetny. - Jestem ciekawa.
Słyszałam, że było miło.
Mam pytanie.
Czy po pobycie tam twoje uczucia się zmieniły?
- Moje uczucia? - Tak.
Zmieniły się?
Trzeba z nimi rozmawiać, żeby je poznać.
- Więc to wszystko zmieniło. - Tak.
- Rzecz w tym… - Wszystko?
…że mógł lepiej poznać tę osobę.
Teraz wie najwięcej z nas wszystkich o Seul-ki.
A ty, Yoong-jae?
- Ja? - Twoje uczucia też się zmieniły?
Powiedziałbym, że tak.
To trudne.
Ale nasz pobyt w Raju nie oznacza, że to koniec.
To prawda.
- Możemy poznać inne osoby. - Dopiero się zaczyna.
- Zaczęło się. - Zaczyna się.
- Zaczęło się. - Teraz.
Właśnie. Musimy zacząć. Nasza piątka.
Jestem ciekawa, jak się rozwinie sytuacja
z nowym chłopakiem.
Właśnie.
Jaki jest ten nowy?
Mało rozmawialiśmy.
Jest raczej skryty?
Wydaje się spokojny.
- Taki się wydaje. - Rozumiem.
- Miałyśmy rację. - No właśnie.
Tak.
Co macie na obiady?
Cóż…
Wczoraj mieliśmy rzodkiew.
- Rzodkiew? - Tak.
I dynie.
Ale to były surowe dynie.
Więc tak was tu karmią?
Tak. I trzeba sobie ugotować.
Powiem ci coś zabawnego.
- Musimy przynosić wodę. - Tak.
- Wodę? - Aż stamtąd.
- Musimy. - Wesoło, co?
- Bierzemy też wodorosty z morza. - I łowimy sardele.
Czasem trafiają się większe ryby.
Wygłupiacie się.
- Jest uroczy, gdy się uśmiecha. - Prawda?
Jest zaskakujący.
Gdy ktoś uśmiechnięty zmarszczy brwi, narzekamy.
Ale to urocze, gdy jest na odwrót.
Racja.
Mamy łazienkę.
Trzeba wykopać dziurę?
- Tego się nie spodziewałam. - Ja też.
- Skądże. - Oczywiście, że nie.
Ale gdy się idzie do Raju,
doświadcza się
czegoś luksusowego.
- Byłyście tam? - My?
Zgadnij.
Myślę, że przynajmniej jedna z was była.
Później.
- Tak. - Dowiesz się później.
- Jest przyjemnie. - Jest.
Lubię osoby…
SHIN SEUL-KI
…które wydają się życzliwe i przyjazne,
ale Jin-young ma wręcz przeciwne cechy.
Dlatego odbierałam od niego inne wibracje.
Ale uważam, że byłoby miło go poznać.
CHOI SEO-EUN
Jin-young wydał mi się zasadniczy
i charyzmatyczny.
Ale czułam, że przy bliższym
poznaniu, może być zabawny.
Dlatego będę go miała na oku.
Wróciliście!
- Wesoło było? - Jak smakowało?
Nie mogłam dużo zjeść.
Są bataty i kurczak.
Jest też ryż.
Tutaj gotujemy.
- Przedstaw się, proszę. - Chcemy cię poznać.
- Ponieważ jesteś nowy. - Przedstaw się.
Tak jak mówiłem wcześniej,
nazywam się Kim Jin-young.
Miło cię poznać.
Witaj!
- Masz… - Jakieś pytania?
- Cóż… - Na razie…
Dotyczące tego miejsca.
Tego miejsca?
Kto był wczoraj w Raju?
Damy, z którymi
rozmawiałeś.
I tych dwóch mężczyzn.
Oni i one.
Jest zdezorientowany.
Już teraz.
- Ma o czym myśleć. - Piekło też może być.
Może być?
Prawda?
Co to za mina?
Ojej, to…
Jakie napięcie.
Nie powinien iść sam.
Wszyscy są bardzo wysocy.
Zwykle nie czuję się onieśmielony.
- Jesteście wysocy. - Tak.
Jak się czułeś, gdy tu przyszedłeś?
- Gdy przyszedłem? - Tak.
Wszyscy wydali mi się fajni. Byłem zdenerwowany.
Widziałeś wszystkich?
Tak. Zaimponowało mi to, jak byliście ubrani.
Starałam się wyglądać dziś ładnie.
Więc byłem trochę onieśmielony.
To niepotrzebne.
- Byłeś dziś super. - Strój…
Kobiety mówiły, że jesteś super.
LEE NADINE
Rozmawialiśmy bardzo krótko,
ale nawiązywał kontakt wzrokowy.
Chyba jest bardziej uroczy, niż myślałam.
Nie wiem.
Chyba jest uroczy.
Ma uroczą charyzmę.
- Tak. - Racja.
Gdy ktoś ci się wydaje uroczy, to koniec.
Widzicie, że wszystkie kobiety są zainteresowane?
Skupiają się na nim. Nadine powiedziała,
że zwykle nie jest ekspresyjna i nie inicjuje kontaktu.
Ale widziałyście końcówkę?
To ona wykazywała inicjatywę.
Dong-woo obrzuca ją długimi spojrzeniami.
