WEBVTT

00:06.041 --> 00:09.250
(คำเตือน: สารคดีเรื่องนี้
เปิดเผยเนื้อหาของซีซั่นห้า)

00:10.500 --> 00:12.125
(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)

00:22.458 --> 00:24.416
เราจะจบเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ยังไง

00:28.791 --> 00:32.291
ผมจำได้ว่าช็อตสุดท้าย
ตอนที่เราบอกว่า "นั่นมันเทค"

00:32.833 --> 00:35.083
พวกเขาไม่อยากลงจากเฮลิคอปเตอร์

00:35.666 --> 00:39.000
นั่งอยู่ในนั้น กอดกันถ่ายรูป

00:44.750 --> 00:47.375
ว้าว คิดดูว่าฉันมาไกลขนาดนี้

00:47.458 --> 00:50.916
ทั้งในฐานะนักแสดงและคนๆ นึง…

00:52.208 --> 00:53.291
ตอนนี้มันจบแล้ว

00:55.333 --> 01:00.666
มันสั่งสมความรู้สึกมากมาย

01:01.666 --> 01:04.125
กินเวลายาวนาน และ…

01:05.125 --> 01:06.916
ผมยังรู้สึกได้อยู่เลย

01:09.333 --> 01:13.333
ผมจะต้องคิดถึงดาร์โก ไฮมี่ มิเกล

01:13.916 --> 01:16.541
เอสเธอร์ และอิตซีอาร์

01:19.041 --> 01:20.875
เป็นประสบการณ์เปลี่ยนชีวิตเลยนะ

01:22.083 --> 01:24.333
การทำโปรเจกต์ที่ใช้พลังกายและใจขนาดนี้

01:25.375 --> 01:26.583
ฉันขอหยุดก่อน

01:27.750 --> 01:31.041
เหมือนหลอดไฟดวงเล็กติดปุ๊บและเรานึกได้

01:31.750 --> 01:33.291
"เฮ้ย มันจบแล้วจริงๆ"

01:34.958 --> 01:37.250
ใช่ จะทำอะไรได้ล่ะ

01:39.916 --> 01:42.416
เป็นการเดินทางที่ดีนะ ว่าไหม สุดๆ

01:43.125 --> 01:45.333
เราเห็นเพื่อนร่วมงานทุกคน…

01:46.833 --> 01:49.083
ยืนอยู่ตรงหน้าเรา มันก็เลย…

01:53.125 --> 01:54.291
ตื้นตันมาก

02:08.291 --> 02:11.625
ผมคิดว่าความทุ่มเทของทีมแวนคูเวอร์

02:11.708 --> 02:14.958
และงานสร้างของทุกแผนกมันช่าง…

02:15.583 --> 02:16.791
ยิ่งใหญ่จริงๆ

02:18.208 --> 02:21.250
เป็นสี่ปีที่เข้มข้นหนักหน่วง

02:21.333 --> 02:23.708
สำหรับคนจำนวนมากที่ไม่ได้หยุดมือสักนิดเดียว

02:23.791 --> 02:26.625
ผมได้แต่ขอบคุณสิ่งที่ผม
ได้เรียนรู้จากเรื่องทรชนคนปล้นโลก

02:26.708 --> 02:30.833
ผมบอกตรงๆ ว่าเศร้าสุดๆ

02:30.916 --> 02:32.791
ที่ต้องปิดฉากทรชนคนปล้นโลก

02:34.125 --> 02:36.250
เราจะสะเทือนใจเท่าไหร่ก็ได้

02:36.958 --> 02:41.666
ระลึกถึงความหลังและคุยกันว่า
เสียใจแค่ไหนก็ได้ที่เรื่องนี้จะจบแล้ว

02:43.250 --> 02:44.916
แต่มันคงไม่ยุติธรรมเสียเลย

02:49.958 --> 02:52.500
เพราะซีซั่นนี้เป็นการฉลอง

02:53.416 --> 02:54.375
ใช่!

02:54.458 --> 02:55.916
แน่นอนว่านี่คือซีซั่นสุดท้าย

02:56.583 --> 02:59.958
แต่เพราะอย่างนี้มันถึงได้น่าประทับใจที่สุด

03:00.041 --> 03:02.291
เราฉลองกันจนโต้รุ่ง

03:02.791 --> 03:05.500
เต้นรำ ร้องเพลง

03:08.916 --> 03:11.000
เราย้อนกลับไปยังจุดที่ทุกอย่างเริ่มต้น

03:12.041 --> 03:13.583
รู้สึกมีชีวิตชีวา

03:15.833 --> 03:19.125
เราแกล้งทำเป็นว่าอยู่กลางทะเลนอร์วีเจียน

03:19.750 --> 03:21.833
ทั้งที่จริงคือเกาะกานารี

03:22.416 --> 03:23.916
ผมไม่อยากได้น้ำดื่ม!

03:24.416 --> 03:25.750
ผมต้องการวิสกี้!

03:25.833 --> 03:27.166
เราได้หัวเราะ

03:28.083 --> 03:30.208
เราได้จัดแข่งขัน

03:30.291 --> 03:33.250
เริ่มที่คำขึ้นต้น "อ" คำที่โฮวิคพูดกับผมทุกเช้า

03:33.333 --> 03:34.833
- ไอ้บ้า
- นั่นแหละ

03:34.916 --> 03:37.041
ซ้อมบนผืนผ้าใบ

03:38.041 --> 03:41.041
และสร้างบ้านหลายหลังบนผืนดินขนาดใหญ่

03:42.250 --> 03:45.458
นี่แหละ ขอต้อนรับสู่การปล้นครั้งสุดท้ายของเรา

03:46.541 --> 03:47.833
มาร่วมปล้นกับเราสิ

03:47.916 --> 03:53.125
เราสนุกกันมากเสียจนคงน่าเสียดายถ้าคุณพลาด

03:53.208 --> 03:56.125
วันสุดท้ายแล้ว จากนั้น ทุกอย่างก็จบ

04:01.125 --> 04:03.750
แต่บางคนก็ไม่สนุกเท่าไหร่

04:04.833 --> 04:06.833
มีบางคนทนทุกข์ทรมาน

04:08.833 --> 04:09.666
มากๆ

04:11.875 --> 04:14.500
ศาสตราจารย์เจอมาทุกรูปแบบ

04:15.375 --> 04:17.875
คนเขียนบทไม่ปรานีผมเลย

04:18.500 --> 04:21.208
ผมจอดตอนนี้ไม่ได้ มาร์แซย์ จอดไม่ได้

04:21.291 --> 04:24.166
ใช่ แล้วผมก็เริ่มที่โดนมัด

04:25.958 --> 04:27.666
ผมหนีไปได้ โดนมัดอีกรอบ

04:27.750 --> 04:30.833
ผมจะขอบคุณมากถ้าเชือกนี้สั้นกว่านี้สักหน่อย

04:33.208 --> 04:34.291
ตรงนี้ดีกว่า

04:34.375 --> 04:36.666
เกิดเรื่องมากมายและไม่จบสิ้น

04:37.166 --> 04:40.583
ทั้งหมดนี้มีคำอธิบาย เพราะมันเป็นสูตรสำเร็จ

04:42.291 --> 04:46.666
ยิ่งแผนของศาสตราจารย์
เป๋มากเท่าไหร่ เรื่องก็จะยิ่งตึงเครียด

04:46.750 --> 04:47.833
มองตาเขาสิ

04:47.916 --> 04:49.166
นี่มันมากเกินไป

04:49.250 --> 04:52.791
จู่ๆ เรื่องราวก็ผ่อนคลาย
เราอยู่นอกธนาคารเป็นส่วนใหญ่

04:52.875 --> 04:57.000
คือเรื่องมันก็ยังเข้มข้น ปั่นป่วน

04:57.083 --> 05:00.041
แต่ขณะเดียวกัน
ก็ผ่านการสังเคราะห์และกระชับมาก

05:00.125 --> 05:04.166
ศาสตราจารย์ต้องเผชิญหน้ากับปัญหาที่รุมเร้า

05:04.666 --> 05:08.750
ซึ่งเขาไม่คาดคิดและต้องแก้ไขกันสดๆ เดี๋ยวนั้น

05:08.833 --> 05:09.916
นั่นมันอะไร

05:10.000 --> 05:12.541
เรื่องเกิดตรงนี้เดี๋ยวนี้ ก็ต้องจัดการเดี๋ยวนั้น

05:12.625 --> 05:14.708
ผมมีจดหมายลงทะเบียนถึงห้องห้าซี

05:14.791 --> 05:17.416
คุณช่วยเปิดให้ผมเข้าไปหน่อยสิ
ผมจะได้ทิ้งใบแจ้งให้เขาได้

05:18.708 --> 05:20.416
สิ่งที่เรานึกไม่ถึงคือ

05:20.500 --> 05:24.375
รูปแบบการแสดงเป็นศาสตราจารย์ของอัลบาโร

05:25.125 --> 05:28.291
ผมมีด้านที่ประหลาดคนด้วยนะ
มีความพิลึก หมกมุ่นบางอย่าง

05:28.375 --> 05:31.666
ผมเลยศึกษาตัวละครของผมเสมอ

05:31.750 --> 05:35.708
อีกด้านหนึ่งก็มีเพลงที่ทำให้ผมเข้าถึงตัวละคร

05:35.791 --> 05:37.125
ซึ่งต้องเป็นเพลงนี้เท่านั้น

05:37.208 --> 05:39.250
"อะ ไนท์ อิน ตูนีเซีย" ของกิลเลสพี

05:41.333 --> 05:45.250
มันทำให้ผมเข้าใจตัวตนของศาสตราจารย์

05:46.333 --> 05:47.166
ใช่เลย

05:47.250 --> 05:51.625
แล้วผมก็มีรูปแบบของผมเองว่า
จะให้ตัวละครของผมแต่งตัวยังไง

05:51.708 --> 05:53.750
อย่างแรกต้องใส่อย่างนี้ แล้วอย่างนั้น…

05:54.791 --> 05:57.666
ผมจะใส่รองเท้าให้เสร็จก่อน
แล้วค่อยดึงกางเกงขึ้น

05:57.750 --> 05:58.583
แอกชัน!

