WEBVTT

00:06.000 --> 00:09.250
(คำเตือน: สารคดีนี้มีการเปิดเผย
เนื้อหาจากซีซั่นที่ห้า)

00:10.291 --> 00:13.958
(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)

00:29.750 --> 00:31.000
ถอยไป!

00:35.333 --> 00:37.375
- เรียบร้อยแล้ว ทุกคน
- ทีมครับ!

00:39.041 --> 00:42.875
มาบอกลาเออร์ซูล่ากัน!

00:44.000 --> 00:46.000
ใช่แล้ว ฉันเพิ่งตาย

00:53.625 --> 00:55.791
แต่ตอนนี้เราจะมาเล่าให้ฟังว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง

00:58.875 --> 01:00.375
อัดไว้หมดเลยใช่ไหม ไอ้บ้า

01:04.750 --> 01:08.083
เราจะให้คุณดูซีรีส์เรื่องนี้
ในแบบที่คุณไม่เคยได้เห็นมาก่อน

01:08.166 --> 01:11.708
ผมนอนเปิดประตูทิ้งไว้ทั้งคืนเลย

01:12.291 --> 01:16.291
พวกเราได้ใกล้ชิดสนิทสนมกันเป็นเวลานาน

01:16.375 --> 01:18.375
เราสนุกกันมากเลยละ

01:19.500 --> 01:22.375
สายพันธุ์ของเราถูกเฝ้าสังเกตตอนหลับ

01:25.750 --> 01:27.125
ตอนลงสนาม…

01:27.208 --> 01:28.250
วันหนักๆ ในที่ทำงานน่ะ

01:28.333 --> 01:30.000
แม้แต่ตอนเราต้องการความเป็นส่วนตัว

01:30.083 --> 01:33.000
ไอ้บ้านี่ถ่ายมันทุกอย่างเลยเว้ย เดี๋ยวเถอะ!

01:33.083 --> 01:34.500
งั้นก็เชิญเข้ามาเลย

01:34.583 --> 01:38.250
เขาเวียนหัว เธอก็เลยคว้าตัวคุณไว้
แล้วลากไปตรงริมๆ

01:38.333 --> 01:40.916
เราจองที่นั่งที่ดีที่สุดไว้ให้คุณแล้ว

01:41.833 --> 01:44.916
เราอยากให้คุณได้รับชม
"ทรชนคนปล้นโลก" จากแถวหน้าสุด

01:45.000 --> 01:47.666
- ลูอิส ช่วยขยับไปทางนั้นหน่อย
- ได้ๆ ขอโทษที

01:47.750 --> 01:48.666
แบบหมดเปลือก

01:48.750 --> 01:49.833
นมเปียกเหงื่อหมดแล้ว

01:50.333 --> 01:52.333
มาเยี่ยมชมห้องนอนของพวกเรา

01:57.333 --> 01:58.791
ตอนพวกเราซ้อม

01:58.875 --> 02:00.416
ตู้ม ตู้ม

02:00.500 --> 02:02.208
ตอนพวกเราออกกำลังกาย

02:02.291 --> 02:04.625
มากับเรา แล้วคุณจะได้พบทุกความตื่นเต้น

02:04.708 --> 02:07.750
ในซีซั่นที่เข้มข้นที่สุดในชีวิตของเรา

02:07.833 --> 02:08.791
ได้โปรด ขอร้องล่ะ!

02:10.208 --> 02:11.041
แอ็กชัน!

02:14.166 --> 02:16.250
สิ่งสำคัญคือทีมงานมีความสุขและพอใจครับ

02:16.333 --> 02:18.625
ขอต้อนรับสู่ชีวิตส่วนตัวของเรา

02:18.708 --> 02:19.875
แบบนั้นแหละ

02:26.291 --> 02:27.458
นั่นระเบียงห้องฉันละ

02:27.541 --> 02:30.875
ฉันอาศัยอยู่บนนั้น ดูสิ

02:30.958 --> 02:33.166
การได้กลับบ้าน…

02:33.250 --> 02:36.500
หลังอยู่กองถ่ายมาหลายวัน
ช่วยให้ฉันหายเครียดนิดหน่อย

02:39.833 --> 02:44.125
ฉันยกกระเป๋าเสื้อผ้าลงจากรถที่ขับมาส่ง

02:44.208 --> 02:47.416
และก่อนจะเดินขึ้นบันไดสี่ชั้น

02:47.500 --> 02:49.583
ขึ้นไปห้องของฉัน เพราะไม่มีลิฟต์

02:50.166 --> 02:53.375
ฉันก็คิดว่าจะดื่มกาแฟสักแก้ว
แล้วแต่ว่าตอนนั้นกี่โมงแล้ว

02:53.458 --> 02:55.958
- อรุณสวัสดิ์ ไงคะ
- อรุณสวัสดิ์

02:56.041 --> 02:59.750
ที่นั่นทำให้ฉันสบายใจ
เพราะฉันได้เจอกับเพื่อนสมัยเรียน

02:59.833 --> 03:01.750
และเพื่อนแถวบ้านที่เคยเล่นด้วยกันตอนเด็ก

03:01.833 --> 03:03.291
นี่คือบ้านค่ะ

03:03.791 --> 03:06.666
ที่กองถ่ายก็ให้ความรู้สึกเหมือนบ้านนะ

03:06.750 --> 03:10.291
เพราะเราใช้เวลามากมายทำงานด้วยกัน

03:15.916 --> 03:18.041
เวลาอากาศดี ฉันว่ามันช่วยได้มากเลย

03:19.208 --> 03:21.750
ถ้าได้ออกจากบ้านสักครู่ มาทำงานตรงนี้

03:21.833 --> 03:24.583
มันช่วยให้ฉันมีสมาธิได้ง่าย

03:25.791 --> 03:31.166
หลังจากทดลองทำอะไรๆ หลายอย่างมาทั้งชีวิต

03:31.666 --> 03:35.291
ครั้งหนึ่งฉันเคยลงเรียนการแสดง
มาสเตอร์คลาสกับทิม ร็อบบินส์ด้วย

03:35.375 --> 03:37.250
เขาสอนหลักการของตัวเองให้กับเรา

03:37.333 --> 03:40.791
บอกว่าอารมณ์มีแค่สี่แบบ

03:42.375 --> 03:46.708
และอารมณ์สี่แบบนี้ก็ครอบคลุม
ทุกอย่างในโลกของการแสดง

03:46.791 --> 03:49.833
ปกติฉันจะใช้สีฟ้าแทนอารมณ์เศร้า

03:51.000 --> 03:53.000
สีชมพูแทนความสุข

03:54.833 --> 03:58.458
สีส้มแทนอารมณ์โกรธ โมโห

03:59.125 --> 04:00.208
และสีนี้แทนความกลัว

04:00.791 --> 04:05.416
ตอนที่พวกเธอสามคนออกไปต่อรองกับตามาโย

04:05.500 --> 04:07.291
ในฉากนี้

04:08.416 --> 04:11.166
พวกเธอดูเหมือนทำใจได้
แต่ที่จริงพวกเธอกลัวแทบตาย

04:11.250 --> 04:12.166
เลยเป็นสีนี้…

04:13.375 --> 04:15.375
พวกเธอวิตก หวาดกลัว

04:15.875 --> 04:20.291
นั่นคือตอนที่ลิสบอนตะโกนว่า
"ผู้พันตามาโย! ธงขาว!"

04:20.875 --> 04:22.250
ผู้พันตามาโย!

04:23.000 --> 04:24.125
ธงขาว!

04:24.708 --> 04:27.000
เธอตะโกนออกมาอย่างเดือดดาลสุดๆ

04:27.083 --> 04:30.208
แต่อารมณ์ที่อยู่ลึกๆ ก็คือ

04:31.583 --> 04:32.541
"ฉันกลัวสุดๆ เลย"

04:33.125 --> 04:36.041
เพราะพวกเธอกำลังถูกเล็งปืนใส่
พวกเธอเท้าเปล่า…

04:36.708 --> 04:40.875
นี่เลยเป็นอารมณ์ที่ขับเคลื่อนอยู่

04:41.541 --> 04:44.291
แต่พวกคุณจะเห็นเพียงอารมณ์ที่รุนแรง

04:44.375 --> 04:45.375
ก็คือสีนี้

04:52.000 --> 04:52.875
ความกลัว

04:53.625 --> 04:57.000
นั่นคืออารมณ์ที่เราทุกคนรู้สึก
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับซีซั่นนี้

04:59.083 --> 05:02.208
คุณอาจคิดว่าพวกเรารู้ว่าต้องทำงานกันยังไง

05:03.250 --> 05:04.666
แต่ที่จริงแล้วเปล่าเลย

05:05.166 --> 05:07.833
เพราะพวกเราไม่มีใครเคยต่อสู้ในสงคราม

05:08.333 --> 05:10.458
พวกเราไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไง

05:11.333 --> 05:15.041
เราอยากสร้างความขัดแย้งที่
ทวีความรุนแรงจนเหมือนสงคราม

05:15.125 --> 05:17.333
เราเชื่อว่าต้องเล่นให้ใหญ่ขึ้น

05:17.416 --> 05:21.000
แต่เราไม่รู้วิธีทำหนังแนวสงคราม

05:21.083 --> 05:24.750
หรือจะถ่ายทำฉากสงครามยังไง
เพราะมันมีความซับซ้อนสุดๆ

05:25.791 --> 05:27.916
เวลาที่คุณทำสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน

05:28.000 --> 05:29.750
เช่นถ่ายฉากสงคราม…

05:29.833 --> 05:33.458
คิดตามหลักเหตุผลก็คือผู้ชม
เคยเห็นทุกอย่างที่คุณทำมาแล้ว

05:34.333 --> 05:36.083
ดังนั้นถ้าคุณอยากทำให้ผู้ชมประหลาดใจ

05:36.166 --> 05:38.333
คุณก็ต้องสร้างปัญหาใหม่ๆ เข้ามา

05:38.416 --> 05:40.000
เราต้องทำอะไรนอกกรอบ

05:40.083 --> 05:43.250
ผู้ชมจะได้เห็นอะไรใหม่ๆ ครับ

05:43.333 --> 05:44.166
แอ็กชัน!

05:45.291 --> 05:48.958
และเรื่องนี้ก็ทำให้ชีวิตของเรายากขึ้นโขเลย

05:50.791 --> 05:54.000
ผมถ่ายทำซีซั่นนี้ด้วยความรู้สึก
รับผิดชอบที่หนักอึ้งบนบ่า

05:54.083 --> 05:55.458
มันมีความรู้สึกที่ว่า

05:55.541 --> 05:58.333
"เราต้องทำให้ซีซั่นนี้ยิ่งใหญ่กว่าเดิม

05:58.416 --> 06:00.916
เราต้องทำให้อลังการกว่าเดิม

06:01.000 --> 06:04.875
ฉากไคลแม็กซ์ต้องน่าตื่นเต้นกว่าเดิม

06:04.958 --> 06:08.041
และตัวละครต้องถูกผลักดันให้เข้าใกล้
ขีดจำกัดของตัวเองกว่าเดิม"

06:08.125 --> 06:10.791
คนทั้งโลกตั้งตารอซีซั่นนี้

06:11.791 --> 06:13.708
เราจะทำออกมาต่ำกว่าความคาดหวังไม่ได้

06:15.625 --> 06:18.000
ฉันคิดว่าแวนคูเวอร์มีเดียชอบหาเรื่องใส่ตัว

06:18.083 --> 06:21.375
ชอบไปอยู่ในสถานการณ์สุดหิน
เพื่อเรียนรู้จากสถานการณ์เหล่านั้น

06:21.458 --> 06:24.375
ทีมครีเอทีฟอย่างเราพยายามเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ

06:24.458 --> 06:26.666
แต่เราไม่เคยทำหนังแนวสงครามมาก่อน

06:29.166 --> 06:30.666
ตรงนี้คือจุดที่เกิดสงครามครับ!

06:33.125 --> 06:36.750
เราใช้เวลาสามสัปดาห์ครึ่งที่นี่
เพื่อถ่ายแค่ฉากเหตุการณ์ฉากเดียว

06:36.833 --> 06:37.708
หมายเลข 22

06:39.375 --> 06:40.666
แถมยังต้องถ่ายต่ออีก

06:42.041 --> 06:45.416
นั่นคือตอนที่เราได้ค้นพบว่ากระสุนปืนและระเบิด…

06:45.500 --> 06:46.958
ทุกคนเตรียมพร้อม

06:47.041 --> 06:48.958
ที่ดูเหมือนน่าสนุก

06:49.541 --> 06:54.250
ที่จริงแล้วเป็นการถ่ายทำที่น่าเบื่อที่สุดเลย

06:54.750 --> 06:57.750
มันบ้ามากครับ คุณต้องถ่ายแล้วถ่ายอีก

07:00.583 --> 07:02.083
เราทำอะไรกันที่คลังอาวุธนะ

07:02.166 --> 07:04.250
สามสัปดาห์ถ่ายแค่ฉากเหตุการณ์เดียวใช่ไหม

07:05.041 --> 07:07.750
ถ่ายฉากเหตุการณ์เดิมซ้ำๆ จนเหนื่อย

07:07.833 --> 07:10.958
เล่นเอาผมหมดแรงหลังถ่ายจบเลย

07:11.041 --> 07:14.250
มันไม่สนุกสักนิดครับ มันโหด
น่าเบื่อ ต้องทำซ้ำไปซ้ำมา

07:14.333 --> 07:18.416
คุณต้องถ่าย 1,500 ครั้ง
เพื่อให้ได้มุมที่ต่างกัน 1,500 ล้านมุม

07:18.500 --> 07:22.458
ในเรื่องความสร้างสรรค์ เราพบว่ามันออกจะ…

07:23.291 --> 07:26.916
น่าหงุดหงิดค่ะ เพราะเราทำ
แต่อะไรเดิมๆ มาสองสัปดาห์แล้ว

07:29.250 --> 07:30.166
ผมเกลียดฉากแอ็กชัน

07:31.916 --> 07:33.541
ความจริงคือผมไม่ชอบสักนิด

07:34.708 --> 07:36.541
ฉากแอ็กชันมันก็สนุกแบบนี้แหละ!