Patrzy, jak Nadine rozmawia z Jin-youngiem.
Momentalnie wszystko zmienił.
Tak, muszą się z nim liczyć.
Teraz mają kłopoty.
Cześć.
Wyjdziesz na chwilę?
Han-bin i Seo-eun właśnie wyszli.
Seo-eun jest niesamowita.
Nie jestem pewna,
którego wybrać.
Chcę pogadać z tym nowym.
Chociaż raz.
Jestem ciekawa.
Pójdę.
Dokąd?
- Nie wiem. - Dobrze.
Jaki pośpiech.
Śpieszy jej się.
Nie może rozmawiać.
Chciałem z tobą porozmawiać.
Ale byłaś zajęta.
- Ja? - Tak.
Jesteś popularna.
Nie, byłam zajęta.
Nie? To po prostu brakowało mi odwagi.
Więc chciałem porozmawiać.
W porządku.
Siądź tu, by widzieć morze.
Dziękuję.
Jak się czujesz?
W związku z czym?
Ogólnie.
- Ogólnie? - Po prostu…
Jak się czujesz, pominąwszy tę sytuację.
Jak się czuję?
Jestem bardziej zrelaksowana.
Ty zawsze się starasz, żeby wszyscy dobrze ze sobą żyli.
Dostrzegam te twoje starania.
- Naprawdę? - Więc…
Dobrze, że tak tyrałem.
Że tak ciężko pracowałem.
- Naprawdę. - Fajnie.
Naprawdę świetnie.
Widzisz…
Prawie od początku… Nie, od samego początku,
czułem…
się właśnie tak.
- Rozumiem. - Czułem się tak od początku.
Świetnie ci poszło siekanie cebuli.
LUBIĘ JAK SIEKASZ CEBULĘ
Byłaś w tym dobra.
Tak, cebula.
Wczoraj myślałem, żeby z tobą porozmawiać.
Ale nie chciałem, żebyś poczuła się niekomfortowo.
I nie chciałem ci się wydać próżny.
Dlatego nie zrobiłem tego.
Ale słabo się znamy. Gorzej niż z pozostałymi.
- Tak. - Więc nie myśl, że się narzucam.
Mnie też to dotyczy.
Jasne.
To nie jest wyznanie miłości, czy coś takiego. Mówię tylko,
że najbardziej chciałem pogadać z tobą.
Więc…
Jak smakował kotlet?
Wieprzowy?
Nie lubię kotletów wieprzowych.
To następnym razem, gdy będzie coś pysznego,
muszę wygrać, żebyśmy zjedli razem.
Jesteś…
bardzo troskliwy, mówiąc tak.
- Miło, że nie naciska. - Urocze.
Tak.
Mam nadzieję, że mu się uda.
- Jest szczery. - Tak.
- Czy to Jong-woo? - Chyba na kogoś czeka.
- Seul-ki. - Tak?
Masz czas porozmawiać?
- Porozmawiamy? - Tak?
Pewnie.
Tu będzie piękny widok.
- Siadaj, gdzie chcesz. - Z lewej?
Bardzo chciałem z tobą porozmawiać.
Naprawdę?
- Ale nie miałem okazji. - Tak.
Nie było wolnego czasu ani sposobności.
Chciałem porozmawiać, skoro teraz mamy czas.
Wczoraj
porozmawialiśmy krótko
i dowiedziałem się, że jesteś leworęczna. Odkryłem,
że mamy coś wspólnego.
Więc stałem się ciekawy,
jaka jesteś.
- Jasne. - Gdy rozmawialiśmy,
zręcznie prawiłaś komplemenciki.
Dostrzegałaś drobiazgi i pytałaś o nie.
Mówisz każdemu sporo miłych rzeczy.
To ważne, żebym wyraził, co do ciebie czuję.
Rozumiem.
Dlatego spytałem, czy moglibyśmy
pomówić osobno.
Mam trudności z kontaktem wzrokowym.
Rozumiem.
Dlaczego?
Nie wiem. Zastanawiam się.
Nie jestem pewien.
Ty bez trudu nawiązujesz kontakt wzrokowy?
- Tak. - Naprawdę?
Masz ładny nos.
- Nos? - Tak.
- Często to słyszysz? - Często.
Ja też. Widzisz?
W tobie…
wszystko jest piękne.
Masz taką małą twarz
i wszystko na niej jest śliczne.
Dziękuję.
Jesteś może z istoty energiczna?
- Tak. - No tak.
Myślę, że to bardzo widać,
gdy jestem wykończona fizycznie.
- Na twarzy? - Tak.
Tu będzie wiele męczących sytuacji.
- Tak. - Wyczytam to z twojej twarzy.
Skoro się na niej maluje.
Rozpoznam.
Gdy jesteś zmęczona, pewnie wolisz być sama.
Spójrz na morze.
- Jak się mieni. - Jest piękne.
Ten rodzaj lśnienia nazywa się yunseul.
- Yunseul? - Piękne słowo.
- Yunseul? - Tak.
Yun Seul-ki.
Przepraszam. To słabe.
Ładne.
„Yun Seul-ki”.
Yun Seul-ki.
Przepraszam. To słabe.
Podoba mi się.