06:00.833 --> 06:02.541
แล้วก็ใส่เข็มขัด

06:04.291 --> 06:08.291
ใส่กางเกงแล้วแต่ยังไม่ติดกระดุม
ต้องใส่เสื้อก่อนแล้วค่อยติดกระดุม

06:09.041 --> 06:12.583
ผมใส่เสื้อไม่ได้
ถ้ายังไม่ใส่กางเกงน่ะ ขอโทษด้วย

06:13.416 --> 06:18.666
แล้วค่อยหยิบเนกไท ซึ่งผมจะยังไม่ผูก

06:18.750 --> 06:22.208
ผมจะพับแขนเสื้อขึ้นก่อน จากนั้นถึงผูกไท

06:22.291 --> 06:25.666
ซึ่งต้องอยู่ในตำแหน่งที่เป๊ะที่สุด

06:25.750 --> 06:29.083
บางครั้งผมผูกไทเจ็ดหรือแปดรอบกว่าจะเป๊ะ

06:29.166 --> 06:31.791
เพราะปลายเนกไทนั้น

06:31.875 --> 06:34.458
ต้องอยู่แนวเดียวกับกึ่งกลางหัวเข็มขัดพอดี

06:34.541 --> 06:39.375
แต่ถ้าคุณอยากเลียนแบบศาสตราจารย์
คุณจะต้องหัดลูกเล่นบางอย่าง

06:39.958 --> 06:41.458
อย่างแรกจะเห็นชัดมาก

06:42.083 --> 06:43.666
ก็แว่นของเขาไงครับ

06:43.750 --> 06:46.958
ซึ่งเขาจะใช้สองมือสวมแว่นเสมอ

06:49.166 --> 06:51.000
และใช้นิ้วเดียวปรับตำแหน่ง

06:51.083 --> 06:55.791
สำหรับผม แว่นตาก็เหมือน
หน้ากากพรางตัวศาสตราจารย์

06:55.875 --> 06:58.250
เพราะเขาซ่อนตัวเองเบื้องหลังแว่นตลอด

06:58.333 --> 07:02.583
ที่จริง มีหลายช่วงในซีซั่นห้านี้

07:03.625 --> 07:06.833
ที่เขาขัดเขินเพราะเขาไม่ได้ใส่แว่น

07:06.916 --> 07:08.000
ซึ่งมันทำให้…

07:08.916 --> 07:10.875
เขาอึดอัดมาก

07:11.500 --> 07:13.958
แว่นของผมล่ะ ผมต้องใช้แว่น

07:14.041 --> 07:19.208
ลูกเล่นต่อไปที่จะเลียนแบบตัวละครนี้คือท่าชี้นิ้ว

07:19.291 --> 07:21.958
ศาสตราจารย์ไม่ได้ชี้แบบนี้ เขาชี้แบบนี้

07:22.041 --> 07:24.458
เพราะเขาเป็นคนเพี้ยน

07:24.541 --> 07:28.291
เขาเป็นคนที่ซ่อนตัวตนจริงๆ ไว้

07:28.375 --> 07:30.000
ทำไมต้องลงทุนขนาดนั้น

07:30.083 --> 07:31.333
เพราะพวกมันจำเป็นต้องทำ

07:31.416 --> 07:32.791
ใช่เลย

07:32.875 --> 07:35.375
และลูกเล่นสุดท้ายที่จะรับบทศาสตราจารย์

07:35.458 --> 07:36.666
ท่าทางของเขา

07:37.666 --> 07:40.500
บางฉากในอดีต เขาจะหลังงองุ้ม

07:40.583 --> 07:43.125
ห่อตัว ไหล่ลู่

07:43.208 --> 07:46.750
เหมือนเขาซ่อนตัวจากโลกอยู่ตลอด

07:46.833 --> 07:50.208
และเมื่อเวลาผ่านไปจนถึงตอนท้าย

07:50.291 --> 07:52.708
เขาก็เริ่มยืนหลังตรงขึ้น

07:52.791 --> 07:57.250
หนึ่งในจังหวะที่เขายืนหลังตรงที่สุด
คือตอนที่เขาเดินเข้าธนาคาร

07:57.333 --> 08:00.375
หรือตอนท้ายเมื่อเขาจะไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์

08:02.666 --> 08:05.500
นั่นแหละความพิลึกของศาสตราจารย์
และของอัลบาโร มอร์เต

08:05.583 --> 08:08.333
เมื่อเขาสร้างรูปแบบของตัวละครนี้ขึ้นมา

08:12.250 --> 08:15.958
รู้ไหมว่าตัวละครไหนสำคัญที่สุดในซีซั่นนี้

08:18.291 --> 08:19.500
ทองคำ

08:21.541 --> 08:22.875
และรู้ไหมตรงไหนที่ดีที่สุด

08:22.958 --> 08:26.458
ถ้าเราลืมเรื่องที่ว่าคงมีตำรวจจริงๆ รออยู่

08:26.958 --> 08:30.958
คุณคงกวาดทุนสำรอง
ในธนาคารกลางสเปนไปได้เลย

08:31.041 --> 08:35.500
คุณแค่ต้องทำตามแผนของเรา
เพราะมันเป็นไปได้ ใช่

08:36.708 --> 08:37.958
จริงๆ

08:38.041 --> 08:41.291
นี่คือจุดที่แผนขั้นต่อไปเริ่มขึ้น ตอนเราย้ายทอง

08:41.375 --> 08:46.125
ความท้าทายสำคัญในการ
ขนทองคำออกไปคือวิธีการขนย้าย

08:46.208 --> 08:49.333
ก่อนอื่น คุณต้องหลอมทองคำแท่งพวกนี้

08:49.416 --> 08:54.041
เมื่อทองคำถูกหลอมเป็นก้อนเล็ก
เราก็ต้องขนย้ายผ่านทางท่อ

08:54.125 --> 08:56.958
แล้วทีนี้ก็มาคิด "ยังไงต่อ"

08:57.041 --> 08:59.041
เราจะดันทองทวนขึ้นมาตามแม่น้ำ

08:59.833 --> 09:01.458
ให้เหมือนปลาแซลมอนเลย

09:02.208 --> 09:04.791
คุณคิดว่าปาเลร์โมคือมันสมองของการปล้น

09:05.375 --> 09:08.208
แต่ที่จริง มันสมองเบื้องหลังแผนของเราคือ

09:09.458 --> 09:10.500
ชายคนนี้

09:11.125 --> 09:15.208
ผมชื่อลูอิส ฮาโมน นูเนซ
ผมจบป.เอกด้านวิศวกรรมต่อเรือ

09:15.291 --> 09:19.708
ผมเป็นผอ.โรงเรียนวิศวกรรมต่อเรือ
ในมาดริดจนถึงเดือนกรกฎาคมปีก่อน

09:19.791 --> 09:21.875
ผมทำงานวิจัยมาตลอด

09:21.958 --> 09:24.583
ว่าจะใช้ประโยชน์
จากพลังของกระแสน้ำทะเลยังไง

09:24.666 --> 09:27.000
เขาคือคนที่ทำให้ไอเดียแรกเริ่มของเรา…

09:27.083 --> 09:28.041
ฉันบ้าไปแล้วงั้นเหรอ

09:28.125 --> 09:29.416
เป็นรูปเป็นร่าง

09:29.500 --> 09:34.458
ผมเห็นแท่นขุดเจาะน้ำมันสามารถย้าย
หินแร่ต่างๆ จากก้นทะเล ผมก็คิดขึ้นว่า

09:34.541 --> 09:37.666
"ถ้ามันขนย้ายหินแร่ได้ ก็ขนทองคำได้"

09:37.750 --> 09:39.333
ผมต้องการคำยืนยันแค่นั้น

09:39.416 --> 09:43.291
จากจุดนั้น ก็ต้องอาศัยคนอื่นมาทำให้เป็นจริง

09:43.375 --> 09:46.208
มันย้ายแร่จากก้นทะเลได้
เหมือนเป็นอาหารเด็กอ่อนเลย

09:46.291 --> 09:48.875
ไอเดียนี้แปลกใหม่มาก

09:48.958 --> 09:52.125
ผมชอบแต่แรกเลย ผมคิดว่า "แปลกใหม่ดี"

09:52.208 --> 09:54.250
และเราก็ปรารถนาจะเป็นอัจฉริยะ

09:54.333 --> 09:56.000
ผมคำนวณให้พวกเขา

09:56.083 --> 09:59.291
โดยใช้สมการพื้นฐานของกลศาสตร์ของไหล

09:59.375 --> 10:02.791
มาร์ตินคิดทุกอย่างไว้หมดแล้ว
ทุกรายละเอียดยิบย่อย

10:02.875 --> 10:04.666
เราต้องรู้ความหนาแน่นของทองคำบริสุทธิ์

10:04.750 --> 10:08.291
จากนั้นก็ดูว่าปริมาตรของทองคำ
หนัก 90,000 กิโลกรัมเป็นเท่าไหร่

10:08.375 --> 10:09.958
ไม่มีอะไรผิดพลาดแน่นอน

10:10.041 --> 10:13.500
พวกเขาจะใช้สูตรที่ผมคิดขึ้นมา

10:13.583 --> 10:15.708
เขาจะอธิบายสูตรของผมบนกระดานดำ

10:15.791 --> 10:18.250
ทุกอย่างวัดมาแล้ว คำนวณมาเป๊ะๆ

10:18.333 --> 10:20.458
เมื่อฉันบอกลูอิส ฮาโมน นูเนซ

10:20.541 --> 10:24.083
ว่าเราอยากให้ขนทองคำเสร็จใน 26 นาที

10:24.166 --> 10:26.208
เขาบอกว่า "ไม่ได้"

10:26.291 --> 10:27.583
เป็นไปไม่ได้

10:27.666 --> 10:30.875
"ทุกคน ทำไม่ได้ ต้องใช้สี่ชั่วโมง"

10:30.958 --> 10:33.791
"พวกเขาบอกฉันว่าสี่ชั่วโมงไม่ได้เด็ดขาด"

10:33.875 --> 10:35.708
"แล้วสักสองชั่วโมงได้ไหม"

10:35.791 --> 10:37.000
"สองชั่วโมงเหรอ ไม่ได้"

10:37.083 --> 10:38.791
เราคำนวณใหม่

10:38.875 --> 10:43.458
เราทำได้เต็มที่สุดคือ
ใช้เวลาประมาณ 5,000 วินาที

10:43.541 --> 10:45.916
หรือประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง

10:46.000 --> 10:48.708
แล้ว 91 นาทีกับ 37 วินาทีให้หลัง

10:48.791 --> 10:51.375
เขาพูดว่า "ชั่วโมงครึ่ง" ไม่ได้หรอก
มันฟังดูไม่สมจริง

10:51.958 --> 10:54.041
- ยังไง
- เรามีห้องนิรภัย ใช่ไหม

10:54.125 --> 10:57.333
มีน้ำ 120,000 ลิตร
น้ำนั่นแหละที่จะเป็นแรงขับดันให้เรา

10:57.416 --> 11:02.208
ดังนั้นเราเลยจะใช้สมการต่อไปนี้

11:02.291 --> 11:04.333
อย่างแรกคือพลังของเครื่องสูบน้ำ

11:04.416 --> 11:08.416
มันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ทางการช่าง
พลัง 5,300 กิโลวัตต์

11:08.500 --> 11:13.750
และเราจะได้ความเร็ว 3.25 เมตรต่อวินาที
ซึ่งสูงทีเดียว

11:13.833 --> 11:18.125
นั่นแปลว่าเราจะย้ายทอง
ที่ความเร็ว 3.25 เมตรต่อวินาที บ้าไปแล้ว!

11:18.208 --> 11:19.583
มีปัญหาอยู่เรื่องเดียว

11:19.666 --> 11:22.916
- เขาสงสัยอะไรอีกเนี่ย
- การสูญเสียแรงดันเพราะแรงเสียดทาน

11:23.000 --> 11:27.125
เราคำนวณแรงดันที่เสียไปจากแรงเสียดทาน
เราจะใช้สมการของดาร์ซี

11:27.208 --> 11:28.583
สมการของดาร์ซี-ไวส์บาค

11:28.666 --> 11:32.000
เขาเป็นพลศาสตร์วิศวกร
ชาวฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 18

11:32.083 --> 11:34.666
มันวัดถึงมิลลิเมตรเลย
ปัญหาเดียวที่เราอาจเจอ…

11:34.750 --> 11:36.208
คือการใช้แรงดันมากเกินไป

11:36.291 --> 11:39.291
นี่คือการคิดในแง่ดีมาก แต่เราคิดว่า
เครื่องสูบน้ำเป็นของดีคุณภาพสูง

11:39.375 --> 11:43.708
และน่าจะใหม่เพราะพวกเขาปล้น
จากแท่นขุดเจาะน้ำมันในนอร์วีเจียน

11:45.291 --> 11:49.500
เมื่อเปิดใช้งาน เราจะได้
กำลัง 5,300 กิโลวัตต์

11:49.583 --> 11:50.791
เอาหน่อย ให้ตายสิ!

11:50.875 --> 11:51.916
สี่พันห้าร้อย

11:53.458 --> 11:54.833
ห้าพัน เอาเลย!