07:36.625 --> 07:38.833
นี่กี่โมงแล้ว เราไม่ไหวแล้วนะ

07:39.333 --> 07:40.750
พวกเขาโอดครวญกันใหญ่

07:40.833 --> 07:42.250
เหมือนหนัง "วันรักจงกลม" ชัดๆ

07:42.833 --> 07:43.875
ห้าทุ่มเหรอ

07:44.375 --> 07:48.291
ผมกลับบ้านแล้วอ้วกออกมาเป็นฝุ่น
อ้วกผมเป็นสีดำเลยครับ

07:48.916 --> 07:50.708
แล้วพอตื่นขึ้น เราก็กลับมาถ่ายทันที

07:51.458 --> 07:53.000
กระสุนเราหมดแล้ว!

07:54.416 --> 07:57.083
มีหลายครั้งที่พวกเขารู้สึกเหมือนเป็นแค่…

07:58.125 --> 08:02.250
หุ่นเชิดใช่ไหม เหมือนพวกเขา
เป็นแค่ตุ๊กตาตัวเล็กๆ ในกองถ่าย

08:02.333 --> 08:03.958
มันซับซ้อนสุดๆ ค่ะ

08:04.041 --> 08:07.208
แต่ก็อีกนั่นแหละ ฉันจะดูฉากนี้ทีหลัง
ฉันคิดแบบนี้ตลอดเลย

08:07.291 --> 08:10.166
"เออร์ซูล่า พอเธอดูฉากนี้ทีหลัง
เธอจะชอบมันแน่และพูดว่า…

08:10.250 --> 08:14.083
'ดีจริงๆ ที่เราใช้เวลาถ่ายตั้งสองสัปดาห์
เพราะมันออกมาเจ๋งไปเลย'"

08:23.416 --> 08:26.583
พวกเขาโรยขี้เถ้าลงมาบนหัวเรา

08:26.666 --> 08:28.708
เหมือนโรยเกลือกับพริกไทยเลยค่ะ

08:28.791 --> 08:32.083
จนรู้สึกเหมือนพวกเขาจะเอาฉันเข้าเตาอบเลย

08:32.750 --> 08:35.250
- โป๊ะเชะ
- พวกเขาสนุกกับการเอาฝุ่นผงมาทาเรา

08:35.333 --> 08:37.541
ขอน้ำ กระดาษทิชชูหน่อยสิ หรืออะไรก็ได้

08:37.625 --> 08:39.125
ได้สิคะ นี่ค่ะ

08:39.208 --> 08:43.625
ให้ตายสิ ฝุ่นจากระเบิดนี่มัน…

08:43.708 --> 08:46.916
คุณนอนอยู่บนพื้น แล้วไอ้ฝุ่นพวกนี้อยู่รอบตัว…

08:47.000 --> 08:50.166
ตอนเข้าฉากแต่ละครั้งคุณจะคิดเลยว่า

08:50.250 --> 08:52.541
"ให้ตาย ดูตัวฉันสิ!"

08:56.250 --> 08:58.833
เรามีตัวละครหลายตัวเลย

08:58.916 --> 09:01.083
ที่มีเสื้อผ้าเซตเดียวกันมากถึงแปดหรือสิบตัว

09:01.166 --> 09:04.333
เพราะนักแสดงจะเริ่มถ่ายจาก
เนื้อตัวสะอาดแล้วก็ถูกยิงสองนัด

09:04.416 --> 09:08.000
แล้วก็ห้านัด จะต้องเปื้อนเลือด เปื้อนดิน

09:08.083 --> 09:10.166
เปื้อนฝุ่น ถูกไฟลวก…

09:14.791 --> 09:17.541
เฮซุสอธิบายให้ฉันฟังเร็วมากค่ะ

09:17.625 --> 09:18.708
"ทีนี้มะนิลาก็เข้ามา"

09:18.791 --> 09:21.708
แล้วเวลาอธิบาย เขามักออกท่าทางเยอะ

09:21.791 --> 09:23.416
ปังๆ! เสียงปืน!

09:25.875 --> 09:27.875
คือมันดีอยู่ค่ะที่เขาทำแบบนั้น

09:27.958 --> 09:29.625
แล้วคุณก็พูดว่า "แม่งเอ๊ย!"

09:31.916 --> 09:33.875
- แม่งเอ๊ย!
- ไม่เป็นไร ใจเย็นๆ ไว้

09:33.958 --> 09:37.333
ฉันจะมองเขาแล้วพูดว่า "กล้ามเนื้อฉันหดเกร็ง
ตาฉันกระตุกไปหมดแล้ว"

09:37.416 --> 09:41.041
เป็นไปไม่ได้เลยค่ะที่จะจำให้ได้ว่า…

09:41.125 --> 09:43.833
ฉันจะแสดงฉากนั้นยังไง

09:45.041 --> 09:47.625
ผมคิดว่านั่นคือส่วนที่ซับซ้อนที่สุดครับ

09:48.208 --> 09:52.416
เราต้องคอยประคองแกนหลักสองอย่างนี้ไว้

09:52.500 --> 09:56.458
นั่นก็คือความตื่นเต้นที่เติมพลังให้กับแต่ละฉาก

09:56.541 --> 10:00.625
อีกอย่างเป็นเรื่องทางเทคนิค
นั่นคือการใช้เทคนิคพลุไฟ

10:01.250 --> 10:03.375
ซึ่งใช้เวลาในการติดตั้งนานมาก

10:03.458 --> 10:05.875
พลุไฟพวกนี้ต้องถูกติดตั้งแบบพิเศษมาก

10:06.875 --> 10:10.041
เป็นงานที่เหน็ดเหนื่อยมากสำหรับทีมงาน

10:10.125 --> 10:12.416
เพราะพวกเขาต้องรักษาระดับ…

10:13.375 --> 10:18.166
ความตึงเครียดที่เข้มข้นในฉาก
ที่ต้องใช้เทคนิคอันซับซ้อนนี้ไว้

10:18.250 --> 10:20.458
- เป็นยังไงบ้าง
- แย่ฉิบ!

10:20.541 --> 10:25.166
นั่นเป็นฉากแรกๆ ที่ผมถ่ายเลย
หลังจากเกิดการระบาด

10:26.958 --> 10:28.458
ผมเลยอยากมาถือกล้องเอง

10:28.541 --> 10:31.666
ผมอยากมาถือกล้องและลงไปคลุกดินคลุกฝุ่น

10:31.750 --> 10:34.208
เพราะผมรู้ว่าฉากนั้น
คงเหมือนการสู้รบในสนามเพลาะ

10:34.291 --> 10:35.916
ฉากที่คลังอาวุธมันเป็นแบบนั้นเลย

10:36.000 --> 10:37.541
ในนั้นแคบมากครับ

10:37.625 --> 10:41.333
มีไฟหลายแบบเลยที่กำลังกะพริบ

10:41.416 --> 10:44.916
เลยทำให้มันเป็นที่ที่ถ่ายทำยากมาก

10:45.000 --> 10:47.333
คุณไม่ได้ยินอะไรเลย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

10:47.416 --> 10:49.583
เดี๋ยวก่อนนะ ไฟนั่นแรงเกินไป

10:50.333 --> 10:55.541
ทีมเทคนิคพิเศษคอยพ่นฝุ่น พ่นละอองเข้าไป

10:56.750 --> 10:58.916
- ดูผมของเขาสิ
- ให้ตาย

11:01.291 --> 11:05.541
ทันใดนั้นเอง คนคนหนึ่งที่สามารถ
สนุกกับเรื่องพวกนี้ก็โผล่มา

11:05.625 --> 11:08.000
- โอเค ลุยเลย
- ไม่เห็นน่ากลัวสักนิด

11:08.083 --> 11:09.583
และเขาก็ไม่ใช่คนด้วย

11:09.666 --> 11:10.875
เขากลายเป็น…

11:10.958 --> 11:13.000
ไอ้มังกร!

11:15.083 --> 11:18.458
ผมกลายเป็นมังกร
หรือถ้าเป็นบ้านเกิดผมคงพูดว่า

11:18.541 --> 11:20.958
ผมกลายเป็นฟาเยโร มายอร์ ช่างทำดอกไม้ไฟ

11:21.041 --> 11:23.250
ที่จะเอาเครื่องพ่นไฟมาเผา
ตุ๊กตากระดาษตัวใหญ่ๆ

11:26.000 --> 11:29.833
เปล่าครับ มันเจ๋งแล้วก็ตลกดี
ที่ได้ยินเอนรีเก้ อาร์เซพูดว่า

11:29.916 --> 11:32.000
"ฉันเป็นไอ้มังกร!"

11:32.083 --> 11:34.125
ฉันเป็นไอ้มังกร!

11:40.500 --> 11:43.250
เขาพ่นไฟออกมาเหมือนคนบ้าเลยครับ

11:46.500 --> 11:49.791
เขาบอกเราว่าเขายินดีทำทุกอย่าง

11:49.875 --> 11:53.791
แน่นอนว่าคุณต้องระวังเพราะคุณกำลังถืออาวุธอยู่

11:59.666 --> 12:00.583
มันดูเลิศเลย

12:01.875 --> 12:05.083
มันหนักนิดหน่อย ล้าแล้วก็ร้อนมากด้วย

12:05.625 --> 12:07.958
ผมเลือกวันอายุครบ 48 ปีผิดวันซะแล้ว

12:08.625 --> 12:10.500
แต่มันก็คุ้มค่าแหละ

12:13.375 --> 12:15.166
คุณเพิ่มนั่นนิดนี่หน่อยเข้าไปได้เสมอ

12:15.250 --> 12:17.083
ผมใส่อารมณ์เข้าไปอีกได้นะถ้าคุณต้องการ

12:17.166 --> 12:20.208
ทว่าคุณก็จะเสี่ยงเสียการควบคุม

12:21.875 --> 12:24.708
บางครั้งก็เป็นไปไม่ได้เลย
ที่จะไม่เสียการควบคุม

12:25.458 --> 12:26.708
แม้แต่ตัวฉันก็เคยเป็น

12:30.875 --> 12:33.375
โชคดีที่ในการต่อสู้กับกานเดียครั้งแรก

12:33.458 --> 12:35.833
เรามีนักมวยมืออาชีพอยู่ด้วย

12:37.708 --> 12:38.791
โฮวิค

12:38.875 --> 12:40.458
นอกจากการแสดงแล้ว

12:40.541 --> 12:43.833
เขาเคยเป็นถึงแชมป์มวยรุ่นเฮฟวี่เวทของสเปน

12:50.291 --> 12:53.500
ถ้าผมไม่เคยเป็นนักมวยมาก่อน
ผมก็คงไม่ได้เป็นนักแสดงแบบที่เป็นอยู่

12:54.833 --> 12:56.625
การชกมวยคือการจัดการกับความกดดัน

12:56.708 --> 13:00.583
ต้องตื่นตัว แต่ก็ผ่อนคลายด้วย

13:00.666 --> 13:03.625
มันเกี่ยวกับการแยกตัวคุณออกมาจากผู้ชม

13:04.750 --> 13:07.083
การอ่านคู่ต่อสู้ของคุณ

13:07.791 --> 13:10.458
ถ้าคุณสลับคำว่า "การชกมวย"
มาเป็นคำว่า "การแสดง"

13:10.541 --> 13:12.291
คำอธิบายที่กล่าวไปก็ยังใช้ได้เหมือนกัน

13:16.458 --> 13:20.208
ในปี 1997 ผมได้เป็นแชมป์
มวยสมัครเล่นของสเปน

13:22.041 --> 13:24.833
และในปี 1999 ผมก็เป็นนักมวยมืออาชีพ

13:25.916 --> 13:28.625
เดือนธันวาคม ปี 2004 ผมขึ้นชกนัดสุดท้าย

13:31.791 --> 13:33.750
นั่นคืออาชีพที่ผมเชี่ยวชาญมานานสิบปี

13:33.833 --> 13:37.083
ดังนั้นเวลาเข้าฉากแอ็กชันต่อเนื่อง

13:37.166 --> 13:40.916
ภูมิหลังของผมก็จะปรากฏออกมาเลย

13:41.000 --> 13:44.083
แล้วพอจู่ๆ โปกามายืนตั้งท่าชกมวยแบบนี้…

13:44.166 --> 13:47.750
เป็นอันจบกันเลยครับ กลับบ้านได้

13:47.833 --> 13:50.208
ผมอยากให้คุณสอนว่าควรยืนยังไง

13:50.291 --> 13:51.916
เพราะผมต้องออกหมัดแล้วก็ป้องกัน

13:52.000 --> 13:54.458
ผมสอนเขาอย่างดีที่สุดว่า "ทำแบบนี้นะ

13:54.541 --> 13:57.833
วางเท้าตรงนี้ ให้มันขนานกัน

13:57.916 --> 14:00.291
ขยับขาขวาไปข้างหลัง แล้วตั้งท่าให้ถูกต้อง"