Tak. Yun Seul-ki.
Bo ty jesteś Shin Seul-ki.
To jest yunseul?
To bardzo ładne.
Zupełnie jakby mieniły się diamenty.
Przepięknie.
Mam mnóstwo tematów.
Kto jest w środku?
Nikt?
Chcesz pójść i popatrzeć na morze?
Brzmi nieźle.
Idźcie.
- Chodź z nami. - Z wami?
Ale upał.
Gorąco, prawda?
- Chyba opali mi się twarz. - Pewnie.
Dokąd?
- Tam. - Są tylko dwa miejsca.
Idźcie beze mnie.
Zostanę tu sama.
Cześć.
- Czemu? Idź z nimi. - Dlaczego?
Wcześniej Nadine mówiła, że jest zainteresowana
- Jin-youngiem. - To prawda.
Ale Se-jeong…
- Może ona też coś do niego czuje. - Czyżby?
Myślę, że tak.
Nadine się stara.
Ale znów się poddała.
Tak.
Jesteście tu już dwóch dni? Od trzech?
Od trzech, z dzisiejszym.
I jak jest?
Jest tu ktoś dokładnie w twoim typie?
- Tutaj? - Jest ktoś?
Nie w 100%.
Ale prawie.
A jeśli chodzi o ciebie?
- Jest ktoś? - Muszę ze wszystkimi pogadać.
Ale myślę, że może jest.
Doprawdy?
Tak.
Ale pierwsze wrażenie
nie zawsze potwierdza się, gdy już…
- Tak. - …z kimś pomówisz.
- Więc to interesujące. - Rozumiem.
Gdy umawiasz się na randkę
albo kogoś wybierasz, to stawiasz jakąś granicę?
Co masz na myśli?
Dajmy na to, jeśli on pije
z koleżanką. Na przykład.
Zgadzasz się na coś takiego?
Myślę, że tak.
Niech pije, o ile będzie ze mną esemesował.
Albo mnie o tym uprzedzi. Wtedy tak.
Super.
Nie mogę patrzeć.
- Chcesz tu siedzieć? - Nie mogę otworzyć oczu.
- Usiadłem tak, że nie mogę. - Tak.
- Oczy… - Przez słońce?
Nie mogę ich otworzyć.
Możesz usiąść tutaj.
Nie, w porządku.
Nie chcę się marszczyć.
Jest uroczy.
Jin-young ma czarujący uśmiech.
To moje łóżko, ale możesz usiąść.
Usiądź tutaj.
Co? To So-e.
Co? Naprawdę? No proszę.
- Jak ci jest? - W jakim sensie?
Powiedziałabyś…
że cię ciekawię?
- Że ty mnie ciekawisz? - Tak.
Bo przecież trochę rozmawialiśmy.
Tak.
Zastanawiałem się, czy nie chciałabyś poznać mnie lepiej.
Masz rację. Jestem ciekawa ciebie.
- Jesteś. - Tak.
Odkąd wszystkich poznałam,
ciągle rozmawiałam o jednej osobie.
- Tak. - Więc…
Interesowała cię jedna osoba, odkąd wszystkich poznałaś?
Tak.
Tylko jedna?
- Tak, byłam pewna. - Rozumiem.
Odkąd usiedliśmy na początku.
A ty?
- Ja? - Jak to było z tobą?
Myślę, że to się zmieniało.
- Naprawdę? - Tak.
Do samego końca
będę to traktował jako proces decydowania, kto mi się podoba.
Brzmi nieźle.
- Powinieneś porozmawiać z innymi. - Racja.
Nie rozmawiałeś, tak?
To prawda. Na początku były wszystkie kobiety,
ale wybór się zawęził.
To tyle o mnie.
Tak, to dobrze.
To dobrze?
- Dobrze. - Dobrze?
- Tak, dobrze. - W porządku.
A ty jesteś ciekaw mnie?
Oczywiście, że tak. Ciekawisz mnie.
Ale wiesz. Nawet gdy rozmawiamy, tematyka jest ograniczona.
Mam poczucie,
że chciałbym ze wszystkimi pogadać bez ograniczeń.
Między innymi z tobą,
- So-e. - Dobrze.
Dobrze się bawiłeś?
Tak. Miła rozmowa.
Cześć, So-e.
Rozmawiałem z Seul-ki.
- Rozumiem. - Tak.
Co?
To przyjemne.
Miło się z nią rozmawiało.
Jeszcze bardziej ją lubię.
Chcę z nią więcej gadać.
- Bardziej ją lubisz? - Tak.
W porządku.
Jak ci się rozmawiało z So-e?
To bardzo dobra osoba.
Jest miła.
Kto zainicjował rozmowę?
So-e.
- So-e? - Tak.
Yoong-jae, lubią cię.
- Co? - Jesteś popularny.
Nie.
- Wróciłeś. - Tak.
- I jak? - Dobrze.
O czym rozmawialiście?
Ja? O…
To była Se-jeong, tak? Widziałem was.
Niezła laska.
- Krótko ją podsumowałeś. - Niezła laska.
Zaskakująco urocza.
To niesamowite.
Było bardzo miło.
Początkowo wydawał się oziębły.
Uważam, że jest uroczy.