11:55.375 --> 12:00.208
แน่นอนว่าเป็นวิธีที่ฉลาดมาก
เพราะพวกเขาใช้ท่อที่มีอยู่แล้ว

12:00.291 --> 12:01.750
ซึ่งมีอยู่จริง

12:01.833 --> 12:04.833
นี่คือท่อ บ่อระบายน้ำท่วมและแม่น้ำ

12:04.916 --> 12:08.708
ทั้งหมดคิดค้นมาอย่างดีเยี่ยมเพราะมีอยู่จริง

12:08.791 --> 12:10.416
มีอยู่จริงและทำได้

12:10.500 --> 12:12.125
สิ่งที่เขาเสนอมานั้นทำได้

12:12.208 --> 12:14.416
ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด

12:14.500 --> 12:18.375
แผนนี้ทำได้ แต่ถ้าไม่มีอารมณ์แฝงอยู่ในฉากนี้…

12:18.458 --> 12:19.416
ให้ตายสิ

12:19.500 --> 12:21.291
มันก็ไม่มีประโยชน์กับเรา

12:21.375 --> 12:24.333
วิทยาศาสตร์ไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวเลข
และการคำนวณอย่างเดียว

12:24.833 --> 12:26.083
ต้องมีศรัทธาเล็กน้อย

12:27.250 --> 12:28.666
กับความรักนิดหน่อยด้วย

12:29.833 --> 12:31.750
ผมว่าเราพยายามมาตลอดที่จะให้เห็นภาพ

12:31.833 --> 12:34.541
ความรักและความรู้สึก

12:34.625 --> 12:38.541
ของตัวละคร เพราะนั่นแหละ
ทำให้เรื่องทรชนคนปล้นโลกมีชีวิต

12:38.625 --> 12:40.291
นี่ไม่ใช่ซีรีส์เกี่ยวกับการปล้น

12:40.375 --> 12:42.750
แต่มันเกี่ยวกับโจรที่มีความรักให้แก่กัน

12:42.833 --> 12:44.750
นี่ไม่ใช่แค่เรื่องทองนะ

12:44.833 --> 12:47.666
มันคือค่ำคืนทั้งหมดที่เราใช้วางแผนด้วยกัน

12:48.208 --> 12:51.291
ช่วงเวลานั้นซึ่งผมคิดว่าน่าประทับใจมาก

12:51.375 --> 12:55.583
เมื่อทองคำไม่ออกมา
แล้วปาเลร์โมพูดกับปั๊มน่ะ

12:55.666 --> 12:58.500
นั่นเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตฉันเลย
ฉันขอร้องล่ะ

12:58.583 --> 13:01.958
การสร้างตัวละครที่สมจริง
มีอารมณ์ความรู้สึกสมจริง

13:02.041 --> 13:05.208
เป็นวิธีที่เราทำให้ผู้ชมรู้สึกว่าเข้าถึงตัวละคร

13:05.291 --> 13:07.666
ขอล่ะ อย่าให้ทั้งหมดนี้เป็นความผิดพลาดเลย

13:08.166 --> 13:10.666
อย่าทำให้มันเป็นแค่ความหวัง
ลมๆ แล้งๆ เลย ขอร้องล่ะ

13:10.750 --> 13:14.458
ตามหลักแล้ว นี่คือการสร้างภาพ
เบื้องหลังการปล้นให้โรแมนติก

13:14.541 --> 13:17.083
มันไม่ได้เน้นไปที่ตัวทองคำมากนัก

13:17.166 --> 13:20.166
แต่สำคัญที่การบรรลุสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

13:20.250 --> 13:23.791
ตัวละครของเราเป็นโรแมนติกชน
ที่อยากบรรลุสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

13:23.875 --> 13:25.125
เร็วสิ!

13:30.833 --> 13:34.625
มันสะเทือนอารมณ์
เพราะเรื่องราวความรักทั้งหมดอยู่ตรงนั้น

13:42.583 --> 13:43.541
กับเบอร์ลิน

13:46.208 --> 13:47.916
มันคือความหายนะ

13:50.541 --> 13:52.166
ไม่มีคำอธิบายได้จริงๆ

13:52.250 --> 13:56.333
ว่าผู้ชายแบบปาเลร์โม
จะชอบผู้ชายแบบเบอร์ลินที่ผมเล่น

13:56.416 --> 13:57.750
ไม่น่าเป็นไปได้

13:57.833 --> 14:00.291
- ทำไมพูดแบบนี้
- "โรดริโก เด ลา เซร์นามาแล้ว"

14:00.375 --> 14:03.833
ผมบอก "ไม่มีใครจะเชื่อว่า
ตัวละครของเขาจะ…"

14:03.916 --> 14:05.125
ปากหวานจริงๆ

14:09.916 --> 14:10.875
เพื่อนยาก

14:10.958 --> 14:13.291
ผมรู้สึกสนิทสนมกับคุณทันที

14:13.375 --> 14:14.958
ผมคิดว่ามันก็…

14:15.500 --> 14:16.666
- ไม่คาดคิด
- ไม่คาดคิด

14:16.750 --> 14:17.791
- มัน…
- ไม่คาดคิด

14:17.875 --> 14:20.375
- เราเข้าใจกันได้ทันที
- ใช่

14:20.458 --> 14:24.208
นายคิดว่าฉันไม่รักนายเหรอ
ฉันก็รู้สึกนะว่าสิ่งที่เรามีต่อกันนั้น…

14:24.291 --> 14:26.708
พิเศษ ไม่เหมือนใคร สุดแสนวิเศษ

14:27.458 --> 14:30.166
ตอนที่เราทำงานด้วยกันผมคิดอย่างนี้

14:31.083 --> 14:35.541
คาดเดาไม่ได้เลยว่า
จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเขาบอก "แอกชัน"

14:40.333 --> 14:41.375
มีหลายฉาก

14:41.458 --> 14:44.833
ฉากดังๆ ที่เราเล่นด้วยกันที่เราต้องจูบกัน…

14:47.583 --> 14:49.375
ผมจำไม่ได้ว่าเราทำยังไงหรอก

14:49.958 --> 14:52.125
นายขี้ขลาดเหรอ

14:53.583 --> 14:55.583
เราคว้าจับตัวกัน เราสู้กัน

14:55.666 --> 14:58.625
มีความรุนแรง ฉากนั้นรุนแรงขึ้น

15:01.583 --> 15:03.708
ในฐานะคนคนหนึ่ง ผมรู้สึกโกรธ

15:03.791 --> 15:06.583
เพราะหมอนี่หัวเราะแล้วเดินจากไป

15:06.666 --> 15:09.250
ในตอนนั้นผมคิด "ฉันจะฆ่าแกให้ได้"

15:09.333 --> 15:12.833
"ฉันจะขย้ำคอแกให้ขาดเลย"

15:13.541 --> 15:16.666
เรียกว่าเป็นความลุ่มหลงมากกว่า

15:17.458 --> 15:20.000
แต่น้องชายฉันพูดถูก เราต้องเดินคนละทาง

15:20.500 --> 15:24.958
เขาโดนกดดันจนถึงขีดสุด
เขาเจ็บปวด อกหักเพราะสูญเสีย ใจสลาย

15:25.958 --> 15:28.000
และเขาพังทลายเพราะ…

15:28.833 --> 15:32.708
รักเดียวของเขาเป็นรักข้างเดียว
และยิ่งกว่านั้น ดันตายจาก

15:32.791 --> 15:36.958
ตัวละครทั้งของคุณและผม
ออกจะเรียกน้ำตา ว่าไหม

15:37.041 --> 15:38.583
- เรียกน้ำตานิดหน่อย
- ใช่

15:53.041 --> 15:55.875
- คุณมีบางอย่าง…
- ของผมจะน่าเห็นใจกว่าของคุณ

15:57.250 --> 15:59.041
คุณพูดแบบนี้ตลอด

15:59.125 --> 16:02.333
มันคือความน่าสงสารนะ
ปาเลร์โมทำให้เราสงสาร

16:02.416 --> 16:03.666
แต่ในทางที่ดี

16:03.750 --> 16:08.416
ครูสอนการแสดงของผม
เคยบอกว่าภาวะอารมณ์มีแค่สามอย่าง

16:08.500 --> 16:10.875
เราเศร้า ถ้าเกิดเหตุน่าเศร้า…

16:11.666 --> 16:12.875
น่าสงสาร

16:12.958 --> 16:16.750
เราร้ายกาจเมื่อเราเอาชนะความเศร้าได้

16:16.833 --> 16:19.250
แต่เรายังนึกถึงความเศร้า

16:19.333 --> 16:22.250
เราเฮฮาได้เมื่อจัดการความเศร้า
และเริ่มมีความสุข

16:22.333 --> 16:24.666
แต่ทุกคนมีอารมณ์ทั้งหมดนี้

16:24.750 --> 16:25.958
ทุกคนเลย

16:26.041 --> 16:27.791
แต่คุณมีเยอะ

16:27.875 --> 16:30.583
เราทุกคนมีภาวะอารมณ์บริสุทธิ์สามอย่างนั้น

16:30.666 --> 16:33.875
มีอีกภาวะหนึ่ง ความเครียด

16:33.958 --> 16:35.125
บ้าเอ๊ย!

16:35.625 --> 16:37.041
ฉิบหายแล้ว

16:38.291 --> 16:40.208
ตอนนี้ปัญหายุ่งยากอยู่ในมาดริด

16:42.000 --> 16:44.958
เป็นธรรมดาที่เรื่องทรชนคนปล้นโลก
จะทำทุกอย่างยากกว่าที่จำเป็น

16:45.041 --> 16:46.083
ที่สุด

16:46.166 --> 16:49.208
แผนกอื่นเกลียดเรา ซึ่งเขาก็มีเหตุผลสมควร

16:49.291 --> 16:51.958
ทุกครั้งที่อ่านแต่ละตอนแล้วเห็น…

16:52.041 --> 16:55.708
ผมจะข้ามไปดูว่าจะมีพื้นที่ใหม่ๆ กี่มากน้อย

16:55.791 --> 16:57.916
เรื่องทรชนคนปล้นโลกมาพร้อมความเครียดตลอด

16:58.000 --> 17:01.916
เราจะคิดว่า
"ฉันไม่มีเวลาพอจะทำเซ็ตใหม่นี้หรอก"

17:02.000 --> 17:04.041
บนกระดาษ ทุกอย่างเป็นไปได้

17:04.125 --> 17:05.708
เขียนมาสักประโยคว่า

17:05.791 --> 17:08.583
"กองทัพของออตโตมานเดินเข้าประตู"

17:08.666 --> 17:11.041
แค่ประโยคเดียว ใช่ไหม แต่ลองถ่ายฉากนั้นสิ

17:11.625 --> 17:13.833
ที่ยิ่งกว่านั้น เราถ่ายกันจริงๆ ซะด้วย

17:14.541 --> 17:16.333
หนึ่ง เอาเลย!