14:01.541 --> 14:04.041
คุณกำลังสอนผมชกมวย น่ากลัวสุดๆ เลย

14:05.791 --> 14:09.125
ในการชกมวย คุณจะฝึกชกแบบไม่ให้คู่ชกเห็นหมัด

14:10.125 --> 14:13.250
แต่เวลาแสดง คุณต้องออกหมัดให้เห็นชัดๆ

14:13.958 --> 14:16.416
เพื่อกล้องจะได้จับภาพได้

14:16.500 --> 14:20.416
หมัดนี้จะต้องอ้อมไปเมืองเตรูเอล
เควงคา อัลบาเซเตก่อนโน่น

14:20.500 --> 14:22.500
แล้วมันถึงจะโดนคู่ชกของคุณในที่สุด

14:22.583 --> 14:26.625
เรื่องนี้ตรงข้ามกับที่ผมคุ้นเคยเลย
หมายถึงที่เคยคุ้นเคยน่ะ

14:26.708 --> 14:32.625
(การถ่ายทำฉากต่อสู้ของกานเดียกับโบโกตา)

14:32.708 --> 14:34.875
เวลาเราต้องถ่ายฉากแอ็กชัน

14:34.958 --> 14:38.958
ผมอยากให้คนที่เข้าฉากด้วยกัน
เล่นให้สุดๆ ไปเลย

14:39.041 --> 14:40.958
ถ้าพวกเขาต้องชกผม ก็ชกได้เลย

14:41.041 --> 14:44.166
ไม่ต้องห่วง ผมจะตั้งท่ารับหมัดให้สวยๆ เอง

14:45.666 --> 14:46.500
เดี๋ยวก่อน

14:47.666 --> 14:48.916
มันไม่ใช่ความผิดผมนะ

14:51.541 --> 14:54.666
ฉากนั้นผมควรต้องจับเขาเอาไว้
แต่เพราะเขาไม่ยอมยืนนิ่งๆ

14:54.750 --> 14:57.875
ผมก็เลยต้องใช้มีดคู่เขา

14:58.833 --> 15:02.666
มีดควรจะเป็นมีดปลอม

15:02.750 --> 15:04.458
แต่มันดันเป็นของจริง

15:06.416 --> 15:07.875
เลือดเขาไหลแบบนี้เลย

15:09.166 --> 15:11.416
ผมก็นึกว่าโดนซิปของชุด

15:11.500 --> 15:14.625
พอเห็นเลือด ผมก็บอกว่า
"ไม่ใช่นี่หว่า นั่นเลือดผม"

15:14.708 --> 15:15.958
คัต! ผ่านแล้ว

15:19.750 --> 15:20.875
คุณไม่รู้สึกเลยเหรอ

15:20.958 --> 15:24.083
- เขาเอามีดกรีดคุณนะ
- ไม่เลย ผมก็เพิ่งรู้ตัวนี่แหละ

15:24.166 --> 15:27.000
ผมแสบๆ แต่ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้

15:32.625 --> 15:33.958
ที่แค่เทคแรกนะ

15:35.166 --> 15:37.333
พวกเขาเย็บแผลให้ผมสามเข็มตรงนั้นเลย

15:37.416 --> 15:40.875
ทีมแพทย์ที่ยอดเยี่ยมของเราเย็บให้ผมสามเข็ม

15:41.750 --> 15:43.291
ผมจะได้กลับไปสู้ต่อได้

15:43.875 --> 15:45.583
แค่นี้จิ๊บๆ พูดเลย

15:46.416 --> 15:48.708
เราต้องถ่ายกันต่อครับ

15:55.166 --> 15:57.666
ผมจะจำโบโกตาไปตลอดชีวิตเลย
นี่จะเป็นแผลเป็นใช่ไหม

15:58.250 --> 16:00.416
ผมมีโบโกตาอยู่ตรงนี้ครับ

16:01.416 --> 16:03.458
นี่คือโบโกตาของผม ดูสิ

16:04.458 --> 16:07.958
นักแสดงของเรามุ่งมั่นมากครับ

16:08.625 --> 16:11.291
โปกาพูดว่า "ถ้าแผลผมฉีก ก็เย็บใหม่ให้หน่อยนะ

16:11.375 --> 16:12.625
เราต้องถ่ายกันต่อ"

16:13.458 --> 16:14.625
นี่มันบ้าชัดๆ

16:26.666 --> 16:27.833
ผมเป็นแวมไพร์แล้ว

16:27.916 --> 16:29.583
ถ่ายอีกเทค เราก็จะได้กลับบ้านแล้ว

16:29.666 --> 16:32.541
ฉากต่อสู้นี้ออกมาน่าทึ่งมาก

16:37.750 --> 16:39.791
- โคตรเหลือเชื่อเลย
- สุดยอด!

16:41.083 --> 16:42.208
ปรบมือให้พวกเขาหน่อย!

16:42.291 --> 16:44.958
มหัศจรรย์มาก เหลือเชื่อสุดๆ

16:45.041 --> 16:46.333
รู้สึกเป็นเกียรติมากครับ

16:47.041 --> 16:48.416
ผมจะเป็นลมแล้วเนี่ย

16:49.291 --> 16:53.500
(อัลบาโร มอร์เต ที่มาดริด ถ่ายทำวันแรก)

16:53.583 --> 16:55.541
- อรุณสวัสดิ์
- อรุณสวัสดิ์ตอนกลางคืน

16:55.625 --> 16:57.041
อรุณสวัสดิ์ตอนกลางคืนครับ

16:57.541 --> 16:59.875
ซีรีส์เรื่องนี้มีความหมายกับคนมากมาย

16:59.958 --> 17:02.875
ทั้งการอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

17:02.958 --> 17:05.625
ทั้งการที่ได้กลับมา

17:06.458 --> 17:08.375
แต่การถ่ายทำซีซั่นสุดท้ายมันก็…

17:08.458 --> 17:10.125
ให้ความรู้สึกเหมือน…

17:11.291 --> 17:14.916
เวลาคุณอ่านหนังสือที่ชอบ แล้วมันใกล้ถึงตอนจบ

17:15.000 --> 17:17.458
คุณจะตื่นเต้น อยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

17:17.541 --> 17:20.458
แต่ก็จะแบบ "ไม่นะ ใกล้จบแล้วนี่หว่า" ด้วย

17:21.375 --> 17:24.750
ฉันใช้เวลาแต่งตัวนานมากค่ะ

17:24.833 --> 17:29.708
เพื่อนๆ ที่น่าทึ่งของฉันในแผนกแต่งตัว
มักเป็นทีมทำผมกับแต่งหน้า

17:29.791 --> 17:32.750
พวกเขาแต่งกระเสร็จแล้ว
มันทำมาจากแอลกอฮอล์

17:33.250 --> 17:35.708
- คุณตัดผมหน้าม้าเพิ่มหรือเปล่า
- เปล่าครับ

17:36.291 --> 17:39.375
เธอจะคลอดลูก คนจะคลอดทรงผมต้องไม่เป๊ะ

17:39.958 --> 17:42.416
ฉันอยากให้พวกเขาทำทรงนี้ให้มากกว่า

17:42.500 --> 17:45.750
ดูสิ หูฉันโผล่มาแบบนี้แล้วดูเจ๋งมากเลย

17:46.458 --> 17:49.916
คุณพระ การถ่ายทำกับอัลบาโรและนัจวาน่ะ

17:50.000 --> 17:51.125
เขาไม่เหมือนใคร

17:51.208 --> 17:53.541
ก่อนอื่น ผมต้องขอบอกว่า

17:53.625 --> 17:57.458
ผมกลัวนิดหน่อยตอนอยู่ที่กอง
เพราะพวกเขาเป็นนักแสดงที่ต่างกันมาก

17:57.541 --> 17:59.416
นั่นสิ ทีมงานทุ่มเทมาก

17:59.500 --> 18:01.375
ฉันว่าออกมาเจ๋งสุดๆ เลย

18:01.458 --> 18:02.791
ที่จริงตอนแรก

18:02.875 --> 18:05.666
ผมนึกว่าพวกเขาจะทำงานเข้าขากันไม่ได้เลย

18:06.166 --> 18:07.583
งานนี้อาจออกมาไม่สวยก็ได้

18:08.625 --> 18:09.583
แอ็กชัน!

18:10.750 --> 18:14.500
ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน เคมีก็อาจไม่เข้ากัน

18:16.791 --> 18:18.541
สิ่งสำคัญคือต้องสุภาพเข้าไว้

18:19.625 --> 18:22.458
- ผมไม่ได้ทำคุณเจ็บนะ
- เปล่าค่ะ ไม่เจ็บเลย

18:23.583 --> 18:27.500
อัลบาโรเหมือน "คนเหล็ก" เลยครับ

18:27.583 --> 18:30.791
ไม่มีทางอื่นแล้ว คุณต้องทำเดี๋ยวนี้

18:30.875 --> 18:33.625
เขาเป็นคนฉลาดมาก เทคนิคดีเลิศ

18:34.291 --> 18:38.875
เขารู้กระทั่งเรื่องกล้อง และถามเรื่องเลนส์ด้วย

18:38.958 --> 18:41.250
ตอนนี้คุณจะใช้เลนส์ยี่สิบ…

18:41.333 --> 18:42.458
- ยี่สิบเก้า
- เก้า

18:42.541 --> 18:45.000
ครับ ผมถามพวกเขาว่า "ใส่อะไร"

18:45.083 --> 18:47.708
คำถามนี้ไม่ได้ถามแค่สารวัตรมูริลโย
แต่ผมถามตากล้องด้วย

18:47.791 --> 18:51.666
คุณรู้เลยว่าเขาจะทำตามที่คุณขอให้ทำเป๊ะๆ

18:51.750 --> 18:54.875
หรือตามที่ตกลงกันไว้ หรือทำสิ่งที่
คุณคิดว่าต้องมีในฉากเหตุการณ์นั้น

18:54.958 --> 18:58.750
จริงครับ ผมชอบใส่รายละเอียดลงไป

18:58.833 --> 19:00.541
พอตอนนั้นผมก็พูดว่า

19:00.625 --> 19:03.125
"ฟังนะ อลิเซีย ฟังให้ดี"

19:03.208 --> 19:04.041
โอเคนะ แล้วก็…

19:04.125 --> 19:07.375
ส่วนนัจวาจะตรงกันข้ามเลย
เธอจะใช้สัญชาตญาณล้วนๆ

19:07.458 --> 19:10.875
ฉันจะไม่ยอมเสียประเทศของตัวเองไป
เพราะแกหรอก ไอ้เวรเอ๊ย!

19:10.958 --> 19:13.291
ฉันไม่รู้ว่าทำอะไรอยู่เนี่ย เวรเอ๊ย!

19:13.375 --> 19:16.708
นัจวาเป็นสัตว์ร้ายครับ

19:16.791 --> 19:19.541
เธอเป็นสัตว์ป่า ไม่ใช่ลูกหมาตัวน้อยด้วย

19:19.625 --> 19:21.291
ฉันไร้ระเบียบแบบแผนมากกว่าน่ะ

19:21.375 --> 19:24.833
ฉันเจอแกแล้ว ไอ้เวร ฉันเจอแกแล้ว

19:24.916 --> 19:28.041
ผมเห็นเธอทำงานแล้วก็คิดว่า
"ดูเธอสิ องค์ลงแล้ว

19:29.375 --> 19:32.250
องค์ลงแล้ว เธอคือซิเอร์รา
ส่วนนัจวาไปอยู่ที่อื่นแล้ว"

19:32.333 --> 19:33.541
ผมชอบมากเลย

19:33.625 --> 19:37.583
มันเจ๋งมากเพราะพวกเขาทำงาน
เข้าขากันได้อย่างน่าประหลาด

19:38.625 --> 19:40.125
- คัต
- โอเค!

19:40.208 --> 19:41.458
ไอ้สารเลว!

19:41.541 --> 19:43.541
- โอเค คัตแล้ว
- ไอ้สารเลว!