W trakcie rozmowy jest inny.
Robi wrażenie zbyt oziębłego.
- Sam tak powiedział. - Tak.
Gdy rozmawialiśmy, wydał mi się podobny do mnie.
To bardzo miło.
Chyba dlatego się zrozumieliśmy.
I powiedział, że go zaskoczyłam.
Że jestem fajna i czarująca.
Ale może po prostu tylko tak mówi.
On ma rację, Se-jeong.
- Zgadzam się. - Tak.
Nie wiem.
Ale dzisiaj rozmawialiśmy
- w parach, prawda? - Tak.
- A nie można… - Wszyscy gadali.
…iść drugi raz z tą samą osobą.
Tak.
To znaczy, że każdy trafi do Raju?
Nie wiadomo.
Nie każde z nas zaryzykuje.
Na to wychodzi.
Prawda?
So-e nabrała pewności siebie po rozmowie.
- Tak, z Yoong-jae. - Tak.
Smutno mi, bo przyszedł ten nowy, Jin-young.
Racja.
Ale tylko So-e trwa przy swych uczuciach.
To prawda.
Pozostałe zastanawiają się, jaki on jest.
So-e nie jest zainteresowana.
- Tylko Yoong-jae? - Powiedziała,
że od początku ciekawi ją jeden facet.
Myślę, że Yoong-jae pójdzie z So-e.
To możliwe, że pójdzie do Raju z So-e, skoro jest nią zainteresowany.
Spędzi z nią tam czas i wyciągnie wnioski.
Tak myślę.
Liczę, że So-e i Yoong-jae pójdą razem.
Wydaje się, że zaczęli wyrażać swoje uczucia.
Jong-woo zależy tylko na Seul-ki.
„Yun Seul-ki”.
- Ona mu się podoba. - Tak.
Han-bin upatrzył sobie Seo-eun.
Tak.
Czy Seo-eun pójdzie z Han-binem?
- Myślę, że nie. - Nie pójdzie.
- Myślisz, że go nie wybierze? - Nie sądzę.
- Ale Yoong-jae chyba pójdzie z So-e. - Tak.
- Na pewno będzie zachwycony. - Ciekawe, co będzie.
Oby tak to się potoczyło.
- Zobaczmy. - Tak.
- Jestem ciekawa. - Po co snuć domysły?
PIEKŁO, GODZ. 17
Jestem coraz bardziej zdenerwowany.
Jong-woo, myślisz, że dziś pójdziesz?
Chciałbym.
Ale tego nie wiem. Nie robię sobie nadziei.
Będzie ciężko.
- Będzie ciężko, jeśli nie pójdę. - Dzisiaj?
To byłby drugi dzień z rzędu. To trudne.
Wyłonimy teraz pary, które udadzą się na randkę w Raju.
Kobiety wybrały już mężczyzn, z którymi chciałyby pójść do Raju.
30 MINUT WCZEŚNIEJ
Nie ma bezpiecznego wyboru.
Wybrałam tak, by być w zgodzie ze sobą.
A jeśli zostanę tylko ja?
Już czas, aby panowie
podeszli kolejno do ogniska
i wypowiedzieli imię kobiety, z którą chcą się udać do Raju.
Pary, które były w Raju wczoraj,
nie mogą się dziś wybrać.
Teraz jest trudniej.
Trudniej jest tym, którzy już byli.
No i jest nowa zmienna w równaniu.
Ciekawe, kto pójdzie.
Mam nadzieję, że wszyscy.
Oby wszyscy trafili.
Myślę, że jest taka szansa.
Nie robię sobie nadziei.
Nie chcę tego.
Pójdziemy, dobrze.
- Jak nie, trudno. - Tak.
Nie wiemy, jak wybierze ta druga osoba.
Tak.
Nie wiem.
WYBÓR RAJSKIEJ PARY
KIM JIN-YOUNG
Każda jest inna.
Te różnice są oryginalne i urocze.
Intuicja kieruje mnie do Seul-ki.
Jestem nią bardzo zainteresowany.
A Seo-eun jest inna, niż mi się wydawało.
Była ciągle pełna energii i na luzie.
To mi się w niej podoba.
Co do Se-jeong,
w trakcie naszej rozmowy poczułem niezłą chemię,
i uważam, że to urocze. Dlatego jestem teraz rozdarty…
Osobą, z którą chcę pójść do Raju, jest…
Nagle poczułam, że…
Czemu tak się denerwuję?
Osobą, z którą chcę pójść do Raju, jest Shin Seul-ki.
- Rozumiem. - Tak.
To trwało trzy sekundy.
Trzy sekundy…
Tak.
CHOI JONG-WOO
Osobą, z którą chcę pójść do Raju, jest…
Shin Seul-ki.
W tej chwili chcę lepiej poznać Seul-ki.
Będę próbował aż do dnia, gdy pójdziemy razem do Raju.
Jeden jest beztroski…
- A drugi zdesperowany. - Tak.
- Ciekawe. - Seul-ki…
- Musi teraz wybrać, prawda? - Tak.
- Jest tu Seul-ki. - Wyszła.
- Kogo wybrała? - Musimy zobaczyć jej twarz.
Co?
- Kolor jego koszuli. - Tak.