17:17.875 --> 17:20.333
สิ่งที่ผู้ชมเห็นคือของจริงแน่นอน

17:20.416 --> 17:22.166
เราชอบให้มันจับต้องได้

17:22.250 --> 17:27.000
แทบทุกอย่างที่คุณเห็น 95 เปอร์เซ็นต์
คือเอฟเฟกต์ทำมือ

17:27.083 --> 17:30.166
ถ้าเราต้องหลอมทองคำ
ก็จะมีทองคำโดนหลอมจริง

17:33.000 --> 17:39.541
ถ้าฝนจะตกผ่านรูรั่วที่เพดานของห้องจัดเลี้ยง

17:39.625 --> 17:40.666
ก็จะเป็นฝนจริง

17:43.500 --> 17:48.125
ถ้าเราต้องทำเซ็ตน้ำท่วม เซ็ตนั้นก็โดนท่วมจริง

17:52.916 --> 17:56.625
เราใช้พื้นที่ใหญ่สุดที่มี
เติมเสาเข้าไปสักสองสามต้น

17:57.208 --> 18:00.000
แต่มันเป็นบ่อระบายน้ำท่วม เราขาดอะไรไปล่ะ

18:00.791 --> 18:02.666
ตอนแรก ฉันไม่อยากเชื่อเลย

18:03.500 --> 18:04.625
น้ำไง

18:05.416 --> 18:09.208
ตอนแรกเขาบอกว่าเราต้องเติมน้ำจนถึงเข่า

18:09.291 --> 18:12.958
"เติมน้ำเลย ผมรู้ว่ามันยาก แต่ทำเลย"

18:13.041 --> 18:16.708
"เราเป็นโชว์ระดับโลกนะ ทุกอย่างต้องเต็มที่"

18:16.791 --> 18:19.291
"เราเป็นหนึ่งในซีรีส์แถวหน้าของโลก"

18:19.375 --> 18:22.333
คนอื่นมีมังกร เรามีอะไรล่ะ

18:23.083 --> 18:26.333
เราจะทำงานในเรือทุกวันเหรอ

18:26.416 --> 18:31.500
มันกลายเป็นปัญหา
เมื่อฉันลงไปดูและพบว่าน้ำท่วมสี่นิ้ว

18:31.583 --> 18:34.166
เราจะเข้าไปได้ก็ต่อเมื่อ

18:34.250 --> 18:36.791
ใส่รองเท้ากันน้ำสูงถึงนี่

18:39.208 --> 18:42.666
ฝ่ายผลิตบอกว่าผมบ้าไปแล้ว มันอะไรกัน

18:43.291 --> 18:46.000
แล้วเมื่อเราเริ่มทำการทดสอบ

18:46.083 --> 18:47.833
เล่นกับแสงไฟ

18:47.916 --> 18:49.916
แน่นอน มันสุดยอด

18:52.375 --> 18:54.166
เพราะว่าน้ำทำหน้าที่เหมือนกระจก

18:54.250 --> 18:57.750
แสงไฟที่ผมใส่ไว้ในบ่อระบายน้ำท่วม
จะสะท้อนเป็นสองเท่า

18:57.833 --> 19:01.000
เสาทุกต้นจะเพิ่มจำนวนสองเท่า
ทุกอย่างเพิ่มสองเท่า

19:01.083 --> 19:04.458
มันใหญ่อยู่แล้ว แต่น้ำจะทำให้มันดูใหญ่ขึ้นสองเท่า

19:04.541 --> 19:06.541
สุดท้าย สิ่งที่เราเห็นบนจอ

19:06.625 --> 19:10.708
ต้องยอมรับว่าเขาพูดถูก มันดีขึ้นจริงๆ

19:11.208 --> 19:12.958
ตอนที่ 506

19:13.041 --> 19:16.333
ฉาก 16 ช็อตเอและบี จุดที่สาม มาร์คบี

19:17.750 --> 19:20.458
แต่ความท้าทายสำคัญของงานผลิตซีซั่นนี้

19:20.541 --> 19:24.000
คือการหาแท่นขุดเจาะน้ำมันในนอร์เวย์

19:24.958 --> 19:26.708
ดูนั่น แท่นอยู่ตรงนั้นไง

19:26.791 --> 19:28.208
เราหาไม่ได้เลย

19:28.291 --> 19:32.041
เราเลยต้องยอมใช้แท่นที่กำลัง
อยู่ระหว่างการซ่อมแซมในหมู่เกาะกานารี

19:32.125 --> 19:35.250
เราต้องสมมติว่าอยู่กลางทะเลนอร์วีเจียน

19:35.333 --> 19:38.750
แม้ว่าอุณหภูมิจะอยู่ที่ 33 องศาเซลเซียส

19:39.375 --> 19:42.958
ร้อนแต่ผมต้องทำเป็นว่าผมหนาว

19:43.041 --> 19:46.458
ผมหนาวจะตายแล้ว แต่ไม่มีใครเห็น

19:46.541 --> 19:49.458
ผมคิดไว้แล้วว่าพวกเขา
คงลำบากขึ้นที่เกาะกานารี

19:49.541 --> 19:51.125
แต่พวกเขาให้ความร่วมมือดีมาก

19:51.208 --> 19:52.875
อยากได้กระเป๋าน้ำร้อนไหม

19:52.958 --> 19:55.291
เราเหงื่อแตกในอุณหภูมิ
ติดลบ 20 องศาเซลเซียส

19:55.375 --> 20:00.166
พวกเขาต้องใส่เสื้อกันหนาวหลายชั้นมาก

20:01.250 --> 20:04.416
มาถึงช่วงความเศร้าในแถบอาร์กติก

20:04.500 --> 20:07.833
- ช่วยเคลียร์พื้นที่หน่อย
- ขอเคลียร์พื้นที่หน่อย

20:07.916 --> 20:10.666
พวกเขาใส่เสื้อผ้าหลายชั้น
ทั้งที่จริงอากาศร้อนมาก

20:10.750 --> 20:13.458
จนทีมงานที่เหลือใส่เสื้อแขนกุดกางเกงขาสั้น

20:14.583 --> 20:16.958
มันควรเป็นแท่นขุดเจาะกลางทะเลนอร์วีเจียน

20:17.041 --> 20:20.708
เราจะต้องเติมน้ำแข็งให้ทะเล
แทนที่น้ำทะเลด้วยน้ำแข็งทั้งหมด

20:20.791 --> 20:22.291
เพื่อทำให้ที่นี่ดูเหมือนนอร์เวย์

20:22.375 --> 20:25.375
ทั้งที่จริงเราอยู่กลางแดดจ้า
ในเตเนรีเฟ ใกล้ชายหาด

20:27.750 --> 20:29.208
อย่าทำให้ฉันกลัว โอเคนะ

20:29.291 --> 20:31.375
นั่นคนของเราเอง ชื่อซานติอาโก

20:31.458 --> 20:32.958
ช่างเชื่อมใต้น้ำ

20:33.583 --> 20:38.666
ผมคิดว่าตรงนี้แหละ
ที่เราได้รู้ว่าพวกเขาตั้งแก๊งนี้ขึ้นมายังไง

20:38.750 --> 20:41.958
แก๊งที่เกิดขึ้นก่อนการปล้นที่โรงกษาปณ์

20:42.041 --> 20:44.625
ทำงานมา 20 ปี แต่ตอนนี้อยากเป็นโจรสินะ

20:44.708 --> 20:49.500
คิดว่าเป็นครั้งแรก
ที่ผมได้ทำงานตัวต่อตัวกับเบอร์ลิน

20:49.583 --> 20:51.125
บอกตรงๆ ผมตื่นเต้น

20:53.250 --> 20:57.083
คิดว่าทะเลแบบนี้เหมาะกับคนขี้ขลาดงั้นเหรอ
ทั้งที่นายเอาชุดแม่นายมาใส่เนี่ยนะ

20:57.166 --> 20:59.625
เราคือคนโรแมนติกตัวจริงสองคนที่เหลืออยู่

20:59.708 --> 21:02.458
แล้วดูสิว่าอีกคนซ่อนตัวอยู่ที่ไหน

21:14.208 --> 21:18.000
นี่คือลักษณะของตัวละคร
ที่ผมอยากแนะนำให้คุณรู้จัก

21:18.500 --> 21:24.125
เธอมีรูปร่างสมส่วน แข็งแรง
และมีจุดเด่นเฉพาะของตัวเอง

21:24.208 --> 21:25.250
ยู้ฮู

21:25.916 --> 21:26.958
คนนี้แหละ

21:30.666 --> 21:32.208
ฉันชื่ออลิเซีย ซิเอร์รา

21:32.291 --> 21:33.416
นี่คือผมจริงฉัน

21:34.416 --> 21:36.458
ฉันคือสารวัตรแห่งกรมตำรวจแห่งชาติ

21:38.750 --> 21:41.291
ขอวิกผม แต่งรอยตีนกาหรืออะไรก็แล้วแต่

21:41.375 --> 21:44.541
ฉันก็จะเปลี่ยนเป็นสิ่งมีชีวิตทุกอย่างที่ต้องเป็น

21:46.208 --> 21:48.291
ฉันจะไปแต่งหน้าละ ซารา!

21:49.041 --> 21:54.166
การเล่นบทอลิเซีย ซิเอร์รา
ฉันต้องพกพลังบ้าไปเต็มๆ

21:54.250 --> 21:56.625
ฉันไม่รู้ความหมายหรอก
แต่มันหมายถึงอะไรสักอย่าง

21:59.500 --> 22:01.708
ฉันพร้อมเริ่มใส่ผ้าพันแล้ว

22:01.791 --> 22:02.958
ยัดของมาเลย

22:03.708 --> 22:04.666
แต่นแต๊น!

22:04.750 --> 22:05.916
เราจะแต่งกระกันแล้ว

22:06.500 --> 22:10.250
ซึ่งซาราหาวิธีทำออกมาได้สุดยอดเลย

22:10.333 --> 22:11.666
ฉันมักจะขอเพิ่มเสมอ

22:11.750 --> 22:13.583
เธอบอกว่า "เห็นรอยผ่านกล้องแล้ว"

22:13.666 --> 22:15.041
โบกมือให้กล้องหน่อย

22:16.833 --> 22:19.708
- นี่คือศึกใหญ่สุดของเรา
- ฉันต้องบอกว่าพอแล้ว

22:19.791 --> 22:21.625
"ขอกระเพิ่ม" เธอบอก "ไม่เอาแล้ว!"

22:21.708 --> 22:23.875
(นาจวา นิมรี่)

22:23.958 --> 22:28.583
ฉันอายุ 50 แล้ว แต่ฉันมัดผมไว้ตลอด
ถ้าไม่ผ่าก็ต้องมัดผมน่ะ

22:29.250 --> 22:31.416
นั่นแหละ ฉันจะทำไงได้ ก็ต้องมัดผม

22:31.500 --> 22:33.666
เป็นกลยุทธ์เบี่ยงเบนความสนใจที่ได้ผลสุด

22:33.750 --> 22:35.958
สาวมาก เท่เป็นพิเศษ

22:37.500 --> 22:39.750
ฉันไม่ได้ขอให้มีกระหรือวิก

22:39.833 --> 22:44.041
ฉันสร้างตัวละครขึ้นมา ฉันรู้ว่าเธอมีลักษณะยังไง

22:44.125 --> 22:45.791
โดยดูจากบทที่เขียนไว้

22:45.875 --> 22:47.791
ในบทบอกว่าเธอท้อง

22:47.875 --> 22:49.541
อลิเซีย ซิเอร์รา ไม่ใช่ฉัน

22:49.625 --> 22:53.625
ฉันสร้างทุกอย่างขึ้นมา
เช่น "ตาสีฟ้า เธอชื่ออลิเซีย"

22:54.375 --> 22:55.666
ฉันรู้ว่าทำไง

22:56.250 --> 22:59.000
ตาสีน้ำตาลแบบนี้เล่นบทตัวร้ายลำบาก

23:00.375 --> 23:02.541
ตาสีเขียวคือคนทรยศ

23:03.625 --> 23:06.583
ตาสีฟ้าคือคนโกหก

23:06.666 --> 23:09.291
ตาสีดำและน้ำตาลคือคนเข้มแข็ง

23:09.916 --> 23:11.666
และซื่อสัตย์

23:11.750 --> 23:15.000
นาจวาขอมีส่วนร่วมเรื่องเสื้อผ้า

23:15.083 --> 23:19.625
เธอชอบเล่น ชอบสำรวจ
อยากลองหลายๆ อย่าง

23:19.708 --> 23:23.708
วิก หมวก ดาบ รอยแผลเป็นบนหน้า อะไรก็ได้

23:24.291 --> 23:27.875
อะไรก็ตามเพิ่มเติมที่ไม่ใช่ของคุณตามธรรมชาติ

23:28.416 --> 23:31.416
เราต้องทำให้มันเป็นหนึ่งเดียวกับเรา
ไม่งั้นมันจะเด้งออกมา