19:44.791 --> 19:45.875
เมื่อกี้สุดยอดเลย

19:45.958 --> 19:48.250
เขามักสุภาพมากๆ

19:48.333 --> 19:49.958
ผมชอบงานนี้มากเลย

19:50.041 --> 19:51.250
แต่ฉันไม่

19:51.833 --> 19:53.916
ฉิบหายเอ๊ย โทษที…

19:54.000 --> 19:57.625
เราทำให้เกิดความสมดุลสุดเจ๋งขึ้น

19:57.708 --> 19:59.833
อารมณ์ขันทำให้เราเข้ากันได้

19:59.916 --> 20:01.458
ให้ตายเถอะ โลโกรโญ

20:02.416 --> 20:03.458
โลโกรโญ

20:03.541 --> 20:05.250
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

20:05.333 --> 20:10.583
ไม่มีสักวันที่พวกเราไม่สนุกกัน

20:11.166 --> 20:13.375
ดูสิ น่ารักเนอะ ดูที่ฉันทำสิ

20:15.500 --> 20:16.916
- เราช่วยกันและกัน
- ใช่ค่ะ

20:17.000 --> 20:21.375
ไม่ใช่แบบ "ผมจะลองเล่นฉาก
ต่อเนื่องแบบนี้นะ" แต่เป็น…

20:21.458 --> 20:24.875
"เรามาช่วยกันหาทางถ่ายฉาก
ต่อเนื่องนี้ให้ออกมาดีที่สุดเถอะ"

20:24.958 --> 20:27.583
มันเป็นการช่วยกันคิดทั้งสองฝ่าย

20:28.708 --> 20:32.250
หลังจากที่เราทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอก
เพราะเห็นพวกเขาทำงานเข้าขากัน

20:33.666 --> 20:35.500
เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

20:35.583 --> 20:36.791
ไม่นะ

20:36.875 --> 20:39.208
ในช่วงเวลาที่แย่ที่สุดที่จะเป็นได้เสียด้วย

20:39.958 --> 20:40.833
น้ำคร่ำเธอแตก

20:40.916 --> 20:42.916
นั่นเป็นเส้นเรื่องของอีกพล็อตที่ขนานกันครับ

20:43.000 --> 20:47.666
การเขียนบทคลอดลูกในแบบที่เรา
ไม่เคยเห็นมาก่อน

20:47.750 --> 20:50.583
มันเกิดขึ้นในสถานที่เปียกแฉะ น่าขยะแขยง

20:50.666 --> 20:53.375
แต่ว่าบทซิเอร์รา เธอ…

20:54.916 --> 20:56.333
ไม่เหมือนใคร

20:56.416 --> 20:59.208
ล้อกันเล่นใช่ไหม

21:02.458 --> 21:04.125
เป็นการคลอดลูกที่ฮาร์ดคอร์ที่สุดเลยค่ะ

21:04.833 --> 21:07.083
แต่การคลอดลูกก็คือการคลอดลูกแหละนะ

21:09.500 --> 21:12.500
ฉันจะคลอดด้วยตัวเอง

21:13.083 --> 21:15.541
บางครั้งผมรู้สึกเหมือนกำลังกำกับกอลลั่มอยู่เลย

21:15.625 --> 21:18.000
เหมือนที่ยายของฉันทำ

21:18.708 --> 21:21.041
"เราทำออกมาแบบไหนดี"
ฉันเลยบอกว่า "นึกก่อนนะ

21:21.125 --> 21:22.500
อย่างแรกคือจับบางอย่างให้มั่น"

21:29.791 --> 21:30.916
แล้วก็ต้องนั่งยองๆ

21:31.000 --> 21:33.291
พอคุณทำท่าตามนั้น ก็กอลลั่มดีๆ นี่เอง

21:33.375 --> 21:37.125
เหมือนที่ผู้หญิงนับล้านๆ…

21:37.208 --> 21:40.125
"ทีนี้ก็จับฟูกแล้วลากไปด้วย…"
ฉันนี่แบบ "เดี๋ยวก่อนนะ"

21:41.125 --> 21:45.291
ในประวัติศาสตร์เคยทำ

21:45.375 --> 21:48.208
นัจวาลากฟูกมา

21:48.291 --> 21:50.875
มันมีน้ำกับอะไรเต็มไปหมด

21:50.958 --> 21:52.958
เธอ…

21:54.166 --> 21:55.000
วิปลาสไปแล้ว

21:55.083 --> 21:58.625
ขอต้อนรับสู่โชว์แห่งชีวิต

21:58.708 --> 22:01.875
ช่วงหลายวันที่ถ่ายทำฉากคลอดลูก

22:01.958 --> 22:04.583
ฉันแผดเสียงนานแปดชั่วโมงเลย

22:06.458 --> 22:08.041
พระเจ้า

22:08.125 --> 22:10.708
เธอทุ่มเทสุดตัวเลยครับ

22:15.375 --> 22:16.541
"ฉันทำไม่ได้!"

22:19.166 --> 22:20.000
"ไอ้เวรเอ๊ย"

22:22.291 --> 22:23.208
"สเปน!"

22:23.291 --> 22:25.208
มองเห็นทีมงานทุกคนข้างหลังฉันด้วย

22:25.291 --> 22:29.333
เธอพูดว่า "ฉันชอบมาดริด ฉันชอบกินแกลโญ"

22:29.958 --> 22:32.625
กับจัตุรัสปูเอร์ตาเดลโซล กับการคอร์รัปชัน

22:32.708 --> 22:35.208
ฉันจะไม่ยอมเสียประเทศของตัวเองไป
เพราะแกหรอก!

22:35.916 --> 22:39.750
ผมถามตัวเองว่า "เธอคิด
คำพูดแบบนั้นออกได้ยังไง

22:39.833 --> 22:41.666
ในสถานการณ์แบบนั้นเนี่ยนะ

22:41.750 --> 22:45.041
แล้วผมจะหัวเสียด้วยทำไมเนี่ย"
แล้วก็เป็น "ใช่ ผมเข้าใจความรู้สึกเลย"

22:48.041 --> 22:49.333
เล่นใหญ่ตลอดแหละ

22:49.416 --> 22:51.583
แน่นอนว่าส่วนที่เหนือจริงที่สุด

22:52.666 --> 22:55.291
คือการได้เห็นนัจวาใส่ของเทียม…

22:55.375 --> 22:57.416
พอนึกว่าเราผ่านกันมาหมดแล้ว คิดผิดจริงๆ

22:57.500 --> 22:59.208
มันเป็นช่องคลอดเทียมที่ใช้ในฉากคลอด

22:59.291 --> 23:02.416
ที่เธอจะอัดคลิปตัวเองโดยใช้ไม้บรรทัดกับมือถือ

23:02.500 --> 23:05.833
มันสมจริงมากเพราะเราระบายสีเริ่มจากด้านใน

23:05.916 --> 23:08.916
เราพยายามให้เห็นสีของผิวแต่ละชั้น

23:15.458 --> 23:18.000
เป็นเรื่องปกติที่เราอยากให้งานออกมาสมจริง

23:18.083 --> 23:21.083
ผมอยากได้เด็กแรกเกิดมากกว่า หรือทารกก็ยังดี

23:21.166 --> 23:25.458
เราจะได้มีเสียงเด็กร้องอะไรแบบนั้น

23:26.541 --> 23:28.375
แต่แน่นอนว่าเราทำไม่ได้

23:28.458 --> 23:29.875
เราเลยต้องใช้ตุ๊กตา

23:29.958 --> 23:31.416
ตัวเด็กทำจากซิลิโคนครับ

23:32.208 --> 23:36.833
มันหายใจ ขยับลูกตา คิ้ว เปลือกตาและปากได้

23:38.166 --> 23:40.208
พวกเขาเอาโลชั่นมาทาเรา

23:40.291 --> 23:43.041
และละเลงของอื่นๆ จนทั่ว
เพื่อให้ดูเหมือนเปื้อนรกเด็ก

23:43.125 --> 23:45.083
จากทารกแรกเกิด

23:45.166 --> 23:47.916
แล้วโลชั่นนั่นก็ลื่นมาก

23:48.000 --> 23:51.583
ผมพยายามจะอุ้มเด็กแต่มันก็ลื่นหลุดมือ

23:51.666 --> 23:55.291
ผมต้องพยายามเรื่อยๆ
จนอุ้มขึ้นมาได้แบบ "เสร็จฉันละ!"

23:55.375 --> 23:58.208
เหมือนในเรื่องเดอะไลอ้อนคิง
ฉาก "นี่คือซิมบ้า" เลยครับ

23:58.291 --> 24:00.083
- หุ่นยนต์นี่นา!
- ครับ

24:00.166 --> 24:04.750
ตุ๊กตาที่ดูเหมือนทารกจริงๆ
เพราะมันขยับได้ ลูกตาขยับได้

24:04.833 --> 24:06.250
ทีมงานทำออกมาได้ดีจริงๆ

24:06.333 --> 24:08.375
- ทำไมเด็กมาอยู่กับผมล่ะ
- ส่งมาครับ

24:08.458 --> 24:09.666
เขาไม่อยากอุ้มมันแหละ

24:09.750 --> 24:13.583
ตุ๊กตาทำเสียงประหลาดด้วย เหมือนชัคกี้เลย

24:14.541 --> 24:15.375
คัต

24:15.458 --> 24:19.416
- ได้แล้ว นั่นเสียงอะไร
- เสียงมาจากตุ๊กตาของฉันเอง

24:23.000 --> 24:25.000
มันทำเสียงประหลาดสุดๆ เลยครับ

24:25.083 --> 24:28.500
นี่จะเป็นช่วงเวลาที่เป็นตำนานแน่นอน
ผมว่านี่เป็นช่วงหนึ่งที่สำคัญที่สุดในซีซั่นเลย

24:30.291 --> 24:32.000
อัลบาโร หันเด็กมาหน่อยได้ไหม

24:32.083 --> 24:34.333
- แบบนี้เหรอ
- ให้เกือบๆ หันมาทางเราน่ะ

24:34.416 --> 24:37.041
ผมบอกว่า "อัลบาโร อุ้มไปที่หน้าต่างเลย"

24:37.125 --> 24:39.791
พอใช้แสงตรงนั้น เราจะได้เห็นเงาของมัน

24:43.541 --> 24:46.166
พวกเขาแสดงไปด้วย
ระหว่างพยายามดึงเด็กออกมา

24:46.250 --> 24:48.583
แถมทำอย่างเป็นธรรมชาติ น่าตื่นตาด้วย

24:51.291 --> 24:56.250
แต่ความจริงคือมันเละเทะมาก
ฉากแบบสกปรกไปหมด

24:56.333 --> 24:57.916
เนื้อตัวพวกเขาทั้งเปื้อนทั้งเลอะ

24:58.000 --> 25:00.375
พอทีมงานตัดต่อฉากนี้
กับฉากแอ็กชันในธนาคารเสร็จ

25:01.458 --> 25:03.875
- มันจะเป็น…
- ผู้ชมได้กลั้นหายใจแน่

25:03.958 --> 25:05.500
คนที่เห็นเอพิโซดที่ตัดต่อเสร็จแล้ว

25:05.583 --> 25:07.666
พูดขึ้นว่า "นี่เหมือนตอนจบของซีซั่นเลย"

25:07.750 --> 25:10.666
ซึ่งที่จริงผมคิดว่า…

25:11.250 --> 25:13.500
ส่วนหนึ่งเป็นเพราะ…

25:13.583 --> 25:18.750
เนื้อเรื่องหลักของเอพิโซดนี้
คือการที่ตัวละครซิเอร์ราคลอดลูก

25:18.833 --> 25:21.833
ฉากนั้นมีองค์ประกอบที่ละเอียดอ่อนมาก

25:21.916 --> 25:25.166
พอมารวมเข้ากับฉากที่รุนแรงมากๆ

25:25.250 --> 25:28.666
อย่างการระเบิดตึกหน้าตัวประกอบนับร้อยชีวิต

25:28.750 --> 25:32.333
การใส่ฉากคลอดเข้าไปอาจเป็นหายนะได้
แต่มันกลับออกมาดีสุดๆ เลยครับ

25:32.416 --> 25:36.333
เกิดการระเบิดรุนแรงขึ้น เราทราบมา
ว่าทหารมีแผนทำบางอย่าง…

25:37.291 --> 25:39.500
ช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยเสียงตะโกน

25:40.083 --> 25:41.291
เสียงยิงปืน

25:41.875 --> 25:42.750
เร็วเข้า ให้ตายสิ!

