WEBVTT

00:00:06.041 --> 00:00:09.250 align:center
(คำเตือน: สารคดีเรื่องนี้
เปิดเผยเนื้อหาของซีซั่นห้า)

00:00:10.500 --> 00:00:12.125 align:center
(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)

00:00:22.458 --> 00:00:24.416 align:center
เราจะจบเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ยังไง

00:00:28.791 --> 00:00:32.291 align:center
ผมจำได้ว่าช็อตสุดท้าย
ตอนที่เราบอกว่า "นั่นมันเทค"

00:00:32.833 --> 00:00:35.083 align:center
พวกเขาไม่อยากลงจากเฮลิคอปเตอร์

00:00:35.666 --> 00:00:39.000 align:center
นั่งอยู่ในนั้น กอดกันถ่ายรูป

00:00:44.750 --> 00:00:47.375 align:center
ว้าว คิดดูว่าฉันมาไกลขนาดนี้

00:00:47.458 --> 00:00:50.916 align:center
ทั้งในฐานะนักแสดงและคนๆ นึง…

00:00:52.208 --> 00:00:53.291 align:center
ตอนนี้มันจบแล้ว

00:00:55.333 --> 00:01:00.666 align:center
มันสั่งสมความรู้สึกมากมาย

00:01:01.666 --> 00:01:04.125 align:center
กินเวลายาวนาน และ…

00:01:05.125 --> 00:01:06.916 align:center
ผมยังรู้สึกได้อยู่เลย

00:01:09.333 --> 00:01:13.333 align:center
ผมจะต้องคิดถึงดาร์โก ไฮมี่ มิเกล

00:01:13.916 --> 00:01:16.541 align:center
เอสเธอร์ และอิตซีอาร์

00:01:19.041 --> 00:01:20.875 align:center
เป็นประสบการณ์เปลี่ยนชีวิตเลยนะ

00:01:22.083 --> 00:01:24.333 align:center
การทำโปรเจกต์ที่ใช้พลังกายและใจขนาดนี้

00:01:25.375 --> 00:01:26.583 align:center
ฉันขอหยุดก่อน

00:01:27.750 --> 00:01:31.041 align:center
เหมือนหลอดไฟดวงเล็กติดปุ๊บและเรานึกได้

00:01:31.750 --> 00:01:33.291 align:center
"เฮ้ย มันจบแล้วจริงๆ"

00:01:34.958 --> 00:01:37.250 align:center
ใช่ จะทำอะไรได้ล่ะ

00:01:39.916 --> 00:01:42.416 align:center
เป็นการเดินทางที่ดีนะ ว่าไหม สุดๆ

00:01:43.125 --> 00:01:45.333 align:center
เราเห็นเพื่อนร่วมงานทุกคน…

00:01:46.833 --> 00:01:49.083 align:center
ยืนอยู่ตรงหน้าเรา มันก็เลย…

00:01:53.125 --> 00:01:54.291 align:center
ตื้นตันมาก

00:02:08.291 --> 00:02:11.625 align:center
ผมคิดว่าความทุ่มเทของทีมแวนคูเวอร์

00:02:11.708 --> 00:02:14.958 align:center
และงานสร้างของทุกแผนกมันช่าง…

00:02:15.583 --> 00:02:16.791 align:center
ยิ่งใหญ่จริงๆ

00:02:18.208 --> 00:02:21.250 align:center
เป็นสี่ปีที่เข้มข้นหนักหน่วง

00:02:21.333 --> 00:02:23.708 align:center
สำหรับคนจำนวนมากที่ไม่ได้หยุดมือสักนิดเดียว

00:02:23.791 --> 00:02:26.625 align:center
ผมได้แต่ขอบคุณสิ่งที่ผม
ได้เรียนรู้จากเรื่องทรชนคนปล้นโลก

00:02:26.708 --> 00:02:30.833 align:center
ผมบอกตรงๆ ว่าเศร้าสุดๆ

00:02:30.916 --> 00:02:32.791 align:center
ที่ต้องปิดฉากทรชนคนปล้นโลก

00:02:34.125 --> 00:02:36.250 align:center
เราจะสะเทือนใจเท่าไหร่ก็ได้

00:02:36.958 --> 00:02:41.666 align:center
ระลึกถึงความหลังและคุยกันว่า
เสียใจแค่ไหนก็ได้ที่เรื่องนี้จะจบแล้ว

00:02:43.250 --> 00:02:44.916 align:center
แต่มันคงไม่ยุติธรรมเสียเลย

00:02:49.958 --> 00:02:52.500 align:center
เพราะซีซั่นนี้เป็นการฉลอง

00:02:53.416 --> 00:02:54.375 align:center
ใช่!

00:02:54.458 --> 00:02:55.916 align:center
แน่นอนว่านี่คือซีซั่นสุดท้าย

00:02:56.583 --> 00:02:59.958 align:center
แต่เพราะอย่างนี้มันถึงได้น่าประทับใจที่สุด

00:03:00.041 --> 00:03:02.291 align:center
เราฉลองกันจนโต้รุ่ง

00:03:02.791 --> 00:03:05.500 align:center
เต้นรำ ร้องเพลง

00:03:08.916 --> 00:03:11.000 align:center
เราย้อนกลับไปยังจุดที่ทุกอย่างเริ่มต้น

00:03:12.041 --> 00:03:13.583 align:center
รู้สึกมีชีวิตชีวา

00:03:15.833 --> 00:03:19.125 align:center
เราแกล้งทำเป็นว่าอยู่กลางทะเลนอร์วีเจียน

00:03:19.750 --> 00:03:21.833 align:center
ทั้งที่จริงคือเกาะกานารี

00:03:22.416 --> 00:03:23.916 align:center
ผมไม่อยากได้น้ำดื่ม!

00:03:24.416 --> 00:03:25.750 align:center
ผมต้องการวิสกี้!

00:03:25.833 --> 00:03:27.166 align:center
เราได้หัวเราะ

00:03:28.083 --> 00:03:30.208 align:center
เราได้จัดแข่งขัน

00:03:30.291 --> 00:03:33.250 align:center
เริ่มที่คำขึ้นต้น "อ" คำที่โฮวิคพูดกับผมทุกเช้า

00:03:33.333 --> 00:03:34.833 align:center
- ไอ้บ้า
- นั่นแหละ

00:03:34.916 --> 00:03:37.041 align:center
ซ้อมบนผืนผ้าใบ

00:03:38.041 --> 00:03:41.041 align:center
และสร้างบ้านหลายหลังบนผืนดินขนาดใหญ่

00:03:42.250 --> 00:03:45.458 align:center
นี่แหละ ขอต้อนรับสู่การปล้นครั้งสุดท้ายของเรา

00:03:46.541 --> 00:03:47.833 align:center
มาร่วมปล้นกับเราสิ

00:03:47.916 --> 00:03:53.125 align:center
เราสนุกกันมากเสียจนคงน่าเสียดายถ้าคุณพลาด

00:03:53.208 --> 00:03:56.125 align:center
วันสุดท้ายแล้ว จากนั้น ทุกอย่างก็จบ

00:04:01.125 --> 00:04:03.750 align:center
แต่บางคนก็ไม่สนุกเท่าไหร่

00:04:04.833 --> 00:04:06.833 align:center
มีบางคนทนทุกข์ทรมาน

00:04:08.833 --> 00:04:09.666 align:center
มากๆ

00:04:11.875 --> 00:04:14.500 align:center
ศาสตราจารย์เจอมาทุกรูปแบบ

00:04:15.375 --> 00:04:17.875 align:center
คนเขียนบทไม่ปรานีผมเลย

00:04:18.500 --> 00:04:21.208 align:center
ผมจอดตอนนี้ไม่ได้ มาร์แซย์ จอดไม่ได้

00:04:21.291 --> 00:04:24.166 align:center
ใช่ แล้วผมก็เริ่มที่โดนมัด

00:04:25.958 --> 00:04:27.666 align:center
ผมหนีไปได้ โดนมัดอีกรอบ

00:04:27.750 --> 00:04:30.833 align:center
ผมจะขอบคุณมากถ้าเชือกนี้สั้นกว่านี้สักหน่อย

00:04:33.208 --> 00:04:34.291 align:center
ตรงนี้ดีกว่า

00:04:34.375 --> 00:04:36.666 align:center
เกิดเรื่องมากมายและไม่จบสิ้น

00:04:37.166 --> 00:04:40.583 align:center
ทั้งหมดนี้มีคำอธิบาย เพราะมันเป็นสูตรสำเร็จ

00:04:42.291 --> 00:04:46.666 align:center
ยิ่งแผนของศาสตราจารย์
เป๋มากเท่าไหร่ เรื่องก็จะยิ่งตึงเครียด

00:04:46.750 --> 00:04:47.833 align:center
มองตาเขาสิ

00:04:47.916 --> 00:04:49.166 align:center
นี่มันมากเกินไป

00:04:49.250 --> 00:04:52.791 align:center
จู่ๆ เรื่องราวก็ผ่อนคลาย
เราอยู่นอกธนาคารเป็นส่วนใหญ่

00:04:52.875 --> 00:04:57.000 align:center
คือเรื่องมันก็ยังเข้มข้น ปั่นป่วน

00:04:57.083 --> 00:05:00.041 align:center
แต่ขณะเดียวกัน
ก็ผ่านการสังเคราะห์และกระชับมาก

00:05:00.125 --> 00:05:04.166 align:center
ศาสตราจารย์ต้องเผชิญหน้ากับปัญหาที่รุมเร้า

00:05:04.666 --> 00:05:08.750 align:center
ซึ่งเขาไม่คาดคิดและต้องแก้ไขกันสดๆ เดี๋ยวนั้น

00:05:08.833 --> 00:05:09.916 align:center
นั่นมันอะไร

00:05:10.000 --> 00:05:12.541 align:center
เรื่องเกิดตรงนี้เดี๋ยวนี้ ก็ต้องจัดการเดี๋ยวนั้น

00:05:12.625 --> 00:05:14.708 align:center
ผมมีจดหมายลงทะเบียนถึงห้องห้าซี

00:05:14.791 --> 00:05:17.416 align:center
คุณช่วยเปิดให้ผมเข้าไปหน่อยสิ
ผมจะได้ทิ้งใบแจ้งให้เขาได้

00:05:18.708 --> 00:05:20.416 align:center
สิ่งที่เรานึกไม่ถึงคือ

00:05:20.500 --> 00:05:24.375 align:center
รูปแบบการแสดงเป็นศาสตราจารย์ของอัลบาโร

00:05:25.125 --> 00:05:28.291 align:center
ผมมีด้านที่ประหลาดคนด้วยนะ
มีความพิลึก หมกมุ่นบางอย่าง

00:05:28.375 --> 00:05:31.666 align:center
ผมเลยศึกษาตัวละครของผมเสมอ

00:05:31.750 --> 00:05:35.708 align:center
อีกด้านหนึ่งก็มีเพลงที่ทำให้ผมเข้าถึงตัวละคร

00:05:35.791 --> 00:05:37.125 align:center
ซึ่งต้องเป็นเพลงนี้เท่านั้น

00:05:37.208 --> 00:05:39.250 align:center
"อะ ไนท์ อิน ตูนีเซีย" ของกิลเลสพี

00:05:41.333 --> 00:05:45.250 align:center
มันทำให้ผมเข้าใจตัวตนของศาสตราจารย์

00:05:46.333 --> 00:05:47.166 align:center
ใช่เลย

00:05:47.250 --> 00:05:51.625 align:center
แล้วผมก็มีรูปแบบของผมเองว่า
จะให้ตัวละครของผมแต่งตัวยังไง

00:05:51.708 --> 00:05:53.750 align:center
อย่างแรกต้องใส่อย่างนี้ แล้วอย่างนั้น…

00:05:54.791 --> 00:05:57.666 align:center
ผมจะใส่รองเท้าให้เสร็จก่อน
แล้วค่อยดึงกางเกงขึ้น

00:05:57.750 --> 00:05:58.583 align:center
แอกชัน!