- Cześć. - Cześć.
Idziemy?
Idziemy? Gdzie to jest?
- Tędy. - Tędy.
- Wiesz… - Tak?
Mógłbyś mi to ponieść?
- Mam ponieść? - Tak.
- Zaniosę ci to. - Nie, dam radę.
Dobrze, nieś.
Ojej!
Serio?
- Świetnie. - To atrakcyjne.
Po prostu…
Ja nie mogę!
Niezły jest, prawda?
Gdyby jej niósł, byłby przewidywalny.
Ale oryginał.
- Świetne. - To dziwne, ale go lubię.
Nie mam do niego pretensji.
Nie, ale czekajcie.
Powiedzieć: „Dobra”, to nie to samo,
co powiedzieć: „Wezmę ci to”.
Jin-young powiedział…
- To urok Jin-younga. - Odparł: „Dobra, nieś”.
Nie no, chwila.
Ale to byłoby bardzo śmieszne, gdyby jutro Seul-ki niosła obie walizki.
A on by szedł za nią z rękoma za plecami.
Chcę to zobaczyć.
- Ale rzadki okaz. - Proszę.
Co z nim nie tak?
- Zaniosę ci to. - Nie, dam radę.
Dobra, nieś.
Jakoś się dobraliśmy.
Wiedziałeś, że wyjdę?
Nie. Myślałem, że nie wyjdziesz.
Idź przodem.
To twój drugi raz?
Tak.
Myślę, że to będzie Jong-woo.
Bo wcześniej byli na randce i chyba sporo rozmawiali.
- Poważnie? - Niesamowite.
A gdy wróciła, ciągle rozmawiał z Seul-ki.
Tak.
Shin Seul-ki
nie wybrała
Choi Jong-woo.
Choi Jong-woo nie uda się dzisiaj do Raju.
Nie wiem.
- Jest zrozpaczony. - Rety, tak mi przykro.
W tej sytuacji nikt nie może z nim rozmawiać.
- Tak. Jong-woo bardzo ją lubi. - Zgadza się.
KIM HAN-BIN
To Han-bin.
Kobietą, z którą chcę pójść do Raju jest…
Nie wiem, kogo Han-bin…
- Nie wiem, kogo darzy uczuciem. - Tak.
- Nie odgadnę, choć próbuję. - Właśnie.
Ja też bym nie odgadła.
Kobietą, z którą chcę pójść do Raju jest…
Choi Seo-eun.
Wyjdź.
- Dalej. - Idź.
Chociaż z nim pogadaj.
- Porozmawiaj. - Wyjdź.
Żeby mógł zjeść coś dobrego.
Myślę, że ona nie wyjdzie.
- Jest! - Wyszła?
Co za ulga.
Jin-kyung, wyszła.
Tak, pojawiła się.
O rany! Han-bin!
- Jego szczerość się opłaciła. - Tak.
Wygląda na ciężką.
- Miałam kłopot z niesieniem. - Prawda?
Chodźmy.
Ale jestem zdenerwowany.
- Chodźmy. - Chodźmy.
Chodźmy.
- Do Raju. - Tak, chodźmy.
To stresujące.
Dlaczego?
Ciężka, prawda?
Jest leciutka.
Nic nie waży.
- Mógłbym nawet biec. - Nie, zaczekaj.
Zwolnij.
Chyba poszedł.
Tak myślę.
Han-bin musiał pójść.
SHIN DONG-WOO
Kobietą, z którą chcę pójść do Raju, jest…
Lee Nadine.
Naprawdę nie wiem.
Muszę wybrać albo chłopaka, który mnie interesuje, albo tego…
LEE NADINE
…z którym najwięcej gadałam.
Dong-woo był dla mnie miły,
ale za pierwszym razem mnie nie wybrał.
Uważam, że Jin-young jest uroczy,
ale w ogóle go nie znam.
Ciekawe, czy uczucia Nadine…
Sytuacja Nadine jest trochę…
- Mam nadzieję, że pójdzie do Raju. - Tak.
- Właśnie. - Oglądajmy.
Pójdę już.
Cześć.
- Idziemy tam? - Daj mi to.
Jest bardzo ciężka.
W porządku.
Ojej. Żartuję.
Dziękuję.
- Ostrożnie. - Tak.
Nie sądziłam, że pójdziemy razem.
Naprawdę nie?
Naprawdę nie wiedziałam.
- Dobry wybór. - Ona musi teraz dużo mówić.
Dobrze dla niej.
Będą mogli rozmawiać i po angielsku.
Myślę, że ich charaktery pasują do siebie.
Tak.
Ekscytuje mnie ta para.
- A jeśli zostałyśmy tylko my? - Co?
W porządku.
Mam nadzieję, że nie zostanę sama.
- Nie, musimy pójść. - Musimy.
Obie powinnyśmy.
JO YOONG-JAE
Osobą, z którą chcę pójść do Raju, jest…
Założę się, że So-e i Yoong-jae pójdą razem do Raju.
To So-e. Proszę.
Osobą, z którą chcę pójść do Raju, jest Lee Nadine.
Co?
- Co? - To zaskakujące.
- Bardzo zaskakujące. - To…
Myślę, że unika pójścia z So-e.
Rozumiem.