25:42.833 --> 25:44.250
และเสียงระเบิด

25:46.958 --> 25:49.500
คือช่วงเวลาที่เราชอบพูดถึงอารมณ์ความรู้สึก

25:49.583 --> 25:51.041
ทั้งอารมณ์ที่ประเดประดังเข้ามา

25:51.125 --> 25:53.750
ตอนคุณยิงใครสักคน คุณจะรู้สึกแย่สุดๆ

25:53.833 --> 25:55.208
อารมณ์ที่ทรงพลังที่สุด

25:55.791 --> 25:57.166
งั้นผมก็อยากจูบคุณ

25:57.250 --> 25:59.125
อารมณ์ที่มาจากข้างใน

26:00.583 --> 26:01.875
เช่นความรัก

26:01.958 --> 26:02.958
- ไม่
- เกิดอะไรขึ้น

26:03.041 --> 26:05.375
นี่เป็นเรื่องคลาสสิกของ
"ทรชนคนปล้นโลก" เลย

26:05.458 --> 26:09.416
ความรักในที่ที่ไม่ควรเกิด
ในช่วงเวลาที่ไม่ควรเกิด

26:09.500 --> 26:12.541
- แต่ตอนนี้มีกองทัพอยู่ข้างนอกนั่น
- ไม่เป็นไร เธอไม่ได้อยู่คนเดียว

26:12.625 --> 26:13.541
ไม่เป็นไร

26:13.625 --> 26:16.416
การปล้นเป็นแค่ข้ออ้าง

26:16.500 --> 26:21.541
เพื่อให้เกิดเรื่องราวความรักที่ดูดดื่ม
และช่วงเวลาที่เข้มข้นที่สุด

26:21.625 --> 26:23.708
เพราะฉันหลงรักเขามาตลอดชีวิต

26:24.208 --> 26:27.125
เลิกล้อเล่นได้แล้ว นี่ไม่ใช่เวลามาพูดเล่นนะ

26:27.208 --> 26:28.833
ไม่ได้พูดเล่นหรอก หวานใจ

26:28.916 --> 26:31.916
มันต้องมีความรัก ต้องมีความรักเสมอ

26:32.000 --> 26:34.125
ต้องมีความรักอยู่ในหนัง

26:34.208 --> 26:38.125
ต้องมีเรื่องความรักในชีวิตจริงด้วย
ไม่มีอะไรสำคัญกว่าความรักอีกแล้ว

26:38.208 --> 26:41.833
การได้รับเงินเดือนตอนสิ้นเดือนมันก็ดี

26:41.916 --> 26:43.916
แต่ความรักนี่สิ

26:45.458 --> 26:46.291
ไม่มีไม่ได้เลย

26:46.375 --> 26:51.000
ฉันคิดว่าผู้คนอยากรู้ว่าตัวละครจะลงเอยยังไง

26:51.083 --> 26:53.416
มากกว่าจะมีระเบิดกี่ลูกอีกค่ะ

26:53.500 --> 26:55.583
ถึงระเบิดจะดูสนุกและน่าตื่นเต้นก็ตาม

26:55.666 --> 26:57.375
ช่วงเวลาเหล่านั้นแหละที่ทำให้คนคิดว่า

26:57.458 --> 27:00.375
"พวกเขาจะมาพูดเรื่องแบบนี้
ในเวลานี้จริงๆ เหรอ"

27:00.458 --> 27:05.541
ฉันเลยคิดว่า "แน่นอน ในช่วงเวลาแบบนั้น
คุณเล่นอารมณ์ขันยังได้เลย"

27:09.833 --> 27:12.750
แต่เราทำให้จักรวาลของเรามีความสมจริง

27:12.833 --> 27:16.250
ที่จริงพวกเขาสามารถพูดเรื่องความรัก

27:16.333 --> 27:18.916
ระหว่างกำลังยิงปืนหรือกำลังจะตายยังได้เลย

27:19.416 --> 27:23.166
แต่ในเมื่อเราอาจจะตาย เพราะนี่ชัก
จะเละเทะใหญ่แล้ว ฉันจะขอพูดละ

27:23.250 --> 27:25.750
ไม่ ฉันจะพูดให้หายหนักอกสักที

27:25.833 --> 27:26.666
ไม่

27:26.750 --> 27:31.750
บางครั้งในสถานการณ์ที่ตึงเครียดมากๆ
เราก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

27:31.833 --> 27:32.916
อย่างฉากนี้…

27:33.916 --> 27:35.875
แต่ความจริงมันแสดงยากมากค่ะ

27:36.375 --> 27:38.125
เพราะฉากวันนี้มันบ้าคลั่งสุดๆ

27:38.208 --> 27:39.833
ไม่มีใครจะตายทั้งนั้น

27:39.916 --> 27:41.708
- ดี โอเคนะ
- โอเค

27:41.791 --> 27:45.833
ผมหมกมุ่นกับการเข้าถึงอารมณ์
ของคนดูให้ได้ตลอด

27:45.916 --> 27:48.208
และมักเน้นความเข้มข้นในเรื่องของฉากอารมณ์

27:48.291 --> 27:50.958
หลักการที่เราใช้ก็คือ

27:51.041 --> 27:54.166
ความตึงเครียดของฉากเร้าใจ
ต้องมีอย่างต่อเนื่อง

27:54.250 --> 27:56.958
อย่างตอนพวกนั้นยิงปืนมาที่คุณ
นั่นคือความรู้สึกไม่สู้ก็ตาย

27:57.458 --> 28:01.291
เพื่อนของคุณกำลังจะตาย
ขาของเขาติดอยู่ใต้รูปปั้น

28:01.791 --> 28:06.416
ครับ การได้พบช่วงเวลาแบบนั้น
ถือเป็นความสำเร็จที่น่าทึ่งเลย

28:06.500 --> 28:08.333
มันอยู่ตรงนี้แล้ว ที่นี่ตอนนี้

28:08.833 --> 28:11.583
"ต้องสื่ออารมณ์เข้มข้นใช่ไหม"
"ใช่เลย" "โอเค เดี๋ยวจัดให้"

28:11.666 --> 28:14.916
หายใจไว้ เจ้าอ้วน เราจะพา
นายออกไป ได้ยินไหม

28:16.166 --> 28:20.125
"อย่าทิ้งฉันนะ ขอล่ะ อยู่กับฉัน"
"ฉันจะไม่ทิ้งนาย"

28:22.875 --> 28:25.666
ครับ ในสงครามก็คงเป็นแบบนี้

28:25.750 --> 28:27.291
อาร์เตเช!

28:27.375 --> 28:29.875
ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย ตอสโกบาดเจ็บ

28:31.333 --> 28:32.416
ตอนนี้แหละ!

28:34.541 --> 28:36.666
พวกตัวร้ายอยู่ข้างนอกห้องครัวกันหมดเลย

28:36.750 --> 28:41.833
เวลาคุณเห็นหน่วยทหารจีไอโจส์พวกนั้น

28:41.916 --> 28:45.083
มันทำให้คุณเข้าถึงบทบาทได้สนิทเลยค่ะ

28:45.166 --> 28:47.166
มีการเคลื่อนไหวร่างกายเยอะมาก

28:48.541 --> 28:50.291
ฝุ่นก็เยอะ

28:50.375 --> 28:54.375
เสียงก็ด้วย แล้วยังมีองค์ประกอบ
ด้านอารมณ์เยอะมาก

28:54.458 --> 28:58.125
ฉันว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องพวกนี้นะ

28:58.208 --> 29:01.916
ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นนี้

29:02.000 --> 29:03.541
คุณอาจจะพูดว่า

29:03.625 --> 29:06.083
"เรื่องพวกนี้ไม่เกิดขึ้นระหว่างสงครามหรอก"

29:06.166 --> 29:08.958
แต่ผมคิดว่าการสู้รบและการปล้น

29:09.041 --> 29:11.416
เป็นตัวกระตุ้นให้เกิดเหตุการณ์พวกนี้ขึ้นมา

29:11.500 --> 29:15.791
นี่คือสงครามนะ ฉันคบอยู่กับสต็อกโฮล์ม
พูดชัดกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

29:15.875 --> 29:18.916
ที่สุดแล้วส่วนที่ยากที่สุดคือการใส่อารมณ์เข้าไป

29:19.000 --> 29:22.458
ตัวละครแทบไม่ได้พูดกันเลย
เพราะเรามีบทสนทนาน้อยมาก

29:22.541 --> 29:24.583
ทั้งในฉากแอ็กชันและฉากที่ผลักดันพล็อตด้วย

29:24.666 --> 29:27.500
ในฐานะนักแสดงใน "ทรชนคนปล้นโลก"

29:27.583 --> 29:30.916
ถ้าคุณพยายามถ่ายทอดทุกสิ่ง
ที่เกิดขึ้นกับตัวละครที่คุณเล่น

29:31.000 --> 29:32.708
คุณไม่มีวันเจอฉากเหมาะๆ หรอก

29:32.791 --> 29:34.291
เธอรักเขาหรือเปล่าล่ะ

29:38.041 --> 29:40.041
ถ้าตอนนั้นผมคิดว่า

29:41.083 --> 29:44.250
"ผมบอกศาสตราจารย์ว่าไม่อยาก
มาปล้นด้วยเพราะพ่อผมตายแล้ว

29:44.333 --> 29:47.416
ผมไม่อยากให้ลูกต้องมาเจอแบบเดียวกัน
แต่ผมก็มาเพื่อช่วยริโอ

29:47.500 --> 29:51.250
พวกนั้นจะฆ่าผมกับเมีย
แล้วลูกผมก็จะถูกทิ้งให้อยู่ลำพัง

29:51.333 --> 29:53.458
เราจนมุม เราทุกคนกำลังจะตาย…"

29:53.541 --> 29:57.250
ถ้าผมคิดถึงทั้งหมดนั่น ก็จะแบบ
"แล้วผมจะถ่ายทอดฉากนี้ออกมายังไง"

29:57.333 --> 29:59.000
ฉันรักเขาจนจะบ้าเลย

29:59.083 --> 30:00.000
ไม่เอาน่า

30:00.083 --> 30:02.125
- "ไม่เอาน่า" อะไร
- เรารู้จักกันดีนะ

30:02.208 --> 30:05.333
ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร เธอชอบอะไร
ฉันรู้ความฝันของเธอ

30:05.416 --> 30:09.708
บางครั้งเราก็ปรับพล็อต
ในกรณีนี้คือให้มีรักสามเส้า

30:09.791 --> 30:12.666
ที่เราปรับพล็อตเพราะมัน
มีการเดินทางด้านอารมณ์

30:12.750 --> 30:15.583
เพราะเดนเวอร์กับสต็อกโฮล์ม
เคยผ่านการเดินทางนี้มาแล้ว

30:15.666 --> 30:18.166
แล้วมะนิลาก็เข้ามาเป็น
ตัวแปรใหม่ระหว่างพวกเขา

30:18.250 --> 30:20.250
ชีวิตฉันดูเหมือนโฆษณาเลยละ

30:22.375 --> 30:26.458
พักนี้ความสัมพันธ์ของเรา
ไม่มั่นคงและเปราะบาง

30:27.541 --> 30:30.041
บอกตามตรงว่าฉันก็ไม่รู้แฮะ

30:30.125 --> 30:31.000
ผมด้วยครับ

30:31.083 --> 30:34.500
- มันอาจออกมาเป็นแบบไหนก็ได้
- ต้องคอยดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น

30:35.166 --> 30:37.625
ซีซั่นนี้ สต็อกโฮล์มสุดยอดไปเลยค่ะ

30:40.750 --> 30:45.625
ทุกฉากเหตุการณ์ใน "ทรชนคนปล้นโลก"
มีความเข้มข้นแบบบ้าไปแล้ว

30:45.708 --> 30:49.125
ในทุกๆ ฉากเหตุการณ์
ถ้าสต็อกโฮล์มไม่สู้เพื่อชีวิตตัวเอง

30:49.208 --> 30:52.708
และชีวิตของคนรัก เธอก็กำลังจะฆ่าหรือช่วยคน

30:52.791 --> 30:56.083
นั่นต้องใช้พลังงานเยอะมากเลยนะคะ

30:58.083 --> 30:59.916
ดังนั้นสิ่งหนึ่งที่ฉันทำ

31:00.000 --> 31:03.833
ก็คือเตรียมร่างกายให้พร้อมรับบทสต็อกโฮล์ม

31:03.916 --> 31:08.541
เพราะในซีซั่นสามกับสี่
เธอต้องต่อสู้เพื่อพิสูจน์ตัวเองในกลุ่ม

31:08.625 --> 31:12.916
ฉันคิดว่าในซีซั่นห้า เธอมี
ช่วงที่ได้เป็นฮีโร่นิดๆ ด้วย

31:13.000 --> 31:16.458
ฉันเลยจำเป็นต้องเตรียมตัวให้ดี
เพื่อเข้าฉากที่ว่ามา

31:17.416 --> 31:20.083
เร็วเข้า เร็วอีก

31:20.166 --> 31:22.458
ฉันมองมันเป็นความท้าทายนะ ฉันชอบมากเลย

31:22.541 --> 31:25.875
ฉันชอบเล่นกีฬาและออกกำลังกายอยู่แล้ว

31:25.958 --> 31:27.833
ฉันสนุกและใช้เวลากับมันมากด้วย

31:27.916 --> 31:29.541
ในทุกๆ เอพิโซด ทีมงานจะบอกเรา

31:29.625 --> 31:33.166
ว่ามีฉากเหตุการณ์ไหนที่ตัวละคร
ของเราต้องออกแรงมากๆ

31:33.250 --> 31:36.333
ถ้าฉันรู้ว่าฉันอาจเล่นฉากนั้นลำบาก
ฉันจะถือว่ามันเป็นเรื่องท้าทาย

31:37.333 --> 31:39.750
คุณต้องเข้าไปในช่องลม

31:39.833 --> 31:42.500
ฉันยังไม่เห็น แต่ทีมงาน
บอกว่ามันเล็กและแคบมาก

31:42.583 --> 31:44.208
ฉันก็คิดว่า "แล้วฉันจะแสดงยังไงดี"

31:45.958 --> 31:49.666
แทนที่จะคลานโดยใช้มือกับเข่า

31:49.750 --> 31:51.750
ฉันอยากลอง "คลานแบบหมี" ดู

31:51.833 --> 31:54.458
มันช่วยได้เยอะเลยค่ะ เราฝึกกันเยอะมาก

31:54.541 --> 31:57.416
แบบนั้น พอถึงเวลาถ่ายจริง

31:57.500 --> 32:00.833
ร่างกายของคุณก็จะคุ้นเคย
กับการเคลื่อนไหวนั้นแล้ว

32:00.916 --> 32:02.041
คุณรู้เลยว่าคุณทำได้แน่

32:02.125 --> 32:05.916
กลับไปที่ตำแหน่งแรก
อย่างนั้นแหละ สาม สอง หนึ่ง

32:06.500 --> 32:09.750
เยี่ยมมาก เก่งมากครับ

32:09.833 --> 32:12.750
ฉันต้องสารภาพว่าฉันมีสตั๊นท์หญิงที่น่าทึ่งอยู่คนหนึ่ง

32:12.833 --> 32:15.791
เธอต้องกระโดดจากที่สูงแทนฉัน
เพราะตอนฉันโผล่ไป ทีแรกก็ฮึดสู้อยู่

32:15.875 --> 32:19.625
"ถ้าโดดเองได้ ฉันก็จะโดด"
แต่พอเห็นความสูงระหว่างช่องลมกับพื้น

32:19.708 --> 32:22.000
ฉันก็แบบ "ไม่ละ ไม่เอา ฉันไม่โดด"

32:25.375 --> 32:27.250
แต่ฉันต้องแสดงส่วนที่น่าอนาถเอง

32:27.333 --> 32:30.125
ต้องห้อยต่องแต่งเหมือนไก่
ที่ความสูงสองเมตรจากพื้น

32:30.208 --> 32:33.291
พอทีมงานบอกว่า "แอ็กชัน"
ฉันก็แสดงบทตอนโดดถึงพื้น

32:36.708 --> 32:37.666
อาร์ตูโร!

