WEBVTT

00:00:06.000 --> 00:00:09.250 align:center
(คำเตือน: สารคดีนี้มีการเปิดเผย
เนื้อหาจากซีซั่นที่ห้า)

00:00:10.291 --> 00:00:13.958 align:center
(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)

00:00:29.750 --> 00:00:31.000 align:center
ถอยไป!

00:00:35.333 --> 00:00:37.375 align:center
- เรียบร้อยแล้ว ทุกคน
- ทีมครับ!

00:00:39.041 --> 00:00:42.875 align:center
มาบอกลาเออร์ซูล่ากัน!

00:00:44.000 --> 00:00:46.000 align:center
ใช่แล้ว ฉันเพิ่งตาย

00:00:53.625 --> 00:00:55.791 align:center
แต่ตอนนี้เราจะมาเล่าให้ฟังว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง

00:00:58.875 --> 00:01:00.375 align:center
อัดไว้หมดเลยใช่ไหม ไอ้บ้า

00:01:04.750 --> 00:01:08.083 align:center
เราจะให้คุณดูซีรีส์เรื่องนี้
ในแบบที่คุณไม่เคยได้เห็นมาก่อน

00:01:08.166 --> 00:01:11.708 align:center
ผมนอนเปิดประตูทิ้งไว้ทั้งคืนเลย

00:01:12.291 --> 00:01:16.291 align:center
พวกเราได้ใกล้ชิดสนิทสนมกันเป็นเวลานาน

00:01:16.375 --> 00:01:18.375 align:center
เราสนุกกันมากเลยละ

00:01:19.500 --> 00:01:22.375 align:center
สายพันธุ์ของเราถูกเฝ้าสังเกตตอนหลับ

00:01:25.750 --> 00:01:27.125 align:center
ตอนลงสนาม…

00:01:27.208 --> 00:01:28.250 align:center
วันหนักๆ ในที่ทำงานน่ะ

00:01:28.333 --> 00:01:30.000 align:center
แม้แต่ตอนเราต้องการความเป็นส่วนตัว

00:01:30.083 --> 00:01:33.000 align:center
ไอ้บ้านี่ถ่ายมันทุกอย่างเลยเว้ย เดี๋ยวเถอะ!

00:01:33.083 --> 00:01:34.500 align:center
งั้นก็เชิญเข้ามาเลย

00:01:34.583 --> 00:01:38.250 align:center
เขาเวียนหัว เธอก็เลยคว้าตัวคุณไว้
แล้วลากไปตรงริมๆ

00:01:38.333 --> 00:01:40.916 align:center
เราจองที่นั่งที่ดีที่สุดไว้ให้คุณแล้ว

00:01:41.833 --> 00:01:44.916 align:center
เราอยากให้คุณได้รับชม
"ทรชนคนปล้นโลก" จากแถวหน้าสุด

00:01:45.000 --> 00:01:47.666 align:center
- ลูอิส ช่วยขยับไปทางนั้นหน่อย
- ได้ๆ ขอโทษที

00:01:47.750 --> 00:01:48.666 align:center
แบบหมดเปลือก

00:01:48.750 --> 00:01:49.833 align:center
นมเปียกเหงื่อหมดแล้ว

00:01:50.333 --> 00:01:52.333 align:center
มาเยี่ยมชมห้องนอนของพวกเรา

00:01:57.333 --> 00:01:58.791 align:center
ตอนพวกเราซ้อม

00:01:58.875 --> 00:02:00.416 align:center
ตู้ม ตู้ม

00:02:00.500 --> 00:02:02.208 align:center
ตอนพวกเราออกกำลังกาย

00:02:02.291 --> 00:02:04.625 align:center
มากับเรา แล้วคุณจะได้พบทุกความตื่นเต้น

00:02:04.708 --> 00:02:07.750 align:center
ในซีซั่นที่เข้มข้นที่สุดในชีวิตของเรา

00:02:07.833 --> 00:02:08.791 align:center
ได้โปรด ขอร้องล่ะ!

00:02:10.208 --> 00:02:11.041 align:center
แอ็กชัน!

00:02:14.166 --> 00:02:16.250 align:center
สิ่งสำคัญคือทีมงานมีความสุขและพอใจครับ

00:02:16.333 --> 00:02:18.625 align:center
ขอต้อนรับสู่ชีวิตส่วนตัวของเรา

00:02:18.708 --> 00:02:19.875 align:center
แบบนั้นแหละ

00:02:26.291 --> 00:02:27.458 align:center
นั่นระเบียงห้องฉันละ

00:02:27.541 --> 00:02:30.875 align:center
ฉันอาศัยอยู่บนนั้น ดูสิ

00:02:30.958 --> 00:02:33.166 align:center
การได้กลับบ้าน…

00:02:33.250 --> 00:02:36.500 align:center
หลังอยู่กองถ่ายมาหลายวัน
ช่วยให้ฉันหายเครียดนิดหน่อย

00:02:39.833 --> 00:02:44.125 align:center
ฉันยกกระเป๋าเสื้อผ้าลงจากรถที่ขับมาส่ง

00:02:44.208 --> 00:02:47.416 align:center
และก่อนจะเดินขึ้นบันไดสี่ชั้น

00:02:47.500 --> 00:02:49.583 align:center
ขึ้นไปห้องของฉัน เพราะไม่มีลิฟต์

00:02:50.166 --> 00:02:53.375 align:center
ฉันก็คิดว่าจะดื่มกาแฟสักแก้ว
แล้วแต่ว่าตอนนั้นกี่โมงแล้ว

00:02:53.458 --> 00:02:55.958 align:center
- อรุณสวัสดิ์ ไงคะ
- อรุณสวัสดิ์

00:02:56.041 --> 00:02:59.750 align:center
ที่นั่นทำให้ฉันสบายใจ
เพราะฉันได้เจอกับเพื่อนสมัยเรียน

00:02:59.833 --> 00:03:01.750 align:center
และเพื่อนแถวบ้านที่เคยเล่นด้วยกันตอนเด็ก

00:03:01.833 --> 00:03:03.291 align:center
นี่คือบ้านค่ะ

00:03:03.791 --> 00:03:06.666 align:center
ที่กองถ่ายก็ให้ความรู้สึกเหมือนบ้านนะ

00:03:06.750 --> 00:03:10.291 align:center
เพราะเราใช้เวลามากมายทำงานด้วยกัน

00:03:15.916 --> 00:03:18.041 align:center
เวลาอากาศดี ฉันว่ามันช่วยได้มากเลย

00:03:19.208 --> 00:03:21.750 align:center
ถ้าได้ออกจากบ้านสักครู่ มาทำงานตรงนี้

00:03:21.833 --> 00:03:24.583 align:center
มันช่วยให้ฉันมีสมาธิได้ง่าย

00:03:25.791 --> 00:03:31.166 align:center
หลังจากทดลองทำอะไรๆ หลายอย่างมาทั้งชีวิต

00:03:31.666 --> 00:03:35.291 align:center
ครั้งหนึ่งฉันเคยลงเรียนการแสดง
มาสเตอร์คลาสกับทิม ร็อบบินส์ด้วย

00:03:35.375 --> 00:03:37.250 align:center
เขาสอนหลักการของตัวเองให้กับเรา

00:03:37.333 --> 00:03:40.791 align:center
บอกว่าอารมณ์มีแค่สี่แบบ

00:03:42.375 --> 00:03:46.708 align:center
และอารมณ์สี่แบบนี้ก็ครอบคลุม
ทุกอย่างในโลกของการแสดง

00:03:46.791 --> 00:03:49.833 align:center
ปกติฉันจะใช้สีฟ้าแทนอารมณ์เศร้า

00:03:51.000 --> 00:03:53.000 align:center
สีชมพูแทนความสุข

00:03:54.833 --> 00:03:58.458 align:center
สีส้มแทนอารมณ์โกรธ โมโห

00:03:59.125 --> 00:04:00.208 align:center
และสีนี้แทนความกลัว

00:04:00.791 --> 00:04:05.416 align:center
ตอนที่พวกเธอสามคนออกไปต่อรองกับตามาโย

00:04:05.500 --> 00:04:07.291 align:center
ในฉากนี้

00:04:08.416 --> 00:04:11.166 align:center
พวกเธอดูเหมือนทำใจได้
แต่ที่จริงพวกเธอกลัวแทบตาย

00:04:11.250 --> 00:04:12.166 align:center
เลยเป็นสีนี้…

00:04:13.375 --> 00:04:15.375 align:center
พวกเธอวิตก หวาดกลัว

00:04:15.875 --> 00:04:20.291 align:center
นั่นคือตอนที่ลิสบอนตะโกนว่า
"ผู้พันตามาโย! ธงขาว!"

00:04:20.875 --> 00:04:22.250 align:center
ผู้พันตามาโย!

00:04:23.000 --> 00:04:24.125 align:center
ธงขาว!

00:04:24.708 --> 00:04:27.000 align:center
เธอตะโกนออกมาอย่างเดือดดาลสุดๆ

00:04:27.083 --> 00:04:30.208 align:center
แต่อารมณ์ที่อยู่ลึกๆ ก็คือ

00:04:31.583 --> 00:04:32.541 align:center
"ฉันกลัวสุดๆ เลย"

00:04:33.125 --> 00:04:36.041 align:center
เพราะพวกเธอกำลังถูกเล็งปืนใส่
พวกเธอเท้าเปล่า…

00:04:36.708 --> 00:04:40.875 align:center
นี่เลยเป็นอารมณ์ที่ขับเคลื่อนอยู่

00:04:41.541 --> 00:04:44.291 align:center
แต่พวกคุณจะเห็นเพียงอารมณ์ที่รุนแรง

00:04:44.375 --> 00:04:45.375 align:center
ก็คือสีนี้

00:04:52.000 --> 00:04:52.875 align:center
ความกลัว

00:04:53.625 --> 00:04:57.000 align:center
นั่นคืออารมณ์ที่เราทุกคนรู้สึก
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับซีซั่นนี้

00:04:59.083 --> 00:05:02.208 align:center
คุณอาจคิดว่าพวกเรารู้ว่าต้องทำงานกันยังไง

00:05:03.250 --> 00:05:04.666 align:center
แต่ที่จริงแล้วเปล่าเลย

00:05:05.166 --> 00:05:07.833 align:center
เพราะพวกเราไม่มีใครเคยต่อสู้ในสงคราม

00:05:08.333 --> 00:05:10.458 align:center
พวกเราไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไง

00:05:11.333 --> 00:05:15.041 align:center
เราอยากสร้างความขัดแย้งที่
ทวีความรุนแรงจนเหมือนสงคราม

00:05:15.125 --> 00:05:17.333 align:center
เราเชื่อว่าต้องเล่นให้ใหญ่ขึ้น

00:05:17.416 --> 00:05:21.000 align:center
แต่เราไม่รู้วิธีทำหนังแนวสงคราม

00:05:21.083 --> 00:05:24.750 align:center
หรือจะถ่ายทำฉากสงครามยังไง
เพราะมันมีความซับซ้อนสุดๆ

00:05:25.791 --> 00:05:27.916 align:center
เวลาที่คุณทำสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน

00:05:28.000 --> 00:05:29.750 align:center
เช่นถ่ายฉากสงคราม…

00:05:29.833 --> 00:05:33.458 align:center
คิดตามหลักเหตุผลก็คือผู้ชม
เคยเห็นทุกอย่างที่คุณทำมาแล้ว

00:05:34.333 --> 00:05:36.083 align:center
ดังนั้นถ้าคุณอยากทำให้ผู้ชมประหลาดใจ

00:05:36.166 --> 00:05:38.333 align:center
คุณก็ต้องสร้างปัญหาใหม่ๆ เข้ามา

00:05:38.416 --> 00:05:40.000 align:center
เราต้องทำอะไรนอกกรอบ

00:05:40.083 --> 00:05:43.250 align:center
ผู้ชมจะได้เห็นอะไรใหม่ๆ ครับ

00:05:43.333 --> 00:05:44.166 align:center
แอ็กชัน!