- Z osobą, z którą nic go nie łączy. - So-e…
Unika jej.
Mogli pójść do Raju razem.
- So-e wszystko powiedziała. - Ale on nie chciał.
Unika jej.
Lee Nadine
nie wybrała dzisiaj Jo Yoong-jae.
Jo Yoong-jae nie uda się dzisiaj do raju.
Proszę wrócić do zakwaterowania.
Naprawdę nie wiem.
Mam teraz w głowie mnóstwo myśli.
Przerwa chyba jest dłuższa.
- Odstęp. - Naprawdę? Wczoraj tak było?
Na tym kończymy…
- To koniec. - …wybór drugiej grupy par w Piekle.
KIM JIN-YOUNG
JO YOONG-JAE
Mój Boże.
Zostałam dosłownie opuszczona.
Chociaż tyle powiedziałam…
Yoong-jae chyba poszedł z kimś innym.
Yoong-jae musiał pójść z inną.
Nie, jeśli osoba, którą Yoong-jae wybrał,
wybrała kogoś innego.
Jeśli ta para poszła razem, on może tu być.
To jest…
- Jong-woo też się interesował Seul-ki. - Tak.
Jong-woo szczerze powiedział, co czuje.
W tej sytuacji najbardziej zranione będą uczucia So-e.
Myślę, że on chce być taktowny wobec Seo-eun.
Mógł chcieć zostać z nią w Piekle.
- Być może. - Rozumiem!
- Tak mogło być.
Ale Seo-eun poszła.
Przepraszam.
Tak.
- Możemy wejść? - Tak.
- Cześć. - Kto został?
- Co? - Cześć.
Cześć.
Nie spodziewałem się, że tu zostaniecie.
Szybko, wchodźcie.
Dlaczego zostaliście?
Spodziewałyście się?
- Ja nie. Czemu zostaliście? - Naprawdę?
Yoong-jae musi być zaskoczony.
- Nie wiedział. - Musiał wiedzieć.
- To nie jest Seo-eun. - Bo ona poleciała.
- Zaskoczenie. - Szok.
- Szok, bo nie ma Seo-eun. - Jest zdziwiony.
- Przeżywa załamanie nerwowe. - Tak.
Usiądź, gdzie ci wygodnie. Siądź tutaj.
Tam, gdzie ci wygodnie.
Nasza trójka znów została.
- Przestań. - Wiem.
Mam tę koszulę. Powinienem był…
bardziej się postarać.
Włóż ją znowu.
Powinienem?
Nie wiem, czy w ogóle tam pójdę.
Spakowałam kostium. Chciałam popływać. Jestem rozczarowana.
Dobrze się czujesz?
Bardzo chciałam pójść do Raju.
Jestem rozczarowana, bo nie poszłam.
Pewnie dlatego, że mam wygórowane oczekiwania.
Więc kto poszedł?
Potraficie odgadnąć?
Bo ja nie, sądząc po tym, kto został.
Ja mogę.
Ja też.
Nie można pójść z osobą, z którą już się było.
To tylko domysł.
Nadine.
- Dong-woo? - Dong-woo?
Nie, nie Dong-woo. Jin-young.
- Ten nowy. - Co? Powiedział ci?
Nie, ale coś poczułem.
Myślę, że on poszedł z Nadine.
- A Seul-ki? - Seul-ki z Han-binem.
Coś łączy Seul-ki i Han-bina?
Widziałem, jak się witali.
- Tylko witali? - Tylko.
Nie. Mówili sobie „cześć”, jakby to była jakaś telepatia.
- Nie. - Nie wiedziałam.
Ja mam inny domysł.
Powiedz nam. Jak myślisz?
Myślę,
że Jin-young poszedł z Seul-ki,
a Han-bin z Seo-eun.
Też tak myślę.
- Ja też. - Naprawdę?
Dong-woo i Nadine.
- Dong-woo i Nadine. - Czy ja o czymś nie wiem?
Twoja intuicja…
Myślę, że masz kiepską intuicję.
Tak. Trudno odgadnąć uczucia innych ludzi.
Stawiałam na ciebie.
- Ja też. - Ja? Serio?
Mówiłam, że na pewno pójdziesz.
Byłaś pewna przy głosowaniu? Czy musiałaś się nad tym zastanawiać?
Odkąd tu przyszliśmy aż dotąd,
robiłam tylko to, co ja chciałam.
Nie myślałam o uczuciach tej drugiej osoby.
Jeśli nawet mnie odtrąci,
pozostanę wierna swoim uczuciom.
Pozostałaś wierna swoim uczuciom.
Dlaczego tak tam siedzisz?
Chodź tu i pogadaj z nami.
Dobrze.
- Masz trudne chwile? - Zwijam się w kłębek.
Gdy miałeś wybrać, dużo się zastanawiałeś?
Tak, dużo.
Sporo o tym myślałem.
Jaki czynnik jest dla ciebie najważniejszy?
Ja…
Ja sam?
- Najpierw trzeba myśleć o sobie. - O tym, co czujesz?
Nie lubię udzielać mętnych odpowiedzi.
Po prostu myślę
o osobie, którą chcę wybrać.
Właśnie tak wybieram.
Sam nie wiem, co mówię.