32:37.750 --> 32:40.458
จะแสดงฉากนั้นได้ แขนต้องแข็งแรง
ฉันพูดไปว่า "ฉันทำไม่ได้"

32:40.541 --> 32:43.166
แต่ที่ใจคิดคือ "เธอทำได้สิ ทำได้อยู่แล้ว"

32:43.250 --> 32:46.166
ตอนแรกทีมงานจะช่วยก่อน
จากนั้นพออยู่ในฉาก คุณก็จะทำเอง

32:46.250 --> 32:47.583
แล้วคุณก็จะแบบ "ฉันก็ทำได้นี่"

32:50.625 --> 32:52.833
การฝึกมากมายในปีนี้ช่วยได้มากเลย

32:52.916 --> 32:55.666
ไม่ใช่แค่กับฉากที่ต้องใช้แรงเท่านั้น

32:55.750 --> 32:59.208
แต่การฝึกยังสอนฉัน
เรื่องความทุ่มเท การเสียสละด้วย

32:59.291 --> 33:02.916
ฉันจะมายิมหลังเข้าฉากมาทั้งวัน
และพูดว่า "ฉันทำไม่ได้"

33:03.000 --> 33:05.500
แต่มักจะมีบางคนข้างๆ ฉันพูดว่า
"คุณทำได้อยู่แล้ว"

33:06.250 --> 33:09.375
ไม่รู้สิ ฉันว่ามันน่าตื่นเต้นดี

33:09.458 --> 33:11.416
"ดูซิว่าฉันจะรับมือกับงานนี้ยังไง"

33:11.500 --> 33:14.541
อย่างในฉากนี้ ฉันเมายาแบบสุดๆ เลยค่ะ

33:14.625 --> 33:16.458
ฉันต้องล้มลงกับพื้น

33:16.541 --> 33:19.458
ฉันต้องใช้กล้องบอดี้แคมเป็นครั้งแรก

33:19.541 --> 33:22.041
ทีมงานถามว่า "แน่ใจนะว่าอยากทำแบบนี้"

33:22.125 --> 33:24.791
ฉันก็ตอบว่า "แน่นอน ฉันอยากทำทุกอย่างเลย"

33:24.875 --> 33:26.708
พวกเขาเลยเอาโครงใส่กล้องใหญ่ๆ มาสวมให้

33:26.791 --> 33:30.958
พอถ่ายเสร็จ ตัวฉันช้ำไปหลายวันเลย
แต่ฉันสนุกมากค่ะ

33:32.916 --> 33:34.208
พร้อมนะ เงียบๆ ด้วย!

33:42.625 --> 33:47.458
"ทรชนคนปล้นโลก" ต้องใช้ร่างกายตลอด
ถ้าคุณไม่ฟิต ได้มีปัญหาแน่

33:47.541 --> 33:49.166
(ดาร์โก เพริช ที่บาร์เซโลนา)

33:49.250 --> 33:51.416
ผมเป็นคนง่ายๆ สบายๆ ครับ

33:51.500 --> 33:54.375
ผมชอบคิดว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของละแวกบ้าน

33:54.875 --> 33:58.583
ผมไปส่งลูกชายที่โรงเรียนซึ่งก็อยู่แถวบ้าน

33:58.666 --> 33:59.875
แล้วก็ไปที่บาร์…

33:59.958 --> 34:01.333
ขอโซดาแก้วหนึ่งนะ

34:02.083 --> 34:03.625
ผมเอาบทไปด้วย

34:04.875 --> 34:08.416
และใช้มือถืออัดเสียงตัวเองตอนอ่านบท

34:09.875 --> 34:12.416
ฉันสัญญาว่าพอเราออกไปจากที่นี่

34:13.000 --> 34:15.000
ฉันจะทำให้นายได้เห็นสามคืนติดกัน

34:15.500 --> 34:18.041
ว่าทำไมเนื้อของอาร์เจนติน่าถึงอร่อยที่สุดในโลก

34:19.708 --> 34:22.375
แล้วไงต่อ จะพาฉันไปดูหนังด้วยไหม

34:22.875 --> 34:24.125
ฉันตื่นอยู่

34:26.833 --> 34:28.083
มาให้ไวเลย

34:28.625 --> 34:29.958
พวกมันมาแล้ว

34:30.041 --> 34:32.541
แล้วผมก็จะเริ่มฟังที่ตัวเองอัดไว้

34:33.125 --> 34:36.250
เพราะถึงงานทั้งหมดที่ผมทำจะอยู่ที่นี่
ถึงผมจะย้ายมาอยู่สเปน

34:36.750 --> 34:39.333
ถึงจะทำทุกอย่างเป็นภาษาสเปน
แต่มันก็ไม่ใช่ภาษาแม่ผม

34:39.416 --> 34:44.208
ผมเลยคิดว่าทางที่ดีที่สุดที่จะฝึก
ก็คือฟังเสียงของผม…

34:45.791 --> 34:47.625
ที่อ่านบทของตัวเอง

34:48.916 --> 34:51.500
ผมใส่หูฟัง หยิบลูกบาสเกตบอลขึ้นมา

34:51.583 --> 34:52.916
แล้วไปที่สนามบาส

34:54.958 --> 34:56.083
ขาติด

34:56.958 --> 34:58.416
เลือดออกเยอะมาก

34:59.541 --> 35:00.708
แผลเปิด

35:01.291 --> 35:02.125
เลือดออก

35:02.916 --> 35:04.125
เลือดออกเยอะมาก

35:04.208 --> 35:06.125
อย่าหลับนะ เราเกือบถึงแล้ว

35:07.458 --> 35:08.291
แล้วไงต่อ

35:08.875 --> 35:10.750
จะพาฉันไปดูหนังด้วยไหม

35:13.166 --> 35:14.125
พวกมันมาแล้ว

35:18.583 --> 35:19.416
สอง!

35:19.916 --> 35:23.083
การปล้นครั้งที่สองนี้ถ่ายกันสามซีซั่นเลยครับ

35:23.583 --> 35:26.625
เราคิดว่าใช้ทรัพยากรไปเยอะแล้ว
ในซีซั่นหนึ่งกับสอง

35:26.708 --> 35:30.041
ดังนั้นเราต้องใส่ดราม่าและความตื่นเต้นเข้าไป

35:30.125 --> 35:32.166
ผลักดันผู้ชมจนถึงขีดจำกัด

35:32.250 --> 35:35.250
เราจะระเบิดเพดานนั่นให้กระจุย!

35:35.333 --> 35:37.083
มันก็เลยต้องเป็นสงครามครับ

35:37.166 --> 35:41.375
ในซีรีส์ที่มีหลากหลายแนวอยู่ในนั้น
คำว่า "สงคราม"…

35:41.458 --> 35:45.166
การใส่การสู้รบเข้าไปทำให้
หนังออกมาน่าตื่นเต้นมาก

35:45.250 --> 35:48.791
บางครั้ง เวลาเขียนบทแล้วตื่นเต้นเอง
นั่นแปลว่าคุณเจอ…

35:48.875 --> 35:51.166
บางอย่างที่อาจสั่นสะเทือนคนดูได้แล้ว

35:51.250 --> 35:53.833
(หน่วยทหารพลร่ม ที่มาดริด)

35:53.916 --> 35:55.291
(กรมทหารราบ)

35:59.375 --> 36:02.875
เราต้องโจมตีธนาคารกลางสเปน
กองทัพต้องบุกเข้าไปข้างใน

36:03.375 --> 36:07.958
ตัวละครของเราต้องเผชิญหน้า
กับการมีส่วนร่วมในการต่อสู้

36:08.041 --> 36:09.583
เราคิดว่าตอนนี้แหละเหมาะ

36:10.208 --> 36:12.708
ไปเลย!

36:12.791 --> 36:15.000
นี่เหมือนความตึงเครียดอีกระดับเลย

36:15.083 --> 36:18.166
ก่อนหน้านี้เราพยายามไม่เล่นใหญ่เกินไป

36:18.250 --> 36:20.333
แต่ตอนนี้เรากำลังยกระดับขึ้นแล้ว

36:25.166 --> 36:28.500
รู้สึกเหมือนเรากำลังถ่ายหนัง
สงครามเวียดนามกันเลยค่ะ

36:29.708 --> 36:30.708
หาที่กำบัง

36:42.916 --> 36:44.708
ความกดดันทางทหารทั้งหมดนี้

36:44.791 --> 36:49.375
จะถล่มลงมาใส่ฉากที่หรูหราที่สุดที่เราเคยเห็น

36:55.583 --> 36:59.208
การได้เห็นห้องนี้ถูกสร้างขึ้น
มันน่าพอใจมากเลยครับ

36:59.291 --> 37:03.291
แต่มันกำลังจะพังทลายเป็นเสี่ยงๆ

37:03.375 --> 37:06.458
มันกำลังจะระเบิด ชิ้นส่วนจะปลิวว่อนในอากาศ

37:06.541 --> 37:09.000
ของทุกชิ้นในพิพิธภัณฑ์ที่คุณเห็นนี้

37:09.083 --> 37:12.208
ทั้งโต๊ะ หน้าโต๊ะระบายสี งานศิลปะ ทั้งหมดนี้

37:12.291 --> 37:16.500
เราทำแต่ละชิ้นขึ้นด้วยมือล้วนๆ เลยครับ

37:16.583 --> 37:20.750
โดยที่เรารู้มาตั้งแต่ต้นแล้วว่า
ของทุกชิ้นจะถูกทำลาย

37:27.708 --> 37:30.000
ฉันต้องทำเอกสารขึ้นมา

37:30.083 --> 37:33.791
ในนั้นมีชื่อของทุกชิ้นที่อยู่
ในธนาคารกลางสเปนจริงๆ

37:34.375 --> 37:39.000
สำนักงานราชกิจจานุเบกษาแห่งสเปน
เป็นแหล่งอ้างอิงหลักของเรา

37:39.083 --> 37:41.916
มันจะแสดงรายการ
เวลาที่มีงานศิลปะถูกซื้อเข้ามา

37:42.000 --> 37:43.375
ถ้าคุณมองพิพิธภัณฑ์นี้

37:43.458 --> 37:48.208
คุณจะเห็นประวัติศาสตร์ทั้งหมด
และความสัมพันธ์ที่มันมีกับทองคำ

37:48.291 --> 37:51.083
เรากำลังพูดถึงคอลเลกชันส่วนตัว

37:51.166 --> 37:52.958
ที่มีกระทั่งผลงานของโกยา

37:53.041 --> 37:55.958
มีภาพวาดของโกยา
กับทองคำของชาวกิมบายาอยู่ในนั้น

37:56.041 --> 38:00.166
เราถูกองค์กรนิรโทษกรรมสากลตามจี้แล้ว
อยากเผชิญหน้ากับยูเนสโกด้วยเหรอ