00:05:45.291 --> 00:05:48.958 align:center
และเรื่องนี้ก็ทำให้ชีวิตของเรายากขึ้นโขเลย

00:05:50.791 --> 00:05:54.000 align:center
ผมถ่ายทำซีซั่นนี้ด้วยความรู้สึก
รับผิดชอบที่หนักอึ้งบนบ่า

00:05:54.083 --> 00:05:55.458 align:center
มันมีความรู้สึกที่ว่า

00:05:55.541 --> 00:05:58.333 align:center
"เราต้องทำให้ซีซั่นนี้ยิ่งใหญ่กว่าเดิม

00:05:58.416 --> 00:06:00.916 align:center
เราต้องทำให้อลังการกว่าเดิม

00:06:01.000 --> 00:06:04.875 align:center
ฉากไคลแม็กซ์ต้องน่าตื่นเต้นกว่าเดิม

00:06:04.958 --> 00:06:08.041 align:center
และตัวละครต้องถูกผลักดันให้เข้าใกล้
ขีดจำกัดของตัวเองกว่าเดิม"

00:06:08.125 --> 00:06:10.791 align:center
คนทั้งโลกตั้งตารอซีซั่นนี้

00:06:11.791 --> 00:06:13.708 align:center
เราจะทำออกมาต่ำกว่าความคาดหวังไม่ได้

00:06:15.625 --> 00:06:18.000 align:center
ฉันคิดว่าแวนคูเวอร์มีเดียชอบหาเรื่องใส่ตัว

00:06:18.083 --> 00:06:21.375 align:center
ชอบไปอยู่ในสถานการณ์สุดหิน
เพื่อเรียนรู้จากสถานการณ์เหล่านั้น

00:06:21.458 --> 00:06:24.375 align:center
ทีมครีเอทีฟอย่างเราพยายามเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ

00:06:24.458 --> 00:06:26.666 align:center
แต่เราไม่เคยทำหนังแนวสงครามมาก่อน

00:06:29.166 --> 00:06:30.666 align:center
ตรงนี้คือจุดที่เกิดสงครามครับ!

00:06:33.125 --> 00:06:36.750 align:center
เราใช้เวลาสามสัปดาห์ครึ่งที่นี่
เพื่อถ่ายแค่ฉากเหตุการณ์ฉากเดียว

00:06:36.833 --> 00:06:37.708 align:center
หมายเลข 22

00:06:39.375 --> 00:06:40.666 align:center
แถมยังต้องถ่ายต่ออีก

00:06:42.041 --> 00:06:45.416 align:center
นั่นคือตอนที่เราได้ค้นพบว่ากระสุนปืนและระเบิด…

00:06:45.500 --> 00:06:46.958 align:center
ทุกคนเตรียมพร้อม

00:06:47.041 --> 00:06:48.958 align:center
ที่ดูเหมือนน่าสนุก

00:06:49.541 --> 00:06:54.250 align:center
ที่จริงแล้วเป็นการถ่ายทำที่น่าเบื่อที่สุดเลย

00:06:54.750 --> 00:06:57.750 align:center
มันบ้ามากครับ คุณต้องถ่ายแล้วถ่ายอีก

00:07:00.583 --> 00:07:02.083 align:center
เราทำอะไรกันที่คลังอาวุธนะ

00:07:02.166 --> 00:07:04.250 align:center
สามสัปดาห์ถ่ายแค่ฉากเหตุการณ์เดียวใช่ไหม

00:07:05.041 --> 00:07:07.750 align:center
ถ่ายฉากเหตุการณ์เดิมซ้ำๆ จนเหนื่อย

00:07:07.833 --> 00:07:10.958 align:center
เล่นเอาผมหมดแรงหลังถ่ายจบเลย

00:07:11.041 --> 00:07:14.250 align:center
มันไม่สนุกสักนิดครับ มันโหด
น่าเบื่อ ต้องทำซ้ำไปซ้ำมา

00:07:14.333 --> 00:07:18.416 align:center
คุณต้องถ่าย 1,500 ครั้ง
เพื่อให้ได้มุมที่ต่างกัน 1,500 ล้านมุม

00:07:18.500 --> 00:07:22.458 align:center
ในเรื่องความสร้างสรรค์ เราพบว่ามันออกจะ…

00:07:23.291 --> 00:07:26.916 align:center
น่าหงุดหงิดค่ะ เพราะเราทำ
แต่อะไรเดิมๆ มาสองสัปดาห์แล้ว

00:07:29.250 --> 00:07:30.166 align:center
ผมเกลียดฉากแอ็กชัน

00:07:31.916 --> 00:07:33.541 align:center
ความจริงคือผมไม่ชอบสักนิด

00:07:34.708 --> 00:07:36.541 align:center
ฉากแอ็กชันมันก็สนุกแบบนี้แหละ!

00:07:36.625 --> 00:07:38.833 align:center
นี่กี่โมงแล้ว เราไม่ไหวแล้วนะ

00:07:39.333 --> 00:07:40.750 align:center
พวกเขาโอดครวญกันใหญ่

00:07:40.833 --> 00:07:42.250 align:center
เหมือนหนัง "วันรักจงกลม" ชัดๆ

00:07:42.833 --> 00:07:43.875 align:center
ห้าทุ่มเหรอ

00:07:44.375 --> 00:07:48.291 align:center
ผมกลับบ้านแล้วอ้วกออกมาเป็นฝุ่น
อ้วกผมเป็นสีดำเลยครับ

00:07:48.916 --> 00:07:50.708 align:center
แล้วพอตื่นขึ้น เราก็กลับมาถ่ายทันที

00:07:51.458 --> 00:07:53.000 align:center
กระสุนเราหมดแล้ว!

00:07:54.416 --> 00:07:57.083 align:center
มีหลายครั้งที่พวกเขารู้สึกเหมือนเป็นแค่…

00:07:58.125 --> 00:08:02.250 align:center
หุ่นเชิดใช่ไหม เหมือนพวกเขา
เป็นแค่ตุ๊กตาตัวเล็กๆ ในกองถ่าย

00:08:02.333 --> 00:08:03.958 align:center
มันซับซ้อนสุดๆ ค่ะ

00:08:04.041 --> 00:08:07.208 align:center
แต่ก็อีกนั่นแหละ ฉันจะดูฉากนี้ทีหลัง
ฉันคิดแบบนี้ตลอดเลย

00:08:07.291 --> 00:08:10.166 align:center
"เออร์ซูล่า พอเธอดูฉากนี้ทีหลัง
เธอจะชอบมันแน่และพูดว่า…

00:08:10.250 --> 00:08:14.083 align:center
'ดีจริงๆ ที่เราใช้เวลาถ่ายตั้งสองสัปดาห์
เพราะมันออกมาเจ๋งไปเลย'"

00:08:23.416 --> 00:08:26.583 align:center
พวกเขาโรยขี้เถ้าลงมาบนหัวเรา

00:08:26.666 --> 00:08:28.708 align:center
เหมือนโรยเกลือกับพริกไทยเลยค่ะ

00:08:28.791 --> 00:08:32.083 align:center
จนรู้สึกเหมือนพวกเขาจะเอาฉันเข้าเตาอบเลย

00:08:32.750 --> 00:08:35.250 align:center
- โป๊ะเชะ
- พวกเขาสนุกกับการเอาฝุ่นผงมาทาเรา

00:08:35.333 --> 00:08:37.541 align:center
ขอน้ำ กระดาษทิชชูหน่อยสิ หรืออะไรก็ได้

00:08:37.625 --> 00:08:39.125 align:center
ได้สิคะ นี่ค่ะ

00:08:39.208 --> 00:08:43.625 align:center
ให้ตายสิ ฝุ่นจากระเบิดนี่มัน…

00:08:43.708 --> 00:08:46.916 align:center
คุณนอนอยู่บนพื้น แล้วไอ้ฝุ่นพวกนี้อยู่รอบตัว…

00:08:47.000 --> 00:08:50.166 align:center
ตอนเข้าฉากแต่ละครั้งคุณจะคิดเลยว่า

00:08:50.250 --> 00:08:52.541 align:center
"ให้ตาย ดูตัวฉันสิ!"

00:08:56.250 --> 00:08:58.833 align:center
เรามีตัวละครหลายตัวเลย

00:08:58.916 --> 00:09:01.083 align:center
ที่มีเสื้อผ้าเซตเดียวกันมากถึงแปดหรือสิบตัว

00:09:01.166 --> 00:09:04.333 align:center
เพราะนักแสดงจะเริ่มถ่ายจาก
เนื้อตัวสะอาดแล้วก็ถูกยิงสองนัด

00:09:04.416 --> 00:09:08.000 align:center
แล้วก็ห้านัด จะต้องเปื้อนเลือด เปื้อนดิน

00:09:08.083 --> 00:09:10.166 align:center
เปื้อนฝุ่น ถูกไฟลวก…

00:09:14.791 --> 00:09:17.541 align:center
เฮซุสอธิบายให้ฉันฟังเร็วมากค่ะ

00:09:17.625 --> 00:09:18.708 align:center
"ทีนี้มะนิลาก็เข้ามา"

00:09:18.791 --> 00:09:21.708 align:center
แล้วเวลาอธิบาย เขามักออกท่าทางเยอะ

00:09:21.791 --> 00:09:23.416 align:center
ปังๆ! เสียงปืน!

00:09:25.875 --> 00:09:27.875 align:center
คือมันดีอยู่ค่ะที่เขาทำแบบนั้น

00:09:27.958 --> 00:09:29.625 align:center
แล้วคุณก็พูดว่า "แม่งเอ๊ย!"

00:09:31.916 --> 00:09:33.875 align:center
- แม่งเอ๊ย!
- ไม่เป็นไร ใจเย็นๆ ไว้

00:09:33.958 --> 00:09:37.333 align:center
ฉันจะมองเขาแล้วพูดว่า "กล้ามเนื้อฉันหดเกร็ง
ตาฉันกระตุกไปหมดแล้ว"

00:09:37.416 --> 00:09:41.041 align:center
เป็นไปไม่ได้เลยค่ะที่จะจำให้ได้ว่า…

00:09:41.125 --> 00:09:43.833 align:center
ฉันจะแสดงฉากนั้นยังไง

00:09:45.041 --> 00:09:47.625 align:center
ผมคิดว่านั่นคือส่วนที่ซับซ้อนที่สุดครับ

00:09:48.208 --> 00:09:52.416 align:center
เราต้องคอยประคองแกนหลักสองอย่างนี้ไว้

00:09:52.500 --> 00:09:56.458 align:center
นั่นก็คือความตื่นเต้นที่เติมพลังให้กับแต่ละฉาก

00:09:56.541 --> 00:10:00.625 align:center
อีกอย่างเป็นเรื่องทางเทคนิค
นั่นคือการใช้เทคนิคพลุไฟ

00:10:01.250 --> 00:10:03.375 align:center
ซึ่งใช้เวลาในการติดตั้งนานมาก

00:10:03.458 --> 00:10:05.875 align:center
พลุไฟพวกนี้ต้องถูกติดตั้งแบบพิเศษมาก

00:10:06.875 --> 00:10:10.041 align:center
เป็นงานที่เหน็ดเหนื่อยมากสำหรับทีมงาน

00:10:10.125 --> 00:10:12.416 align:center
เพราะพวกเขาต้องรักษาระดับ…

00:10:13.375 --> 00:10:18.166 align:center
ความตึงเครียดที่เข้มข้นในฉาก
ที่ต้องใช้เทคนิคอันซับซ้อนนี้ไว้

00:10:18.250 --> 00:10:20.458 align:center
- เป็นยังไงบ้าง
- แย่ฉิบ!

00:10:20.541 --> 00:10:25.166 align:center
นั่นเป็นฉากแรกๆ ที่ผมถ่ายเลย
หลังจากเกิดการระบาด

00:10:26.958 --> 00:10:28.458 align:center
ผมเลยอยากมาถือกล้องเอง

00:10:28.541 --> 00:10:31.666 align:center
ผมอยากมาถือกล้องและลงไปคลุกดินคลุกฝุ่น

00:10:31.750 --> 00:10:34.208 align:center
เพราะผมรู้ว่าฉากนั้น
คงเหมือนการสู้รบในสนามเพลาะ

00:10:34.291 --> 00:10:35.916 align:center
ฉากที่คลังอาวุธมันเป็นแบบนั้นเลย

00:10:36.000 --> 00:10:37.541 align:center
ในนั้นแคบมากครับ

00:10:37.625 --> 00:10:41.333 align:center
มีไฟหลายแบบเลยที่กำลังกะพริบ

00:10:41.416 --> 00:10:44.916 align:center
เลยทำให้มันเป็นที่ที่ถ่ายทำยากมาก

00:10:45.000 --> 00:10:47.333 align:center
คุณไม่ได้ยินอะไรเลย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

00:10:47.416 --> 00:10:49.583 align:center
เดี๋ยวก่อนนะ ไฟนั่นแรงเกินไป

00:10:50.333 --> 00:10:55.541 align:center
ทีมเทคนิคพิเศษคอยพ่นฝุ่น พ่นละอองเข้าไป

00:10:56.750 --> 00:10:58.916 align:center
- ดูผมของเขาสิ
- ให้ตาย

00:11:01.291 --> 00:11:05.541 align:center
ทันใดนั้นเอง คนคนหนึ่งที่สามารถ
สนุกกับเรื่องพวกนี้ก็โผล่มา

00:11:05.625 --> 00:11:08.000 align:center
- โอเค ลุยเลย
- ไม่เห็นน่ากลัวสักนิด

00:11:08.083 --> 00:11:09.583 align:center
และเขาก็ไม่ใช่คนด้วย

00:11:09.666 --> 00:11:10.875 align:center
เขากลายเป็น…

00:11:10.958 --> 00:11:13.000 align:center
ไอ้มังกร!