00:06:00.833 --> 00:06:02.541 align:center
แล้วก็ใส่เข็มขัด

00:06:04.291 --> 00:06:08.291 align:center
ใส่กางเกงแล้วแต่ยังไม่ติดกระดุม
ต้องใส่เสื้อก่อนแล้วค่อยติดกระดุม

00:06:09.041 --> 00:06:12.583 align:center
ผมใส่เสื้อไม่ได้
ถ้ายังไม่ใส่กางเกงน่ะ ขอโทษด้วย

00:06:13.416 --> 00:06:18.666 align:center
แล้วค่อยหยิบเนกไท ซึ่งผมจะยังไม่ผูก

00:06:18.750 --> 00:06:22.208 align:center
ผมจะพับแขนเสื้อขึ้นก่อน จากนั้นถึงผูกไท

00:06:22.291 --> 00:06:25.666 align:center
ซึ่งต้องอยู่ในตำแหน่งที่เป๊ะที่สุด

00:06:25.750 --> 00:06:29.083 align:center
บางครั้งผมผูกไทเจ็ดหรือแปดรอบกว่าจะเป๊ะ

00:06:29.166 --> 00:06:31.791 align:center
เพราะปลายเนกไทนั้น

00:06:31.875 --> 00:06:34.458 align:center
ต้องอยู่แนวเดียวกับกึ่งกลางหัวเข็มขัดพอดี

00:06:34.541 --> 00:06:39.375 align:center
แต่ถ้าคุณอยากเลียนแบบศาสตราจารย์
คุณจะต้องหัดลูกเล่นบางอย่าง

00:06:39.958 --> 00:06:41.458 align:center
อย่างแรกจะเห็นชัดมาก

00:06:42.083 --> 00:06:43.666 align:center
ก็แว่นของเขาไงครับ

00:06:43.750 --> 00:06:46.958 align:center
ซึ่งเขาจะใช้สองมือสวมแว่นเสมอ

00:06:49.166 --> 00:06:51.000 align:center
และใช้นิ้วเดียวปรับตำแหน่ง

00:06:51.083 --> 00:06:55.791 align:center
สำหรับผม แว่นตาก็เหมือน
หน้ากากพรางตัวศาสตราจารย์

00:06:55.875 --> 00:06:58.250 align:center
เพราะเขาซ่อนตัวเองเบื้องหลังแว่นตลอด

00:06:58.333 --> 00:07:02.583 align:center
ที่จริง มีหลายช่วงในซีซั่นห้านี้

00:07:03.625 --> 00:07:06.833 align:center
ที่เขาขัดเขินเพราะเขาไม่ได้ใส่แว่น

00:07:06.916 --> 00:07:08.000 align:center
ซึ่งมันทำให้…

00:07:08.916 --> 00:07:10.875 align:center
เขาอึดอัดมาก

00:07:11.500 --> 00:07:13.958 align:center
แว่นของผมล่ะ ผมต้องใช้แว่น

00:07:14.041 --> 00:07:19.208 align:center
ลูกเล่นต่อไปที่จะเลียนแบบตัวละครนี้คือท่าชี้นิ้ว

00:07:19.291 --> 00:07:21.958 align:center
ศาสตราจารย์ไม่ได้ชี้แบบนี้ เขาชี้แบบนี้

00:07:22.041 --> 00:07:24.458 align:center
เพราะเขาเป็นคนเพี้ยน

00:07:24.541 --> 00:07:28.291 align:center
เขาเป็นคนที่ซ่อนตัวตนจริงๆ ไว้

00:07:28.375 --> 00:07:30.000 align:center
ทำไมต้องลงทุนขนาดนั้น

00:07:30.083 --> 00:07:31.333 align:center
เพราะพวกมันจำเป็นต้องทำ

00:07:31.416 --> 00:07:32.791 align:center
ใช่เลย

00:07:32.875 --> 00:07:35.375 align:center
และลูกเล่นสุดท้ายที่จะรับบทศาสตราจารย์

00:07:35.458 --> 00:07:36.666 align:center
ท่าทางของเขา

00:07:37.666 --> 00:07:40.500 align:center
บางฉากในอดีต เขาจะหลังงองุ้ม

00:07:40.583 --> 00:07:43.125 align:center
ห่อตัว ไหล่ลู่

00:07:43.208 --> 00:07:46.750 align:center
เหมือนเขาซ่อนตัวจากโลกอยู่ตลอด

00:07:46.833 --> 00:07:50.208 align:center
และเมื่อเวลาผ่านไปจนถึงตอนท้าย

00:07:50.291 --> 00:07:52.708 align:center
เขาก็เริ่มยืนหลังตรงขึ้น

00:07:52.791 --> 00:07:57.250 align:center
หนึ่งในจังหวะที่เขายืนหลังตรงที่สุด
คือตอนที่เขาเดินเข้าธนาคาร

00:07:57.333 --> 00:08:00.375 align:center
หรือตอนท้ายเมื่อเขาจะไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์

00:08:02.666 --> 00:08:05.500 align:center
นั่นแหละความพิลึกของศาสตราจารย์
และของอัลบาโร มอร์เต

00:08:05.583 --> 00:08:08.333 align:center
เมื่อเขาสร้างรูปแบบของตัวละครนี้ขึ้นมา

00:08:12.250 --> 00:08:15.958 align:center
รู้ไหมว่าตัวละครไหนสำคัญที่สุดในซีซั่นนี้

00:08:18.291 --> 00:08:19.500 align:center
ทองคำ

00:08:21.541 --> 00:08:22.875 align:center
และรู้ไหมตรงไหนที่ดีที่สุด

00:08:22.958 --> 00:08:26.458 align:center
ถ้าเราลืมเรื่องที่ว่าคงมีตำรวจจริงๆ รออยู่

00:08:26.958 --> 00:08:30.958 align:center
คุณคงกวาดทุนสำรอง
ในธนาคารกลางสเปนไปได้เลย

00:08:31.041 --> 00:08:35.500 align:center
คุณแค่ต้องทำตามแผนของเรา
เพราะมันเป็นไปได้ ใช่

00:08:36.708 --> 00:08:37.958 align:center
จริงๆ

00:08:38.041 --> 00:08:41.291 align:center
นี่คือจุดที่แผนขั้นต่อไปเริ่มขึ้น ตอนเราย้ายทอง

00:08:41.375 --> 00:08:46.125 align:center
ความท้าทายสำคัญในการ
ขนทองคำออกไปคือวิธีการขนย้าย

00:08:46.208 --> 00:08:49.333 align:center
ก่อนอื่น คุณต้องหลอมทองคำแท่งพวกนี้

00:08:49.416 --> 00:08:54.041 align:center
เมื่อทองคำถูกหลอมเป็นก้อนเล็ก
เราก็ต้องขนย้ายผ่านทางท่อ

00:08:54.125 --> 00:08:56.958 align:center
แล้วทีนี้ก็มาคิด "ยังไงต่อ"

00:08:57.041 --> 00:08:59.041 align:center
เราจะดันทองทวนขึ้นมาตามแม่น้ำ

00:08:59.833 --> 00:09:01.458 align:center
ให้เหมือนปลาแซลมอนเลย

00:09:02.208 --> 00:09:04.791 align:center
คุณคิดว่าปาเลร์โมคือมันสมองของการปล้น

00:09:05.375 --> 00:09:08.208 align:center
แต่ที่จริง มันสมองเบื้องหลังแผนของเราคือ

00:09:09.458 --> 00:09:10.500 align:center
ชายคนนี้

00:09:11.125 --> 00:09:15.208 align:center
ผมชื่อลูอิส ฮาโมน นูเนซ
ผมจบป.เอกด้านวิศวกรรมต่อเรือ

00:09:15.291 --> 00:09:19.708 align:center
ผมเป็นผอ.โรงเรียนวิศวกรรมต่อเรือ
ในมาดริดจนถึงเดือนกรกฎาคมปีก่อน

00:09:19.791 --> 00:09:21.875 align:center
ผมทำงานวิจัยมาตลอด

00:09:21.958 --> 00:09:24.583 align:center
ว่าจะใช้ประโยชน์
จากพลังของกระแสน้ำทะเลยังไง

00:09:24.666 --> 00:09:27.000 align:center
เขาคือคนที่ทำให้ไอเดียแรกเริ่มของเรา…

00:09:27.083 --> 00:09:28.041 align:center
ฉันบ้าไปแล้วงั้นเหรอ

00:09:28.125 --> 00:09:29.416 align:center
เป็นรูปเป็นร่าง

00:09:29.500 --> 00:09:34.458 align:center
ผมเห็นแท่นขุดเจาะน้ำมันสามารถย้าย
หินแร่ต่างๆ จากก้นทะเล ผมก็คิดขึ้นว่า

00:09:34.541 --> 00:09:37.666 align:center
"ถ้ามันขนย้ายหินแร่ได้ ก็ขนทองคำได้"

00:09:37.750 --> 00:09:39.333 align:center
ผมต้องการคำยืนยันแค่นั้น

00:09:39.416 --> 00:09:43.291 align:center
จากจุดนั้น ก็ต้องอาศัยคนอื่นมาทำให้เป็นจริง

00:09:43.375 --> 00:09:46.208 align:center
มันย้ายแร่จากก้นทะเลได้
เหมือนเป็นอาหารเด็กอ่อนเลย

00:09:46.291 --> 00:09:48.875 align:center
ไอเดียนี้แปลกใหม่มาก

00:09:48.958 --> 00:09:52.125 align:center
ผมชอบแต่แรกเลย ผมคิดว่า "แปลกใหม่ดี"

00:09:52.208 --> 00:09:54.250 align:center
และเราก็ปรารถนาจะเป็นอัจฉริยะ

00:09:54.333 --> 00:09:56.000 align:center
ผมคำนวณให้พวกเขา

00:09:56.083 --> 00:09:59.291 align:center
โดยใช้สมการพื้นฐานของกลศาสตร์ของไหล

00:09:59.375 --> 00:10:02.791 align:center
มาร์ตินคิดทุกอย่างไว้หมดแล้ว
ทุกรายละเอียดยิบย่อย

00:10:02.875 --> 00:10:04.666 align:center
เราต้องรู้ความหนาแน่นของทองคำบริสุทธิ์

00:10:04.750 --> 00:10:08.291 align:center
จากนั้นก็ดูว่าปริมาตรของทองคำ
หนัก 90,000 กิโลกรัมเป็นเท่าไหร่

00:10:08.375 --> 00:10:09.958 align:center
ไม่มีอะไรผิดพลาดแน่นอน

00:10:10.041 --> 00:10:13.500 align:center
พวกเขาจะใช้สูตรที่ผมคิดขึ้นมา

00:10:13.583 --> 00:10:15.708 align:center
เขาจะอธิบายสูตรของผมบนกระดานดำ

00:10:15.791 --> 00:10:18.250 align:center
ทุกอย่างวัดมาแล้ว คำนวณมาเป๊ะๆ

00:10:18.333 --> 00:10:20.458 align:center
เมื่อฉันบอกลูอิส ฮาโมน นูเนซ

00:10:20.541 --> 00:10:24.083 align:center
ว่าเราอยากให้ขนทองคำเสร็จใน 26 นาที

00:10:24.166 --> 00:10:26.208 align:center
เขาบอกว่า "ไม่ได้"

00:10:26.291 --> 00:10:27.583 align:center
เป็นไปไม่ได้

00:10:27.666 --> 00:10:30.875 align:center
"ทุกคน ทำไม่ได้ ต้องใช้สี่ชั่วโมง"

00:10:30.958 --> 00:10:33.791 align:center
"พวกเขาบอกฉันว่าสี่ชั่วโมงไม่ได้เด็ดขาด"

00:10:33.875 --> 00:10:35.708 align:center
"แล้วสักสองชั่วโมงได้ไหม"

00:10:35.791 --> 00:10:37.000 align:center
"สองชั่วโมงเหรอ ไม่ได้"

00:10:37.083 --> 00:10:38.791 align:center
เราคำนวณใหม่

00:10:38.875 --> 00:10:43.458 align:center
เราทำได้เต็มที่สุดคือ
ใช้เวลาประมาณ 5,000 วินาที

00:10:43.541 --> 00:10:45.916 align:center
หรือประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง

00:10:46.000 --> 00:10:48.708 align:center
แล้ว 91 นาทีกับ 37 วินาทีให้หลัง

00:10:48.791 --> 00:10:51.375 align:center
เขาพูดว่า "ชั่วโมงครึ่ง" ไม่ได้หรอก
มันฟังดูไม่สมจริง

00:10:51.958 --> 00:10:54.041 align:center
- ยังไง
- เรามีห้องนิรภัย ใช่ไหม

00:10:54.125 --> 00:10:57.333 align:center
มีน้ำ 120,000 ลิตร
น้ำนั่นแหละที่จะเป็นแรงขับดันให้เรา

00:10:57.416 --> 00:11:02.208 align:center
ดังนั้นเราเลยจะใช้สมการต่อไปนี้

00:11:02.291 --> 00:11:04.333 align:center
อย่างแรกคือพลังของเครื่องสูบน้ำ

00:11:04.416 --> 00:11:08.416 align:center
มันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ทางการช่าง
พลัง 5,300 กิโลวัตต์

00:11:08.500 --> 00:11:13.750 align:center
และเราจะได้ความเร็ว 3.25 เมตรต่อวินาที
ซึ่งสูงทีเดียว

00:11:13.833 --> 00:11:18.125 align:center
นั่นแปลว่าเราจะย้ายทอง
ที่ความเร็ว 3.25 เมตรต่อวินาที บ้าไปแล้ว!

00:11:18.208 --> 00:11:19.583 align:center
มีปัญหาอยู่เรื่องเดียว

00:11:19.666 --> 00:11:22.916 align:center
- เขาสงสัยอะไรอีกเนี่ย
- การสูญเสียแรงดันเพราะแรงเสียดทาน

00:11:23.000 --> 00:11:27.125 align:center
เราคำนวณแรงดันที่เสียไปจากแรงเสียดทาน
เราจะใช้สมการของดาร์ซี

00:11:27.208 --> 00:11:28.583 align:center
สมการของดาร์ซี-ไวส์บาค

00:11:28.666 --> 00:11:32.000 align:center
เขาเป็นพลศาสตร์วิศวกร
ชาวฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 18

00:11:32.083 --> 00:11:34.666 align:center
มันวัดถึงมิลลิเมตรเลย
ปัญหาเดียวที่เราอาจเจอ…

00:11:34.750 --> 00:11:36.208 align:center
คือการใช้แรงดันมากเกินไป

00:11:36.291 --> 00:11:39.291 align:center
นี่คือการคิดในแง่ดีมาก แต่เราคิดว่า
เครื่องสูบน้ำเป็นของดีคุณภาพสูง

00:11:39.375 --> 00:11:43.708 align:center
และน่าจะใหม่เพราะพวกเขาปล้น
จากแท่นขุดเจาะน้ำมันในนอร์วีเจียน

00:11:45.291 --> 00:11:49.500 align:center
เมื่อเปิดใช้งาน เราจะได้
กำลัง 5,300 กิโลวัตต์

00:11:49.583 --> 00:11:50.791 align:center
เอาหน่อย ให้ตายสิ!

00:11:50.875 --> 00:11:51.916 align:center
สี่พันห้าร้อย

00:11:53.458 --> 00:11:54.833 align:center
ห้าพัน เอาเลย!