- Czemu jesteś taki nerwowy? - Co? Nie jestem.
- Dla Yoong-jae to pierwszy raz? - Co?
Pierwsze odtrącenie.
Tak, ale myślę, że nie zostałem odtrącony.
Po prostu nie pasowaliśmy do siebie.
- Nie pasowaliście do siebie? - Tak.
To jeszcze smutniejsze.
Jeśli się do siebie nie pasuje, trudno o udany związek.
Bardzo ci się podobała?
- Co? - Bardzo ci się podobała?
Chyba tak.
- Byłeś pewny wyboru? - Na bank?
Może to tylko ja byłem pewny.
Jeśli chodzi o mnie, uważam, że się staram,
i chyba przynosi to rezultaty.
Ale jednak
dzieje się to zbyt wolno.
Trudno mi powiedzieć, co myśli ta druga osoba.
Pojąłem to, przychodząc tu.
Myślałem, że to łatwe.
- Skąd można wiedzieć, co inni myślą? - Prawda?
Uważam, że sprawdza się szczerość.
Nie poczujemy się lepiej, gdy zjemy?
Tak myślisz?
Zdołamy cokolwiek ugotować?
- Przebierzmy się. - Na razie.
Chodźmy. Musimy wziąć nasze rzeczy.
Chodź. Yoong-jae, chodźmy.
Przynajmniej nie jestem tu sam.
- Co? - Płakałabym, gdybym został sam.
Dzięki, że zostałeś ze mną.
Jest ciężko. To niemożliwe, żeby nie być podłamanym.
PRZEBIERALNIA
So-e.
A jeśli się popłaczę?
Zbiera mi się na płacz.
Odtrącenie jest naprawdę nieważne.
Nie mamy wpływu na to, co ludzie czują.
Ale tak mi smutno.
LEE SO-E
Powiedziałam Yoong-jae, co czuję,
ale on mnie nie wybrał.
Mógł celowo dokonać innego wyboru,
myśląc o swojej relacji z Seo-eun,
z którą wcześniej był w Raju.
A może to dlatego, że nie zabiegałam o niego aktywniej.
Może być wiele przyczyn.
Ale to zraniło moje uczucia.
Nie mamy wpływu na to, co ludzie czują.
Do tej pory była pogodna.
To silne przeżycia.
So-e mówiła tak,
jakby pocieszała Jong-woo, ale w rzeczywistości
mówiła do siebie.
- Wszystko to, co mówiła wcześniej. - Tak.
I uśmiechała się pogodnie przy innych, ale zaniosła się łzami,
gdy nie było kamer.
Są takie rzeczy, które można osiągnąć ciężką pracą.
Można ciężko pracować nad swoimi kompetencjami i je osiągnąć.
Ale w przypadku relacji z ludźmi
można harować, nie osiągając oczekiwanego rezultatu.
Zwłaszcza w sprawach damsko-męskich.
Tego nie osiągnie się poświęceniem czy szczerością.
Dlatego to trudne.
Więc to smutne.
So-e dobrze wyraziła, co czuje,
i jeśli spotka kogoś odpowiedniego dla niej,
wtedy wszystko świetnie się ułoży.
Yoong-jae nie jest odpowiedni dla So-e.
So-e zrobiła wszystko, co mogła.
- Chodźmy zjeść. - Zjedzmy.
Ciekawe, co dziś dostaniemy na obiad.
- Widzę tylko dymkę. - Co? Jest coś nowego.
- To ramyun. - To obłęd.
To ramyun.
Jest ramyun.
Jong-woo, wstawaj.
Nie wierzę.
Tak, to jest Raj.
Jajka!
- Robimy sadzone? Czy jajecznicę? - To drugie.
- Ja też. Uwielbiam jajecznicę. - To ubiję jaja.
- Wspaniale. - Ja przygotuję warzywa.
Ucieszyłem się, gdy zobaczyłem ramyun.
To szaleństwo.
Od razu zapomniałem o zmartwieniach.
Tak. Od razu?
Delektujmy się.
Dobrze.
Co?
- Masakra. - Wsypałaś za dużo soli?
- Obłędnie dużo. - Czekaj.
Nic nie rób.
Nie mieszaj.
- Gdzie wsypałaś? - Tutaj.
Czekaj, zamieszajmy.
Zamieszamy i skosztujemy.
Będzie za słona.
Nie jest taka zła.
Tak, jest dobra.
- Tak? - Tak.
- W porządku. - To dobrze.
- Tak. - Nie przejmuj się.
- So-e, nie daj się nabrać. - Ojej.
Zrezygnuj!
Po prostu zabrał trochę soli!
Teraz dodam kluski.
Tak.
Jestem zadowolony.
Pięknie pachnie.
Niesamowite.
Ładnie wygląda.
Co robisz?
Zjem surową rzodkiew.
Rozumiem.
Jadasz surową rzodkiew?
Tak, lubię.
Dobra.
Tak się cieszę.
Wygląda świetnie.
Wygląda znakomicie.
Dzięki za jedzenie.
Dobrze ugotowaliśmy ramyun.
- Prawda? - Jest pyszny.
- Gdy jem, czuję się dobrze. - Ja też.