00:11:15.083 --> 00:11:18.458 align:center
ผมกลายเป็นมังกร
หรือถ้าเป็นบ้านเกิดผมคงพูดว่า

00:11:18.541 --> 00:11:20.958 align:center
ผมกลายเป็นฟาเยโร มายอร์ ช่างทำดอกไม้ไฟ

00:11:21.041 --> 00:11:23.250 align:center
ที่จะเอาเครื่องพ่นไฟมาเผา
ตุ๊กตากระดาษตัวใหญ่ๆ

00:11:26.000 --> 00:11:29.833 align:center
เปล่าครับ มันเจ๋งแล้วก็ตลกดี
ที่ได้ยินเอนรีเก้ อาร์เซพูดว่า

00:11:29.916 --> 00:11:32.000 align:center
"ฉันเป็นไอ้มังกร!"

00:11:32.083 --> 00:11:34.125 align:center
ฉันเป็นไอ้มังกร!

00:11:40.500 --> 00:11:43.250 align:center
เขาพ่นไฟออกมาเหมือนคนบ้าเลยครับ

00:11:46.500 --> 00:11:49.791 align:center
เขาบอกเราว่าเขายินดีทำทุกอย่าง

00:11:49.875 --> 00:11:53.791 align:center
แน่นอนว่าคุณต้องระวังเพราะคุณกำลังถืออาวุธอยู่

00:11:59.666 --> 00:12:00.583 align:center
มันดูเลิศเลย

00:12:01.875 --> 00:12:05.083 align:center
มันหนักนิดหน่อย ล้าแล้วก็ร้อนมากด้วย

00:12:05.625 --> 00:12:07.958 align:center
ผมเลือกวันอายุครบ 48 ปีผิดวันซะแล้ว

00:12:08.625 --> 00:12:10.500 align:center
แต่มันก็คุ้มค่าแหละ

00:12:13.375 --> 00:12:15.166 align:center
คุณเพิ่มนั่นนิดนี่หน่อยเข้าไปได้เสมอ

00:12:15.250 --> 00:12:17.083 align:center
ผมใส่อารมณ์เข้าไปอีกได้นะถ้าคุณต้องการ

00:12:17.166 --> 00:12:20.208 align:center
ทว่าคุณก็จะเสี่ยงเสียการควบคุม

00:12:21.875 --> 00:12:24.708 align:center
บางครั้งก็เป็นไปไม่ได้เลย
ที่จะไม่เสียการควบคุม

00:12:25.458 --> 00:12:26.708 align:center
แม้แต่ตัวฉันก็เคยเป็น

00:12:30.875 --> 00:12:33.375 align:center
โชคดีที่ในการต่อสู้กับกานเดียครั้งแรก

00:12:33.458 --> 00:12:35.833 align:center
เรามีนักมวยมืออาชีพอยู่ด้วย

00:12:37.708 --> 00:12:38.791 align:center
โฮวิค

00:12:38.875 --> 00:12:40.458 align:center
นอกจากการแสดงแล้ว

00:12:40.541 --> 00:12:43.833 align:center
เขาเคยเป็นถึงแชมป์มวยรุ่นเฮฟวี่เวทของสเปน

00:12:50.291 --> 00:12:53.500 align:center
ถ้าผมไม่เคยเป็นนักมวยมาก่อน
ผมก็คงไม่ได้เป็นนักแสดงแบบที่เป็นอยู่

00:12:54.833 --> 00:12:56.625 align:center
การชกมวยคือการจัดการกับความกดดัน

00:12:56.708 --> 00:13:00.583 align:center
ต้องตื่นตัว แต่ก็ผ่อนคลายด้วย

00:13:00.666 --> 00:13:03.625 align:center
มันเกี่ยวกับการแยกตัวคุณออกมาจากผู้ชม

00:13:04.750 --> 00:13:07.083 align:center
การอ่านคู่ต่อสู้ของคุณ

00:13:07.791 --> 00:13:10.458 align:center
ถ้าคุณสลับคำว่า "การชกมวย"
มาเป็นคำว่า "การแสดง"

00:13:10.541 --> 00:13:12.291 align:center
คำอธิบายที่กล่าวไปก็ยังใช้ได้เหมือนกัน

00:13:16.458 --> 00:13:20.208 align:center
ในปี 1997 ผมได้เป็นแชมป์
มวยสมัครเล่นของสเปน

00:13:22.041 --> 00:13:24.833 align:center
และในปี 1999 ผมก็เป็นนักมวยมืออาชีพ

00:13:25.916 --> 00:13:28.625 align:center
เดือนธันวาคม ปี 2004 ผมขึ้นชกนัดสุดท้าย

00:13:31.791 --> 00:13:33.750 align:center
นั่นคืออาชีพที่ผมเชี่ยวชาญมานานสิบปี

00:13:33.833 --> 00:13:37.083 align:center
ดังนั้นเวลาเข้าฉากแอ็กชันต่อเนื่อง

00:13:37.166 --> 00:13:40.916 align:center
ภูมิหลังของผมก็จะปรากฏออกมาเลย

00:13:41.000 --> 00:13:44.083 align:center
แล้วพอจู่ๆ โปกามายืนตั้งท่าชกมวยแบบนี้…

00:13:44.166 --> 00:13:47.750 align:center
เป็นอันจบกันเลยครับ กลับบ้านได้

00:13:47.833 --> 00:13:50.208 align:center
ผมอยากให้คุณสอนว่าควรยืนยังไง

00:13:50.291 --> 00:13:51.916 align:center
เพราะผมต้องออกหมัดแล้วก็ป้องกัน

00:13:52.000 --> 00:13:54.458 align:center
ผมสอนเขาอย่างดีที่สุดว่า "ทำแบบนี้นะ

00:13:54.541 --> 00:13:57.833 align:center
วางเท้าตรงนี้ ให้มันขนานกัน

00:13:57.916 --> 00:14:00.291 align:center
ขยับขาขวาไปข้างหลัง แล้วตั้งท่าให้ถูกต้อง"

00:14:01.541 --> 00:14:04.041 align:center
คุณกำลังสอนผมชกมวย น่ากลัวสุดๆ เลย

00:14:05.791 --> 00:14:09.125 align:center
ในการชกมวย คุณจะฝึกชกแบบไม่ให้คู่ชกเห็นหมัด

00:14:10.125 --> 00:14:13.250 align:center
แต่เวลาแสดง คุณต้องออกหมัดให้เห็นชัดๆ

00:14:13.958 --> 00:14:16.416 align:center
เพื่อกล้องจะได้จับภาพได้

00:14:16.500 --> 00:14:20.416 align:center
หมัดนี้จะต้องอ้อมไปเมืองเตรูเอล
เควงคา อัลบาเซเตก่อนโน่น

00:14:20.500 --> 00:14:22.500 align:center
แล้วมันถึงจะโดนคู่ชกของคุณในที่สุด

00:14:22.583 --> 00:14:26.625 align:center
เรื่องนี้ตรงข้ามกับที่ผมคุ้นเคยเลย
หมายถึงที่เคยคุ้นเคยน่ะ

00:14:26.708 --> 00:14:32.625 align:center
(การถ่ายทำฉากต่อสู้ของกานเดียกับโบโกตา)

00:14:32.708 --> 00:14:34.875 align:center
เวลาเราต้องถ่ายฉากแอ็กชัน

00:14:34.958 --> 00:14:38.958 align:center
ผมอยากให้คนที่เข้าฉากด้วยกัน
เล่นให้สุดๆ ไปเลย

00:14:39.041 --> 00:14:40.958 align:center
ถ้าพวกเขาต้องชกผม ก็ชกได้เลย

00:14:41.041 --> 00:14:44.166 align:center
ไม่ต้องห่วง ผมจะตั้งท่ารับหมัดให้สวยๆ เอง

00:14:45.666 --> 00:14:46.500 align:center
เดี๋ยวก่อน

00:14:47.666 --> 00:14:48.916 align:center
มันไม่ใช่ความผิดผมนะ

00:14:51.541 --> 00:14:54.666 align:center
ฉากนั้นผมควรต้องจับเขาเอาไว้
แต่เพราะเขาไม่ยอมยืนนิ่งๆ

00:14:54.750 --> 00:14:57.875 align:center
ผมก็เลยต้องใช้มีดคู่เขา

00:14:58.833 --> 00:15:02.666 align:center
มีดควรจะเป็นมีดปลอม

00:15:02.750 --> 00:15:04.458 align:center
แต่มันดันเป็นของจริง

00:15:06.416 --> 00:15:07.875 align:center
เลือดเขาไหลแบบนี้เลย

00:15:09.166 --> 00:15:11.416 align:center
ผมก็นึกว่าโดนซิปของชุด

00:15:11.500 --> 00:15:14.625 align:center
พอเห็นเลือด ผมก็บอกว่า
"ไม่ใช่นี่หว่า นั่นเลือดผม"

00:15:14.708 --> 00:15:15.958 align:center
คัต! ผ่านแล้ว

00:15:19.750 --> 00:15:20.875 align:center
คุณไม่รู้สึกเลยเหรอ

00:15:20.958 --> 00:15:24.083 align:center
- เขาเอามีดกรีดคุณนะ
- ไม่เลย ผมก็เพิ่งรู้ตัวนี่แหละ

00:15:24.166 --> 00:15:27.000 align:center
ผมแสบๆ แต่ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้

00:15:32.625 --> 00:15:33.958 align:center
ที่แค่เทคแรกนะ

00:15:35.166 --> 00:15:37.333 align:center
พวกเขาเย็บแผลให้ผมสามเข็มตรงนั้นเลย

00:15:37.416 --> 00:15:40.875 align:center
ทีมแพทย์ที่ยอดเยี่ยมของเราเย็บให้ผมสามเข็ม

00:15:41.750 --> 00:15:43.291 align:center
ผมจะได้กลับไปสู้ต่อได้

00:15:43.875 --> 00:15:45.583 align:center
แค่นี้จิ๊บๆ พูดเลย

00:15:46.416 --> 00:15:48.708 align:center
เราต้องถ่ายกันต่อครับ

00:15:55.166 --> 00:15:57.666 align:center
ผมจะจำโบโกตาไปตลอดชีวิตเลย
นี่จะเป็นแผลเป็นใช่ไหม

00:15:58.250 --> 00:16:00.416 align:center
ผมมีโบโกตาอยู่ตรงนี้ครับ

00:16:01.416 --> 00:16:03.458 align:center
นี่คือโบโกตาของผม ดูสิ

00:16:04.458 --> 00:16:07.958 align:center
นักแสดงของเรามุ่งมั่นมากครับ

00:16:08.625 --> 00:16:11.291 align:center
โปกาพูดว่า "ถ้าแผลผมฉีก ก็เย็บใหม่ให้หน่อยนะ

00:16:11.375 --> 00:16:12.625 align:center
เราต้องถ่ายกันต่อ"

00:16:13.458 --> 00:16:14.625 align:center
นี่มันบ้าชัดๆ

00:16:26.666 --> 00:16:27.833 align:center
ผมเป็นแวมไพร์แล้ว

00:16:27.916 --> 00:16:29.583 align:center
ถ่ายอีกเทค เราก็จะได้กลับบ้านแล้ว

00:16:29.666 --> 00:16:32.541 align:center
ฉากต่อสู้นี้ออกมาน่าทึ่งมาก

00:16:37.750 --> 00:16:39.791 align:center
- โคตรเหลือเชื่อเลย
- สุดยอด!

00:16:41.083 --> 00:16:42.208 align:center
ปรบมือให้พวกเขาหน่อย!