00:11:55.375 --> 00:12:00.208 align:center
แน่นอนว่าเป็นวิธีที่ฉลาดมาก
เพราะพวกเขาใช้ท่อที่มีอยู่แล้ว

00:12:00.291 --> 00:12:01.750 align:center
ซึ่งมีอยู่จริง

00:12:01.833 --> 00:12:04.833 align:center
นี่คือท่อ บ่อระบายน้ำท่วมและแม่น้ำ

00:12:04.916 --> 00:12:08.708 align:center
ทั้งหมดคิดค้นมาอย่างดีเยี่ยมเพราะมีอยู่จริง

00:12:08.791 --> 00:12:10.416 align:center
มีอยู่จริงและทำได้

00:12:10.500 --> 00:12:12.125 align:center
สิ่งที่เขาเสนอมานั้นทำได้

00:12:12.208 --> 00:12:14.416 align:center
ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด

00:12:14.500 --> 00:12:18.375 align:center
แผนนี้ทำได้ แต่ถ้าไม่มีอารมณ์แฝงอยู่ในฉากนี้…

00:12:18.458 --> 00:12:19.416 align:center
ให้ตายสิ

00:12:19.500 --> 00:12:21.291 align:center
มันก็ไม่มีประโยชน์กับเรา

00:12:21.375 --> 00:12:24.333 align:center
วิทยาศาสตร์ไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวเลข
และการคำนวณอย่างเดียว

00:12:24.833 --> 00:12:26.083 align:center
ต้องมีศรัทธาเล็กน้อย

00:12:27.250 --> 00:12:28.666 align:center
กับความรักนิดหน่อยด้วย

00:12:29.833 --> 00:12:31.750 align:center
ผมว่าเราพยายามมาตลอดที่จะให้เห็นภาพ

00:12:31.833 --> 00:12:34.541 align:center
ความรักและความรู้สึก

00:12:34.625 --> 00:12:38.541 align:center
ของตัวละคร เพราะนั่นแหละ
ทำให้เรื่องทรชนคนปล้นโลกมีชีวิต

00:12:38.625 --> 00:12:40.291 align:center
นี่ไม่ใช่ซีรีส์เกี่ยวกับการปล้น

00:12:40.375 --> 00:12:42.750 align:center
แต่มันเกี่ยวกับโจรที่มีความรักให้แก่กัน

00:12:42.833 --> 00:12:44.750 align:center
นี่ไม่ใช่แค่เรื่องทองนะ

00:12:44.833 --> 00:12:47.666 align:center
มันคือค่ำคืนทั้งหมดที่เราใช้วางแผนด้วยกัน

00:12:48.208 --> 00:12:51.291 align:center
ช่วงเวลานั้นซึ่งผมคิดว่าน่าประทับใจมาก

00:12:51.375 --> 00:12:55.583 align:center
เมื่อทองคำไม่ออกมา
แล้วปาเลร์โมพูดกับปั๊มน่ะ

00:12:55.666 --> 00:12:58.500 align:center
นั่นเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตฉันเลย
ฉันขอร้องล่ะ

00:12:58.583 --> 00:13:01.958 align:center
การสร้างตัวละครที่สมจริง
มีอารมณ์ความรู้สึกสมจริง

00:13:02.041 --> 00:13:05.208 align:center
เป็นวิธีที่เราทำให้ผู้ชมรู้สึกว่าเข้าถึงตัวละคร

00:13:05.291 --> 00:13:07.666 align:center
ขอล่ะ อย่าให้ทั้งหมดนี้เป็นความผิดพลาดเลย

00:13:08.166 --> 00:13:10.666 align:center
อย่าทำให้มันเป็นแค่ความหวัง
ลมๆ แล้งๆ เลย ขอร้องล่ะ

00:13:10.750 --> 00:13:14.458 align:center
ตามหลักแล้ว นี่คือการสร้างภาพ
เบื้องหลังการปล้นให้โรแมนติก

00:13:14.541 --> 00:13:17.083 align:center
มันไม่ได้เน้นไปที่ตัวทองคำมากนัก

00:13:17.166 --> 00:13:20.166 align:center
แต่สำคัญที่การบรรลุสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

00:13:20.250 --> 00:13:23.791 align:center
ตัวละครของเราเป็นโรแมนติกชน
ที่อยากบรรลุสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

00:13:23.875 --> 00:13:25.125 align:center
เร็วสิ!

00:13:30.833 --> 00:13:34.625 align:center
มันสะเทือนอารมณ์
เพราะเรื่องราวความรักทั้งหมดอยู่ตรงนั้น

00:13:42.583 --> 00:13:43.541 align:center
กับเบอร์ลิน

00:13:46.208 --> 00:13:47.916 align:center
มันคือความหายนะ

00:13:50.541 --> 00:13:52.166 align:center
ไม่มีคำอธิบายได้จริงๆ

00:13:52.250 --> 00:13:56.333 align:center
ว่าผู้ชายแบบปาเลร์โม
จะชอบผู้ชายแบบเบอร์ลินที่ผมเล่น

00:13:56.416 --> 00:13:57.750 align:center
ไม่น่าเป็นไปได้

00:13:57.833 --> 00:14:00.291 align:center
- ทำไมพูดแบบนี้
- "โรดริโก เด ลา เซร์นามาแล้ว"

00:14:00.375 --> 00:14:03.833 align:center
ผมบอก "ไม่มีใครจะเชื่อว่า
ตัวละครของเขาจะ…"

00:14:03.916 --> 00:14:05.125 align:center
ปากหวานจริงๆ

00:14:09.916 --> 00:14:10.875 align:center
เพื่อนยาก

00:14:10.958 --> 00:14:13.291 align:center
ผมรู้สึกสนิทสนมกับคุณทันที

00:14:13.375 --> 00:14:14.958 align:center
ผมคิดว่ามันก็…

00:14:15.500 --> 00:14:16.666 align:center
- ไม่คาดคิด
- ไม่คาดคิด

00:14:16.750 --> 00:14:17.791 align:center
- มัน…
- ไม่คาดคิด

00:14:17.875 --> 00:14:20.375 align:center
- เราเข้าใจกันได้ทันที
- ใช่

00:14:20.458 --> 00:14:24.208 align:center
นายคิดว่าฉันไม่รักนายเหรอ
ฉันก็รู้สึกนะว่าสิ่งที่เรามีต่อกันนั้น…

00:14:24.291 --> 00:14:26.708 align:center
พิเศษ ไม่เหมือนใคร สุดแสนวิเศษ

00:14:27.458 --> 00:14:30.166 align:center
ตอนที่เราทำงานด้วยกันผมคิดอย่างนี้

00:14:31.083 --> 00:14:35.541 align:center
คาดเดาไม่ได้เลยว่า
จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเขาบอก "แอกชัน"

00:14:40.333 --> 00:14:41.375 align:center
มีหลายฉาก

00:14:41.458 --> 00:14:44.833 align:center
ฉากดังๆ ที่เราเล่นด้วยกันที่เราต้องจูบกัน…

00:14:47.583 --> 00:14:49.375 align:center
ผมจำไม่ได้ว่าเราทำยังไงหรอก

00:14:49.958 --> 00:14:52.125 align:center
นายขี้ขลาดเหรอ

00:14:53.583 --> 00:14:55.583 align:center
เราคว้าจับตัวกัน เราสู้กัน

00:14:55.666 --> 00:14:58.625 align:center
มีความรุนแรง ฉากนั้นรุนแรงขึ้น

00:15:01.583 --> 00:15:03.708 align:center
ในฐานะคนคนหนึ่ง ผมรู้สึกโกรธ

00:15:03.791 --> 00:15:06.583 align:center
เพราะหมอนี่หัวเราะแล้วเดินจากไป

00:15:06.666 --> 00:15:09.250 align:center
ในตอนนั้นผมคิด "ฉันจะฆ่าแกให้ได้"

00:15:09.333 --> 00:15:12.833 align:center
"ฉันจะขย้ำคอแกให้ขาดเลย"

00:15:13.541 --> 00:15:16.666 align:center
เรียกว่าเป็นความลุ่มหลงมากกว่า

00:15:17.458 --> 00:15:20.000 align:center
แต่น้องชายฉันพูดถูก เราต้องเดินคนละทาง

00:15:20.500 --> 00:15:24.958 align:center
เขาโดนกดดันจนถึงขีดสุด
เขาเจ็บปวด อกหักเพราะสูญเสีย ใจสลาย

00:15:25.958 --> 00:15:28.000 align:center
และเขาพังทลายเพราะ…

00:15:28.833 --> 00:15:32.708 align:center
รักเดียวของเขาเป็นรักข้างเดียว
และยิ่งกว่านั้น ดันตายจาก

00:15:32.791 --> 00:15:36.958 align:center
ตัวละครทั้งของคุณและผม
ออกจะเรียกน้ำตา ว่าไหม

00:15:37.041 --> 00:15:38.583 align:center
- เรียกน้ำตานิดหน่อย
- ใช่

00:15:53.041 --> 00:15:55.875 align:center
- คุณมีบางอย่าง…
- ของผมจะน่าเห็นใจกว่าของคุณ

00:15:57.250 --> 00:15:59.041 align:center
คุณพูดแบบนี้ตลอด

00:15:59.125 --> 00:16:02.333 align:center
มันคือความน่าสงสารนะ
ปาเลร์โมทำให้เราสงสาร

00:16:02.416 --> 00:16:03.666 align:center
แต่ในทางที่ดี

00:16:03.750 --> 00:16:08.416 align:center
ครูสอนการแสดงของผม
เคยบอกว่าภาวะอารมณ์มีแค่สามอย่าง

00:16:08.500 --> 00:16:10.875 align:center
เราเศร้า ถ้าเกิดเหตุน่าเศร้า…

00:16:11.666 --> 00:16:12.875 align:center
น่าสงสาร

00:16:12.958 --> 00:16:16.750 align:center
เราร้ายกาจเมื่อเราเอาชนะความเศร้าได้

00:16:16.833 --> 00:16:19.250 align:center
แต่เรายังนึกถึงความเศร้า

00:16:19.333 --> 00:16:22.250 align:center
เราเฮฮาได้เมื่อจัดการความเศร้า
และเริ่มมีความสุข

00:16:22.333 --> 00:16:24.666 align:center
แต่ทุกคนมีอารมณ์ทั้งหมดนี้

00:16:24.750 --> 00:16:25.958 align:center
ทุกคนเลย

00:16:26.041 --> 00:16:27.791 align:center
แต่คุณมีเยอะ

00:16:27.875 --> 00:16:30.583 align:center
เราทุกคนมีภาวะอารมณ์บริสุทธิ์สามอย่างนั้น

00:16:30.666 --> 00:16:33.875 align:center
มีอีกภาวะหนึ่ง ความเครียด

00:16:33.958 --> 00:16:35.125 align:center
บ้าเอ๊ย!

00:16:35.625 --> 00:16:37.041 align:center
ฉิบหายแล้ว

00:16:38.291 --> 00:16:40.208 align:center
ตอนนี้ปัญหายุ่งยากอยู่ในมาดริด

00:16:42.000 --> 00:16:44.958 align:center
เป็นธรรมดาที่เรื่องทรชนคนปล้นโลก
จะทำทุกอย่างยากกว่าที่จำเป็น

00:16:45.041 --> 00:16:46.083 align:center
ที่สุด

00:16:46.166 --> 00:16:49.208 align:center
แผนกอื่นเกลียดเรา ซึ่งเขาก็มีเหตุผลสมควร

00:16:49.291 --> 00:16:51.958 align:center
ทุกครั้งที่อ่านแต่ละตอนแล้วเห็น…

00:16:52.041 --> 00:16:55.708 align:center
ผมจะข้ามไปดูว่าจะมีพื้นที่ใหม่ๆ กี่มากน้อย

00:16:55.791 --> 00:16:57.916 align:center
เรื่องทรชนคนปล้นโลกมาพร้อมความเครียดตลอด

00:16:58.000 --> 00:17:01.916 align:center
เราจะคิดว่า
"ฉันไม่มีเวลาพอจะทำเซ็ตใหม่นี้หรอก"

00:17:02.000 --> 00:17:04.041 align:center
บนกระดาษ ทุกอย่างเป็นไปได้

00:17:04.125 --> 00:17:05.708 align:center
เขียนมาสักประโยคว่า

00:17:05.791 --> 00:17:08.583 align:center
"กองทัพของออตโตมานเดินเข้าประตู"

00:17:08.666 --> 00:17:11.041 align:center
แค่ประโยคเดียว ใช่ไหม แต่ลองถ่ายฉากนั้นสิ

00:17:11.625 --> 00:17:13.833 align:center
ที่ยิ่งกว่านั้น เราถ่ายกันจริงๆ ซะด้วย

00:17:14.541 --> 00:17:16.333 align:center
หนึ่ง เอาเลย!