38:02.500 --> 38:04.458
การทำงานยาวนานกว่า 180 วัน

38:04.541 --> 38:06.791
โดยใช้คนงานกว่า 50 ชีวิต

38:07.666 --> 38:12.958
รวมทั้งช่างก่อสร้าง ประติมากร
ช่างเหล็ก นักออกแบบ

38:13.041 --> 38:15.791
ช่างไม้และจิตรกร

38:15.875 --> 38:18.583
แน่นอนครับ คุณพิมพ์เอาก็ได้
แล้วค่อยมาใส่ผิวสัมผัส

38:18.666 --> 38:22.291
แล้วทำไมเราระบายด้วยมือน่ะเหรอ
เพราะเราทำได้ไง บ้าเอ๊ย

38:23.333 --> 38:25.958
ถ้าคุณจะต้องเล่าเรื่อง คุณก็จะต้องซื่อตรง

38:26.041 --> 38:28.291
เราก็เลยต้องสร้างของสวยๆ งามๆ ขึ้นมา

38:28.791 --> 38:31.083
เพื่อทำลายมันทีหลัง

38:31.166 --> 38:35.333
เราศรัทธาในเรื่องราวของเรา
และแนวของเรื่องด้วย

38:35.416 --> 38:37.666
ผมกำลังพยายามยอมรับความจริงครับ

38:38.541 --> 38:41.208
ว่าจะไม่มีอะไรเหลือเลย

38:41.291 --> 38:43.333
- ทุกอย่างต้องถูกทำลาย
- พินาศย่อยยับ

38:43.416 --> 38:46.541
ถ้ารูปปั้นยังตั้งอยู่ตอนจบ แปลว่าเราล้มเหลวนะ

38:46.625 --> 38:50.250
มาสร้างส่วนที่สวยที่สุดในธนาคารกลางสเปนกัน

38:50.333 --> 38:52.791
ห้องจัดเลี้ยงกับพิพิธภัณฑ์ทองคำไงล่ะ

38:53.375 --> 38:55.416
ทำไมเราไม่หลอมทองพวกนี้ด้วยล่ะ

38:56.000 --> 38:58.958
เราอยากได้เพดานหลุมด้วยครับ
มันต้องอยู่ในนั้นด้วย

38:59.041 --> 39:01.166
เราตื่นเต้นเรื่องเพดานนี้มาก

39:01.250 --> 39:02.625
"คุณจะทำลายมันเหรอ" ใช่แล้ว

39:02.708 --> 39:04.958
แต่นึกภาพมันทำจากแผ่นยิปซัมธรรมดาๆ สิ

39:05.041 --> 39:08.708
แบบนั้นไม่มีใครอยากดูแน่
"ดูผมทำลายเพดานปูนปลาสเตอร์นี่นะ"

39:08.791 --> 39:09.833
"เออ เอาเลย"

39:09.916 --> 39:13.250
แต่ถ้าเป็น "ดูผมทำลายเพดานหลุม
จากศตวรรษที่ 18 นี่นะ"

39:13.333 --> 39:14.166
"ได้เลย!"

39:14.250 --> 39:16.250
เพดานหลุมตรงนี้มีมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 นะ

39:16.875 --> 39:19.583
ช่วงสงครามกลางเมือง
มันถูกถอดจากพระราชวังในเมืองฆาเอน

39:19.666 --> 39:21.333
มาไว้ที่นี่เพื่อป้องกันการถูกทิ้งระเบิด

39:22.750 --> 39:24.833
เอาจริงนะ ตอนฉันอ่านสคริปต์

39:24.916 --> 39:26.916
ฉันรู้เลยว่านี่เป็นฉากเหตุการณ์เดียว

39:27.000 --> 39:28.500
เป็นแค่ฉากเหตุการณ์เดียว

39:28.583 --> 39:32.000
การถ่ายแบบนั้น คนดูจะมองเห็นฉากทั้งหมด

39:32.083 --> 39:34.625
ฉันต้องยอมรับว่าทุกครั้งที่อ่านสคริปต์

39:34.708 --> 39:37.000
มันทำให้ท้องไส้ฉันปั่นป่วนเลยค่ะ

39:37.083 --> 39:39.208
ระหว่างช่วงสงครามโลก เบอร์ลินถูกเผา

39:39.291 --> 39:42.333
ก็ไม่เห็นมีใครพูดเลยว่า
อย่าระเบิดย่านนี้ มันสวยดี

39:42.416 --> 39:43.666
"โอ้ พระเจ้า"

39:44.500 --> 39:46.000
นั่นแหละสิ่งที่ผมคิดตอนอ่านสคริปต์

39:46.083 --> 39:48.500
มันเขียนว่า "ช่องรับแสงถล่มลงมา จากนั้น…"

39:48.583 --> 39:50.875
คุณจะพูดขึ้นเลยว่า
"มาดูกันว่าเราจะทำฉากนี้ยังไง"

39:50.958 --> 39:52.000
แล้วคุณก็ลงมือทำ

39:52.083 --> 39:54.958
ถูกต้องเลย เราสร้างทั้งหมดนั้นขึ้นมา

39:55.041 --> 39:58.916
เพื่อให้ปรากฏบนหน้าจอราวหนึ่งนาที 30 วินาที

39:59.000 --> 39:59.833
ครั้งนี้ไม่

40:00.333 --> 40:01.500
ไม่มีแผนสำรอง

40:02.208 --> 40:04.208
ในแง่หนึ่ง มันคือความงดงามในความโกลาหล

40:04.291 --> 40:07.333
สงครามทำลายล้างทุกอย่าง
นั่นแหละสาระสำคัญของเรื่องราวของเรา

40:07.416 --> 40:09.500
ฉากนั้นสวยมาก

40:09.583 --> 40:11.833
แต่เราจะระเบิดมัน

40:11.916 --> 40:13.166
เอกสารที่เราใช้อ้างอิงก็มี…

40:13.250 --> 40:16.625
รูปถ่ายของช่างภาพเกอร์วาซิโอ ซานเชซ
เป็นรูปห้องสมุดในซาราเยโว

40:16.708 --> 40:18.916
เรากำลังมองหาสุนทรียศาสตร์
ของการทำลายล้าง

40:19.000 --> 40:21.625
เพราะมันสร้างอุปมาง่ายๆ

40:21.708 --> 40:24.083
แทนสภาวะจิตใจของตัวละคร

40:24.166 --> 40:27.541
ทั้งภาวะที่ถูกกักขัง ถูกล้อมโจมตี…

40:27.625 --> 40:30.958
(การถ่ายทำฉากระเบิด พฤศจิกายน ปี 2020)

40:32.083 --> 40:33.375
สุดยอดไปเลยเนี่ย!

40:33.458 --> 40:34.666
คุณเคยเห็นนี่หรือยัง

40:34.750 --> 40:37.291
- น่าทึ่งมากเลย
- สวยจนผมอยากมาอยู่เลย

40:37.375 --> 40:40.250
ฉันเห็นห้องจัดงานเลี้ยงแล้วถามว่า
"พวกคุณจะระเบิดที่นี่เหรอ

40:40.333 --> 40:41.708
ทั้งพิพิธภัณฑ์ ทั้งหมดเลยเนี่ยนะ"

40:42.291 --> 40:43.166
น่าเสียดายอะ

40:43.250 --> 40:46.083
ใช่เลยครับ ผมนี่แบบ
"ว้าว นี่ใช้เงินไปเยอะโขเลยนะ"

40:47.666 --> 40:49.791
งานนี้ได้ทำให้หลายคนใจสลายแน่

40:55.916 --> 40:57.250
คืนนั้นผมนอนไม่หลับเลย

40:57.750 --> 41:01.541
ที่จริงผมฝันติดต่อกันเลยว่า
ฉากระเบิดจะพังไม่เป็นท่า

41:01.625 --> 41:04.125
พอผมสั่ง "แอ็กชัน" ทุกทีมลงมือเลยนะ

41:04.208 --> 41:05.583
ต้องถ่ายให้ได้ในเทคเดียว

41:05.666 --> 41:09.166
ถ้าฉากเริ่มพังลงมา เราต้องถ่ายต่อเลย
เอาแบบนั้นเลยนะ

41:09.250 --> 41:12.541
คุณมีโอกาสแค่เทคเดียวเพื่อถ่ายทอด
เรื่องราวที่คุณอยากเล่าออกมา

41:12.625 --> 41:15.416
พอเพดานถล่มลงมา เขาก็โรยตัวลงมา

41:15.500 --> 41:17.416
กระจกกับตะเกียงก็จะแตก

41:17.500 --> 41:19.750
ผมนั่งอยู่ที่จุดตั้งจอมอนิเตอร์ สวดมนต์ภาวนา…

41:25.958 --> 41:28.000
ฮาวี ฮัลก็เข้ามา แล้วก็มีระเบิดตูมตาม

41:30.083 --> 41:31.708
เราจะทำลายทุกอย่างให้พังพินาศ

41:33.541 --> 41:35.750
มันจะกระเด็นกระดอนไปในอากาศ

41:37.791 --> 41:40.208
เราจะทำให้กระจกนิรภัยนี้แตกละเอียด

41:42.750 --> 41:44.500
รูปปั้นจะล้มลงมา

41:46.750 --> 41:48.333
เจ้านี่ติดตั้งบานพับไว้

41:50.666 --> 41:52.041
โต๊ะจะพัง

41:55.541 --> 41:59.000
เราใช้เวลานานมากเพื่อสร้างมันขึ้นมา
เราลงมือทำตั้งแต่ช่วงกักตัวเลย

41:59.083 --> 42:01.083
เหลืออยู่เท่านี้สินะ ฮาวี

42:01.166 --> 42:02.000
- มันคือ…
- ใช่

42:02.083 --> 42:03.291
ประทัดไฟของพวกเรา

42:03.375 --> 42:06.791
นี่แหละสิ่งเดียวที่เหลือในวันนี้
เราลำบากมากเพื่อทำของพวกนี้

42:06.875 --> 42:09.916
- แต่ผลลัพธ์ก็เป็นไปตามที่เราต้องการ
- มันเหลือเชื่อเลยละ

42:10.000 --> 42:12.458
(อัลบา ฟลอเรส ที่มาดริด กลับมาถ่ายทำ)

42:12.541 --> 42:14.666
- ไงคะ เป็นไงบ้าง
- อรุณสวัสดิ์

42:17.500 --> 42:19.208
- อรุณสวัสดิ์
- ไงคะ อรุณสวัสดิ์

42:22.416 --> 42:24.291
ฉันรู้สึกห่างไกลจากตัวละครที่เล่น

42:24.375 --> 42:27.375
แต่ก็คิดกับตัวเองว่า
"เดี๋ยวช่างแต่งหน้าก็มาร่ายเวทมนตร์ให้"

42:28.333 --> 42:29.708
จะใช้ทรงผมนี้เหรอ

42:29.791 --> 42:32.833
- ฉากที่เราเล่นด้วยกันซึ้งมากเลยเนอะ
- ใช่เลยจ้ะ

42:32.916 --> 42:34.791
- เธอตายใช่ไหม
- ใช่

42:35.750 --> 42:37.666
- ว้าว
- เอพิโซดหน้า

42:37.750 --> 42:39.208
- ว้าว
- เอพิโซดห้า

42:39.291 --> 42:41.000
เธอตายยังไงเหรอ

42:41.083 --> 42:43.458
- ฉันระเบิดตัวเอง
- ระเบิดตัวเองเหรอ

42:46.458 --> 42:48.791
ฉันยังคิดอยู่นะ…

42:49.291 --> 42:52.041
ว่าการตายถูกจังหวะเวลาถือเป็นชัยชนะ

42:52.125 --> 42:56.000
ตัวละครมันมีอายุขัย ถ้าไปฝืนมัน…

42:56.083 --> 42:59.833
- ฉันว่าจบมันแบบมีรสนิยมดีกว่า
- ใช่เลย

43:01.208 --> 43:02.750
เธอว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น

43:04.500 --> 43:06.375
ตอนเราโดนยิงที่หัวน่ะเหรอ

43:07.916 --> 43:12.083
ฉันคิดว่า "มันดีมากเลยค่ะ
ที่ตอนจบพวกเขาเขียนให้…

43:12.916 --> 43:15.541
สิ่งเดียวที่เธอแคร์คือการมีชีวิต

43:15.625 --> 43:18.708
การได้ใช้ชีวิตกับคนบางคนและบางกลุ่ม

43:19.458 --> 43:21.500
ฉันอยากให้ผู้คนพูดว่า…

43:22.791 --> 43:24.750
พวกเขารู้สึกอะไรๆ กับฉัน

43:25.458 --> 43:27.875
แต่เป็นความรู้สึกจริงๆ น่ะ

43:28.875 --> 43:32.833
มันเศร้านะ เพราะนั่นคือเอพิโซดสี่
ตัวละครของฉันตายเอพิโซดห้า และ…

43:33.416 --> 43:36.416
มันแอบรู้สึกเหมือนสปอยเลอร์เลย
เพราะเราแย้มๆ ถึงเรื่องนี้ก่อน

43:36.500 --> 43:38.375
แต่มันไม่ใช่สปอยเลอร์

43:39.458 --> 43:40.291
มันคือแผนการ

43:40.375 --> 43:41.708
อาศัยอยู่ในความทรงจำ…

43:41.791 --> 43:45.625
การพูดคุยระหว่างไนโรบีกับโตเกียว
เป็นลางบอกเหตุถึงชะตากรรมที่ต้องเจอ

43:45.708 --> 43:49.333
โดยที่ลางบอกเหตุก็คือ
การพูดคุยถึงเรื่องความตาย

43:49.416 --> 43:51.125
ดังนั้น…

43:51.208 --> 43:53.666
พอถึงจุดนี้เราก็คิดว่า

43:53.750 --> 43:56.375
ในมุมหนึ่ง…

43:56.458 --> 43:59.083
คนดูน่าจะเริ่มรู้สึกแบบ
"พวกเขาไม่กล้าฆ่าโตเกียวหรอก"