00:16:42.291 --> 00:16:44.958 align:center
มหัศจรรย์มาก เหลือเชื่อสุดๆ

00:16:45.041 --> 00:16:46.333 align:center
รู้สึกเป็นเกียรติมากครับ

00:16:47.041 --> 00:16:48.416 align:center
ผมจะเป็นลมแล้วเนี่ย

00:16:49.291 --> 00:16:53.500 align:center
(อัลบาโร มอร์เต ที่มาดริด ถ่ายทำวันแรก)

00:16:53.583 --> 00:16:55.541 align:center
- อรุณสวัสดิ์
- อรุณสวัสดิ์ตอนกลางคืน

00:16:55.625 --> 00:16:57.041 align:center
อรุณสวัสดิ์ตอนกลางคืนครับ

00:16:57.541 --> 00:16:59.875 align:center
ซีรีส์เรื่องนี้มีความหมายกับคนมากมาย

00:16:59.958 --> 00:17:02.875 align:center
ทั้งการอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

00:17:02.958 --> 00:17:05.625 align:center
ทั้งการที่ได้กลับมา

00:17:06.458 --> 00:17:08.375 align:center
แต่การถ่ายทำซีซั่นสุดท้ายมันก็…

00:17:08.458 --> 00:17:10.125 align:center
ให้ความรู้สึกเหมือน…

00:17:11.291 --> 00:17:14.916 align:center
เวลาคุณอ่านหนังสือที่ชอบ แล้วมันใกล้ถึงตอนจบ

00:17:15.000 --> 00:17:17.458 align:center
คุณจะตื่นเต้น อยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

00:17:17.541 --> 00:17:20.458 align:center
แต่ก็จะแบบ "ไม่นะ ใกล้จบแล้วนี่หว่า" ด้วย

00:17:21.375 --> 00:17:24.750 align:center
ฉันใช้เวลาแต่งตัวนานมากค่ะ

00:17:24.833 --> 00:17:29.708 align:center
เพื่อนๆ ที่น่าทึ่งของฉันในแผนกแต่งตัว
มักเป็นทีมทำผมกับแต่งหน้า

00:17:29.791 --> 00:17:32.750 align:center
พวกเขาแต่งกระเสร็จแล้ว
มันทำมาจากแอลกอฮอล์

00:17:33.250 --> 00:17:35.708 align:center
- คุณตัดผมหน้าม้าเพิ่มหรือเปล่า
- เปล่าครับ

00:17:36.291 --> 00:17:39.375 align:center
เธอจะคลอดลูก คนจะคลอดทรงผมต้องไม่เป๊ะ

00:17:39.958 --> 00:17:42.416 align:center
ฉันอยากให้พวกเขาทำทรงนี้ให้มากกว่า

00:17:42.500 --> 00:17:45.750 align:center
ดูสิ หูฉันโผล่มาแบบนี้แล้วดูเจ๋งมากเลย

00:17:46.458 --> 00:17:49.916 align:center
คุณพระ การถ่ายทำกับอัลบาโรและนัจวาน่ะ

00:17:50.000 --> 00:17:51.125 align:center
เขาไม่เหมือนใคร

00:17:51.208 --> 00:17:53.541 align:center
ก่อนอื่น ผมต้องขอบอกว่า

00:17:53.625 --> 00:17:57.458 align:center
ผมกลัวนิดหน่อยตอนอยู่ที่กอง
เพราะพวกเขาเป็นนักแสดงที่ต่างกันมาก

00:17:57.541 --> 00:17:59.416 align:center
นั่นสิ ทีมงานทุ่มเทมาก

00:17:59.500 --> 00:18:01.375 align:center
ฉันว่าออกมาเจ๋งสุดๆ เลย

00:18:01.458 --> 00:18:02.791 align:center
ที่จริงตอนแรก

00:18:02.875 --> 00:18:05.666 align:center
ผมนึกว่าพวกเขาจะทำงานเข้าขากันไม่ได้เลย

00:18:06.166 --> 00:18:07.583 align:center
งานนี้อาจออกมาไม่สวยก็ได้

00:18:08.625 --> 00:18:09.583 align:center
แอ็กชัน!

00:18:10.750 --> 00:18:14.500 align:center
ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน เคมีก็อาจไม่เข้ากัน

00:18:16.791 --> 00:18:18.541 align:center
สิ่งสำคัญคือต้องสุภาพเข้าไว้

00:18:19.625 --> 00:18:22.458 align:center
- ผมไม่ได้ทำคุณเจ็บนะ
- เปล่าค่ะ ไม่เจ็บเลย

00:18:23.583 --> 00:18:27.500 align:center
อัลบาโรเหมือน "คนเหล็ก" เลยครับ

00:18:27.583 --> 00:18:30.791 align:center
ไม่มีทางอื่นแล้ว คุณต้องทำเดี๋ยวนี้

00:18:30.875 --> 00:18:33.625 align:center
เขาเป็นคนฉลาดมาก เทคนิคดีเลิศ

00:18:34.291 --> 00:18:38.875 align:center
เขารู้กระทั่งเรื่องกล้อง และถามเรื่องเลนส์ด้วย

00:18:38.958 --> 00:18:41.250 align:center
ตอนนี้คุณจะใช้เลนส์ยี่สิบ…

00:18:41.333 --> 00:18:42.458 align:center
- ยี่สิบเก้า
- เก้า

00:18:42.541 --> 00:18:45.000 align:center
ครับ ผมถามพวกเขาว่า "ใส่อะไร"

00:18:45.083 --> 00:18:47.708 align:center
คำถามนี้ไม่ได้ถามแค่สารวัตรมูริลโย
แต่ผมถามตากล้องด้วย

00:18:47.791 --> 00:18:51.666 align:center
คุณรู้เลยว่าเขาจะทำตามที่คุณขอให้ทำเป๊ะๆ

00:18:51.750 --> 00:18:54.875 align:center
หรือตามที่ตกลงกันไว้ หรือทำสิ่งที่
คุณคิดว่าต้องมีในฉากเหตุการณ์นั้น

00:18:54.958 --> 00:18:58.750 align:center
จริงครับ ผมชอบใส่รายละเอียดลงไป

00:18:58.833 --> 00:19:00.541 align:center
พอตอนนั้นผมก็พูดว่า

00:19:00.625 --> 00:19:03.125 align:center
"ฟังนะ อลิเซีย ฟังให้ดี"

00:19:03.208 --> 00:19:04.041 align:center
โอเคนะ แล้วก็…

00:19:04.125 --> 00:19:07.375 align:center
ส่วนนัจวาจะตรงกันข้ามเลย
เธอจะใช้สัญชาตญาณล้วนๆ

00:19:07.458 --> 00:19:10.875 align:center
ฉันจะไม่ยอมเสียประเทศของตัวเองไป
เพราะแกหรอก ไอ้เวรเอ๊ย!

00:19:10.958 --> 00:19:13.291 align:center
ฉันไม่รู้ว่าทำอะไรอยู่เนี่ย เวรเอ๊ย!

00:19:13.375 --> 00:19:16.708 align:center
นัจวาเป็นสัตว์ร้ายครับ

00:19:16.791 --> 00:19:19.541 align:center
เธอเป็นสัตว์ป่า ไม่ใช่ลูกหมาตัวน้อยด้วย

00:19:19.625 --> 00:19:21.291 align:center
ฉันไร้ระเบียบแบบแผนมากกว่าน่ะ

00:19:21.375 --> 00:19:24.833 align:center
ฉันเจอแกแล้ว ไอ้เวร ฉันเจอแกแล้ว

00:19:24.916 --> 00:19:28.041 align:center
ผมเห็นเธอทำงานแล้วก็คิดว่า
"ดูเธอสิ องค์ลงแล้ว

00:19:29.375 --> 00:19:32.250 align:center
องค์ลงแล้ว เธอคือซิเอร์รา
ส่วนนัจวาไปอยู่ที่อื่นแล้ว"

00:19:32.333 --> 00:19:33.541 align:center
ผมชอบมากเลย

00:19:33.625 --> 00:19:37.583 align:center
มันเจ๋งมากเพราะพวกเขาทำงาน
เข้าขากันได้อย่างน่าประหลาด

00:19:38.625 --> 00:19:40.125 align:center
- คัต
- โอเค!

00:19:40.208 --> 00:19:41.458 align:center
ไอ้สารเลว!

00:19:41.541 --> 00:19:43.541 align:center
- โอเค คัตแล้ว
- ไอ้สารเลว!

00:19:44.791 --> 00:19:45.875 align:center
เมื่อกี้สุดยอดเลย

00:19:45.958 --> 00:19:48.250 align:center
เขามักสุภาพมากๆ

00:19:48.333 --> 00:19:49.958 align:center
ผมชอบงานนี้มากเลย

00:19:50.041 --> 00:19:51.250 align:center
แต่ฉันไม่

00:19:51.833 --> 00:19:53.916 align:center
ฉิบหายเอ๊ย โทษที…

00:19:54.000 --> 00:19:57.625 align:center
เราทำให้เกิดความสมดุลสุดเจ๋งขึ้น

00:19:57.708 --> 00:19:59.833 align:center
อารมณ์ขันทำให้เราเข้ากันได้

00:19:59.916 --> 00:20:01.458 align:center
ให้ตายเถอะ โลโกรโญ

00:20:02.416 --> 00:20:03.458 align:center
โลโกรโญ

00:20:03.541 --> 00:20:05.250 align:center
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

00:20:05.333 --> 00:20:10.583 align:center
ไม่มีสักวันที่พวกเราไม่สนุกกัน

00:20:11.166 --> 00:20:13.375 align:center
ดูสิ น่ารักเนอะ ดูที่ฉันทำสิ

00:20:15.500 --> 00:20:16.916 align:center
- เราช่วยกันและกัน
- ใช่ค่ะ

00:20:17.000 --> 00:20:21.375 align:center
ไม่ใช่แบบ "ผมจะลองเล่นฉาก
ต่อเนื่องแบบนี้นะ" แต่เป็น…

00:20:21.458 --> 00:20:24.875 align:center
"เรามาช่วยกันหาทางถ่ายฉาก
ต่อเนื่องนี้ให้ออกมาดีที่สุดเถอะ"

00:20:24.958 --> 00:20:27.583 align:center
มันเป็นการช่วยกันคิดทั้งสองฝ่าย

00:20:28.708 --> 00:20:32.250 align:center
หลังจากที่เราทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอก
เพราะเห็นพวกเขาทำงานเข้าขากัน

00:20:33.666 --> 00:20:35.500 align:center
เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

00:20:35.583 --> 00:20:36.791 align:center
ไม่นะ

00:20:36.875 --> 00:20:39.208 align:center
ในช่วงเวลาที่แย่ที่สุดที่จะเป็นได้เสียด้วย

00:20:39.958 --> 00:20:40.833 align:center
น้ำคร่ำเธอแตก

00:20:40.916 --> 00:20:42.916 align:center
นั่นเป็นเส้นเรื่องของอีกพล็อตที่ขนานกันครับ

00:20:43.000 --> 00:20:47.666 align:center
การเขียนบทคลอดลูกในแบบที่เรา
ไม่เคยเห็นมาก่อน

00:20:47.750 --> 00:20:50.583 align:center
มันเกิดขึ้นในสถานที่เปียกแฉะ น่าขยะแขยง

00:20:50.666 --> 00:20:53.375 align:center
แต่ว่าบทซิเอร์รา เธอ…

00:20:54.916 --> 00:20:56.333 align:center
ไม่เหมือนใคร

00:20:56.416 --> 00:20:59.208 align:center
ล้อกันเล่นใช่ไหม

00:21:02.458 --> 00:21:04.125 align:center
เป็นการคลอดลูกที่ฮาร์ดคอร์ที่สุดเลยค่ะ

00:21:04.833 --> 00:21:07.083 align:center
แต่การคลอดลูกก็คือการคลอดลูกแหละนะ

00:21:09.500 --> 00:21:12.500 align:center
ฉันจะคลอดด้วยตัวเอง

00:21:13.083 --> 00:21:15.541 align:center
บางครั้งผมรู้สึกเหมือนกำลังกำกับกอลลั่มอยู่เลย

00:21:15.625 --> 00:21:18.000 align:center
เหมือนที่ยายของฉันทำ

00:21:18.708 --> 00:21:21.041 align:center
"เราทำออกมาแบบไหนดี"
ฉันเลยบอกว่า "นึกก่อนนะ

00:21:21.125 --> 00:21:22.500 align:center
อย่างแรกคือจับบางอย่างให้มั่น"

00:21:29.791 --> 00:21:30.916 align:center
แล้วก็ต้องนั่งยองๆ

00:21:31.000 --> 00:21:33.291 align:center
พอคุณทำท่าตามนั้น ก็กอลลั่มดีๆ นี่เอง

00:21:33.375 --> 00:21:37.125 align:center
เหมือนที่ผู้หญิงนับล้านๆ…

00:21:37.208 --> 00:21:40.125 align:center
"ทีนี้ก็จับฟูกแล้วลากไปด้วย…"
ฉันนี่แบบ "เดี๋ยวก่อนนะ"

00:21:41.125 --> 00:21:45.291 align:center
ในประวัติศาสตร์เคยทำ

00:21:45.375 --> 00:21:48.208 align:center
นัจวาลากฟูกมา

00:21:48.291 --> 00:21:50.875 align:center
มันมีน้ำกับอะไรเต็มไปหมด

00:21:50.958 --> 00:21:52.958 align:center
เธอ…

00:21:54.166 --> 00:21:55.000 align:center
วิปลาสไปแล้ว

00:21:55.083 --> 00:21:58.625 align:center
ขอต้อนรับสู่โชว์แห่งชีวิต

00:21:58.708 --> 00:22:01.875 align:center
ช่วงหลายวันที่ถ่ายทำฉากคลอดลูก

00:22:01.958 --> 00:22:04.583 align:center
ฉันแผดเสียงนานแปดชั่วโมงเลย

00:22:06.458 --> 00:22:08.041 align:center
พระเจ้า

00:22:08.125 --> 00:22:10.708 align:center
เธอทุ่มเทสุดตัวเลยครับ

00:22:15.375 --> 00:22:16.541 align:center
"ฉันทำไม่ได้!"