00:17:17.875 --> 00:17:20.333 align:center
สิ่งที่ผู้ชมเห็นคือของจริงแน่นอน

00:17:20.416 --> 00:17:22.166 align:center
เราชอบให้มันจับต้องได้

00:17:22.250 --> 00:17:27.000 align:center
แทบทุกอย่างที่คุณเห็น 95 เปอร์เซ็นต์
คือเอฟเฟกต์ทำมือ

00:17:27.083 --> 00:17:30.166 align:center
ถ้าเราต้องหลอมทองคำ
ก็จะมีทองคำโดนหลอมจริง

00:17:33.000 --> 00:17:39.541 align:center
ถ้าฝนจะตกผ่านรูรั่วที่เพดานของห้องจัดเลี้ยง

00:17:39.625 --> 00:17:40.666 align:center
ก็จะเป็นฝนจริง

00:17:43.500 --> 00:17:48.125 align:center
ถ้าเราต้องทำเซ็ตน้ำท่วม เซ็ตนั้นก็โดนท่วมจริง

00:17:52.916 --> 00:17:56.625 align:center
เราใช้พื้นที่ใหญ่สุดที่มี
เติมเสาเข้าไปสักสองสามต้น

00:17:57.208 --> 00:18:00.000 align:center
แต่มันเป็นบ่อระบายน้ำท่วม เราขาดอะไรไปล่ะ

00:18:00.791 --> 00:18:02.666 align:center
ตอนแรก ฉันไม่อยากเชื่อเลย

00:18:03.500 --> 00:18:04.625 align:center
น้ำไง

00:18:05.416 --> 00:18:09.208 align:center
ตอนแรกเขาบอกว่าเราต้องเติมน้ำจนถึงเข่า

00:18:09.291 --> 00:18:12.958 align:center
"เติมน้ำเลย ผมรู้ว่ามันยาก แต่ทำเลย"

00:18:13.041 --> 00:18:16.708 align:center
"เราเป็นโชว์ระดับโลกนะ ทุกอย่างต้องเต็มที่"

00:18:16.791 --> 00:18:19.291 align:center
"เราเป็นหนึ่งในซีรีส์แถวหน้าของโลก"

00:18:19.375 --> 00:18:22.333 align:center
คนอื่นมีมังกร เรามีอะไรล่ะ

00:18:23.083 --> 00:18:26.333 align:center
เราจะทำงานในเรือทุกวันเหรอ

00:18:26.416 --> 00:18:31.500 align:center
มันกลายเป็นปัญหา
เมื่อฉันลงไปดูและพบว่าน้ำท่วมสี่นิ้ว

00:18:31.583 --> 00:18:34.166 align:center
เราจะเข้าไปได้ก็ต่อเมื่อ

00:18:34.250 --> 00:18:36.791 align:center
ใส่รองเท้ากันน้ำสูงถึงนี่

00:18:39.208 --> 00:18:42.666 align:center
ฝ่ายผลิตบอกว่าผมบ้าไปแล้ว มันอะไรกัน

00:18:43.291 --> 00:18:46.000 align:center
แล้วเมื่อเราเริ่มทำการทดสอบ

00:18:46.083 --> 00:18:47.833 align:center
เล่นกับแสงไฟ

00:18:47.916 --> 00:18:49.916 align:center
แน่นอน มันสุดยอด

00:18:52.375 --> 00:18:54.166 align:center
เพราะว่าน้ำทำหน้าที่เหมือนกระจก

00:18:54.250 --> 00:18:57.750 align:center
แสงไฟที่ผมใส่ไว้ในบ่อระบายน้ำท่วม
จะสะท้อนเป็นสองเท่า

00:18:57.833 --> 00:19:01.000 align:center
เสาทุกต้นจะเพิ่มจำนวนสองเท่า
ทุกอย่างเพิ่มสองเท่า

00:19:01.083 --> 00:19:04.458 align:center
มันใหญ่อยู่แล้ว แต่น้ำจะทำให้มันดูใหญ่ขึ้นสองเท่า

00:19:04.541 --> 00:19:06.541 align:center
สุดท้าย สิ่งที่เราเห็นบนจอ

00:19:06.625 --> 00:19:10.708 align:center
ต้องยอมรับว่าเขาพูดถูก มันดีขึ้นจริงๆ

00:19:11.208 --> 00:19:12.958 align:center
ตอนที่ 506

00:19:13.041 --> 00:19:16.333 align:center
ฉาก 16 ช็อตเอและบี จุดที่สาม มาร์คบี

00:19:17.750 --> 00:19:20.458 align:center
แต่ความท้าทายสำคัญของงานผลิตซีซั่นนี้

00:19:20.541 --> 00:19:24.000 align:center
คือการหาแท่นขุดเจาะน้ำมันในนอร์เวย์

00:19:24.958 --> 00:19:26.708 align:center
ดูนั่น แท่นอยู่ตรงนั้นไง

00:19:26.791 --> 00:19:28.208 align:center
เราหาไม่ได้เลย

00:19:28.291 --> 00:19:32.041 align:center
เราเลยต้องยอมใช้แท่นที่กำลัง
อยู่ระหว่างการซ่อมแซมในหมู่เกาะกานารี

00:19:32.125 --> 00:19:35.250 align:center
เราต้องสมมติว่าอยู่กลางทะเลนอร์วีเจียน

00:19:35.333 --> 00:19:38.750 align:center
แม้ว่าอุณหภูมิจะอยู่ที่ 33 องศาเซลเซียส

00:19:39.375 --> 00:19:42.958 align:center
ร้อนแต่ผมต้องทำเป็นว่าผมหนาว

00:19:43.041 --> 00:19:46.458 align:center
ผมหนาวจะตายแล้ว แต่ไม่มีใครเห็น

00:19:46.541 --> 00:19:49.458 align:center
ผมคิดไว้แล้วว่าพวกเขา
คงลำบากขึ้นที่เกาะกานารี

00:19:49.541 --> 00:19:51.125 align:center
แต่พวกเขาให้ความร่วมมือดีมาก

00:19:51.208 --> 00:19:52.875 align:center
อยากได้กระเป๋าน้ำร้อนไหม

00:19:52.958 --> 00:19:55.291 align:center
เราเหงื่อแตกในอุณหภูมิ
ติดลบ 20 องศาเซลเซียส

00:19:55.375 --> 00:20:00.166 align:center
พวกเขาต้องใส่เสื้อกันหนาวหลายชั้นมาก

00:20:01.250 --> 00:20:04.416 align:center
มาถึงช่วงความเศร้าในแถบอาร์กติก

00:20:04.500 --> 00:20:07.833 align:center
- ช่วยเคลียร์พื้นที่หน่อย
- ขอเคลียร์พื้นที่หน่อย

00:20:07.916 --> 00:20:10.666 align:center
พวกเขาใส่เสื้อผ้าหลายชั้น
ทั้งที่จริงอากาศร้อนมาก

00:20:10.750 --> 00:20:13.458 align:center
จนทีมงานที่เหลือใส่เสื้อแขนกุดกางเกงขาสั้น

00:20:14.583 --> 00:20:16.958 align:center
มันควรเป็นแท่นขุดเจาะกลางทะเลนอร์วีเจียน

00:20:17.041 --> 00:20:20.708 align:center
เราจะต้องเติมน้ำแข็งให้ทะเล
แทนที่น้ำทะเลด้วยน้ำแข็งทั้งหมด

00:20:20.791 --> 00:20:22.291 align:center
เพื่อทำให้ที่นี่ดูเหมือนนอร์เวย์

00:20:22.375 --> 00:20:25.375 align:center
ทั้งที่จริงเราอยู่กลางแดดจ้า
ในเตเนรีเฟ ใกล้ชายหาด

00:20:27.750 --> 00:20:29.208 align:center
อย่าทำให้ฉันกลัว โอเคนะ

00:20:29.291 --> 00:20:31.375 align:center
นั่นคนของเราเอง ชื่อซานติอาโก

00:20:31.458 --> 00:20:32.958 align:center
ช่างเชื่อมใต้น้ำ

00:20:33.583 --> 00:20:38.666 align:center
ผมคิดว่าตรงนี้แหละ
ที่เราได้รู้ว่าพวกเขาตั้งแก๊งนี้ขึ้นมายังไง

00:20:38.750 --> 00:20:41.958 align:center
แก๊งที่เกิดขึ้นก่อนการปล้นที่โรงกษาปณ์

00:20:42.041 --> 00:20:44.625 align:center
ทำงานมา 20 ปี แต่ตอนนี้อยากเป็นโจรสินะ

00:20:44.708 --> 00:20:49.500 align:center
คิดว่าเป็นครั้งแรก
ที่ผมได้ทำงานตัวต่อตัวกับเบอร์ลิน

00:20:49.583 --> 00:20:51.125 align:center
บอกตรงๆ ผมตื่นเต้น

00:20:53.250 --> 00:20:57.083 align:center
คิดว่าทะเลแบบนี้เหมาะกับคนขี้ขลาดงั้นเหรอ
ทั้งที่นายเอาชุดแม่นายมาใส่เนี่ยนะ

00:20:57.166 --> 00:20:59.625 align:center
เราคือคนโรแมนติกตัวจริงสองคนที่เหลืออยู่

00:20:59.708 --> 00:21:02.458 align:center
แล้วดูสิว่าอีกคนซ่อนตัวอยู่ที่ไหน

00:21:14.208 --> 00:21:18.000 align:center
นี่คือลักษณะของตัวละคร
ที่ผมอยากแนะนำให้คุณรู้จัก

00:21:18.500 --> 00:21:24.125 align:center
เธอมีรูปร่างสมส่วน แข็งแรง
และมีจุดเด่นเฉพาะของตัวเอง

00:21:24.208 --> 00:21:25.250 align:center
ยู้ฮู

00:21:25.916 --> 00:21:26.958 align:center
คนนี้แหละ

00:21:30.666 --> 00:21:32.208 align:center
ฉันชื่ออลิเซีย ซิเอร์รา

00:21:32.291 --> 00:21:33.416 align:center
นี่คือผมจริงฉัน

00:21:34.416 --> 00:21:36.458 align:center
ฉันคือสารวัตรแห่งกรมตำรวจแห่งชาติ

00:21:38.750 --> 00:21:41.291 align:center
ขอวิกผม แต่งรอยตีนกาหรืออะไรก็แล้วแต่

00:21:41.375 --> 00:21:44.541 align:center
ฉันก็จะเปลี่ยนเป็นสิ่งมีชีวิตทุกอย่างที่ต้องเป็น

00:21:46.208 --> 00:21:48.291 align:center
ฉันจะไปแต่งหน้าละ ซารา!

00:21:49.041 --> 00:21:54.166 align:center
การเล่นบทอลิเซีย ซิเอร์รา
ฉันต้องพกพลังบ้าไปเต็มๆ

00:21:54.250 --> 00:21:56.625 align:center
ฉันไม่รู้ความหมายหรอก
แต่มันหมายถึงอะไรสักอย่าง

00:21:59.500 --> 00:22:01.708 align:center
ฉันพร้อมเริ่มใส่ผ้าพันแล้ว

00:22:01.791 --> 00:22:02.958 align:center
ยัดของมาเลย

00:22:03.708 --> 00:22:04.666 align:center
แต่นแต๊น!

00:22:04.750 --> 00:22:05.916 align:center
เราจะแต่งกระกันแล้ว

00:22:06.500 --> 00:22:10.250 align:center
ซึ่งซาราหาวิธีทำออกมาได้สุดยอดเลย

00:22:10.333 --> 00:22:11.666 align:center
ฉันมักจะขอเพิ่มเสมอ

00:22:11.750 --> 00:22:13.583 align:center
เธอบอกว่า "เห็นรอยผ่านกล้องแล้ว"

00:22:13.666 --> 00:22:15.041 align:center
โบกมือให้กล้องหน่อย

00:22:16.833 --> 00:22:19.708 align:center
- นี่คือศึกใหญ่สุดของเรา
- ฉันต้องบอกว่าพอแล้ว

00:22:19.791 --> 00:22:21.625 align:center
"ขอกระเพิ่ม" เธอบอก "ไม่เอาแล้ว!"

00:22:21.708 --> 00:22:23.875 align:center
(นาจวา นิมรี่)

00:22:23.958 --> 00:22:28.583 align:center
ฉันอายุ 50 แล้ว แต่ฉันมัดผมไว้ตลอด
ถ้าไม่ผ่าก็ต้องมัดผมน่ะ

00:22:29.250 --> 00:22:31.416 align:center
นั่นแหละ ฉันจะทำไงได้ ก็ต้องมัดผม

00:22:31.500 --> 00:22:33.666 align:center
เป็นกลยุทธ์เบี่ยงเบนความสนใจที่ได้ผลสุด

00:22:33.750 --> 00:22:35.958 align:center
สาวมาก เท่เป็นพิเศษ

00:22:37.500 --> 00:22:39.750 align:center
ฉันไม่ได้ขอให้มีกระหรือวิก

00:22:39.833 --> 00:22:44.041 align:center
ฉันสร้างตัวละครขึ้นมา ฉันรู้ว่าเธอมีลักษณะยังไง

00:22:44.125 --> 00:22:45.791 align:center
โดยดูจากบทที่เขียนไว้

00:22:45.875 --> 00:22:47.791 align:center
ในบทบอกว่าเธอท้อง

00:22:47.875 --> 00:22:49.541 align:center
อลิเซีย ซิเอร์รา ไม่ใช่ฉัน

00:22:49.625 --> 00:22:53.625 align:center
ฉันสร้างทุกอย่างขึ้นมา
เช่น "ตาสีฟ้า เธอชื่ออลิเซีย"

00:22:54.375 --> 00:22:55.666 align:center
ฉันรู้ว่าทำไง

00:22:56.250 --> 00:22:59.000 align:center
ตาสีน้ำตาลแบบนี้เล่นบทตัวร้ายลำบาก

00:23:00.375 --> 00:23:02.541 align:center
ตาสีเขียวคือคนทรยศ

00:23:03.625 --> 00:23:06.583 align:center
ตาสีฟ้าคือคนโกหก

00:23:06.666 --> 00:23:09.291 align:center
ตาสีดำและน้ำตาลคือคนเข้มแข็ง

00:23:09.916 --> 00:23:11.666 align:center
และซื่อสัตย์

00:23:11.750 --> 00:23:15.000 align:center
นาจวาขอมีส่วนร่วมเรื่องเสื้อผ้า

00:23:15.083 --> 00:23:19.625 align:center
เธอชอบเล่น ชอบสำรวจ
อยากลองหลายๆ อย่าง

00:23:19.708 --> 00:23:23.708 align:center
วิก หมวก ดาบ รอยแผลเป็นบนหน้า อะไรก็ได้