Ja jeszcze lepiej, bo jem, patrząc na morze.
Serio?
Ja nie widzę morza.
Nawet na nie nie patrzył, mówiąc to.
To jest dobre.
Ponieważ jem rzodkiew razem z ramyunem,
nie czuję wyrzutów sumienia.
Naprawdę?
To jest jak detoks.
Detoks?
Tak się czuję.
Czy ramyun, który teraz jemy, nie jest lepszy niż uczta w Raju?
- Jest dobry. - Prawda?
- Tak, jest dobry. - Lepiej zostawać w Piekle.
Droczy się z tobą.
Powinieneś samemu tam pójść.
Naprawdę. Powinniśmy pójść, Jong-woo.
Pójdę. Myślę, że zdołam.
Mówiłaś, że szczerość działa.
Tak. Byle do przodu.
Pewnie.
- To było dobre. - Bardzo dobre.
- Najadłaś się? - Bardzo.
Odkąd tu jestem, jem znacznie więcej.
Paskudna mgła.
Miło zobaczyć inny widok.
- Jest tajemniczo. - Tak.
Chyba nie wytworzyli tej mgły, prawda?
To jak scena z filmu.
- Niesamowite. - Z Piratów z Karaibów.
Tak.
- Podobny klimat. - Przez ten wrak.
- Yoong-jae. - Tak?
Chcę ci coś powiedzieć.
- Pójdziemy tam? - Pewnie.
- Gdy rozmowy kończą się mętnie… - Tak.
…zwykle zasypiam, czując się niekomfortowo.
Jeśli chcesz powiedzieć coś, co ci poprawi samopoczucie,
chętnie posłucham.
Dzięki.
Nie mamy wpływu na swoje oczekiwania.
- Tak. - To miałam na myśli mówiąc:
- „Jestem ciebie ciekawa”. - Tak.
Nie twierdzę, że jestem rozżalona,
bo mnie nie wybrałeś.
Mówię tylko, że tak to odczułam.
Ale poczułam, że ty masz inne wartości,
jeśli chodzi o randki w tym miejscu.
Uznałeś, że poznasz najpierw jak najwięcej osób,
bo powinna być wśród nich ta odpowiednia dla ciebie.
Mam rację?
Tak, jestem ostrożny, jeśli chodzi o podejmowanie decyzji.
To prawda, że interesują mnie wszystkie kobiety,
i chciałbym mieć sposobność porozmawiania z każdą z nich.
Powinienem je poznać,
jeśli to możliwe
i jeśli będzie okazja.
Szanuję to bardzo.
Ale…
pomyślałam, że byłoby miło, gdybym chociaż raz była w to włączona.
Pomyślałam też, że chciałabym być jedną z osób…
które cię ciekawią.
Szczerze mówiąc, wiele osób…
To dość wstydliwe,
że osoba, którą otwarcie się interesuję,
nie odwzajemnia moich uczuć.
I trochę smutne.
Dlatego dużo nad tym myślałam i…
doszłam do wniosku, że po prostu taka jestem.
Taka jestem.
Nawet jeśli to trochę wstydliwe i smutne…
uznałam, że będę wierna sobie.
Więc…
Nie chcę, byś odczuwał presję.
Nie chcę tego.
Rozumiem.
Tak.
- Jestem trochę skołowany, ale… - Tak.
Dziękuję, że powiedziałaś, że nie muszę się czuć naciskany.
To jest super.
- To bardzo zaskakująca sytuacja, więc… - Naprawdę?
- Tak. - Niespodziewana sytuacja?
Szczerze mówiąc,
pomyślałem,
że mogłaś mnie wybrać,
gdy rozmawialiśmy wcześniej.
Dlatego pomyślałem, że mogłaś poczuć się
rozczarowana
albo zła na mnie.
Dlatego byłem bardzo ostrożny,
gdy jedliśmy wcześniej obiad.
Rozumiem.
Szczerze mówiąc, byłam wkurzona.
Tak to wyglądało.
- Przepraszam. Nie ukrywałam tego. - Nie ma za co przepraszać.
Pomyślałem, że być może…
to moja wina.
To, w jaki sposób się do mnie zwróciłaś i powiedziałaś, że powinniśmy porozmawiać,
bardzo dobrze wyraziło to,
co czujesz.
Więc nie chcę powiedzieć,
że zmieniłem zdanie,
ale czuję, że mógłbym inaczej spojrzeć na tę sytuację.
Dlatego powiem ci, co czuję, zanim będzie za późno.
Dobrze, dziękuję.
Powiem ci, nim będzie za późno.
Dziękuję.
Nie, to ja dziękuję.
Powiedziałam ci wszystko, co było do powiedzenia.
Naprawdę dużo nad tym myślałem.
Spróbowałam czegoś nowego.
Oczywiście, że ciekawią mnie inni ludzie.
Nie mogę udawać, że wszystko jest dobrze.
Nigdy nie wiadomo, co się wydarzy.
Było naprawdę super.
Mogę przekroczyć granicę?
Myślałem, że wiedziałem, kiedy to się posypało.
Jestem wzburzony, bo skupiam się na swoich uczuciach.
Nie chciałem się śpieszyć.
Bardzo boli mnie serce.
Napisy: Dariusz Makulski