00:22:19.166 --> 00:22:20.000 align:center
"ไอ้เวรเอ๊ย"

00:22:22.291 --> 00:22:23.208 align:center
"สเปน!"

00:22:23.291 --> 00:22:25.208 align:center
มองเห็นทีมงานทุกคนข้างหลังฉันด้วย

00:22:25.291 --> 00:22:29.333 align:center
เธอพูดว่า "ฉันชอบมาดริด ฉันชอบกินแกลโญ"

00:22:29.958 --> 00:22:32.625 align:center
กับจัตุรัสปูเอร์ตาเดลโซล กับการคอร์รัปชัน

00:22:32.708 --> 00:22:35.208 align:center
ฉันจะไม่ยอมเสียประเทศของตัวเองไป
เพราะแกหรอก!

00:22:35.916 --> 00:22:39.750 align:center
ผมถามตัวเองว่า "เธอคิด
คำพูดแบบนั้นออกได้ยังไง

00:22:39.833 --> 00:22:41.666 align:center
ในสถานการณ์แบบนั้นเนี่ยนะ

00:22:41.750 --> 00:22:45.041 align:center
แล้วผมจะหัวเสียด้วยทำไมเนี่ย"
แล้วก็เป็น "ใช่ ผมเข้าใจความรู้สึกเลย"

00:22:48.041 --> 00:22:49.333 align:center
เล่นใหญ่ตลอดแหละ

00:22:49.416 --> 00:22:51.583 align:center
แน่นอนว่าส่วนที่เหนือจริงที่สุด

00:22:52.666 --> 00:22:55.291 align:center
คือการได้เห็นนัจวาใส่ของเทียม…

00:22:55.375 --> 00:22:57.416 align:center
พอนึกว่าเราผ่านกันมาหมดแล้ว คิดผิดจริงๆ

00:22:57.500 --> 00:22:59.208 align:center
มันเป็นช่องคลอดเทียมที่ใช้ในฉากคลอด

00:22:59.291 --> 00:23:02.416 align:center
ที่เธอจะอัดคลิปตัวเองโดยใช้ไม้บรรทัดกับมือถือ

00:23:02.500 --> 00:23:05.833 align:center
มันสมจริงมากเพราะเราระบายสีเริ่มจากด้านใน

00:23:05.916 --> 00:23:08.916 align:center
เราพยายามให้เห็นสีของผิวแต่ละชั้น

00:23:15.458 --> 00:23:18.000 align:center
เป็นเรื่องปกติที่เราอยากให้งานออกมาสมจริง

00:23:18.083 --> 00:23:21.083 align:center
ผมอยากได้เด็กแรกเกิดมากกว่า หรือทารกก็ยังดี

00:23:21.166 --> 00:23:25.458 align:center
เราจะได้มีเสียงเด็กร้องอะไรแบบนั้น

00:23:26.541 --> 00:23:28.375 align:center
แต่แน่นอนว่าเราทำไม่ได้

00:23:28.458 --> 00:23:29.875 align:center
เราเลยต้องใช้ตุ๊กตา

00:23:29.958 --> 00:23:31.416 align:center
ตัวเด็กทำจากซิลิโคนครับ

00:23:32.208 --> 00:23:36.833 align:center
มันหายใจ ขยับลูกตา คิ้ว เปลือกตาและปากได้

00:23:38.166 --> 00:23:40.208 align:center
พวกเขาเอาโลชั่นมาทาเรา

00:23:40.291 --> 00:23:43.041 align:center
และละเลงของอื่นๆ จนทั่ว
เพื่อให้ดูเหมือนเปื้อนรกเด็ก

00:23:43.125 --> 00:23:45.083 align:center
จากทารกแรกเกิด

00:23:45.166 --> 00:23:47.916 align:center
แล้วโลชั่นนั่นก็ลื่นมาก

00:23:48.000 --> 00:23:51.583 align:center
ผมพยายามจะอุ้มเด็กแต่มันก็ลื่นหลุดมือ

00:23:51.666 --> 00:23:55.291 align:center
ผมต้องพยายามเรื่อยๆ
จนอุ้มขึ้นมาได้แบบ "เสร็จฉันละ!"

00:23:55.375 --> 00:23:58.208 align:center
เหมือนในเรื่องเดอะไลอ้อนคิง
ฉาก "นี่คือซิมบ้า" เลยครับ

00:23:58.291 --> 00:24:00.083 align:center
- หุ่นยนต์นี่นา!
- ครับ

00:24:00.166 --> 00:24:04.750 align:center
ตุ๊กตาที่ดูเหมือนทารกจริงๆ
เพราะมันขยับได้ ลูกตาขยับได้

00:24:04.833 --> 00:24:06.250 align:center
ทีมงานทำออกมาได้ดีจริงๆ

00:24:06.333 --> 00:24:08.375 align:center
- ทำไมเด็กมาอยู่กับผมล่ะ
- ส่งมาครับ

00:24:08.458 --> 00:24:09.666 align:center
เขาไม่อยากอุ้มมันแหละ

00:24:09.750 --> 00:24:13.583 align:center
ตุ๊กตาทำเสียงประหลาดด้วย เหมือนชัคกี้เลย

00:24:14.541 --> 00:24:15.375 align:center
คัต

00:24:15.458 --> 00:24:19.416 align:center
- ได้แล้ว นั่นเสียงอะไร
- เสียงมาจากตุ๊กตาของฉันเอง

00:24:23.000 --> 00:24:25.000 align:center
มันทำเสียงประหลาดสุดๆ เลยครับ

00:24:25.083 --> 00:24:28.500 align:center
นี่จะเป็นช่วงเวลาที่เป็นตำนานแน่นอน
ผมว่านี่เป็นช่วงหนึ่งที่สำคัญที่สุดในซีซั่นเลย

00:24:30.291 --> 00:24:32.000 align:center
อัลบาโร หันเด็กมาหน่อยได้ไหม

00:24:32.083 --> 00:24:34.333 align:center
- แบบนี้เหรอ
- ให้เกือบๆ หันมาทางเราน่ะ

00:24:34.416 --> 00:24:37.041 align:center
ผมบอกว่า "อัลบาโร อุ้มไปที่หน้าต่างเลย"

00:24:37.125 --> 00:24:39.791 align:center
พอใช้แสงตรงนั้น เราจะได้เห็นเงาของมัน

00:24:43.541 --> 00:24:46.166 align:center
พวกเขาแสดงไปด้วย
ระหว่างพยายามดึงเด็กออกมา

00:24:46.250 --> 00:24:48.583 align:center
แถมทำอย่างเป็นธรรมชาติ น่าตื่นตาด้วย

00:24:51.291 --> 00:24:56.250 align:center
แต่ความจริงคือมันเละเทะมาก
ฉากแบบสกปรกไปหมด

00:24:56.333 --> 00:24:57.916 align:center
เนื้อตัวพวกเขาทั้งเปื้อนทั้งเลอะ

00:24:58.000 --> 00:25:00.375 align:center
พอทีมงานตัดต่อฉากนี้
กับฉากแอ็กชันในธนาคารเสร็จ

00:25:01.458 --> 00:25:03.875 align:center
- มันจะเป็น…
- ผู้ชมได้กลั้นหายใจแน่

00:25:03.958 --> 00:25:05.500 align:center
คนที่เห็นเอพิโซดที่ตัดต่อเสร็จแล้ว

00:25:05.583 --> 00:25:07.666 align:center
พูดขึ้นว่า "นี่เหมือนตอนจบของซีซั่นเลย"

00:25:07.750 --> 00:25:10.666 align:center
ซึ่งที่จริงผมคิดว่า…

00:25:11.250 --> 00:25:13.500 align:center
ส่วนหนึ่งเป็นเพราะ…

00:25:13.583 --> 00:25:18.750 align:center
เนื้อเรื่องหลักของเอพิโซดนี้
คือการที่ตัวละครซิเอร์ราคลอดลูก

00:25:18.833 --> 00:25:21.833 align:center
ฉากนั้นมีองค์ประกอบที่ละเอียดอ่อนมาก

00:25:21.916 --> 00:25:25.166 align:center
พอมารวมเข้ากับฉากที่รุนแรงมากๆ

00:25:25.250 --> 00:25:28.666 align:center
อย่างการระเบิดตึกหน้าตัวประกอบนับร้อยชีวิต

00:25:28.750 --> 00:25:32.333 align:center
การใส่ฉากคลอดเข้าไปอาจเป็นหายนะได้
แต่มันกลับออกมาดีสุดๆ เลยครับ

00:25:32.416 --> 00:25:36.333 align:center
เกิดการระเบิดรุนแรงขึ้น เราทราบมา
ว่าทหารมีแผนทำบางอย่าง…

00:25:37.291 --> 00:25:39.500 align:center
ช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยเสียงตะโกน

00:25:40.083 --> 00:25:41.291 align:center
เสียงยิงปืน

00:25:41.875 --> 00:25:42.750 align:center
เร็วเข้า ให้ตายสิ!