00:23:24.291 --> 00:23:27.875 align:center
อะไรก็ตามเพิ่มเติมที่ไม่ใช่ของคุณตามธรรมชาติ

00:23:28.416 --> 00:23:31.416 align:center
เราต้องทำให้มันเป็นหนึ่งเดียวกับเรา
ไม่งั้นมันจะเด้งออกมา

00:23:31.500 --> 00:23:35.750 align:center
เหมือนเวลาเห็นคนใส่หมวก
แล้วเราคิด "ไม่เหมาะกับเขาเลย"

00:23:36.250 --> 00:23:40.750 align:center
ดูไม่เหมาะเพราะเขา
ระวังอยู่ตลอดว่ากำลังใส่หมวก

00:23:40.833 --> 00:23:44.208 align:center
หมวกจะเหมาะกับคนใส่เมื่อเขาลืมว่าใส่อยู่

00:23:44.291 --> 00:23:45.875 align:center
พูดจริงให้ดิ้นตาย

00:23:45.958 --> 00:23:49.125 align:center
เสื้อผ้าของเธอยกเครื่องแบบสุดๆ ในซีซั่นนี้

00:23:49.208 --> 00:23:53.666 align:center
เธอมาที่บ่อระบายน้ำท่วม
โดยแต่งตัวแทบจะเหมือนนักสืบโคลอมโบ

00:23:53.750 --> 00:23:56.208 align:center
เหมือนเธอซ่อนตัวอยู่หลังแว่นตา

00:23:56.291 --> 00:23:59.291 align:center
ซึ่งแจ๋วดีที่ได้เห็นเธอเปลี่ยนไป

00:23:59.375 --> 00:24:02.291 align:center
เป็นผู้หญิงเซ็กซี่ในตอนท้าย

00:24:03.083 --> 00:24:07.083 align:center
ฉันคงไม่ทำให้เธอเซ็กซี่มากนัก
ฉันชอบเสื้อนะ มันใช้ได้

00:24:07.166 --> 00:24:08.958 align:center
หน้าอกเต่งตึงหลังจากคลอดลูก

00:24:09.041 --> 00:24:13.666 align:center
ฉันเป็นผู้หญิงที่เพิ่งคลอดลูกสาวและกำลังให้นมนะ

00:24:13.750 --> 00:24:17.583 align:center
ในตอนท้ายที่เสริมเข้ามา
ช่วงบอกลา พวกเขาทำได้ยอดเยี่ยม

00:24:17.666 --> 00:24:20.541 align:center
เสื้อผ้าสมบูรณ์แบบตั้งแต่เริ่ม

00:24:20.625 --> 00:24:23.583 align:center
เพราะการตัดเย็บยอดเยี่ยม

00:24:23.666 --> 00:24:26.083 align:center
แถมมีสีของเครื่องแบบทหาร

00:24:26.166 --> 00:24:30.166 align:center
ทุกอย่างสมบูรณ์
เหมือนซิเอร์ราแห่งอนาคต ฉันชอบมาก

00:24:30.916 --> 00:24:33.791 align:center
รู้ไหมว่าอะไรที่ยากมากสำหรับนักแสดง

00:24:33.875 --> 00:24:37.375 align:center
การเล่นเป็นตัวละครที่ตึงเครียดตลอดเวลา

00:24:37.458 --> 00:24:38.500 align:center
ให้ตายสิ

00:24:38.583 --> 00:24:42.000 align:center
ความท้าทายคือรู้วิธีควบคุมมัน

00:24:42.083 --> 00:24:44.958 align:center
ช่างหัวมัน เร็วเข้า!

00:24:45.041 --> 00:24:49.250 align:center
เขาเป็นตัวละครที่มี
ลักษณะของทหารชัดเจนในสายเลือด

00:24:49.333 --> 00:24:51.583 align:center
ได้ยินแล้ว กำลังคิดอยู่

00:24:51.666 --> 00:24:53.333 align:center
เขาเป็นคนมุ่งมั่นมาก

00:24:53.416 --> 00:24:54.875 align:center
ด่วนเหรอ ให้ตายสิ ไม่ได้

00:24:54.958 --> 00:24:55.916 align:center
เขาเต็มที่ตลอด

00:24:56.000 --> 00:24:57.958 align:center
พูดซะเล่นเอาผมมีอารมณ์เลย

00:24:58.041 --> 00:24:59.208 align:center
ปากร้ายมาก

00:24:59.291 --> 00:25:01.375 align:center
นังนั่นตัดหน้าเราไปก่อนซะได้!

00:25:01.458 --> 00:25:05.375 align:center
ซึ่งทำให้ตัวละครของเขาตลก คนดูก็สนุกไปด้วย

00:25:07.833 --> 00:25:08.875 align:center
ต่อรอง

00:25:11.125 --> 00:25:13.291 align:center
เมื่อเรามีตัวละครที่คึกคัก

00:25:13.375 --> 00:25:16.125 align:center
ซึ่งเจอเหตุการณ์ตึงเครียดขนาดนั้น

00:25:16.208 --> 00:25:17.708 align:center
เราก็ต้องทำให้เขาแตกต่าง

00:25:19.250 --> 00:25:23.791 align:center
เอาละ เรามาต่อจากคราวที่แล้วกัน

00:25:24.458 --> 00:25:26.666 align:center
เปิดไว้หรือเปล่า เราคงอยู่ที่…

00:25:27.250 --> 00:25:28.500 align:center
หน้า 12

00:25:28.583 --> 00:25:29.875 align:center
โอเค

00:25:30.708 --> 00:25:32.500 align:center
งั้นก็เริ่มกันเลย

00:25:34.833 --> 00:25:38.291 align:center
แน่นอนว่าสิ่งแรกที่ผมเริ่มจับคือบท

00:25:38.375 --> 00:25:40.458 align:center
ผมวิเคราะห์บทอย่างละเอียด

00:25:40.541 --> 00:25:44.458 align:center
ผมมักจะดูบทระหว่างอยู่บนลู่

00:25:44.958 --> 00:25:50.125 align:center
เพราะผมพิสูจน์ได้แล้วว่า
ความจำจะดีกว่าปกติเวลาเคลื่อนไหวไปด้วย

00:25:50.208 --> 00:25:54.125 align:center
ทำให้การจำบทง่ายขึ้นเยอะ

00:25:54.208 --> 00:25:58.166 align:center
บางครั้งเพื่อนผม
เอสเมรัลดาที่อยู่ใกล้บ้านก็มาช่วย

00:25:58.250 --> 00:26:00.708 align:center
เธอช่วยผมได้มาก

00:26:00.791 --> 00:26:02.916 align:center
มันแตกต่างนะ การจำบทคนเดียว

00:26:03.000 --> 00:26:06.666 align:center
กับการมีคนคอยต่อบทนักแสดงคนอื่นให้เรา

00:26:07.541 --> 00:26:09.875 align:center
แจ๋ว ตอนนี้เราจำตรงนี้แม่นแล้ว

00:26:11.375 --> 00:26:13.375 align:center
- โอเคแล้วนะ หน้า 31 ใช่ไหม
- ใช่

00:26:14.291 --> 00:26:15.458 align:center
"คอนซัวโล"

00:26:16.208 --> 00:26:18.000 align:center
ผมเห็นว่าเธอไม่อยู่ที่นั่น

00:26:18.083 --> 00:26:19.833 align:center
ผมกดปุ่มแจ้งเตือนสัญญาณฉุกเฉิน

00:26:19.916 --> 00:26:22.875 align:center
แล้วก็เดินไปที่ครัว

00:26:25.583 --> 00:26:28.625 align:center
"ตามาโย เรารอแกอยู่เลย"

00:26:28.708 --> 00:26:30.666 align:center
ชอบบ้านของแกจัง

00:26:30.750 --> 00:26:33.958 align:center
- "ชอบบ้านของแกจัง"
- "แกมาทำบ้าอะไรที่นี่"

00:26:34.708 --> 00:26:36.708 align:center
แกมาทำบ้าอะไรที่นี่

00:26:37.666 --> 00:26:39.083 align:center
"อย่าพูดคำหยาบสิ"

00:26:39.166 --> 00:26:43.833 align:center
เด็กอายุเท่านี้ก็เหมือนฟองน้ำ
ฉันไม่อยากให้แกทำเธอสะเทือนใจ

00:26:43.916 --> 00:26:45.375 align:center
"เพราะงั้นขอพลังงานบวก ยิ้มไว้"

00:26:45.958 --> 00:26:47.708 align:center
ทีนี้ ผมก็มองดูเด็ก

00:26:48.416 --> 00:26:49.291 align:center
ผมมองดูเธอ

00:26:52.208 --> 00:26:53.541 align:center
"ถ้าแกแตะต้องเมียฉัน…

00:26:53.625 --> 00:26:55.458 align:center
ฉันจะฆ่าแกแน่"

00:26:55.541 --> 00:26:58.375 align:center
และจากจุดนั้น ผมพยายามหาภาพ

00:26:58.458 --> 00:27:00.125 align:center
ที่ผมคิดว่าสมจริง

00:27:00.208 --> 00:27:03.916 align:center
หรือชวนให้ผมนึกถึงอารมณ์ของตัวละครในตอนนั้น

00:27:05.083 --> 00:27:08.958 align:center
ผมพยายามสร้างท่าทางที่ต่อเนื่อง

00:27:09.041 --> 00:27:12.041 align:center
ซึ่งสัมพันธ์กับบทของตามาโย มีท่าทาง

00:27:12.125 --> 00:27:14.833 align:center
การเคลื่อนไหว ภาษากายของเขาซึ่งสำคัญ

00:27:14.916 --> 00:27:18.708 align:center
ในตอนนั้น เช่นตอนที่เขามองหน้าจอ

00:27:18.791 --> 00:27:21.375 align:center
ตามาโยจะเคลื่อนไหวร่างกาย
เป็นแบบฉบับของตัวเอง

00:27:21.458 --> 00:27:24.083 align:center
เขาแสดงออกหลายอย่างผ่านมือ

00:27:24.166 --> 00:27:26.916 align:center
เมื่อเรื่องชักจะผิดพลาด เขาก็จะ…

00:27:27.000 --> 00:27:29.041 align:center
เขาจับเนื้อตัว…

00:27:29.125 --> 00:27:34.291 align:center
ไม่รู้สิ ผมใช้มือแสดงออก ปรบมือ กำหมัด

00:27:34.375 --> 00:27:35.333 align:center
เร็วสิ

00:27:35.416 --> 00:27:38.416 align:center
ดนตรีเป็นสิ่งแรกๆ ที่ผมใช้เสมอ

00:27:41.916 --> 00:27:44.250 align:center
ผมพยายามหาเพลงที่ชวนให้ผมนึกถึง

00:27:44.333 --> 00:27:47.125 align:center
ความรู้สึกของตัวละครในฉากนั้น

00:27:53.625 --> 00:27:56.541 align:center
ผมเปิดเพลงสุดฮาร์ดคอร์ของมาริลีน แมนสัน

00:27:56.625 --> 00:28:01.708 align:center
ในตอนที่ตัวละครกำลังเจอ
สถานการณ์ตึงเครียดมากๆ

00:28:01.791 --> 00:28:04.958 align:center
- ผมอยากได้สงครามที่ยุติธรรม
- ของแบบนั้นไม่มีหรอก

00:28:05.041 --> 00:28:06.708 align:center
พอผมเข้าฉาก

00:28:06.791 --> 00:28:10.208 align:center
ผมไม่ต้องเปิดเพลง ผมเชื่อมโยงกับเพลงในใจ

00:28:10.291 --> 00:28:13.333 align:center
"ฉากนี้เปิดด้วยจังหวะเสียงของเพลงนี้"

00:28:13.416 --> 00:28:17.333 align:center
มันทำให้ผมเข้าถึงบททันที เพลงมันเข้าสิงผม

00:28:20.333 --> 00:28:22.458 align:center
นั่นแหละ ใช้ได้ไหมครับ

00:28:23.041 --> 00:28:25.291 align:center
นี่ ถ้าคุณได้กลับมาในช่วงแฟลชแบ็ค

00:28:26.208 --> 00:28:31.583 align:center
คุณคิดถึงหรืออยากออกมา
ฉากไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า

00:28:32.291 --> 00:28:36.458 align:center
ฉันอยากกลับมาปรากฏให้ใครบางคนเห็น

00:28:36.541 --> 00:28:38.208 align:center
- เป็นผีเหรอ
- ใช่

00:28:40.083 --> 00:28:41.791 align:center
มันไม่เหมาะกับเรื่องใช่ไหม

00:28:41.875 --> 00:28:44.416 align:center
ไม่เหมาะ ผมพูดจริง ในฉากแฟลชแบ็คจริงๆ

00:28:44.916 --> 00:28:47.958 align:center
ภาพบางส่วนในอดีตที่เราไม่เคยเห็น

00:28:48.041 --> 00:28:50.125 align:center
ฉันคงอยากให้เป็น…

00:28:51.958 --> 00:28:54.333 align:center
ฉากที่เกี่ยวกับการเต้นรำ

00:28:54.416 --> 00:28:56.125 align:center
- ขอร้อง…
- เรามีบางอย่างแล้ว

00:28:56.208 --> 00:28:58.750 align:center
เราอาจใส่เข้าไปในฉากปลาเฮค

00:28:58.833 --> 00:28:59.833 align:center
- ใช่
- ปลาเฮคอะไร

00:28:59.916 --> 00:29:02.250 align:center
- วันปลาเฮค
- วันปลาเฮค

00:29:02.333 --> 00:29:03.166 align:center
มันคืออะไร

00:29:03.250 --> 00:29:07.000 align:center
คืนปลาเฮคคือคืนเดียวที่เรา
จะได้เห็นศาสตราจารย์…