23:31.500 --> 23:35.750
เหมือนเวลาเห็นคนใส่หมวก
แล้วเราคิด "ไม่เหมาะกับเขาเลย"

23:36.250 --> 23:40.750
ดูไม่เหมาะเพราะเขา
ระวังอยู่ตลอดว่ากำลังใส่หมวก

23:40.833 --> 23:44.208
หมวกจะเหมาะกับคนใส่เมื่อเขาลืมว่าใส่อยู่

23:44.291 --> 23:45.875
พูดจริงให้ดิ้นตาย

23:45.958 --> 23:49.125
เสื้อผ้าของเธอยกเครื่องแบบสุดๆ ในซีซั่นนี้

23:49.208 --> 23:53.666
เธอมาที่บ่อระบายน้ำท่วม
โดยแต่งตัวแทบจะเหมือนนักสืบโคลอมโบ

23:53.750 --> 23:56.208
เหมือนเธอซ่อนตัวอยู่หลังแว่นตา

23:56.291 --> 23:59.291
ซึ่งแจ๋วดีที่ได้เห็นเธอเปลี่ยนไป

23:59.375 --> 24:02.291
เป็นผู้หญิงเซ็กซี่ในตอนท้าย

24:03.083 --> 24:07.083
ฉันคงไม่ทำให้เธอเซ็กซี่มากนัก
ฉันชอบเสื้อนะ มันใช้ได้

24:07.166 --> 24:08.958
หน้าอกเต่งตึงหลังจากคลอดลูก

24:09.041 --> 24:13.666
ฉันเป็นผู้หญิงที่เพิ่งคลอดลูกสาวและกำลังให้นมนะ

24:13.750 --> 24:17.583
ในตอนท้ายที่เสริมเข้ามา
ช่วงบอกลา พวกเขาทำได้ยอดเยี่ยม

24:17.666 --> 24:20.541
เสื้อผ้าสมบูรณ์แบบตั้งแต่เริ่ม

24:20.625 --> 24:23.583
เพราะการตัดเย็บยอดเยี่ยม

24:23.666 --> 24:26.083
แถมมีสีของเครื่องแบบทหาร

24:26.166 --> 24:30.166
ทุกอย่างสมบูรณ์
เหมือนซิเอร์ราแห่งอนาคต ฉันชอบมาก

24:30.916 --> 24:33.791
รู้ไหมว่าอะไรที่ยากมากสำหรับนักแสดง

24:33.875 --> 24:37.375
การเล่นเป็นตัวละครที่ตึงเครียดตลอดเวลา

24:37.458 --> 24:38.500
ให้ตายสิ

24:38.583 --> 24:42.000
ความท้าทายคือรู้วิธีควบคุมมัน

24:42.083 --> 24:44.958
ช่างหัวมัน เร็วเข้า!

24:45.041 --> 24:49.250
เขาเป็นตัวละครที่มี
ลักษณะของทหารชัดเจนในสายเลือด

24:49.333 --> 24:51.583
ได้ยินแล้ว กำลังคิดอยู่

24:51.666 --> 24:53.333
เขาเป็นคนมุ่งมั่นมาก

24:53.416 --> 24:54.875
ด่วนเหรอ ให้ตายสิ ไม่ได้

24:54.958 --> 24:55.916
เขาเต็มที่ตลอด

24:56.000 --> 24:57.958
พูดซะเล่นเอาผมมีอารมณ์เลย

24:58.041 --> 24:59.208
ปากร้ายมาก

24:59.291 --> 25:01.375
นังนั่นตัดหน้าเราไปก่อนซะได้!

25:01.458 --> 25:05.375
ซึ่งทำให้ตัวละครของเขาตลก คนดูก็สนุกไปด้วย

25:07.833 --> 25:08.875
ต่อรอง

25:11.125 --> 25:13.291
เมื่อเรามีตัวละครที่คึกคัก

25:13.375 --> 25:16.125
ซึ่งเจอเหตุการณ์ตึงเครียดขนาดนั้น

25:16.208 --> 25:17.708
เราก็ต้องทำให้เขาแตกต่าง

25:19.250 --> 25:23.791
เอาละ เรามาต่อจากคราวที่แล้วกัน

25:24.458 --> 25:26.666
เปิดไว้หรือเปล่า เราคงอยู่ที่…

25:27.250 --> 25:28.500
หน้า 12

25:28.583 --> 25:29.875
โอเค

25:30.708 --> 25:32.500
งั้นก็เริ่มกันเลย

25:34.833 --> 25:38.291
แน่นอนว่าสิ่งแรกที่ผมเริ่มจับคือบท

25:38.375 --> 25:40.458
ผมวิเคราะห์บทอย่างละเอียด

25:40.541 --> 25:44.458
ผมมักจะดูบทระหว่างอยู่บนลู่

25:44.958 --> 25:50.125
เพราะผมพิสูจน์ได้แล้วว่า
ความจำจะดีกว่าปกติเวลาเคลื่อนไหวไปด้วย

25:50.208 --> 25:54.125
ทำให้การจำบทง่ายขึ้นเยอะ

25:54.208 --> 25:58.166
บางครั้งเพื่อนผม
เอสเมรัลดาที่อยู่ใกล้บ้านก็มาช่วย

25:58.250 --> 26:00.708
เธอช่วยผมได้มาก

26:00.791 --> 26:02.916
มันแตกต่างนะ การจำบทคนเดียว

26:03.000 --> 26:06.666
กับการมีคนคอยต่อบทนักแสดงคนอื่นให้เรา

26:07.541 --> 26:09.875
แจ๋ว ตอนนี้เราจำตรงนี้แม่นแล้ว

26:11.375 --> 26:13.375
- โอเคแล้วนะ หน้า 31 ใช่ไหม
- ใช่

26:14.291 --> 26:15.458
"คอนซัวโล"

26:16.208 --> 26:18.000
ผมเห็นว่าเธอไม่อยู่ที่นั่น

26:18.083 --> 26:19.833
ผมกดปุ่มแจ้งเตือนสัญญาณฉุกเฉิน

26:19.916 --> 26:22.875
แล้วก็เดินไปที่ครัว

26:25.583 --> 26:28.625
"ตามาโย เรารอแกอยู่เลย"

26:28.708 --> 26:30.666
ชอบบ้านของแกจัง

26:30.750 --> 26:33.958
- "ชอบบ้านของแกจัง"
- "แกมาทำบ้าอะไรที่นี่"

26:34.708 --> 26:36.708
แกมาทำบ้าอะไรที่นี่

26:37.666 --> 26:39.083
"อย่าพูดคำหยาบสิ"

26:39.166 --> 26:43.833
เด็กอายุเท่านี้ก็เหมือนฟองน้ำ
ฉันไม่อยากให้แกทำเธอสะเทือนใจ

26:43.916 --> 26:45.375
"เพราะงั้นขอพลังงานบวก ยิ้มไว้"

26:45.958 --> 26:47.708
ทีนี้ ผมก็มองดูเด็ก

26:48.416 --> 26:49.291
ผมมองดูเธอ

26:52.208 --> 26:53.541
"ถ้าแกแตะต้องเมียฉัน…

26:53.625 --> 26:55.458
ฉันจะฆ่าแกแน่"

26:55.541 --> 26:58.375
และจากจุดนั้น ผมพยายามหาภาพ

26:58.458 --> 27:00.125
ที่ผมคิดว่าสมจริง

27:00.208 --> 27:03.916
หรือชวนให้ผมนึกถึงอารมณ์ของตัวละครในตอนนั้น

27:05.083 --> 27:08.958
ผมพยายามสร้างท่าทางที่ต่อเนื่อง

27:09.041 --> 27:12.041
ซึ่งสัมพันธ์กับบทของตามาโย มีท่าทาง

27:12.125 --> 27:14.833
การเคลื่อนไหว ภาษากายของเขาซึ่งสำคัญ

27:14.916 --> 27:18.708
ในตอนนั้น เช่นตอนที่เขามองหน้าจอ

27:18.791 --> 27:21.375
ตามาโยจะเคลื่อนไหวร่างกาย
เป็นแบบฉบับของตัวเอง

27:21.458 --> 27:24.083
เขาแสดงออกหลายอย่างผ่านมือ

27:24.166 --> 27:26.916
เมื่อเรื่องชักจะผิดพลาด เขาก็จะ…

27:27.000 --> 27:29.041
เขาจับเนื้อตัว…

27:29.125 --> 27:34.291
ไม่รู้สิ ผมใช้มือแสดงออก ปรบมือ กำหมัด

27:34.375 --> 27:35.333
เร็วสิ

27:35.416 --> 27:38.416
ดนตรีเป็นสิ่งแรกๆ ที่ผมใช้เสมอ

27:41.916 --> 27:44.250
ผมพยายามหาเพลงที่ชวนให้ผมนึกถึง

27:44.333 --> 27:47.125
ความรู้สึกของตัวละครในฉากนั้น

27:53.625 --> 27:56.541
ผมเปิดเพลงสุดฮาร์ดคอร์ของมาริลีน แมนสัน

27:56.625 --> 28:01.708
ในตอนที่ตัวละครกำลังเจอ
สถานการณ์ตึงเครียดมากๆ

28:01.791 --> 28:04.958
- ผมอยากได้สงครามที่ยุติธรรม
- ของแบบนั้นไม่มีหรอก

28:05.041 --> 28:06.708
พอผมเข้าฉาก

28:06.791 --> 28:10.208
ผมไม่ต้องเปิดเพลง ผมเชื่อมโยงกับเพลงในใจ

28:10.291 --> 28:13.333
"ฉากนี้เปิดด้วยจังหวะเสียงของเพลงนี้"

28:13.416 --> 28:17.333
มันทำให้ผมเข้าถึงบททันที เพลงมันเข้าสิงผม

28:20.333 --> 28:22.458
นั่นแหละ ใช้ได้ไหมครับ

28:23.041 --> 28:25.291
นี่ ถ้าคุณได้กลับมาในช่วงแฟลชแบ็ค

28:26.208 --> 28:31.583
คุณคิดถึงหรืออยากออกมา
ฉากไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า

28:32.291 --> 28:36.458
ฉันอยากกลับมาปรากฏให้ใครบางคนเห็น

28:36.541 --> 28:38.208
- เป็นผีเหรอ
- ใช่

28:40.083 --> 28:41.791
มันไม่เหมาะกับเรื่องใช่ไหม

28:41.875 --> 28:44.416
ไม่เหมาะ ผมพูดจริง ในฉากแฟลชแบ็คจริงๆ

28:44.916 --> 28:47.958
ภาพบางส่วนในอดีตที่เราไม่เคยเห็น

28:48.041 --> 28:50.125
ฉันคงอยากให้เป็น…

28:51.958 --> 28:54.333
ฉากที่เกี่ยวกับการเต้นรำ

28:54.416 --> 28:56.125
- ขอร้อง…
- เรามีบางอย่างแล้ว

28:56.208 --> 28:58.750
เราอาจใส่เข้าไปในฉากปลาเฮค

28:58.833 --> 28:59.833
- ใช่
- ปลาเฮคอะไร

28:59.916 --> 29:02.250
- วันปลาเฮค
- วันปลาเฮค

29:02.333 --> 29:03.166
มันคืออะไร

29:03.250 --> 29:07.000
คืนปลาเฮคคือคืนเดียวที่เรา
จะได้เห็นศาสตราจารย์…

29:08.000 --> 29:09.041
- หลุด…
- นิดหน่อย

29:09.125 --> 29:11.250
- ในสภาพไหนนิดหน่อย
- ดื่มเหล้าปัตซาราน

29:11.333 --> 29:13.666
ไม่จริง ฉันชอบมาก ต้องอยู่ด้วย

29:15.750 --> 29:18.166
- โอเค สัญญา
- ฉันต้องอยู่ด้วย

29:18.250 --> 29:22.041
และฉันอยากให้ทุกคนอยู่ด้วย
ใช่ แบบไม่มีเรื่องเศร้าเคล้าน้ำตานะ