00:25:42.833 --> 00:25:44.250 align:center
และเสียงระเบิด

00:25:46.958 --> 00:25:49.500 align:center
คือช่วงเวลาที่เราชอบพูดถึงอารมณ์ความรู้สึก

00:25:49.583 --> 00:25:51.041 align:center
ทั้งอารมณ์ที่ประเดประดังเข้ามา

00:25:51.125 --> 00:25:53.750 align:center
ตอนคุณยิงใครสักคน คุณจะรู้สึกแย่สุดๆ

00:25:53.833 --> 00:25:55.208 align:center
อารมณ์ที่ทรงพลังที่สุด

00:25:55.791 --> 00:25:57.166 align:center
งั้นผมก็อยากจูบคุณ

00:25:57.250 --> 00:25:59.125 align:center
อารมณ์ที่มาจากข้างใน

00:26:00.583 --> 00:26:01.875 align:center
เช่นความรัก

00:26:01.958 --> 00:26:02.958 align:center
- ไม่
- เกิดอะไรขึ้น

00:26:03.041 --> 00:26:05.375 align:center
นี่เป็นเรื่องคลาสสิกของ
"ทรชนคนปล้นโลก" เลย

00:26:05.458 --> 00:26:09.416 align:center
ความรักในที่ที่ไม่ควรเกิด
ในช่วงเวลาที่ไม่ควรเกิด

00:26:09.500 --> 00:26:12.541 align:center
- แต่ตอนนี้มีกองทัพอยู่ข้างนอกนั่น
- ไม่เป็นไร เธอไม่ได้อยู่คนเดียว

00:26:12.625 --> 00:26:13.541 align:center
ไม่เป็นไร

00:26:13.625 --> 00:26:16.416 align:center
การปล้นเป็นแค่ข้ออ้าง

00:26:16.500 --> 00:26:21.541 align:center
เพื่อให้เกิดเรื่องราวความรักที่ดูดดื่ม
และช่วงเวลาที่เข้มข้นที่สุด

00:26:21.625 --> 00:26:23.708 align:center
เพราะฉันหลงรักเขามาตลอดชีวิต

00:26:24.208 --> 00:26:27.125 align:center
เลิกล้อเล่นได้แล้ว นี่ไม่ใช่เวลามาพูดเล่นนะ

00:26:27.208 --> 00:26:28.833 align:center
ไม่ได้พูดเล่นหรอก หวานใจ

00:26:28.916 --> 00:26:31.916 align:center
มันต้องมีความรัก ต้องมีความรักเสมอ

00:26:32.000 --> 00:26:34.125 align:center
ต้องมีความรักอยู่ในหนัง

00:26:34.208 --> 00:26:38.125 align:center
ต้องมีเรื่องความรักในชีวิตจริงด้วย
ไม่มีอะไรสำคัญกว่าความรักอีกแล้ว

00:26:38.208 --> 00:26:41.833 align:center
การได้รับเงินเดือนตอนสิ้นเดือนมันก็ดี

00:26:41.916 --> 00:26:43.916 align:center
แต่ความรักนี่สิ

00:26:45.458 --> 00:26:46.291 align:center
ไม่มีไม่ได้เลย

00:26:46.375 --> 00:26:51.000 align:center
ฉันคิดว่าผู้คนอยากรู้ว่าตัวละครจะลงเอยยังไง

00:26:51.083 --> 00:26:53.416 align:center
มากกว่าจะมีระเบิดกี่ลูกอีกค่ะ

00:26:53.500 --> 00:26:55.583 align:center
ถึงระเบิดจะดูสนุกและน่าตื่นเต้นก็ตาม

00:26:55.666 --> 00:26:57.375 align:center
ช่วงเวลาเหล่านั้นแหละที่ทำให้คนคิดว่า

00:26:57.458 --> 00:27:00.375 align:center
"พวกเขาจะมาพูดเรื่องแบบนี้
ในเวลานี้จริงๆ เหรอ"

00:27:00.458 --> 00:27:05.541 align:center
ฉันเลยคิดว่า "แน่นอน ในช่วงเวลาแบบนั้น
คุณเล่นอารมณ์ขันยังได้เลย"

00:27:09.833 --> 00:27:12.750 align:center
แต่เราทำให้จักรวาลของเรามีความสมจริง

00:27:12.833 --> 00:27:16.250 align:center
ที่จริงพวกเขาสามารถพูดเรื่องความรัก

00:27:16.333 --> 00:27:18.916 align:center
ระหว่างกำลังยิงปืนหรือกำลังจะตายยังได้เลย

00:27:19.416 --> 00:27:23.166 align:center
แต่ในเมื่อเราอาจจะตาย เพราะนี่ชัก
จะเละเทะใหญ่แล้ว ฉันจะขอพูดละ

00:27:23.250 --> 00:27:25.750 align:center
ไม่ ฉันจะพูดให้หายหนักอกสักที

00:27:25.833 --> 00:27:26.666 align:center
ไม่

00:27:26.750 --> 00:27:31.750 align:center
บางครั้งในสถานการณ์ที่ตึงเครียดมากๆ
เราก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

00:27:31.833 --> 00:27:32.916 align:center
อย่างฉากนี้…

00:27:33.916 --> 00:27:35.875 align:center
แต่ความจริงมันแสดงยากมากค่ะ

00:27:36.375 --> 00:27:38.125 align:center
เพราะฉากวันนี้มันบ้าคลั่งสุดๆ

00:27:38.208 --> 00:27:39.833 align:center
ไม่มีใครจะตายทั้งนั้น

00:27:39.916 --> 00:27:41.708 align:center
- ดี โอเคนะ
- โอเค

00:27:41.791 --> 00:27:45.833 align:center
ผมหมกมุ่นกับการเข้าถึงอารมณ์
ของคนดูให้ได้ตลอด

00:27:45.916 --> 00:27:48.208 align:center
และมักเน้นความเข้มข้นในเรื่องของฉากอารมณ์

00:27:48.291 --> 00:27:50.958 align:center
หลักการที่เราใช้ก็คือ

00:27:51.041 --> 00:27:54.166 align:center
ความตึงเครียดของฉากเร้าใจ
ต้องมีอย่างต่อเนื่อง

00:27:54.250 --> 00:27:56.958 align:center
อย่างตอนพวกนั้นยิงปืนมาที่คุณ
นั่นคือความรู้สึกไม่สู้ก็ตาย

00:27:57.458 --> 00:28:01.291 align:center
เพื่อนของคุณกำลังจะตาย
ขาของเขาติดอยู่ใต้รูปปั้น

00:28:01.791 --> 00:28:06.416 align:center
ครับ การได้พบช่วงเวลาแบบนั้น
ถือเป็นความสำเร็จที่น่าทึ่งเลย

00:28:06.500 --> 00:28:08.333 align:center
มันอยู่ตรงนี้แล้ว ที่นี่ตอนนี้

00:28:08.833 --> 00:28:11.583 align:center
"ต้องสื่ออารมณ์เข้มข้นใช่ไหม"
"ใช่เลย" "โอเค เดี๋ยวจัดให้"

00:28:11.666 --> 00:28:14.916 align:center
หายใจไว้ เจ้าอ้วน เราจะพา
นายออกไป ได้ยินไหม

00:28:16.166 --> 00:28:20.125 align:center
"อย่าทิ้งฉันนะ ขอล่ะ อยู่กับฉัน"
"ฉันจะไม่ทิ้งนาย"

00:28:22.875 --> 00:28:25.666 align:center
ครับ ในสงครามก็คงเป็นแบบนี้

00:28:25.750 --> 00:28:27.291 align:center
อาร์เตเช!

00:28:27.375 --> 00:28:29.875 align:center
ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย ตอสโกบาดเจ็บ

00:28:31.333 --> 00:28:32.416 align:center
ตอนนี้แหละ!

00:28:34.541 --> 00:28:36.666 align:center
พวกตัวร้ายอยู่ข้างนอกห้องครัวกันหมดเลย

00:28:36.750 --> 00:28:41.833 align:center
เวลาคุณเห็นหน่วยทหารจีไอโจส์พวกนั้น

00:28:41.916 --> 00:28:45.083 align:center
มันทำให้คุณเข้าถึงบทบาทได้สนิทเลยค่ะ

00:28:45.166 --> 00:28:47.166 align:center
มีการเคลื่อนไหวร่างกายเยอะมาก

00:28:48.541 --> 00:28:50.291 align:center
ฝุ่นก็เยอะ

00:28:50.375 --> 00:28:54.375 align:center
เสียงก็ด้วย แล้วยังมีองค์ประกอบ
ด้านอารมณ์เยอะมาก

00:28:54.458 --> 00:28:58.125 align:center
ฉันว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องพวกนี้นะ

00:28:58.208 --> 00:29:01.916 align:center
ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นนี้

00:29:02.000 --> 00:29:03.541 align:center
คุณอาจจะพูดว่า

00:29:03.625 --> 00:29:06.083 align:center
"เรื่องพวกนี้ไม่เกิดขึ้นระหว่างสงครามหรอก"

00:29:06.166 --> 00:29:08.958 align:center
แต่ผมคิดว่าการสู้รบและการปล้น

00:29:09.041 --> 00:29:11.416 align:center
เป็นตัวกระตุ้นให้เกิดเหตุการณ์พวกนี้ขึ้นมา

00:29:11.500 --> 00:29:15.791 align:center
นี่คือสงครามนะ ฉันคบอยู่กับสต็อกโฮล์ม
พูดชัดกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

00:29:15.875 --> 00:29:18.916 align:center
ที่สุดแล้วส่วนที่ยากที่สุดคือการใส่อารมณ์เข้าไป

00:29:19.000 --> 00:29:22.458 align:center
ตัวละครแทบไม่ได้พูดกันเลย
เพราะเรามีบทสนทนาน้อยมาก

00:29:22.541 --> 00:29:24.583 align:center
ทั้งในฉากแอ็กชันและฉากที่ผลักดันพล็อตด้วย

00:29:24.666 --> 00:29:27.500 align:center
ในฐานะนักแสดงใน "ทรชนคนปล้นโลก"

00:29:27.583 --> 00:29:30.916 align:center
ถ้าคุณพยายามถ่ายทอดทุกสิ่ง
ที่เกิดขึ้นกับตัวละครที่คุณเล่น

00:29:31.000 --> 00:29:32.708 align:center
คุณไม่มีวันเจอฉากเหมาะๆ หรอก

00:29:32.791 --> 00:29:34.291 align:center
เธอรักเขาหรือเปล่าล่ะ

00:29:38.041 --> 00:29:40.041 align:center
ถ้าตอนนั้นผมคิดว่า

00:29:41.083 --> 00:29:44.250 align:center
"ผมบอกศาสตราจารย์ว่าไม่อยาก
มาปล้นด้วยเพราะพ่อผมตายแล้ว

00:29:44.333 --> 00:29:47.416 align:center
ผมไม่อยากให้ลูกต้องมาเจอแบบเดียวกัน
แต่ผมก็มาเพื่อช่วยริโอ

00:29:47.500 --> 00:29:51.250 align:center
พวกนั้นจะฆ่าผมกับเมีย
แล้วลูกผมก็จะถูกทิ้งให้อยู่ลำพัง

00:29:51.333 --> 00:29:53.458 align:center
เราจนมุม เราทุกคนกำลังจะตาย…"

00:29:53.541 --> 00:29:57.250 align:center
ถ้าผมคิดถึงทั้งหมดนั่น ก็จะแบบ
"แล้วผมจะถ่ายทอดฉากนี้ออกมายังไง"

00:29:57.333 --> 00:29:59.000 align:center
ฉันรักเขาจนจะบ้าเลย

00:29:59.083 --> 00:30:00.000 align:center
ไม่เอาน่า

00:30:00.083 --> 00:30:02.125 align:center
- "ไม่เอาน่า" อะไร
- เรารู้จักกันดีนะ

00:30:02.208 --> 00:30:05.333 align:center
ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร เธอชอบอะไร
ฉันรู้ความฝันของเธอ

00:30:05.416 --> 00:30:09.708 align:center
บางครั้งเราก็ปรับพล็อต
ในกรณีนี้คือให้มีรักสามเส้า

00:30:09.791 --> 00:30:12.666 align:center
ที่เราปรับพล็อตเพราะมัน
มีการเดินทางด้านอารมณ์

00:30:12.750 --> 00:30:15.583 align:center
เพราะเดนเวอร์กับสต็อกโฮล์ม
เคยผ่านการเดินทางนี้มาแล้ว

00:30:15.666 --> 00:30:18.166 align:center
แล้วมะนิลาก็เข้ามาเป็น
ตัวแปรใหม่ระหว่างพวกเขา

00:30:18.250 --> 00:30:20.250 align:center
ชีวิตฉันดูเหมือนโฆษณาเลยละ

00:30:22.375 --> 00:30:26.458 align:center
พักนี้ความสัมพันธ์ของเรา
ไม่มั่นคงและเปราะบาง

00:30:27.541 --> 00:30:30.041 align:center
บอกตามตรงว่าฉันก็ไม่รู้แฮะ

00:30:30.125 --> 00:30:31.000 align:center
ผมด้วยครับ

00:30:31.083 --> 00:30:34.500 align:center
- มันอาจออกมาเป็นแบบไหนก็ได้
- ต้องคอยดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น

00:30:35.166 --> 00:30:37.625 align:center
ซีซั่นนี้ สต็อกโฮล์มสุดยอดไปเลยค่ะ

00:30:40.750 --> 00:30:45.625 align:center
ทุกฉากเหตุการณ์ใน "ทรชนคนปล้นโลก"
มีความเข้มข้นแบบบ้าไปแล้ว

00:30:45.708 --> 00:30:49.125 align:center
ในทุกๆ ฉากเหตุการณ์
ถ้าสต็อกโฮล์มไม่สู้เพื่อชีวิตตัวเอง

00:30:49.208 --> 00:30:52.708 align:center
และชีวิตของคนรัก เธอก็กำลังจะฆ่าหรือช่วยคน

00:30:52.791 --> 00:30:56.083 align:center
นั่นต้องใช้พลังงานเยอะมากเลยนะคะ

00:30:58.083 --> 00:30:59.916 align:center
ดังนั้นสิ่งหนึ่งที่ฉันทำ

00:31:00.000 --> 00:31:03.833 align:center
ก็คือเตรียมร่างกายให้พร้อมรับบทสต็อกโฮล์ม