00:29:08.000 --> 00:29:09.041 align:center
- หลุด…
- นิดหน่อย

00:29:09.125 --> 00:29:11.250 align:center
- ในสภาพไหนนิดหน่อย
- ดื่มเหล้าปัตซาราน

00:29:11.333 --> 00:29:13.666 align:center
ไม่จริง ฉันชอบมาก ต้องอยู่ด้วย

00:29:15.750 --> 00:29:18.166 align:center
- โอเค สัญญา
- ฉันต้องอยู่ด้วย

00:29:18.250 --> 00:29:22.041 align:center
และฉันอยากให้ทุกคนอยู่ด้วย
ใช่ แบบไม่มีเรื่องเศร้าเคล้าน้ำตานะ

00:29:22.125 --> 00:29:24.583 align:center
เราจะได้เต้นรำกัน แบบนี้…

00:29:25.458 --> 00:29:26.750 align:center
เมื่อเราจากมา…

00:29:26.833 --> 00:29:28.541 align:center
ศาสตราจารย์สูบบุหรี่ในฉากนี้

00:29:28.625 --> 00:29:29.583 align:center
- ไม่จริงน่า
- จริง

00:29:29.666 --> 00:29:33.083 align:center
เขาต้องหลุดสักครั้งเป็นอย่างน้อย
และโตเกียวต้องอยู่ด้วย

00:29:33.166 --> 00:29:35.500 align:center
ห้ามพลาดเลย ขอร้อง อะไรกัน

00:29:35.583 --> 00:29:38.291 align:center
พลาดไม่ได้เลย เธอจะพลาดอะไรแบบนี้ไม่ได้

00:29:38.375 --> 00:29:42.333 align:center
หนุ่มมีอารมณ์ขันคนไหน หรือสาวด้วย
เอาปลาเฮคไปไว้บนเตียงผม

00:29:44.083 --> 00:29:46.125 align:center
ฉากปลาเฮคนี้…

00:29:46.208 --> 00:29:49.750 align:center
เป็นฉากที่ยากที่สุดที่ผมต้อง

00:29:49.833 --> 00:29:52.000 align:center
กลั้นหัวเราะตอนเข้าฉาก

00:29:52.083 --> 00:29:53.166 align:center
จะบอกให้นะ

00:29:59.291 --> 00:30:01.166 align:center
ผมขอถอนตัวจากการเป็นมันสมองของทีม

00:30:01.250 --> 00:30:03.208 align:center
ผมอยากปาร์ตี้มากกว่า
ส่งเหล้าปัตซารานมาเลย

00:30:04.125 --> 00:30:06.833 align:center
- นั่นเหมือนเหล้าอะมาเร็ตโต้มากกว่า…
- ผมไม่สนห่าหรอก

00:30:06.916 --> 00:30:09.375 align:center
ความโกรธของเขาระเบิดอยู่ข้างในมากกว่า

00:30:09.458 --> 00:30:12.208 align:center
เขาจะคว้าแก้วแล้ว…

00:30:13.625 --> 00:30:15.666 align:center
ผมจะสนุกและ…

00:30:16.250 --> 00:30:20.416 align:center
ทุกคนหัวเราะกันใหญ่ สนุกมาก

00:30:20.500 --> 00:30:21.958 align:center
งั้นก็มาผ่อนคลายกันเลย

00:30:22.833 --> 00:30:24.666 align:center
ทุกคนผ่อนคลายกันนะ

00:30:31.416 --> 00:30:35.166 align:center
ตัวละครของฉัน ลิสบอนน่ะ
ตะลึงที่เห็นศาสตราจารย์เต้น

00:30:35.250 --> 00:30:37.041 align:center
เธอไม่เคยเห็นเขาทำอะไรแบบนี้

00:30:37.125 --> 00:30:38.708 align:center
คุณต้องตกใจมากแน่ๆ

00:30:38.791 --> 00:30:41.958 align:center
- ฉันแปลกใจมาก
- ใช่ คงคิดว่า "เขาเป็นใครกัน"

00:30:45.875 --> 00:30:49.000 align:center
ฉันคิดว่ามันเหมือนเราได้เปลี่ยนบรรยากาศ

00:30:49.083 --> 00:30:51.458 align:center
เรากำลังถ่ายซีรีส์แอกชันหรือรบกันอยู่

00:30:51.541 --> 00:30:53.791 align:center
แล้วจู่ๆ เราก็มีปาร์ตี้

00:30:53.875 --> 00:30:56.166 align:center
ทุกคนก็ผ่อนคลาย

00:30:56.250 --> 00:30:58.250 align:center
เราดื่มวิสกี้นิดหน่อย

00:30:58.333 --> 00:31:00.125 align:center
ไม่กี่ช็อต

00:31:00.208 --> 00:31:02.625 align:center
สตานิสลาฟสกี้คงภูมิใจในตัวเรา

00:31:03.125 --> 00:31:05.250 align:center
เขาบอกคุณเรื่องปลาเฮคยังไงล่ะ

00:31:11.125 --> 00:31:13.833 align:center
พอพูดถึงฉากปลาเฮค และจากที่เห็นแววตา

00:31:13.916 --> 00:31:16.916 align:center
ผมก็นึกว่าจะต้องมีข้อมูลวงในแน่ๆ

00:31:22.458 --> 00:31:25.333 align:center
แต่คืนปลาเฮคมีอะไรมากกว่านั้น

00:31:25.416 --> 00:31:28.458 align:center
โตเกียวกลับมาส่งสารถึงศาสตราจารย์

00:31:29.625 --> 00:31:32.041 align:center
การที่พวกเราที่เหลือดื่มและเล่นสนุกไปทั่วได้

00:31:34.083 --> 00:31:36.250 align:center
เพราะมีคุณอยู่อีกฝั่ง
คอยดูแลสิ่งต่างๆ ให้เรียบร้อย

00:31:36.333 --> 00:31:41.416 align:center
เธอบอกเขาอย่างนี้เพราะไม่มีใคร
พูดกับศาสตราจารย์เหมือนโตเกียวพูด

00:31:41.916 --> 00:31:44.833 align:center
เธอกล้าจะพูดกับศาสตราจารย์ตรงๆ

00:31:44.916 --> 00:31:47.416 align:center
และถาม "คุณเป็นอะไร ทำไมทำแบบนี้"

00:31:47.500 --> 00:31:50.125 align:center
ปกติเหรอที่เราเรียงเสื้อตามสีน่ะ

00:31:51.083 --> 00:31:52.083 align:center
ดูคุณสิ

00:31:52.166 --> 00:31:55.500 align:center
แน่นอน แบบนี้แหละยอดเยี่ยม พวกเขาชื่นชมกัน

00:31:55.583 --> 00:32:00.125 align:center
ถึงจะต่างกันมาก
แต่ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ซื่อสัตย์ต่อกันมาก

00:32:00.208 --> 00:32:03.333 align:center
ความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงจริงใจมาก

00:32:03.416 --> 00:32:07.291 align:center
ซึ่งทำให้ฉันมีอิสระเต็มที่ที่จะ

00:32:08.333 --> 00:32:09.750 align:center
เป็นโตเกียวจริงๆ

00:32:09.833 --> 00:32:12.291 align:center
มีอีกเรื่องเกี่ยวกับโตเกียวและศาสตราจารย์

00:32:12.375 --> 00:32:14.375 align:center
เราเคยมีฉากแบบนั้นเมื่อไหร่กัน

00:32:14.458 --> 00:32:17.041 align:center
เรามีโอกาสทำบางอย่าง…

00:32:17.125 --> 00:32:19.541 align:center
- ใช่ จากใจจริง
- ที่ยอดมาก

00:32:19.625 --> 00:32:22.125 align:center
เพราะแบบนั้นเราถึงกล้ากลับเข้าถ้ำเสือ

00:32:23.625 --> 00:32:26.833 align:center
ในซีรีส์ นั่นคือครั้งสุดท้ายที่อูร์ซูลาปรากฏตัว

00:32:26.916 --> 00:32:31.583 align:center
ช่วงท้ายของตอนเก้าซึ่งเธอบอกเขาว่า

00:32:31.666 --> 00:32:34.791 align:center
ทุกคนอยู่ตรงนั้นเพราะเขาอยู่

00:32:35.375 --> 00:32:36.958 align:center
เพราะเราเชื่อมั่นในตัวคุณ

00:32:39.583 --> 00:32:42.125 align:center
ซึ่งมันเกิดขึ้นพร้อมกับช่วงเวลาที่หนักหนามากๆ

00:32:42.208 --> 00:32:46.166 align:center
เมื่อศาสตราจารย์กำลังจะยอมแพ้
และดูเหมือนทุกอย่างจบสิ้นแล้ว

00:32:46.250 --> 00:32:48.791 align:center
เพราะเรารู้ว่าเราจะมีศาสตราจารย์
คอยช่วยเสมอ

00:33:01.791 --> 00:33:06.166 align:center
ทุกคนในเรื่องทรชนคนปล้นโลก
มีพ่อแม่ ลูก ครอบครัว เพื่อน

00:33:06.250 --> 00:33:08.083 align:center
ทุกอย่างผสมผสานอยู่ในนั้น

00:33:08.166 --> 00:33:13.666 align:center
ซึ่งบางครั้งก็กระชากอารมณ์กันสุดๆ

00:33:13.750 --> 00:33:15.958 align:center
เพราะฉันไม่อยากให้แกมีชีวิตแบบฉัน

00:33:16.041 --> 00:33:17.208 align:center
ฉันอยากให้แกเป็นอิสระ

00:33:17.291 --> 00:33:20.583 align:center
เพราะมันคือความรู้สึกที่เป็นสากลที่สุดแล้ว

00:33:20.666 --> 00:33:23.583 align:center
การเป็นลูกที่จะรักพ่อแม่

00:33:23.666 --> 00:33:26.291 align:center
การเป็นพ่อแม่ที่จะปกป้องลูก

00:33:26.875 --> 00:33:29.458 align:center
และตอนนี้ฉันโคตรพังเพราะ

00:33:29.541 --> 00:33:31.291 align:center
สิ่งเดียวที่ฉันต้องการในตอนนี้คือ…

00:33:32.125 --> 00:33:33.583 align:center
ได้หอมลูกชายฉัน

00:33:33.666 --> 00:33:36.875 align:center
เด็กๆ มองพ่อแม่ด้วยความชื่นชมบูชา

00:33:36.958 --> 00:33:40.458 align:center
คงเป็นวิธีหนึ่งในการชื่นชมคนเป็นพ่อแม่

00:33:40.541 --> 00:33:41.791 align:center
ผมมีความสุขจัง

00:33:42.375 --> 00:33:45.250 align:center
ที่เราอยู่ที่นี่และอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

00:33:45.333 --> 00:33:49.333 align:center
เรามองความเป็นพ่อแม่จากหลายมุมมองด้วย

00:33:49.416 --> 00:33:54.041 align:center
ที่ชัดเจนคือ เรามีมอสโกกับเดนเวอร์

00:33:54.125 --> 00:33:56.208 align:center
ทันทีที่เจองานหิน ก็กลายร่างเป็นโจร

00:33:56.291 --> 00:33:58.708 align:center
คนที่พาผมมาที่นี่เพื่อปล้นโรงกษาปณ์
ยังมีหน้ามาพูดอีกนะ

00:33:58.791 --> 00:34:02.458 align:center
ในเรื่องนี้ เราเห็นว่า
มันยากแค่ไหนที่จะเลี้ยงเด็กสักคน

00:34:02.541 --> 00:34:04.625 align:center
โดยพยายามให้เขาเดินบนทางที่ถูกต้อง

00:34:04.708 --> 00:34:07.750 align:center
เพื่อให้แกเรียนรู้ที่จะปล้นอย่างฉลาด
แบบศาสตราจารย์ไงเล่า

00:34:07.833 --> 00:34:10.458 align:center
เขาขโมยเมื่อควรขโมย ขโมยของชิ้นใหญ่

00:34:10.541 --> 00:34:13.083 align:center
ไม่ใช่จำนวนกระจ้อยร่อย
แล้วทำคนอื่นซวยไปด้วย

00:34:13.166 --> 00:34:16.041 align:center
เดนเวอร์กับพ่อสนิทกันมาก

00:34:16.125 --> 00:34:18.416 align:center
เหมือนพี่น้องมากกว่าพ่อลูก

00:34:18.500 --> 00:34:20.458 align:center
- ลูกพ่อ
- หวัดดี

00:34:20.541 --> 00:34:22.125 align:center
ไอ้ลูกหมา

00:34:22.208 --> 00:34:23.916 align:center
- ว่าไง พ่อ
- ไอ้ลิงน้อย

00:34:24.000 --> 00:34:27.416 align:center
ลูกพ่อ แกเกิดมาเป็นลิงหรือไง

00:34:27.500 --> 00:34:28.666 align:center
ทำไม

00:34:28.750 --> 00:34:30.250 align:center
เพราะแกเป็นลิงน่ะสิ

00:34:33.375 --> 00:34:35.166 align:center
ฉันไม่เคยเรียกนายว่าดาเนียลใช่ไหม

00:34:35.250 --> 00:34:36.291 align:center
ไม่เลยสักครั้ง

00:34:36.375 --> 00:34:39.583 align:center
- มีแต่ไอ้หัวครก เจ้าโง่…
- ดานี่หัวครก เจ้าหนู

00:34:39.666 --> 00:34:42.875 align:center
เพราะเจ้าเด็กนี่ทำฉันจะบ้าตาย

00:34:43.458 --> 00:34:46.666 align:center
ดีใจครับที่มีโอกาส
ได้เห็นการกลับมาเจอกันแบบนั้น

00:34:46.750 --> 00:34:50.208 align:center
ได้เห็นความสัมพันธ์ของคนเป็นพ่อด้วยกัน