29:22.125 --> 29:24.583
เราจะได้เต้นรำกัน แบบนี้…

29:25.458 --> 29:26.750
เมื่อเราจากมา…

29:26.833 --> 29:28.541
ศาสตราจารย์สูบบุหรี่ในฉากนี้

29:28.625 --> 29:29.583
- ไม่จริงน่า
- จริง

29:29.666 --> 29:33.083
เขาต้องหลุดสักครั้งเป็นอย่างน้อย
และโตเกียวต้องอยู่ด้วย

29:33.166 --> 29:35.500
ห้ามพลาดเลย ขอร้อง อะไรกัน

29:35.583 --> 29:38.291
พลาดไม่ได้เลย เธอจะพลาดอะไรแบบนี้ไม่ได้

29:38.375 --> 29:42.333
หนุ่มมีอารมณ์ขันคนไหน หรือสาวด้วย
เอาปลาเฮคไปไว้บนเตียงผม

29:44.083 --> 29:46.125
ฉากปลาเฮคนี้…

29:46.208 --> 29:49.750
เป็นฉากที่ยากที่สุดที่ผมต้อง

29:49.833 --> 29:52.000
กลั้นหัวเราะตอนเข้าฉาก

29:52.083 --> 29:53.166
จะบอกให้นะ

29:59.291 --> 30:01.166
ผมขอถอนตัวจากการเป็นมันสมองของทีม

30:01.250 --> 30:03.208
ผมอยากปาร์ตี้มากกว่า
ส่งเหล้าปัตซารานมาเลย

30:04.125 --> 30:06.833
- นั่นเหมือนเหล้าอะมาเร็ตโต้มากกว่า…
- ผมไม่สนห่าหรอก

30:06.916 --> 30:09.375
ความโกรธของเขาระเบิดอยู่ข้างในมากกว่า

30:09.458 --> 30:12.208
เขาจะคว้าแก้วแล้ว…

30:13.625 --> 30:15.666
ผมจะสนุกและ…

30:16.250 --> 30:20.416
ทุกคนหัวเราะกันใหญ่ สนุกมาก

30:20.500 --> 30:21.958
งั้นก็มาผ่อนคลายกันเลย

30:22.833 --> 30:24.666
ทุกคนผ่อนคลายกันนะ

30:31.416 --> 30:35.166
ตัวละครของฉัน ลิสบอนน่ะ
ตะลึงที่เห็นศาสตราจารย์เต้น

30:35.250 --> 30:37.041
เธอไม่เคยเห็นเขาทำอะไรแบบนี้

30:37.125 --> 30:38.708
คุณต้องตกใจมากแน่ๆ

30:38.791 --> 30:41.958
- ฉันแปลกใจมาก
- ใช่ คงคิดว่า "เขาเป็นใครกัน"

30:45.875 --> 30:49.000
ฉันคิดว่ามันเหมือนเราได้เปลี่ยนบรรยากาศ

30:49.083 --> 30:51.458
เรากำลังถ่ายซีรีส์แอกชันหรือรบกันอยู่

30:51.541 --> 30:53.791
แล้วจู่ๆ เราก็มีปาร์ตี้

30:53.875 --> 30:56.166
ทุกคนก็ผ่อนคลาย

30:56.250 --> 30:58.250
เราดื่มวิสกี้นิดหน่อย

30:58.333 --> 31:00.125
ไม่กี่ช็อต

31:00.208 --> 31:02.625
สตานิสลาฟสกี้คงภูมิใจในตัวเรา

31:03.125 --> 31:05.250
เขาบอกคุณเรื่องปลาเฮคยังไงล่ะ

31:11.125 --> 31:13.833
พอพูดถึงฉากปลาเฮค และจากที่เห็นแววตา

31:13.916 --> 31:16.916
ผมก็นึกว่าจะต้องมีข้อมูลวงในแน่ๆ

31:22.458 --> 31:25.333
แต่คืนปลาเฮคมีอะไรมากกว่านั้น

31:25.416 --> 31:28.458
โตเกียวกลับมาส่งสารถึงศาสตราจารย์

31:29.625 --> 31:32.041
การที่พวกเราที่เหลือดื่มและเล่นสนุกไปทั่วได้

31:34.083 --> 31:36.250
เพราะมีคุณอยู่อีกฝั่ง
คอยดูแลสิ่งต่างๆ ให้เรียบร้อย

31:36.333 --> 31:41.416
เธอบอกเขาอย่างนี้เพราะไม่มีใคร
พูดกับศาสตราจารย์เหมือนโตเกียวพูด

31:41.916 --> 31:44.833
เธอกล้าจะพูดกับศาสตราจารย์ตรงๆ

31:44.916 --> 31:47.416
และถาม "คุณเป็นอะไร ทำไมทำแบบนี้"

31:47.500 --> 31:50.125
ปกติเหรอที่เราเรียงเสื้อตามสีน่ะ

31:51.083 --> 31:52.083
ดูคุณสิ

31:52.166 --> 31:55.500
แน่นอน แบบนี้แหละยอดเยี่ยม พวกเขาชื่นชมกัน

31:55.583 --> 32:00.125
ถึงจะต่างกันมาก
แต่ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ซื่อสัตย์ต่อกันมาก

32:00.208 --> 32:03.333
ความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงจริงใจมาก

32:03.416 --> 32:07.291
ซึ่งทำให้ฉันมีอิสระเต็มที่ที่จะ

32:08.333 --> 32:09.750
เป็นโตเกียวจริงๆ

32:09.833 --> 32:12.291
มีอีกเรื่องเกี่ยวกับโตเกียวและศาสตราจารย์

32:12.375 --> 32:14.375
เราเคยมีฉากแบบนั้นเมื่อไหร่กัน

32:14.458 --> 32:17.041
เรามีโอกาสทำบางอย่าง…

32:17.125 --> 32:19.541
- ใช่ จากใจจริง
- ที่ยอดมาก

32:19.625 --> 32:22.125
เพราะแบบนั้นเราถึงกล้ากลับเข้าถ้ำเสือ

32:23.625 --> 32:26.833
ในซีรีส์ นั่นคือครั้งสุดท้ายที่อูร์ซูลาปรากฏตัว

32:26.916 --> 32:31.583
ช่วงท้ายของตอนเก้าซึ่งเธอบอกเขาว่า

32:31.666 --> 32:34.791
ทุกคนอยู่ตรงนั้นเพราะเขาอยู่

32:35.375 --> 32:36.958
เพราะเราเชื่อมั่นในตัวคุณ

32:39.583 --> 32:42.125
ซึ่งมันเกิดขึ้นพร้อมกับช่วงเวลาที่หนักหนามากๆ

32:42.208 --> 32:46.166
เมื่อศาสตราจารย์กำลังจะยอมแพ้
และดูเหมือนทุกอย่างจบสิ้นแล้ว

32:46.250 --> 32:48.791
เพราะเรารู้ว่าเราจะมีศาสตราจารย์
คอยช่วยเสมอ

33:01.791 --> 33:06.166
ทุกคนในเรื่องทรชนคนปล้นโลก
มีพ่อแม่ ลูก ครอบครัว เพื่อน

33:06.250 --> 33:08.083
ทุกอย่างผสมผสานอยู่ในนั้น

33:08.166 --> 33:13.666
ซึ่งบางครั้งก็กระชากอารมณ์กันสุดๆ

33:13.750 --> 33:15.958
เพราะฉันไม่อยากให้แกมีชีวิตแบบฉัน

33:16.041 --> 33:17.208
ฉันอยากให้แกเป็นอิสระ

33:17.291 --> 33:20.583
เพราะมันคือความรู้สึกที่เป็นสากลที่สุดแล้ว

33:20.666 --> 33:23.583
การเป็นลูกที่จะรักพ่อแม่

33:23.666 --> 33:26.291
การเป็นพ่อแม่ที่จะปกป้องลูก

33:26.875 --> 33:29.458
และตอนนี้ฉันโคตรพังเพราะ

33:29.541 --> 33:31.291
สิ่งเดียวที่ฉันต้องการในตอนนี้คือ…

33:32.125 --> 33:33.583
ได้หอมลูกชายฉัน

33:33.666 --> 33:36.875
เด็กๆ มองพ่อแม่ด้วยความชื่นชมบูชา

33:36.958 --> 33:40.458
คงเป็นวิธีหนึ่งในการชื่นชมคนเป็นพ่อแม่

33:40.541 --> 33:41.791
ผมมีความสุขจัง

33:42.375 --> 33:45.250
ที่เราอยู่ที่นี่และอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

33:45.333 --> 33:49.333
เรามองความเป็นพ่อแม่จากหลายมุมมองด้วย

33:49.416 --> 33:54.041
ที่ชัดเจนคือ เรามีมอสโกกับเดนเวอร์

33:54.125 --> 33:56.208
ทันทีที่เจองานหิน ก็กลายร่างเป็นโจร

33:56.291 --> 33:58.708
คนที่พาผมมาที่นี่เพื่อปล้นโรงกษาปณ์
ยังมีหน้ามาพูดอีกนะ

33:58.791 --> 34:02.458
ในเรื่องนี้ เราเห็นว่า
มันยากแค่ไหนที่จะเลี้ยงเด็กสักคน

34:02.541 --> 34:04.625
โดยพยายามให้เขาเดินบนทางที่ถูกต้อง

34:04.708 --> 34:07.750
เพื่อให้แกเรียนรู้ที่จะปล้นอย่างฉลาด
แบบศาสตราจารย์ไงเล่า

34:07.833 --> 34:10.458
เขาขโมยเมื่อควรขโมย ขโมยของชิ้นใหญ่

34:10.541 --> 34:13.083
ไม่ใช่จำนวนกระจ้อยร่อย
แล้วทำคนอื่นซวยไปด้วย

34:13.166 --> 34:16.041
เดนเวอร์กับพ่อสนิทกันมาก

34:16.125 --> 34:18.416
เหมือนพี่น้องมากกว่าพ่อลูก

34:18.500 --> 34:20.458
- ลูกพ่อ
- หวัดดี

34:20.541 --> 34:22.125
ไอ้ลูกหมา

34:22.208 --> 34:23.916
- ว่าไง พ่อ
- ไอ้ลิงน้อย

34:24.000 --> 34:27.416
ลูกพ่อ แกเกิดมาเป็นลิงหรือไง

34:27.500 --> 34:28.666
ทำไม

34:28.750 --> 34:30.250
เพราะแกเป็นลิงน่ะสิ

34:33.375 --> 34:35.166
ฉันไม่เคยเรียกนายว่าดาเนียลใช่ไหม

34:35.250 --> 34:36.291
ไม่เลยสักครั้ง

34:36.375 --> 34:39.583
- มีแต่ไอ้หัวครก เจ้าโง่…
- ดานี่หัวครก เจ้าหนู

34:39.666 --> 34:42.875
เพราะเจ้าเด็กนี่ทำฉันจะบ้าตาย

34:43.458 --> 34:46.666
ดีใจครับที่มีโอกาส
ได้เห็นการกลับมาเจอกันแบบนั้น

34:46.750 --> 34:50.208
ได้เห็นความสัมพันธ์ของคนเป็นพ่อด้วยกัน

34:50.291 --> 34:52.791
ฉันอยากมีใครสักคนเชื่อมั่นในตัวฉัน

34:52.875 --> 34:54.791
เธอหมายถึงพ่อตัวเองนะ พ่อ

34:55.416 --> 34:57.416
ฉันรู้น่าว่าเธอพูดถึงพ่อตัวเอง

34:57.500 --> 35:01.458
พ่อคิดว่าฉันปล้นไม่ได้อีกแล้ว
แต่ฉันทำได้ดีกว่าที่เคยซะอีก