00:31:03.916 --> 00:31:08.541 align:center
เพราะในซีซั่นสามกับสี่
เธอต้องต่อสู้เพื่อพิสูจน์ตัวเองในกลุ่ม

00:31:08.625 --> 00:31:12.916 align:center
ฉันคิดว่าในซีซั่นห้า เธอมี
ช่วงที่ได้เป็นฮีโร่นิดๆ ด้วย

00:31:13.000 --> 00:31:16.458 align:center
ฉันเลยจำเป็นต้องเตรียมตัวให้ดี
เพื่อเข้าฉากที่ว่ามา

00:31:17.416 --> 00:31:20.083 align:center
เร็วเข้า เร็วอีก

00:31:20.166 --> 00:31:22.458 align:center
ฉันมองมันเป็นความท้าทายนะ ฉันชอบมากเลย

00:31:22.541 --> 00:31:25.875 align:center
ฉันชอบเล่นกีฬาและออกกำลังกายอยู่แล้ว

00:31:25.958 --> 00:31:27.833 align:center
ฉันสนุกและใช้เวลากับมันมากด้วย

00:31:27.916 --> 00:31:29.541 align:center
ในทุกๆ เอพิโซด ทีมงานจะบอกเรา

00:31:29.625 --> 00:31:33.166 align:center
ว่ามีฉากเหตุการณ์ไหนที่ตัวละคร
ของเราต้องออกแรงมากๆ

00:31:33.250 --> 00:31:36.333 align:center
ถ้าฉันรู้ว่าฉันอาจเล่นฉากนั้นลำบาก
ฉันจะถือว่ามันเป็นเรื่องท้าทาย

00:31:37.333 --> 00:31:39.750 align:center
คุณต้องเข้าไปในช่องลม

00:31:39.833 --> 00:31:42.500 align:center
ฉันยังไม่เห็น แต่ทีมงาน
บอกว่ามันเล็กและแคบมาก

00:31:42.583 --> 00:31:44.208 align:center
ฉันก็คิดว่า "แล้วฉันจะแสดงยังไงดี"

00:31:45.958 --> 00:31:49.666 align:center
แทนที่จะคลานโดยใช้มือกับเข่า

00:31:49.750 --> 00:31:51.750 align:center
ฉันอยากลอง "คลานแบบหมี" ดู

00:31:51.833 --> 00:31:54.458 align:center
มันช่วยได้เยอะเลยค่ะ เราฝึกกันเยอะมาก

00:31:54.541 --> 00:31:57.416 align:center
แบบนั้น พอถึงเวลาถ่ายจริง

00:31:57.500 --> 00:32:00.833 align:center
ร่างกายของคุณก็จะคุ้นเคย
กับการเคลื่อนไหวนั้นแล้ว

00:32:00.916 --> 00:32:02.041 align:center
คุณรู้เลยว่าคุณทำได้แน่

00:32:02.125 --> 00:32:05.916 align:center
กลับไปที่ตำแหน่งแรก
อย่างนั้นแหละ สาม สอง หนึ่ง

00:32:06.500 --> 00:32:09.750 align:center
เยี่ยมมาก เก่งมากครับ

00:32:09.833 --> 00:32:12.750 align:center
ฉันต้องสารภาพว่าฉันมีสตั๊นท์หญิงที่น่าทึ่งอยู่คนหนึ่ง

00:32:12.833 --> 00:32:15.791 align:center
เธอต้องกระโดดจากที่สูงแทนฉัน
เพราะตอนฉันโผล่ไป ทีแรกก็ฮึดสู้อยู่

00:32:15.875 --> 00:32:19.625 align:center
"ถ้าโดดเองได้ ฉันก็จะโดด"
แต่พอเห็นความสูงระหว่างช่องลมกับพื้น

00:32:19.708 --> 00:32:22.000 align:center
ฉันก็แบบ "ไม่ละ ไม่เอา ฉันไม่โดด"

00:32:25.375 --> 00:32:27.250 align:center
แต่ฉันต้องแสดงส่วนที่น่าอนาถเอง

00:32:27.333 --> 00:32:30.125 align:center
ต้องห้อยต่องแต่งเหมือนไก่
ที่ความสูงสองเมตรจากพื้น

00:32:30.208 --> 00:32:33.291 align:center
พอทีมงานบอกว่า "แอ็กชัน"
ฉันก็แสดงบทตอนโดดถึงพื้น

00:32:36.708 --> 00:32:37.666 align:center
อาร์ตูโร!

00:32:37.750 --> 00:32:40.458 align:center
จะแสดงฉากนั้นได้ แขนต้องแข็งแรง
ฉันพูดไปว่า "ฉันทำไม่ได้"

00:32:40.541 --> 00:32:43.166 align:center
แต่ที่ใจคิดคือ "เธอทำได้สิ ทำได้อยู่แล้ว"

00:32:43.250 --> 00:32:46.166 align:center
ตอนแรกทีมงานจะช่วยก่อน
จากนั้นพออยู่ในฉาก คุณก็จะทำเอง

00:32:46.250 --> 00:32:47.583 align:center
แล้วคุณก็จะแบบ "ฉันก็ทำได้นี่"

00:32:50.625 --> 00:32:52.833 align:center
การฝึกมากมายในปีนี้ช่วยได้มากเลย

00:32:52.916 --> 00:32:55.666 align:center
ไม่ใช่แค่กับฉากที่ต้องใช้แรงเท่านั้น

00:32:55.750 --> 00:32:59.208 align:center
แต่การฝึกยังสอนฉัน
เรื่องความทุ่มเท การเสียสละด้วย

00:32:59.291 --> 00:33:02.916 align:center
ฉันจะมายิมหลังเข้าฉากมาทั้งวัน
และพูดว่า "ฉันทำไม่ได้"

00:33:03.000 --> 00:33:05.500 align:center
แต่มักจะมีบางคนข้างๆ ฉันพูดว่า
"คุณทำได้อยู่แล้ว"

00:33:06.250 --> 00:33:09.375 align:center
ไม่รู้สิ ฉันว่ามันน่าตื่นเต้นดี

00:33:09.458 --> 00:33:11.416 align:center
"ดูซิว่าฉันจะรับมือกับงานนี้ยังไง"

00:33:11.500 --> 00:33:14.541 align:center
อย่างในฉากนี้ ฉันเมายาแบบสุดๆ เลยค่ะ

00:33:14.625 --> 00:33:16.458 align:center
ฉันต้องล้มลงกับพื้น

00:33:16.541 --> 00:33:19.458 align:center
ฉันต้องใช้กล้องบอดี้แคมเป็นครั้งแรก

00:33:19.541 --> 00:33:22.041 align:center
ทีมงานถามว่า "แน่ใจนะว่าอยากทำแบบนี้"

00:33:22.125 --> 00:33:24.791 align:center
ฉันก็ตอบว่า "แน่นอน ฉันอยากทำทุกอย่างเลย"

00:33:24.875 --> 00:33:26.708 align:center
พวกเขาเลยเอาโครงใส่กล้องใหญ่ๆ มาสวมให้

00:33:26.791 --> 00:33:30.958 align:center
พอถ่ายเสร็จ ตัวฉันช้ำไปหลายวันเลย
แต่ฉันสนุกมากค่ะ

00:33:32.916 --> 00:33:34.208 align:center
พร้อมนะ เงียบๆ ด้วย!

00:33:42.625 --> 00:33:47.458 align:center
"ทรชนคนปล้นโลก" ต้องใช้ร่างกายตลอด
ถ้าคุณไม่ฟิต ได้มีปัญหาแน่

00:33:47.541 --> 00:33:49.166 align:center
(ดาร์โก เพริช ที่บาร์เซโลนา)

00:33:49.250 --> 00:33:51.416 align:center
ผมเป็นคนง่ายๆ สบายๆ ครับ

00:33:51.500 --> 00:33:54.375 align:center
ผมชอบคิดว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของละแวกบ้าน

00:33:54.875 --> 00:33:58.583 align:center
ผมไปส่งลูกชายที่โรงเรียนซึ่งก็อยู่แถวบ้าน

00:33:58.666 --> 00:33:59.875 align:center
แล้วก็ไปที่บาร์…

00:33:59.958 --> 00:34:01.333 align:center
ขอโซดาแก้วหนึ่งนะ

00:34:02.083 --> 00:34:03.625 align:center
ผมเอาบทไปด้วย

00:34:04.875 --> 00:34:08.416 align:center
และใช้มือถืออัดเสียงตัวเองตอนอ่านบท

00:34:09.875 --> 00:34:12.416 align:center
ฉันสัญญาว่าพอเราออกไปจากที่นี่

00:34:13.000 --> 00:34:15.000 align:center
ฉันจะทำให้นายได้เห็นสามคืนติดกัน

00:34:15.500 --> 00:34:18.041 align:center
ว่าทำไมเนื้อของอาร์เจนติน่าถึงอร่อยที่สุดในโลก

00:34:19.708 --> 00:34:22.375 align:center
แล้วไงต่อ จะพาฉันไปดูหนังด้วยไหม

00:34:22.875 --> 00:34:24.125 align:center
ฉันตื่นอยู่

00:34:26.833 --> 00:34:28.083 align:center
มาให้ไวเลย

00:34:28.625 --> 00:34:29.958 align:center
พวกมันมาแล้ว

00:34:30.041 --> 00:34:32.541 align:center
แล้วผมก็จะเริ่มฟังที่ตัวเองอัดไว้

00:34:33.125 --> 00:34:36.250 align:center
เพราะถึงงานทั้งหมดที่ผมทำจะอยู่ที่นี่
ถึงผมจะย้ายมาอยู่สเปน

00:34:36.750 --> 00:34:39.333 align:center
ถึงจะทำทุกอย่างเป็นภาษาสเปน
แต่มันก็ไม่ใช่ภาษาแม่ผม

00:34:39.416 --> 00:34:44.208 align:center
ผมเลยคิดว่าทางที่ดีที่สุดที่จะฝึก
ก็คือฟังเสียงของผม…

00:34:45.791 --> 00:34:47.625 align:center
ที่อ่านบทของตัวเอง

00:34:48.916 --> 00:34:51.500 align:center
ผมใส่หูฟัง หยิบลูกบาสเกตบอลขึ้นมา

00:34:51.583 --> 00:34:52.916 align:center
แล้วไปที่สนามบาส

00:34:54.958 --> 00:34:56.083 align:center
ขาติด

00:34:56.958 --> 00:34:58.416 align:center
เลือดออกเยอะมาก

00:34:59.541 --> 00:35:00.708 align:center
แผลเปิด

00:35:01.291 --> 00:35:02.125 align:center
เลือดออก

00:35:02.916 --> 00:35:04.125 align:center
เลือดออกเยอะมาก

00:35:04.208 --> 00:35:06.125 align:center
อย่าหลับนะ เราเกือบถึงแล้ว

00:35:07.458 --> 00:35:08.291 align:center
แล้วไงต่อ

00:35:08.875 --> 00:35:10.750 align:center
จะพาฉันไปดูหนังด้วยไหม

00:35:13.166 --> 00:35:14.125 align:center
พวกมันมาแล้ว

00:35:18.583 --> 00:35:19.416 align:center
สอง!

00:35:19.916 --> 00:35:23.083 align:center
การปล้นครั้งที่สองนี้ถ่ายกันสามซีซั่นเลยครับ

00:35:23.583 --> 00:35:26.625 align:center
เราคิดว่าใช้ทรัพยากรไปเยอะแล้ว
ในซีซั่นหนึ่งกับสอง

00:35:26.708 --> 00:35:30.041 align:center
ดังนั้นเราต้องใส่ดราม่าและความตื่นเต้นเข้าไป

00:35:30.125 --> 00:35:32.166 align:center
ผลักดันผู้ชมจนถึงขีดจำกัด

00:35:32.250 --> 00:35:35.250 align:center
เราจะระเบิดเพดานนั่นให้กระจุย!