43:59.166 --> 44:02.750
แต่ในทางกลับกัน นั่นคือเรากำลังบอก
คนดูว่าเราจะเดินเรื่องไปทางนั้นแหละ

44:03.333 --> 44:05.958
เราต้องการให้คนดูเจ็บปวด
กับการตายของโตเกียวครับ

44:06.041 --> 44:10.166
เราก็เลยจะเล่าเรื่องราวชีวิตของเธอด้วย
ทั้งอดีต ความรัก ความเจ็บปวด

44:10.250 --> 44:12.041
และตัวตนจริงๆ ที่เธอเป็น

44:12.625 --> 44:14.250
วันที่เราจะฆ่าเธอเลย

44:15.125 --> 44:17.208
ผมมักมองคนรักเก่าของเธอ
ว่าเป็นตัวละครที่โดนสาป

44:17.291 --> 44:20.791
เราเลยต้องเจอเขา ต้องรับรู้ว่า
ความรักของพวกเขาเป็นยังไง

44:22.416 --> 44:27.916
เราต้องรับรู้ว่าเป็นเรื่องสำคัญ
มากแค่ไหนที่พวกเขา…

44:28.000 --> 44:30.208
ต้องออกปล้น

44:30.291 --> 44:33.375
การที่พวกเขาเคยเป็นแค่เด็ก
ที่อาศัยอยู่ในย่านเดียวกัน

44:33.458 --> 44:35.208
ที่ต้องการหนีจากโลกความจริง

44:36.875 --> 44:38.666
ฉันอยากอยู่กับนายตลอดเวลา

44:41.833 --> 44:44.541
ฉันคิดว่าฉากในเมืองลิสบอนพวกนี้…

44:46.125 --> 44:48.875
เหมือนอยู่ในฝันเลยค่ะ

44:50.500 --> 44:51.708
มันเหมือนความฝันเลย

44:56.333 --> 44:57.916
นี่เป็นซีรีส์ที่น่าติดตามมาก

44:59.166 --> 45:02.125
ฉันเจอกับเรื่องให้บ่น ต้องลำบากลำบน…

45:03.000 --> 45:05.250
แต่ท้ายที่สุดแล้วมันก็…

45:08.875 --> 45:10.000
บ้าจริง

45:19.541 --> 45:22.875
สิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจในซีรีส์เรื่องนี้คือผู้คนค่ะ

45:23.666 --> 45:25.333
และ…

45:25.416 --> 45:28.625
ฉันไม่รู้เลยว่าจะเจอแบบนี้อีกไหม
ในสายงานของฉัน

45:28.708 --> 45:30.708
การได้ทำงานกับผู้คนที่…

45:32.916 --> 45:34.708
พวกเขาทุ่มเทสุดตัวเลยรู้ไหม

45:36.166 --> 45:37.791
นั่นแหละที่ฉันประทับใจสุดๆ

45:39.791 --> 45:42.250
เฮซุส กอลเมนาร์เป็นคนที่เหลือเชื่อมากค่ะ

45:43.541 --> 45:47.416
เหล่านักแสดงก็เหลือเชื่อมาก
อเล็กซ์ ซานโชก็สุดยอดไปเลย

45:47.500 --> 45:50.416
ทุกคนเลย พวกเขาทุ่มเทหัวใจ
และวิญญาณลงไปในเรื่องนี้

45:53.083 --> 45:55.000
และนั่นก็เป็นเรื่องธรรมดามากๆ

45:55.958 --> 46:00.166
มันเป็นส่วนหนึ่งในค่านิยมของเราด้วย
การทำงานต้องออกมาจากความหลงใหล

46:00.916 --> 46:04.750
เราทำทุกอย่างด้วยความกระตือรือร้นเร่าร้อน

46:04.833 --> 46:07.541
คนกลุ่มนี้…

46:07.625 --> 46:08.833
อุทิศตัวมากค่ะ

46:10.833 --> 46:14.166
ฉันว่าสิ่งนี้แหละที่ทำให้ซีรีส์
ประสบความสำเร็จมากๆ

46:14.875 --> 46:16.458
ฉันว่านั่น…

46:18.125 --> 46:19.583
ประเมินค่าไม่ได้เลย

46:23.500 --> 46:25.500
ฮัลโหล ฮัลโหล

46:26.500 --> 46:27.791
ฉันกำลังไปกองถ่ายค่ะ

46:28.291 --> 46:30.458
วันสุดท้ายของ "ทรชนคนปล้นโลก" แล้ว

46:30.541 --> 46:34.250
จุดจบของโตเกียวมีความหมาย
เชิงสัญลักษณ์มากค่ะ

46:40.708 --> 46:43.375
มันมีเรื่องสอนใจแฝงไว้ด้วยนะ

46:44.208 --> 46:45.666
นั่นคือการดื่มด่ำกับชีวิตที่มี

46:45.750 --> 46:48.625
ฉันคิดว่าเรื่องนั้นน่าสนใจมากและ…

46:49.708 --> 46:52.666
คุณรู้สึกแบบนั้นได้เลยในเอพิโซดนี้

46:53.666 --> 46:55.916
และขณะมีกระสุนห้านัดฝังอยู่ในร่างกาย

46:56.500 --> 46:57.791
ฉันก็นึกถึงซามูไรของฉัน

46:58.291 --> 47:04.583
และตอนนั้นเองที่คุณได้เห็นชีวิตทั้งหมด
ที่เธอเคยพูดถึงเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา

47:05.458 --> 47:07.083
ชีวิตที่เธอเคยมี

47:07.166 --> 47:10.166
แล้วศาสตราจารย์ก็เข้ามามอบชีวิตที่สองให้เธอ

47:11.500 --> 47:12.458
มันงดงามจริงๆ ค่ะ

47:12.541 --> 47:14.666
- วันนี้บางอย่างจะจบลง
- ไม่

47:14.750 --> 47:16.875
แต่วันนี้เป็นวันแรกของชีวิตใหม่ของนายนะ

47:16.958 --> 47:20.666
โตเกียวทำสิ่งที่ไม่เห็นแก่ตัว
ด้วยการระเบิดตัวตาย

47:20.750 --> 47:26.875
และยังส่งต่อคติที่เธอได้เรียนรู้
มาตลอดชีวิตให้แก่ริโอด้วย

47:26.958 --> 47:29.291
ซึ่งก็คือ "จบบทนี้ซะ แล้วเดินหน้าต่อไป

47:29.375 --> 47:31.791
เพราะชีวิตเต็มไปด้วยช่วงเวลาที่มีความสุข

47:31.875 --> 47:34.333
การจมอยู่กับอดีตจะทำให้นายมองไม่เห็นปัจจุบัน"

47:34.416 --> 47:37.875
ประเด็นหลักของซีซั่นนี้ก็คือ

47:38.458 --> 47:40.916
"เราสามารถมีได้กี่ชีวิตกัน"

47:41.000 --> 47:44.000
มีหัวใจและชีวิตอยู่อีกมากมายแค่ไหนกัน

47:44.083 --> 47:46.666
ฉันมีหัวใจและชีวิตได้มากมายแค่ไหนกัน

47:46.750 --> 47:49.416
มีหัวใจและชีวิตอยู่อีกมากมายแค่ไหนกัน

47:49.500 --> 47:51.833
ฉันมีหัวใจและชีวิตมากมายแค่ไหนกัน

47:51.916 --> 47:54.083
ผมได้ฟังเพลงนี้ที่บ้านแล้วก็พูดว่า

47:54.166 --> 47:56.541
"นั่นแหละสิ่งที่เกิดขึ้นเลย

47:56.625 --> 47:59.208
เพลงนี่เหมาะกับช่วงเวลานั้นจริงๆ
แถมยังจริงใจด้วย"

48:00.208 --> 48:02.541
บางส่วนก็เลยถูกเอามาใส่ในเพลง

48:02.625 --> 48:07.583
บางทีทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวละครของผม

48:07.666 --> 48:10.041
อาจออกมาจากจิตใต้สำนึก

48:10.625 --> 48:13.958
ฉันใช้เวลาอยู่นานเพื่อทำใจยอมรับ
ว่ามันจบแล้ว แต่…

48:14.041 --> 48:15.166
ไม่!

48:15.791 --> 48:16.791
มันยากค่ะ

48:17.791 --> 48:18.958
มันยากจริงๆ

48:20.041 --> 48:22.500
ที่สมองของฉันจะเข้าใจเรื่องนั้น

48:22.583 --> 48:26.708
เพื่อจัดการฉัน เพื่อฆ่าฉัน
แต่กลายเป็นว่าฉันไร้เจ้าของ

48:26.791 --> 48:32.666
เพื่อยิงฉัน เพื่อจัดการฉัน เพื่อฆ่าฉัน
แต่กลายเป็นว่า…

48:32.750 --> 48:34.958
สิ่งที่นิ่งงันและแตกร้าวอยู่หน้ากระจก

48:35.541 --> 48:37.708
ไม่ใช่ดวงตาของฉัน ไม่ใช่เงาสะท้อนของฉัน

48:37.791 --> 48:40.416
มีเสียงร้องแว่วมาแต่ไกล

48:40.500 --> 48:42.000
ฉันรอดมาได้แล้ว!

48:42.500 --> 48:47.458
ฉันกำลังจะไปไหน

48:48.625 --> 48:51.333
มีหัวใจและชีวิตอยู่อีกมากมายแค่ไหนกัน

48:51.416 --> 48:53.750
ฉันมีหัวใจและชีวิตได้อีกมากมายแค่ไหนกัน

48:53.833 --> 48:56.166
"วันนี้คือจุดจบของสิ่งที่งดงามและน่าตื่นเต้น

48:56.250 --> 48:58.250
แต่ก็เป็นวันแรกในชีวิตใหม่ของคุณ

48:58.333 --> 49:01.666
เรารักคุณ และขอให้คุณได้ใช้ชีวิตอีกหลายๆ ชีวิต

49:01.750 --> 49:05.250
ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาหลายปีนี้ เออร์ซูล่า
ขอให้โชคดีกับเส้นทางที่รออยู่ข้างหน้า"

49:05.333 --> 49:06.625
เก่งมาก!

49:07.875 --> 49:12.291
ฉันปิดซ่อนตัวเอง แต่ความกลัว
กลับเปล่งเสียงออกมา ไม่นะ!

49:12.375 --> 49:14.625
อีกครั้งสิ

49:15.125 --> 49:17.125
เข่นฆ่าตัวเองอีกครั้ง

49:17.833 --> 49:20.625
ทำลายตัวเองอีกครั้ง

49:20.708 --> 49:23.208
สูญเสียตัวเองอีกครั้ง

49:23.291 --> 49:24.250
ขอบคุณนะคะ

49:24.333 --> 49:29.000
ทำลายตัวเองอีกครั้ง สูญเสียตัวเองอีกครั้ง

49:29.083 --> 49:32.125
ถามตัวเองอีกครั้ง

49:33.291 --> 49:35.958
มีหัวใจและชีวิตอยู่อีกมากมายแค่ไหนกัน

49:36.041 --> 49:40.291
ฉันมีหัวใจและชีวิตได้อีกมากมายแค่ไหนกัน

49:40.375 --> 49:42.083
จบแล้วค่ะ ไปกินแฮมฉลองกัน

49:42.166 --> 49:44.041
มีชีวิตอีกมากมายแค่ไหนกัน

49:44.125 --> 49:46.375
ฉันปิดซ่อนตัวเอง

49:46.458 --> 49:49.291
ฉันปิดซ่อนตัวเอง
แต่ความกลัวกลับเปล่งเสียงออกมา

49:49.375 --> 49:53.416
ฉันปิดซ่อนตัวเอง แต่ความกลัว
กลับเปล่งเสียงออกมา ไม่นะ!

49:54.333 --> 49:59.000
เข่นฆ่าตัวเองอีกครั้ง

49:59.791 --> 50:05.333
ทำลายตัวเองอีกครั้ง สูญเสียตัวเองอีกครั้ง

50:05.416 --> 50:10.666
ทำลายตัวเองอีกครั้ง สูญเสียตัวเองอีกครั้ง

50:10.750 --> 50:15.000
ถามตัวเองอีกครั้ง

50:15.083 --> 50:17.791
มีหัวใจและชีวิตอยู่อีกมากมายแค่ไหนกัน

50:17.875 --> 50:20.708
ฉันมีหัวใจและชีวิตได้อีกมากมายแค่ไหนกัน

50:20.791 --> 50:23.500
มีหัวใจและชีวิตอยู่อีกมากมายแค่ไหนกัน

50:23.583 --> 50:25.916
ฉันมีหัวใจและชีวิตได้อีกมากมายแค่ไหนกัน

50:26.000 --> 50:31.250
ฉันปิดซ่อนตัวเอง
แต่ความกลัวกลับเปล่งเสียงออกมา

50:31.333 --> 50:33.916
ฉันปิดซ่อนและไม่ยอมเป็นตัวเอง

50:34.000 --> 50:37.041
ฉันไม่ยอมพูด ความกลัวจึงเปล่งเสียงออกมา