35:01.541 --> 35:06.208
พ่อคนนึงที่ตัวเองไม่มี
ต้นแบบให้เดินตามและต้องยอมรับ

35:07.833 --> 35:10.291
ลูกสาวที่แปลงเพศ

35:10.375 --> 35:11.375
แก…

35:12.375 --> 35:14.208
เพิ่งเริ่มต้นชีวิตใหม่

35:14.708 --> 35:15.708
เธอมีความสุข

35:16.291 --> 35:18.375
ร่างกายแกเคยเป็นคุกมาแล้ว
อย่าให้แกต้องกลับไปหามัน

35:18.458 --> 35:22.166
เขาเป็นคนงานเหมืองธรรมดา
ที่สุดท้ายก็กลายเป็นเสาหลักสำคัญ

35:22.250 --> 35:24.625
ของการปล้นธนาคารสเปน

35:24.708 --> 35:27.583
เขาเล็งธนาคารก็เพราะ
ลูกสาวของเขาอยู่ข้างใน

35:27.666 --> 35:29.958
ตอนคุณเจอลูกสาวผม บอกเธอด้วย…

35:31.250 --> 35:32.708
บอกว่าผมรักเธอมาก

35:32.791 --> 35:35.625
ทรชนคนปล้นโลกเป็นเรื่องของครอบครัว

35:35.708 --> 35:38.625
มีครอบครัวที่เป็นหมอกันหมดใช่ไหม
มีครอบครัวที่เป็นทนายกันหมด

35:38.708 --> 35:40.875
มีครอบครัวที่นับถืออาชีพสุจริต

35:42.291 --> 35:44.375
ปู่ของแกเป็นคนริเริ่มสายตระกูลนี้

35:44.458 --> 35:46.041
แม้แต่ศาสตราจารย์ก็บอกว่า

35:46.125 --> 35:49.958
"ลูกชายของโจร พี่น้องของโจร
สักวันผมก็อยากเป็นพ่อของโจร"

35:50.041 --> 35:52.208
และหวังจะได้เป็นพ่อของโจรในสักวันด้วย

35:52.291 --> 35:54.916
เขาหมายถึงนี่คือเรื่องของครอบครัว

35:55.000 --> 35:57.666
เราวิ่งหนีตัวตนของเราไม่ได้

35:57.750 --> 35:58.916
หนีจากครอบครัวไม่ได้

35:59.000 --> 36:02.041
ตัวตนของตัวละครถูกกำหนดจาก
กระบวนการยอมรับในสิ่งนี้

36:04.333 --> 36:07.875
ตัวละครเบอร์ลินเห็นการทรยศ

36:07.958 --> 36:10.750
ของคนในครอบครัวตัวเอง

36:10.833 --> 36:15.125
ลูกชายแท้ๆ กับภรรยาของเขาเอง

36:15.791 --> 36:17.375
พวกเขาหนีไปด้วยกัน

36:18.500 --> 36:20.750
ซึ่งมันสั่นคลอนเขามาก

36:20.833 --> 36:23.708
แต่ขณะเดียวกันก็ยืนยันว่าเขาสมเป็นลูกชาย

36:25.583 --> 36:28.875
(เปโดร อะลอนโซ: มาดริด)

36:28.958 --> 36:31.875
วันก่อน ผมได้ยินนักแสดงคนนึงที่ผมเคารพพูดว่า

36:31.958 --> 36:34.291
"กระบวนการเหรอ ใครสนเรื่องกระบวนการ"

36:34.375 --> 36:36.458
ผมสนุกกับการพูดถึงกระบวนการ

36:37.208 --> 36:41.375
ผมเริ่มวาดรูปเพราะผมเริ่มเจาะตัวบท

36:41.458 --> 36:42.458
ผมไม่เคยวาดรูปมาก่อน

36:43.041 --> 36:44.208
ไม่เคยเลย

36:44.708 --> 36:49.375
แต่พอผมเริ่มเจาะตัวบท
ผมสังเกตว่าการวาดรูปช่วยให้ผมมีสมาธิ

36:51.666 --> 36:56.083
ผมเริ่มสำรวจวิธีการและวาดไปเรื่อยๆ
เพราะมันช่วยผมมีสมาธิได้จริงๆ

36:58.666 --> 37:00.375
การวาดรูปหรือฟังเพลง

37:00.458 --> 37:02.875
จำเป็นต้องใช้สมาธิ

37:02.958 --> 37:05.625
ซึ่งเป็นสมาธิคนละแบบกับที่ต้องมีในการพูดคุย

37:05.708 --> 37:07.916
แม้ว่าเราต้องพูดในฉากนั้น

37:08.000 --> 37:10.583
มันเป็นคนละวิธีกันเลย

37:12.291 --> 37:14.083
(ไม่แค่เถื่อน)

37:14.166 --> 37:16.333
ผมกำลังวาด

37:17.041 --> 37:19.166
เส้นทางที่ตัวละครของผมเดินอยู่

37:20.875 --> 37:22.875
ในช่วงเริ่มสองในสามของซีซั่นห้า

37:22.958 --> 37:27.500
เบื้องหลังการวาดรูป

37:28.250 --> 37:31.250
คือความปรารถนา

37:33.250 --> 37:35.458
ที่จะเชื่อมโยงโดยตรง

37:35.541 --> 37:38.666
กับคลื่นใต้น้ำที่ขับเคลื่อนเราอยู่

37:46.083 --> 37:50.500
ไม่ได้มีความหมายแค่วาดรูปแค่นั้นจบ

37:50.583 --> 37:53.875
แต่เป็นความจริงที่เราได้ตัดบางอย่าง

37:53.958 --> 37:57.958
ที่ไม่เป็นประโยชน์ออกไป
ระหว่างทำงานสร้างสรรค์

37:58.041 --> 38:00.500
ผมถึงได้วาดรูปก่อนเข้าฉาก

38:00.583 --> 38:02.166
เหลืออีกสามนาที เปโดร

38:02.250 --> 38:07.666
บางครั้ง การพยายามเข้าใจ
พลวัตของฉากนั้นมันบ้าคลั่งมาก

38:07.750 --> 38:12.875
การว่ายแบบไม่ลืมหูลืมตา
กลางความวุ่นวายนั้นจนกระทั่ง

38:12.958 --> 38:15.458
จู่ๆ สายน้ำปรากฏ

38:15.541 --> 38:18.625
ทำให้คุณล่องคลื่นยักษ์นั้นได้

38:19.208 --> 38:21.125
พอเป็นแบบนั้นมันน่าทึ่ง

38:21.208 --> 38:22.625
วิเศษไปเลย

38:23.208 --> 38:26.208
มันไม่ใช่แค่ก้อนทอง แต่เป็นเหมืองทองคำ

38:26.291 --> 38:27.833
ธนาคารสเปน

38:35.458 --> 38:36.875
"หนึ่ง สอง สาม

38:36.958 --> 38:38.666
ปลาฉลามขึ้นบก…"

38:39.291 --> 38:41.625
"สี่ ห้า หก จิ้งจกชักว่าว" ใช่ไหม

38:42.208 --> 38:44.291
"สี่ ห้า หก จิ้งจกชักว่าว"

38:45.500 --> 38:48.291
มันไม่คล้องจองเลยไม่ว่าจะแปลเป็นภาษาไหน

38:48.375 --> 38:51.875
เอาไปใส่จีพีเอสเลย
แล้วมันจะพาพวกนายตรงไปหาทอง

38:51.958 --> 38:53.916
อย่าขอให้ผมพูดเป็นอังกฤษนะ

38:55.958 --> 38:58.250
โชคดีที่ทีมเรามีคนพูดได้หลายภาษา

39:04.833 --> 39:06.125
ผมคิดงั้นนะ

39:08.833 --> 39:13.666
เขาเก่งเรื่องภาษามาก
จนมาช่วยเราดูแลงานพากย์

39:14.916 --> 39:15.833
โอเค

39:15.916 --> 39:18.000
ผมพูดได้ห้าภาษาครับ

39:18.875 --> 39:23.375
โครแอต อังกฤษ เยอรมัน สแปนิช

39:23.458 --> 39:25.416
และเซอร์เบียนิดหน่อย

39:26.833 --> 39:31.125
ผมชอบงานพากย์ ผมพากย์
ภาษาโครแอตในการ์ตูนหลายเรื่อง

39:31.208 --> 39:34.750
ซึ่งเป็นความท้าทายมาก
กับงานพากย์เสียงมาร์แซย์

39:38.875 --> 39:41.125
ตอนนี้ เรากำลังพากย์เสียง

39:41.625 --> 39:44.875
มาร์แซย์ห้าภาษา

39:44.958 --> 39:46.166
ดานิซาดีไหม

39:47.625 --> 39:51.250
ที่ประเทศผมมันแปลว่า "ดาวประกายพรึก"

40:19.041 --> 40:22.750
ระหว่างการปล้นใหญ่สองครั้งนี้
สี่ปีนั้นเราปล้นเล็กๆ น้อยๆ

40:22.833 --> 40:25.625
- นี่มันน่าจะเป็นวันพักผ่อนไหม
- ให้ตาย

40:27.875 --> 40:30.375
และแม้ว่าบางครั้งจะเครียด…

40:30.958 --> 40:33.333
- อะไรวะเนี่ย
- อะไรวะเนี่ย

40:33.416 --> 40:37.875
เรามั่นใจว่าเราจะนึกถึง
เรื่องทรชนคนปล้นโลกด้วยรอยยิ้ม

40:39.458 --> 40:41.416
"ฉันสาบาน เขาเล่นลูกไม้สกปรก

40:42.333 --> 40:45.541
ตั้งกฎเองแต่ดันใช้ลูกไม้สกปรก"

40:47.166 --> 40:50.166
เขาเก่งมาก สุดยอด

40:51.250 --> 40:52.458
นี่คือสงคราม

40:54.125 --> 40:56.833
เขาเหมือนเด็กยักษ์ ไม่เคยอยู่นิ่ง

40:56.916 --> 40:58.583
ช่วยบอกด้วยถ้าผมผิด โฮวิค

40:58.666 --> 41:00.000
เขาพูดไม่หยุด

41:00.083 --> 41:03.416
"กล้ามเนื้อหลอดอาหารทรงพลัง
ของเขากลืนสิ่งมีชีวิตได้ทั้งตัว

41:03.500 --> 41:05.125
แม้ว่ามันจะดิ้นรนไม่อยากโดนเขมือบ"

41:07.208 --> 41:08.375
เขาโชว์เดี่ยวสบาย

41:12.791 --> 41:14.833
และตอนนี้มันก็จบแล้ว

41:15.333 --> 41:17.291
เขาโดนยุง่าย

41:17.375 --> 41:18.750
เราหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลัง

41:18.833 --> 41:23.875
แล้วนึกดูสิว่าวันนี้
พยากรณ์อากาศบอกว่าจะเป็นวันแดดจัด

41:23.958 --> 41:25.708
แต่เซ็ตนี้ฝนตก

41:25.791 --> 41:28.708
เราต้องจุดบุหรี่กลางฝน

41:31.750 --> 41:36.458
คนของฝ่ายศิลป์คนนึงต้องจุดไฟใต้ร่ม

41:38.833 --> 41:40.375
ระวังนะ ขอทางหน่อย

41:40.458 --> 41:43.750
เราจะได้สูบและแสดงต่อ

41:44.583 --> 41:47.833
พวกเขาจะต้องสูบบุหรี่
ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลย พวกเขาต้อง…

41:48.333 --> 41:49.500
สูบกันแบบนี้

41:51.125 --> 41:53.375
วงการนี้เกิดเรื่องบ้าบอได้ทุกอย่าง

41:53.458 --> 41:54.458
ของจริง

41:54.541 --> 41:57.875
คนส่วนใหญ่ไม่เชื่อว่ามีอะไรแบบนี้

41:58.708 --> 42:01.750
และคุณคงไม่เชื่อว่าเราหย่อนโดรนลงน้ำ

42:01.833 --> 42:03.458
ติดแบตเตอรี่แล้ว

42:04.833 --> 42:07.291
เรายืนอยู่แถวนั้นตอนได้ยินเสียง "ปัง"

42:07.375 --> 42:11.375
ผมเห็นโดรนจมลงไปพร้อมมีฟองลอยฟ่องขึ้นมา

42:11.458 --> 42:14.750
ผมมองไปเห็นเฮซุส โคลมีนาร์ตะโกน "ไม่"

42:15.541 --> 42:20.041
เทพไวกิ้งกำลังทดสอบเรา

42:20.125 --> 42:24.291
เคยได้กลิ่นโดรนไหม้ไหมครับ กลิ่นนี้เลย

42:24.375 --> 42:27.666
มันจมลงไปกับกล้องและทุกอย่าง พังหมด

42:28.375 --> 42:32.416
หรือการที่เราต้องฝึก
หมาเกรทเดนแต่ไม่ค่อยสำเร็จนัก

42:35.583 --> 42:37.750
ใจเย็นแล้วมันก็…

42:37.833 --> 42:40.291
คือว่ามันยาก เพราะ

42:40.875 --> 42:42.250
ตัวมันหนักมาก

42:42.833 --> 42:45.333
ไม่ง่ายเลย มันอาจทำลายข้าวของเสียหาย

42:46.000 --> 42:48.208
มันหมอบเป็นหรือเปล่า

42:48.291 --> 42:49.833
ลองบอกมันสิ คิดว่าได้นะ

42:51.875 --> 42:55.041
ช็อตนี้แหละ

42:55.125 --> 42:58.750
พอฉันจูบเปโดร มันจะตื่นเต้นมาก

42:58.833 --> 43:00.125
แล้วกระโดดใส่ฉัน

43:12.583 --> 43:17.833
หรือว่านี่แหละ
ความจริงที่จะเกิดขึ้นเมื่อเราเดินทาง

43:19.791 --> 43:20.833
เขาทำแบบนี้

43:21.791 --> 43:22.791
โฮวิค

43:23.833 --> 43:25.166
เพื่อน ฟังนะ

43:30.666 --> 43:33.583
ผมไม่เคยทำแบบนี้ ไม่เคย

43:35.625 --> 43:39.708
ประเด็นคือ ผมคิดว่า…

43:41.625 --> 43:43.541
มันตลกดี

43:48.041 --> 43:52.000
ไอ้หมอนี่ทำให้ผมชอบมากขึ้นเรื่อยๆ แจ๋วไปเลย

43:54.500 --> 43:56.458
ถึงเวลาทำอะไรสักอย่างแล้ว

43:57.375 --> 43:58.541
บอกความจริง

43:59.125 --> 44:00.125
นี่คือความลับ

44:00.208 --> 44:02.833
คนเขียนบทปิดเป็นความลับจนวันสุดท้าย

44:02.916 --> 44:06.208
ชั่วโมงสุดท้ายเลย เราไม่รู้ว่าซีรีส์จะจบยังไง

44:07.375 --> 44:08.750
เราน่ะ

44:09.666 --> 44:12.083
พูดจริงๆ เรานอนไม่หลับกันหลายคืน

44:12.166 --> 44:13.541
หลายคืนเลย

44:13.625 --> 44:18.208
เรากังวลมากๆ เพราะเราไม่มีตอนจบ

44:18.291 --> 44:21.250
เราเคยคิดไว้แหละ แต่เรารู้ว่าคนดูจะผิดหวัง

44:21.333 --> 44:26.916
"ผมนอนไม่หลับเพราะผมอายที่ไม่รู้จะจบยังไง"

44:27.000 --> 44:30.708
เขาบอกว่า "ผมนอนไม่หลับ
มาสามวัน เราจะทำยังไงดี"

44:30.791 --> 44:33.500
เราต้องถ่ายทำแล้ว พวกเขาขอบท

44:33.583 --> 44:34.833
แต่เรายังไม่รู้จะจบยังไง

44:34.916 --> 44:38.750
หลายคนก็บอก "ขอบทด้วย
ยังไม่รู้จะจบยังไงเหรอ"

44:38.833 --> 44:41.916
"ใช่ เรากำลังขัดเกลาอยู่" แต่ที่จริงเราไม่มี

44:42.000 --> 44:44.000
เล่ห์เหลี่ยมแบบคนสเปน

44:44.083 --> 44:48.333
แล้วจู่ๆ เราก็รู้ว่าทองคำของไวกิ้งคือคำตอบ

44:48.416 --> 44:52.208
จากนั้นเราก็ได้ไอเดียเรื่องทองเหลือง
แล้วเราก็บอกว่า

44:52.291 --> 44:55.166
"แจ๋ว โล่งอก เรามีตอนจบแล้ว"

44:55.958 --> 44:59.125
ทองแท่งในรถบรรทุกพวกนั้น
เป็นทองเหลืองเคลือบทอง

44:59.208 --> 45:02.208
ถึงจุดนั้น ทุกอย่างก็ลงตัว

45:02.291 --> 45:06.458
และเราค้นพบว่า
ศาสตราจารย์มีไพ่ใบสุดท้ายซ่อนอยู่

45:06.541 --> 45:10.500
และเป็นตอนจบที่มีความสุขมากกว่าที่ทุกคนคิด

45:10.583 --> 45:13.583
เพราะพวกเขาไม่ต้องหนีแล้ว
พวกเขาออกมาอีกแบบ

45:13.666 --> 45:17.208
มีคนคุ้มกันพาพวกเขาออกมา
ทุกคนมีความสุข ชีวิตลงตัว

45:17.708 --> 45:21.250
บางคนอาจคิดว่าจบดีเกินไปแล้ว

45:21.333 --> 45:22.958
สำหรับการปล้นใหญ่ขนาดนี้

45:23.666 --> 45:25.833
แต่เรามั่นใจว่า

45:25.916 --> 45:28.583
เรื่องทั้งหมดต้องจบลงด้วยดี

45:29.166 --> 45:31.041
เราคงเสียใจมากที่

45:31.125 --> 45:35.000
จะจบซีรีส์เรื่องนี้โดยบอกผู้ชมว่า
ความจริงโหดร้ายรออยู่

45:35.083 --> 45:38.666
สุดท้ายพวกเขาจะฆ่าโจรทุกคน

45:38.750 --> 45:41.916
ความฝันของพวกเขาก็จะเป็นไปไม่ได้

45:43.166 --> 45:46.541
แต่เราใส่จิตวิญญาณลงไปในทุกอย่างที่เราทำ

45:46.625 --> 45:50.166
ซึ่งในเรื่องทรชนคนปล้นโลกมันต้องมีความหวัง

45:50.250 --> 45:52.083
มันต้องมีทัศนะแง่บวก

45:53.041 --> 45:57.000
ซึ่งเราคิดว่าจบแบบนี้ฉลาดกว่าเยอะ

45:57.083 --> 46:02.583
และมันทำให้ศาสตราจารย์กับแก๊งของเขา
ยิ่งใหญ่และเป็นตำนานเล่าขานยิ่งกว่าเดิม

46:04.958 --> 46:06.583
มันจะมีความรู้สึก…

46:08.750 --> 46:10.375
โหวงเหวงในใจ

46:10.458 --> 46:13.166
ฉันรู้สึกได้ถึงความอ่อนโยน ความสุข

46:13.833 --> 46:15.541
และความภูมิใจ

46:16.583 --> 46:18.541
ซึ่งกระทบใจคุณในที่สุด

46:20.458 --> 46:21.916
บราโว่ อิตซีอาร์

46:24.583 --> 46:26.666
สำหรับฉัน ทรชนคนปล้นโลกจะไม่มีวันจบ

46:28.000 --> 46:28.833
มันจะไม่จบ

46:29.416 --> 46:31.208
มันอยู่ในนี้ตลอดไป

46:31.708 --> 46:35.375
บางทีความทรงจำที่ดีที่สุดของผม
อาจเป็นรายละเอียดที่เล็กที่สุด

46:35.458 --> 46:36.666
ซึ่งก็คือความทรงจำตอนที่

46:39.250 --> 46:40.666
เรารวมกลุ่มกัน

46:43.583 --> 46:46.958
และตัดสินใจจะทำการปล้นครั้งใหญ่

46:47.541 --> 46:50.208
เรื่องราวยิ่งใหญ่อยู่ตรงนั้นแหละ ไม่ใช่ตรงนี้

46:50.291 --> 46:52.791
การสร้างซีรีส์เกี่ยวกับการสู้รบมันยิ่งใหญ่มาก

46:52.875 --> 46:56.375
แต่การสร้างทรชนคนปล้นโลกขึ้นจากศูนย์

46:58.458 --> 46:59.958
ยากกว่าเยอะ

47:01.625 --> 47:02.750
สนุกมากเลยค่ะ

47:02.833 --> 47:06.458
เราไม่รู้เรื่องการปล้นเลย
ตอนที่เริ่มเขียนบททรชนคนปล้นโลก

47:06.541 --> 47:08.916
เราต้องดูหนังเยอะมาก

47:09.000 --> 47:11.583
แล้วก็เสริมเติมแต่งที่เราคิดไว้

47:11.666 --> 47:13.875
เหมือนกระโดดลงหุบเหวลึก

47:13.958 --> 47:16.750
เรามีไอเดียเยอะมากให้คว้าจับ

47:18.208 --> 47:20.958
ผมอยากได้ไอเดียที่ซับซ้อนที่สุด

47:21.041 --> 47:25.125
และเราก็เลือกไอเดียที่ดูจะท้าทายที่สุด

47:25.208 --> 47:27.500
ตั้งแต่ที่ฉันเริ่มทำเรื่องนี้จากศูนย์

47:27.583 --> 47:32.833
สมัยที่เรายังไม่มีแม้แต่ห้องทำงาน ไม่มีอะไรเลย

47:32.916 --> 47:36.416
ฉันต้องยอมรับว่าเรื่องนี้
ได้เป็นส่วนหนึ่งของตัวฉันไปแล้ว

47:37.000 --> 47:39.583
ทุกอย่างเริ่มตรงนั้น ด้วยความฝันง่ายๆ

47:42.958 --> 47:44.458
เราไม่มีอะไรเลย

47:44.541 --> 47:47.750
เรามีแค่ความฝันที่จะเล่าเรื่องในแบบของตัวเอง

47:48.750 --> 47:52.125
และเรารู้ว่าเรามีพลังจะเชื่อมโยงกับผู้ชม

47:52.208 --> 47:55.625
เราคิดจะทำสิ่งที่เราไม่รู้มาก่อนว่าจะทำยังไง

47:57.416 --> 47:58.583
และก็ได้อย่างที่เห็น

49:25.041 --> 49:29.041
คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย
่าจะทำยังไง