00:34:50.291 --> 00:34:52.791 align:center
ฉันอยากมีใครสักคนเชื่อมั่นในตัวฉัน

00:34:52.875 --> 00:34:54.791 align:center
เธอหมายถึงพ่อตัวเองนะ พ่อ

00:34:55.416 --> 00:34:57.416 align:center
ฉันรู้น่าว่าเธอพูดถึงพ่อตัวเอง

00:34:57.500 --> 00:35:01.458 align:center
พ่อคิดว่าฉันปล้นไม่ได้อีกแล้ว
แต่ฉันทำได้ดีกว่าที่เคยซะอีก

00:35:01.541 --> 00:35:06.208 align:center
พ่อคนนึงที่ตัวเองไม่มี
ต้นแบบให้เดินตามและต้องยอมรับ

00:35:07.833 --> 00:35:10.291 align:center
ลูกสาวที่แปลงเพศ

00:35:10.375 --> 00:35:11.375 align:center
แก…

00:35:12.375 --> 00:35:14.208 align:center
เพิ่งเริ่มต้นชีวิตใหม่

00:35:14.708 --> 00:35:15.708 align:center
เธอมีความสุข

00:35:16.291 --> 00:35:18.375 align:center
ร่างกายแกเคยเป็นคุกมาแล้ว
อย่าให้แกต้องกลับไปหามัน

00:35:18.458 --> 00:35:22.166 align:center
เขาเป็นคนงานเหมืองธรรมดา
ที่สุดท้ายก็กลายเป็นเสาหลักสำคัญ

00:35:22.250 --> 00:35:24.625 align:center
ของการปล้นธนาคารสเปน

00:35:24.708 --> 00:35:27.583 align:center
เขาเล็งธนาคารก็เพราะ
ลูกสาวของเขาอยู่ข้างใน

00:35:27.666 --> 00:35:29.958 align:center
ตอนคุณเจอลูกสาวผม บอกเธอด้วย…

00:35:31.250 --> 00:35:32.708 align:center
บอกว่าผมรักเธอมาก

00:35:32.791 --> 00:35:35.625 align:center
ทรชนคนปล้นโลกเป็นเรื่องของครอบครัว

00:35:35.708 --> 00:35:38.625 align:center
มีครอบครัวที่เป็นหมอกันหมดใช่ไหม
มีครอบครัวที่เป็นทนายกันหมด

00:35:38.708 --> 00:35:40.875 align:center
มีครอบครัวที่นับถืออาชีพสุจริต

00:35:42.291 --> 00:35:44.375 align:center
ปู่ของแกเป็นคนริเริ่มสายตระกูลนี้

00:35:44.458 --> 00:35:46.041 align:center
แม้แต่ศาสตราจารย์ก็บอกว่า

00:35:46.125 --> 00:35:49.958 align:center
"ลูกชายของโจร พี่น้องของโจร
สักวันผมก็อยากเป็นพ่อของโจร"

00:35:50.041 --> 00:35:52.208 align:center
และหวังจะได้เป็นพ่อของโจรในสักวันด้วย

00:35:52.291 --> 00:35:54.916 align:center
เขาหมายถึงนี่คือเรื่องของครอบครัว

00:35:55.000 --> 00:35:57.666 align:center
เราวิ่งหนีตัวตนของเราไม่ได้

00:35:57.750 --> 00:35:58.916 align:center
หนีจากครอบครัวไม่ได้

00:35:59.000 --> 00:36:02.041 align:center
ตัวตนของตัวละครถูกกำหนดจาก
กระบวนการยอมรับในสิ่งนี้

00:36:04.333 --> 00:36:07.875 align:center
ตัวละครเบอร์ลินเห็นการทรยศ

00:36:07.958 --> 00:36:10.750 align:center
ของคนในครอบครัวตัวเอง

00:36:10.833 --> 00:36:15.125 align:center
ลูกชายแท้ๆ กับภรรยาของเขาเอง

00:36:15.791 --> 00:36:17.375 align:center
พวกเขาหนีไปด้วยกัน

00:36:18.500 --> 00:36:20.750 align:center
ซึ่งมันสั่นคลอนเขามาก

00:36:20.833 --> 00:36:23.708 align:center
แต่ขณะเดียวกันก็ยืนยันว่าเขาสมเป็นลูกชาย

00:36:25.583 --> 00:36:28.875 align:center
(เปโดร อะลอนโซ: มาดริด)

00:36:28.958 --> 00:36:31.875 align:center
วันก่อน ผมได้ยินนักแสดงคนนึงที่ผมเคารพพูดว่า

00:36:31.958 --> 00:36:34.291 align:center
"กระบวนการเหรอ ใครสนเรื่องกระบวนการ"

00:36:34.375 --> 00:36:36.458 align:center
ผมสนุกกับการพูดถึงกระบวนการ

00:36:37.208 --> 00:36:41.375 align:center
ผมเริ่มวาดรูปเพราะผมเริ่มเจาะตัวบท

00:36:41.458 --> 00:36:42.458 align:center
ผมไม่เคยวาดรูปมาก่อน

00:36:43.041 --> 00:36:44.208 align:center
ไม่เคยเลย

00:36:44.708 --> 00:36:49.375 align:center
แต่พอผมเริ่มเจาะตัวบท
ผมสังเกตว่าการวาดรูปช่วยให้ผมมีสมาธิ

00:36:51.666 --> 00:36:56.083 align:center
ผมเริ่มสำรวจวิธีการและวาดไปเรื่อยๆ
เพราะมันช่วยผมมีสมาธิได้จริงๆ

00:36:58.666 --> 00:37:00.375 align:center
การวาดรูปหรือฟังเพลง

00:37:00.458 --> 00:37:02.875 align:center
จำเป็นต้องใช้สมาธิ

00:37:02.958 --> 00:37:05.625 align:center
ซึ่งเป็นสมาธิคนละแบบกับที่ต้องมีในการพูดคุย

00:37:05.708 --> 00:37:07.916 align:center
แม้ว่าเราต้องพูดในฉากนั้น

00:37:08.000 --> 00:37:10.583 align:center
มันเป็นคนละวิธีกันเลย

00:37:12.291 --> 00:37:14.083 align:center
(ไม่แค่เถื่อน)

00:37:14.166 --> 00:37:16.333 align:center
ผมกำลังวาด

00:37:17.041 --> 00:37:19.166 align:center
เส้นทางที่ตัวละครของผมเดินอยู่

00:37:20.875 --> 00:37:22.875 align:center
ในช่วงเริ่มสองในสามของซีซั่นห้า

00:37:22.958 --> 00:37:27.500 align:center
เบื้องหลังการวาดรูป

00:37:28.250 --> 00:37:31.250 align:center
คือความปรารถนา

00:37:33.250 --> 00:37:35.458 align:center
ที่จะเชื่อมโยงโดยตรง

00:37:35.541 --> 00:37:38.666 align:center
กับคลื่นใต้น้ำที่ขับเคลื่อนเราอยู่

00:37:46.083 --> 00:37:50.500 align:center
ไม่ได้มีความหมายแค่วาดรูปแค่นั้นจบ

00:37:50.583 --> 00:37:53.875 align:center
แต่เป็นความจริงที่เราได้ตัดบางอย่าง

00:37:53.958 --> 00:37:57.958 align:center
ที่ไม่เป็นประโยชน์ออกไป
ระหว่างทำงานสร้างสรรค์

00:37:58.041 --> 00:38:00.500 align:center
ผมถึงได้วาดรูปก่อนเข้าฉาก

00:38:00.583 --> 00:38:02.166 align:center
เหลืออีกสามนาที เปโดร

00:38:02.250 --> 00:38:07.666 align:center
บางครั้ง การพยายามเข้าใจ
พลวัตของฉากนั้นมันบ้าคลั่งมาก

00:38:07.750 --> 00:38:12.875 align:center
การว่ายแบบไม่ลืมหูลืมตา
กลางความวุ่นวายนั้นจนกระทั่ง

00:38:12.958 --> 00:38:15.458 align:center
จู่ๆ สายน้ำปรากฏ

00:38:15.541 --> 00:38:18.625 align:center
ทำให้คุณล่องคลื่นยักษ์นั้นได้

00:38:19.208 --> 00:38:21.125 align:center
พอเป็นแบบนั้นมันน่าทึ่ง

00:38:21.208 --> 00:38:22.625 align:center
วิเศษไปเลย

00:38:23.208 --> 00:38:26.208 align:center
มันไม่ใช่แค่ก้อนทอง แต่เป็นเหมืองทองคำ

00:38:26.291 --> 00:38:27.833 align:center
ธนาคารสเปน

00:38:35.458 --> 00:38:36.875 align:center
"หนึ่ง สอง สาม

00:38:36.958 --> 00:38:38.666 align:center
ปลาฉลามขึ้นบก…"

00:38:39.291 --> 00:38:41.625 align:center
"สี่ ห้า หก จิ้งจกชักว่าว" ใช่ไหม

00:38:42.208 --> 00:38:44.291 align:center
"สี่ ห้า หก จิ้งจกชักว่าว"

00:38:45.500 --> 00:38:48.291 align:center
มันไม่คล้องจองเลยไม่ว่าจะแปลเป็นภาษาไหน

00:38:48.375 --> 00:38:51.875 align:center
เอาไปใส่จีพีเอสเลย
แล้วมันจะพาพวกนายตรงไปหาทอง

00:38:51.958 --> 00:38:53.916 align:center
อย่าขอให้ผมพูดเป็นอังกฤษนะ

00:38:55.958 --> 00:38:58.250 align:center
โชคดีที่ทีมเรามีคนพูดได้หลายภาษา

00:39:04.833 --> 00:39:06.125 align:center
ผมคิดงั้นนะ

00:39:08.833 --> 00:39:13.666 align:center
เขาเก่งเรื่องภาษามาก
จนมาช่วยเราดูแลงานพากย์

00:39:14.916 --> 00:39:15.833 align:center
โอเค

00:39:15.916 --> 00:39:18.000 align:center
ผมพูดได้ห้าภาษาครับ

00:39:18.875 --> 00:39:23.375 align:center
โครแอต อังกฤษ เยอรมัน สแปนิช

00:39:23.458 --> 00:39:25.416 align:center
และเซอร์เบียนิดหน่อย

00:39:26.833 --> 00:39:31.125 align:center
ผมชอบงานพากย์ ผมพากย์
ภาษาโครแอตในการ์ตูนหลายเรื่อง

00:39:31.208 --> 00:39:34.750 align:center
ซึ่งเป็นความท้าทายมาก
กับงานพากย์เสียงมาร์แซย์

00:39:38.875 --> 00:39:41.125 align:center
ตอนนี้ เรากำลังพากย์เสียง

00:39:41.625 --> 00:39:44.875 align:center
มาร์แซย์ห้าภาษา

00:39:44.958 --> 00:39:46.166 align:center
ดานิซาดีไหม

00:39:47.625 --> 00:39:51.250 align:center
ที่ประเทศผมมันแปลว่า "ดาวประกายพรึก"

00:40:19.041 --> 00:40:22.750 align:center
ระหว่างการปล้นใหญ่สองครั้งนี้
สี่ปีนั้นเราปล้นเล็กๆ น้อยๆ

00:40:22.833 --> 00:40:25.625 align:center
- นี่มันน่าจะเป็นวันพักผ่อนไหม
- ให้ตาย

00:40:27.875 --> 00:40:30.375 align:center
และแม้ว่าบางครั้งจะเครียด…

00:40:30.958 --> 00:40:33.333 align:center
- อะไรวะเนี่ย
- อะไรวะเนี่ย

00:40:33.416 --> 00:40:37.875 align:center
เรามั่นใจว่าเราจะนึกถึง
เรื่องทรชนคนปล้นโลกด้วยรอยยิ้ม

00:40:39.458 --> 00:40:41.416 align:center
"ฉันสาบาน เขาเล่นลูกไม้สกปรก

00:40:42.333 --> 00:40:45.541 align:center
ตั้งกฎเองแต่ดันใช้ลูกไม้สกปรก"

00:40:47.166 --> 00:40:50.166 align:center
เขาเก่งมาก สุดยอด

00:40:51.250 --> 00:40:52.458 align:center
นี่คือสงคราม

00:40:54.125 --> 00:40:56.833 align:center
เขาเหมือนเด็กยักษ์ ไม่เคยอยู่นิ่ง

00:40:56.916 --> 00:40:58.583 align:center
ช่วยบอกด้วยถ้าผมผิด โฮวิค

00:40:58.666 --> 00:41:00.000 align:center
เขาพูดไม่หยุด

00:41:00.083 --> 00:41:03.416 align:center
"กล้ามเนื้อหลอดอาหารทรงพลัง
ของเขากลืนสิ่งมีชีวิตได้ทั้งตัว

00:41:03.500 --> 00:41:05.125 align:center
แม้ว่ามันจะดิ้นรนไม่อยากโดนเขมือบ"

00:41:07.208 --> 00:41:08.375 align:center
เขาโชว์เดี่ยวสบาย

00:41:12.791 --> 00:41:14.833 align:center
และตอนนี้มันก็จบแล้ว

00:41:15.333 --> 00:41:17.291 align:center
เขาโดนยุง่าย

00:41:17.375 --> 00:41:18.750 align:center
เราหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลัง

00:41:18.833 --> 00:41:23.875 align:center
แล้วนึกดูสิว่าวันนี้
พยากรณ์อากาศบอกว่าจะเป็นวันแดดจัด

00:41:23.958 --> 00:41:25.708 align:center
แต่เซ็ตนี้ฝนตก

00:41:25.791 --> 00:41:28.708 align:center
เราต้องจุดบุหรี่กลางฝน

00:41:31.750 --> 00:41:36.458 align:center
คนของฝ่ายศิลป์คนนึงต้องจุดไฟใต้ร่ม

00:41:38.833 --> 00:41:40.375 align:center
ระวังนะ ขอทางหน่อย

00:41:40.458 --> 00:41:43.750 align:center
เราจะได้สูบและแสดงต่อ

00:41:44.583 --> 00:41:47.833 align:center
พวกเขาจะต้องสูบบุหรี่
ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลย พวกเขาต้อง…

00:41:48.333 --> 00:41:49.500 align:center
สูบกันแบบนี้

00:41:51.125 --> 00:41:53.375 align:center
วงการนี้เกิดเรื่องบ้าบอได้ทุกอย่าง

00:41:53.458 --> 00:41:54.458 align:center
ของจริง

00:41:54.541 --> 00:41:57.875 align:center
คนส่วนใหญ่ไม่เชื่อว่ามีอะไรแบบนี้

00:41:58.708 --> 00:42:01.750 align:center
และคุณคงไม่เชื่อว่าเราหย่อนโดรนลงน้ำ

00:42:01.833 --> 00:42:03.458 align:center
ติดแบตเตอรี่แล้ว

00:42:04.833 --> 00:42:07.291 align:center
เรายืนอยู่แถวนั้นตอนได้ยินเสียง "ปัง"

00:42:07.375 --> 00:42:11.375 align:center
ผมเห็นโดรนจมลงไปพร้อมมีฟองลอยฟ่องขึ้นมา

00:42:11.458 --> 00:42:14.750 align:center
ผมมองไปเห็นเฮซุส โคลมีนาร์ตะโกน "ไม่"

00:42:15.541 --> 00:42:20.041 align:center
เทพไวกิ้งกำลังทดสอบเรา

00:42:20.125 --> 00:42:24.291 align:center
เคยได้กลิ่นโดรนไหม้ไหมครับ กลิ่นนี้เลย

00:42:24.375 --> 00:42:27.666 align:center
มันจมลงไปกับกล้องและทุกอย่าง พังหมด

00:42:28.375 --> 00:42:32.416 align:center
หรือการที่เราต้องฝึก
หมาเกรทเดนแต่ไม่ค่อยสำเร็จนัก

00:42:35.583 --> 00:42:37.750 align:center
ใจเย็นแล้วมันก็…

00:42:37.833 --> 00:42:40.291 align:center
คือว่ามันยาก เพราะ

00:42:40.875 --> 00:42:42.250 align:center
ตัวมันหนักมาก

00:42:42.833 --> 00:42:45.333 align:center
ไม่ง่ายเลย มันอาจทำลายข้าวของเสียหาย

00:42:46.000 --> 00:42:48.208 align:center
มันหมอบเป็นหรือเปล่า

00:42:48.291 --> 00:42:49.833 align:center
ลองบอกมันสิ คิดว่าได้นะ

00:42:51.875 --> 00:42:55.041 align:center
ช็อตนี้แหละ

00:42:55.125 --> 00:42:58.750 align:center
พอฉันจูบเปโดร มันจะตื่นเต้นมาก

00:42:58.833 --> 00:43:00.125 align:center
แล้วกระโดดใส่ฉัน

00:43:12.583 --> 00:43:17.833 align:center
หรือว่านี่แหละ
ความจริงที่จะเกิดขึ้นเมื่อเราเดินทาง

00:43:19.791 --> 00:43:20.833 align:center
เขาทำแบบนี้

00:43:21.791 --> 00:43:22.791 align:center
โฮวิค

00:43:23.833 --> 00:43:25.166 align:center
เพื่อน ฟังนะ

00:43:30.666 --> 00:43:33.583 align:center
ผมไม่เคยทำแบบนี้ ไม่เคย

00:43:35.625 --> 00:43:39.708 align:center
ประเด็นคือ ผมคิดว่า…

00:43:41.625 --> 00:43:43.541 align:center
มันตลกดี

00:43:48.041 --> 00:43:52.000 align:center
ไอ้หมอนี่ทำให้ผมชอบมากขึ้นเรื่อยๆ แจ๋วไปเลย

00:43:54.500 --> 00:43:56.458 align:center
ถึงเวลาทำอะไรสักอย่างแล้ว

00:43:57.375 --> 00:43:58.541 align:center
บอกความจริง

00:43:59.125 --> 00:44:00.125 align:center
นี่คือความลับ

00:44:00.208 --> 00:44:02.833 align:center
คนเขียนบทปิดเป็นความลับจนวันสุดท้าย

00:44:02.916 --> 00:44:06.208 align:center
ชั่วโมงสุดท้ายเลย เราไม่รู้ว่าซีรีส์จะจบยังไง

00:44:07.375 --> 00:44:08.750 align:center
เราน่ะ

00:44:09.666 --> 00:44:12.083 align:center
พูดจริงๆ เรานอนไม่หลับกันหลายคืน

00:44:12.166 --> 00:44:13.541 align:center
หลายคืนเลย

00:44:13.625 --> 00:44:18.208 align:center
เรากังวลมากๆ เพราะเราไม่มีตอนจบ

00:44:18.291 --> 00:44:21.250 align:center
เราเคยคิดไว้แหละ แต่เรารู้ว่าคนดูจะผิดหวัง

00:44:21.333 --> 00:44:26.916 align:center
"ผมนอนไม่หลับเพราะผมอายที่ไม่รู้จะจบยังไง"

00:44:27.000 --> 00:44:30.708 align:center
เขาบอกว่า "ผมนอนไม่หลับ
มาสามวัน เราจะทำยังไงดี"

00:44:30.791 --> 00:44:33.500 align:center
เราต้องถ่ายทำแล้ว พวกเขาขอบท

00:44:33.583 --> 00:44:34.833 align:center
แต่เรายังไม่รู้จะจบยังไง

00:44:34.916 --> 00:44:38.750 align:center
หลายคนก็บอก "ขอบทด้วย
ยังไม่รู้จะจบยังไงเหรอ"

00:44:38.833 --> 00:44:41.916 align:center
"ใช่ เรากำลังขัดเกลาอยู่" แต่ที่จริงเราไม่มี

00:44:42.000 --> 00:44:44.000 align:center
เล่ห์เหลี่ยมแบบคนสเปน

00:44:44.083 --> 00:44:48.333 align:center
แล้วจู่ๆ เราก็รู้ว่าทองคำของไวกิ้งคือคำตอบ

00:44:48.416 --> 00:44:52.208 align:center
จากนั้นเราก็ได้ไอเดียเรื่องทองเหลือง
แล้วเราก็บอกว่า

00:44:52.291 --> 00:44:55.166 align:center
"แจ๋ว โล่งอก เรามีตอนจบแล้ว"

00:44:55.958 --> 00:44:59.125 align:center
ทองแท่งในรถบรรทุกพวกนั้น
เป็นทองเหลืองเคลือบทอง

00:44:59.208 --> 00:45:02.208 align:center
ถึงจุดนั้น ทุกอย่างก็ลงตัว

00:45:02.291 --> 00:45:06.458 align:center
และเราค้นพบว่า
ศาสตราจารย์มีไพ่ใบสุดท้ายซ่อนอยู่

00:45:06.541 --> 00:45:10.500 align:center
และเป็นตอนจบที่มีความสุขมากกว่าที่ทุกคนคิด

00:45:10.583 --> 00:45:13.583 align:center
เพราะพวกเขาไม่ต้องหนีแล้ว
พวกเขาออกมาอีกแบบ

00:45:13.666 --> 00:45:17.208 align:center
มีคนคุ้มกันพาพวกเขาออกมา
ทุกคนมีความสุข ชีวิตลงตัว

00:45:17.708 --> 00:45:21.250 align:center
บางคนอาจคิดว่าจบดีเกินไปแล้ว

00:45:21.333 --> 00:45:22.958 align:center
สำหรับการปล้นใหญ่ขนาดนี้

00:45:23.666 --> 00:45:25.833 align:center
แต่เรามั่นใจว่า

00:45:25.916 --> 00:45:28.583 align:center
เรื่องทั้งหมดต้องจบลงด้วยดี

00:45:29.166 --> 00:45:31.041 align:center
เราคงเสียใจมากที่

00:45:31.125 --> 00:45:35.000 align:center
จะจบซีรีส์เรื่องนี้โดยบอกผู้ชมว่า
ความจริงโหดร้ายรออยู่

00:45:35.083 --> 00:45:38.666 align:center
สุดท้ายพวกเขาจะฆ่าโจรทุกคน

00:45:38.750 --> 00:45:41.916 align:center
ความฝันของพวกเขาก็จะเป็นไปไม่ได้

00:45:43.166 --> 00:45:46.541 align:center
แต่เราใส่จิตวิญญาณลงไปในทุกอย่างที่เราทำ

00:45:46.625 --> 00:45:50.166 align:center
ซึ่งในเรื่องทรชนคนปล้นโลกมันต้องมีความหวัง

00:45:50.250 --> 00:45:52.083 align:center
มันต้องมีทัศนะแง่บวก

00:45:53.041 --> 00:45:57.000 align:center
ซึ่งเราคิดว่าจบแบบนี้ฉลาดกว่าเยอะ

00:45:57.083 --> 00:46:02.583 align:center
และมันทำให้ศาสตราจารย์กับแก๊งของเขา
ยิ่งใหญ่และเป็นตำนานเล่าขานยิ่งกว่าเดิม

00:46:04.958 --> 00:46:06.583 align:center
มันจะมีความรู้สึก…

00:46:08.750 --> 00:46:10.375 align:center
โหวงเหวงในใจ

00:46:10.458 --> 00:46:13.166 align:center
ฉันรู้สึกได้ถึงความอ่อนโยน ความสุข

00:46:13.833 --> 00:46:15.541 align:center
และความภูมิใจ

00:46:16.583 --> 00:46:18.541 align:center
ซึ่งกระทบใจคุณในที่สุด

00:46:20.458 --> 00:46:21.916 align:center
บราโว่ อิตซีอาร์

00:46:24.583 --> 00:46:26.666 align:center
สำหรับฉัน ทรชนคนปล้นโลกจะไม่มีวันจบ

00:46:28.000 --> 00:46:28.833 align:center
มันจะไม่จบ

00:46:29.416 --> 00:46:31.208 align:center
มันอยู่ในนี้ตลอดไป

00:46:31.708 --> 00:46:35.375 align:center
บางทีความทรงจำที่ดีที่สุดของผม
อาจเป็นรายละเอียดที่เล็กที่สุด

00:46:35.458 --> 00:46:36.666 align:center
ซึ่งก็คือความทรงจำตอนที่

00:46:39.250 --> 00:46:40.666 align:center
เรารวมกลุ่มกัน

00:46:43.583 --> 00:46:46.958 align:center
และตัดสินใจจะทำการปล้นครั้งใหญ่

00:46:47.541 --> 00:46:50.208 align:center
เรื่องราวยิ่งใหญ่อยู่ตรงนั้นแหละ ไม่ใช่ตรงนี้

00:46:50.291 --> 00:46:52.791 align:center
การสร้างซีรีส์เกี่ยวกับการสู้รบมันยิ่งใหญ่มาก

00:46:52.875 --> 00:46:56.375 align:center
แต่การสร้างทรชนคนปล้นโลกขึ้นจากศูนย์

00:46:58.458 --> 00:46:59.958 align:center
ยากกว่าเยอะ

00:47:01.625 --> 00:47:02.750 align:center
สนุกมากเลยค่ะ

00:47:02.833 --> 00:47:06.458 align:center
เราไม่รู้เรื่องการปล้นเลย
ตอนที่เริ่มเขียนบททรชนคนปล้นโลก

00:47:06.541 --> 00:47:08.916 align:center
เราต้องดูหนังเยอะมาก

00:47:09.000 --> 00:47:11.583 align:center
แล้วก็เสริมเติมแต่งที่เราคิดไว้

00:47:11.666 --> 00:47:13.875 align:center
เหมือนกระโดดลงหุบเหวลึก

00:47:13.958 --> 00:47:16.750 align:center
เรามีไอเดียเยอะมากให้คว้าจับ

00:47:18.208 --> 00:47:20.958 align:center
ผมอยากได้ไอเดียที่ซับซ้อนที่สุด

00:47:21.041 --> 00:47:25.125 align:center
และเราก็เลือกไอเดียที่ดูจะท้าทายที่สุด

00:47:25.208 --> 00:47:27.500 align:center
ตั้งแต่ที่ฉันเริ่มทำเรื่องนี้จากศูนย์

00:47:27.583 --> 00:47:32.833 align:center
สมัยที่เรายังไม่มีแม้แต่ห้องทำงาน ไม่มีอะไรเลย

00:47:32.916 --> 00:47:36.416 align:center
ฉันต้องยอมรับว่าเรื่องนี้
ได้เป็นส่วนหนึ่งของตัวฉันไปแล้ว

00:47:37.000 --> 00:47:39.583 align:center
ทุกอย่างเริ่มตรงนั้น ด้วยความฝันง่ายๆ

00:47:42.958 --> 00:47:44.458 align:center
เราไม่มีอะไรเลย

00:47:44.541 --> 00:47:47.750 align:center
เรามีแค่ความฝันที่จะเล่าเรื่องในแบบของตัวเอง

00:47:48.750 --> 00:47:52.125 align:center
และเรารู้ว่าเรามีพลังจะเชื่อมโยงกับผู้ชม

00:47:52.208 --> 00:47:55.625 align:center
เราคิดจะทำสิ่งที่เราไม่รู้มาก่อนว่าจะทำยังไง

00:47:57.416 --> 00:47:58.583 align:center
และก็ได้อย่างที่เห็น

00:49:25.041 --> 00:49:29.041 align:center
คำบรรยายโดย เพียรพิไล ธรรมลิขิตชัย
่าจะทำยังไง