00:35:35.333 --> 00:35:37.083 align:center
มันก็เลยต้องเป็นสงครามครับ

00:35:37.166 --> 00:35:41.375 align:center
ในซีรีส์ที่มีหลากหลายแนวอยู่ในนั้น
คำว่า "สงคราม"…

00:35:41.458 --> 00:35:45.166 align:center
การใส่การสู้รบเข้าไปทำให้
หนังออกมาน่าตื่นเต้นมาก

00:35:45.250 --> 00:35:48.791 align:center
บางครั้ง เวลาเขียนบทแล้วตื่นเต้นเอง
นั่นแปลว่าคุณเจอ…

00:35:48.875 --> 00:35:51.166 align:center
บางอย่างที่อาจสั่นสะเทือนคนดูได้แล้ว

00:35:51.250 --> 00:35:53.833 align:center
(หน่วยทหารพลร่ม ที่มาดริด)

00:35:53.916 --> 00:35:55.291 align:center
(กรมทหารราบ)

00:35:59.375 --> 00:36:02.875 align:center
เราต้องโจมตีธนาคารกลางสเปน
กองทัพต้องบุกเข้าไปข้างใน

00:36:03.375 --> 00:36:07.958 align:center
ตัวละครของเราต้องเผชิญหน้า
กับการมีส่วนร่วมในการต่อสู้

00:36:08.041 --> 00:36:09.583 align:center
เราคิดว่าตอนนี้แหละเหมาะ

00:36:10.208 --> 00:36:12.708 align:center
ไปเลย!

00:36:12.791 --> 00:36:15.000 align:center
นี่เหมือนความตึงเครียดอีกระดับเลย

00:36:15.083 --> 00:36:18.166 align:center
ก่อนหน้านี้เราพยายามไม่เล่นใหญ่เกินไป

00:36:18.250 --> 00:36:20.333 align:center
แต่ตอนนี้เรากำลังยกระดับขึ้นแล้ว

00:36:25.166 --> 00:36:28.500 align:center
รู้สึกเหมือนเรากำลังถ่ายหนัง
สงครามเวียดนามกันเลยค่ะ

00:36:29.708 --> 00:36:30.708 align:center
หาที่กำบัง

00:36:42.916 --> 00:36:44.708 align:center
ความกดดันทางทหารทั้งหมดนี้

00:36:44.791 --> 00:36:49.375 align:center
จะถล่มลงมาใส่ฉากที่หรูหราที่สุดที่เราเคยเห็น

00:36:55.583 --> 00:36:59.208 align:center
การได้เห็นห้องนี้ถูกสร้างขึ้น
มันน่าพอใจมากเลยครับ

00:36:59.291 --> 00:37:03.291 align:center
แต่มันกำลังจะพังทลายเป็นเสี่ยงๆ

00:37:03.375 --> 00:37:06.458 align:center
มันกำลังจะระเบิด ชิ้นส่วนจะปลิวว่อนในอากาศ

00:37:06.541 --> 00:37:09.000 align:center
ของทุกชิ้นในพิพิธภัณฑ์ที่คุณเห็นนี้

00:37:09.083 --> 00:37:12.208 align:center
ทั้งโต๊ะ หน้าโต๊ะระบายสี งานศิลปะ ทั้งหมดนี้

00:37:12.291 --> 00:37:16.500 align:center
เราทำแต่ละชิ้นขึ้นด้วยมือล้วนๆ เลยครับ

00:37:16.583 --> 00:37:20.750 align:center
โดยที่เรารู้มาตั้งแต่ต้นแล้วว่า
ของทุกชิ้นจะถูกทำลาย

00:37:27.708 --> 00:37:30.000 align:center
ฉันต้องทำเอกสารขึ้นมา

00:37:30.083 --> 00:37:33.791 align:center
ในนั้นมีชื่อของทุกชิ้นที่อยู่
ในธนาคารกลางสเปนจริงๆ

00:37:34.375 --> 00:37:39.000 align:center
สำนักงานราชกิจจานุเบกษาแห่งสเปน
เป็นแหล่งอ้างอิงหลักของเรา

00:37:39.083 --> 00:37:41.916 align:center
มันจะแสดงรายการ
เวลาที่มีงานศิลปะถูกซื้อเข้ามา

00:37:42.000 --> 00:37:43.375 align:center
ถ้าคุณมองพิพิธภัณฑ์นี้

00:37:43.458 --> 00:37:48.208 align:center
คุณจะเห็นประวัติศาสตร์ทั้งหมด
และความสัมพันธ์ที่มันมีกับทองคำ

00:37:48.291 --> 00:37:51.083 align:center
เรากำลังพูดถึงคอลเลกชันส่วนตัว

00:37:51.166 --> 00:37:52.958 align:center
ที่มีกระทั่งผลงานของโกยา

00:37:53.041 --> 00:37:55.958 align:center
มีภาพวาดของโกยา
กับทองคำของชาวกิมบายาอยู่ในนั้น

00:37:56.041 --> 00:38:00.166 align:center
เราถูกองค์กรนิรโทษกรรมสากลตามจี้แล้ว
อยากเผชิญหน้ากับยูเนสโกด้วยเหรอ

00:38:02.500 --> 00:38:04.458 align:center
การทำงานยาวนานกว่า 180 วัน

00:38:04.541 --> 00:38:06.791 align:center
โดยใช้คนงานกว่า 50 ชีวิต

00:38:07.666 --> 00:38:12.958 align:center
รวมทั้งช่างก่อสร้าง ประติมากร
ช่างเหล็ก นักออกแบบ

00:38:13.041 --> 00:38:15.791 align:center
ช่างไม้และจิตรกร

00:38:15.875 --> 00:38:18.583 align:center
แน่นอนครับ คุณพิมพ์เอาก็ได้
แล้วค่อยมาใส่ผิวสัมผัส

00:38:18.666 --> 00:38:22.291 align:center
แล้วทำไมเราระบายด้วยมือน่ะเหรอ
เพราะเราทำได้ไง บ้าเอ๊ย

00:38:23.333 --> 00:38:25.958 align:center
ถ้าคุณจะต้องเล่าเรื่อง คุณก็จะต้องซื่อตรง

00:38:26.041 --> 00:38:28.291 align:center
เราก็เลยต้องสร้างของสวยๆ งามๆ ขึ้นมา

00:38:28.791 --> 00:38:31.083 align:center
เพื่อทำลายมันทีหลัง

00:38:31.166 --> 00:38:35.333 align:center
เราศรัทธาในเรื่องราวของเรา
และแนวของเรื่องด้วย

00:38:35.416 --> 00:38:37.666 align:center
ผมกำลังพยายามยอมรับความจริงครับ

00:38:38.541 --> 00:38:41.208 align:center
ว่าจะไม่มีอะไรเหลือเลย

00:38:41.291 --> 00:38:43.333 align:center
- ทุกอย่างต้องถูกทำลาย
- พินาศย่อยยับ

00:38:43.416 --> 00:38:46.541 align:center
ถ้ารูปปั้นยังตั้งอยู่ตอนจบ แปลว่าเราล้มเหลวนะ

00:38:46.625 --> 00:38:50.250 align:center
มาสร้างส่วนที่สวยที่สุดในธนาคารกลางสเปนกัน

00:38:50.333 --> 00:38:52.791 align:center
ห้องจัดเลี้ยงกับพิพิธภัณฑ์ทองคำไงล่ะ

00:38:53.375 --> 00:38:55.416 align:center
ทำไมเราไม่หลอมทองพวกนี้ด้วยล่ะ

00:38:56.000 --> 00:38:58.958 align:center
เราอยากได้เพดานหลุมด้วยครับ
มันต้องอยู่ในนั้นด้วย

00:38:59.041 --> 00:39:01.166 align:center
เราตื่นเต้นเรื่องเพดานนี้มาก

00:39:01.250 --> 00:39:02.625 align:center
"คุณจะทำลายมันเหรอ" ใช่แล้ว

00:39:02.708 --> 00:39:04.958 align:center
แต่นึกภาพมันทำจากแผ่นยิปซัมธรรมดาๆ สิ

00:39:05.041 --> 00:39:08.708 align:center
แบบนั้นไม่มีใครอยากดูแน่
"ดูผมทำลายเพดานปูนปลาสเตอร์นี่นะ"

00:39:08.791 --> 00:39:09.833 align:center
"เออ เอาเลย"

00:39:09.916 --> 00:39:13.250 align:center
แต่ถ้าเป็น "ดูผมทำลายเพดานหลุม
จากศตวรรษที่ 18 นี่นะ"

00:39:13.333 --> 00:39:14.166 align:center
"ได้เลย!"

00:39:14.250 --> 00:39:16.250 align:center
เพดานหลุมตรงนี้มีมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 นะ

00:39:16.875 --> 00:39:19.583 align:center
ช่วงสงครามกลางเมือง
มันถูกถอดจากพระราชวังในเมืองฆาเอน

00:39:19.666 --> 00:39:21.333 align:center
มาไว้ที่นี่เพื่อป้องกันการถูกทิ้งระเบิด

00:39:22.750 --> 00:39:24.833 align:center
เอาจริงนะ ตอนฉันอ่านสคริปต์

00:39:24.916 --> 00:39:26.916 align:center
ฉันรู้เลยว่านี่เป็นฉากเหตุการณ์เดียว

00:39:27.000 --> 00:39:28.500 align:center
เป็นแค่ฉากเหตุการณ์เดียว

00:39:28.583 --> 00:39:32.000 align:center
การถ่ายแบบนั้น คนดูจะมองเห็นฉากทั้งหมด

00:39:32.083 --> 00:39:34.625 align:center
ฉันต้องยอมรับว่าทุกครั้งที่อ่านสคริปต์

00:39:34.708 --> 00:39:37.000 align:center
มันทำให้ท้องไส้ฉันปั่นป่วนเลยค่ะ

00:39:37.083 --> 00:39:39.208 align:center
ระหว่างช่วงสงครามโลก เบอร์ลินถูกเผา

00:39:39.291 --> 00:39:42.333 align:center
ก็ไม่เห็นมีใครพูดเลยว่า
อย่าระเบิดย่านนี้ มันสวยดี

00:39:42.416 --> 00:39:43.666 align:center
"โอ้ พระเจ้า"

00:39:44.500 --> 00:39:46.000 align:center
นั่นแหละสิ่งที่ผมคิดตอนอ่านสคริปต์

00:39:46.083 --> 00:39:48.500 align:center
มันเขียนว่า "ช่องรับแสงถล่มลงมา จากนั้น…"

00:39:48.583 --> 00:39:50.875 align:center
คุณจะพูดขึ้นเลยว่า
"มาดูกันว่าเราจะทำฉากนี้ยังไง"

00:39:50.958 --> 00:39:52.000 align:center
แล้วคุณก็ลงมือทำ

00:39:52.083 --> 00:39:54.958 align:center
ถูกต้องเลย เราสร้างทั้งหมดนั้นขึ้นมา

00:39:55.041 --> 00:39:58.916 align:center
เพื่อให้ปรากฏบนหน้าจอราวหนึ่งนาที 30 วินาที

00:39:59.000 --> 00:39:59.833 align:center
ครั้งนี้ไม่

00:40:00.333 --> 00:40:01.500 align:center
ไม่มีแผนสำรอง

00:40:02.208 --> 00:40:04.208 align:center
ในแง่หนึ่ง มันคือความงดงามในความโกลาหล

00:40:04.291 --> 00:40:07.333 align:center
สงครามทำลายล้างทุกอย่าง
นั่นแหละสาระสำคัญของเรื่องราวของเรา

00:40:07.416 --> 00:40:09.500 align:center
ฉากนั้นสวยมาก

00:40:09.583 --> 00:40:11.833 align:center
แต่เราจะระเบิดมัน

00:40:11.916 --> 00:40:13.166 align:center
เอกสารที่เราใช้อ้างอิงก็มี…

00:40:13.250 --> 00:40:16.625 align:center
รูปถ่ายของช่างภาพเกอร์วาซิโอ ซานเชซ
เป็นรูปห้องสมุดในซาราเยโว

00:40:16.708 --> 00:40:18.916 align:center
เรากำลังมองหาสุนทรียศาสตร์
ของการทำลายล้าง

00:40:19.000 --> 00:40:21.625 align:center
เพราะมันสร้างอุปมาง่ายๆ

00:40:21.708 --> 00:40:24.083 align:center
แทนสภาวะจิตใจของตัวละคร

00:40:24.166 --> 00:40:27.541 align:center
ทั้งภาวะที่ถูกกักขัง ถูกล้อมโจมตี…

00:40:27.625 --> 00:40:30.958 align:center
(การถ่ายทำฉากระเบิด พฤศจิกายน ปี 2020)

00:40:32.083 --> 00:40:33.375 align:center
สุดยอดไปเลยเนี่ย!

00:40:33.458 --> 00:40:34.666 align:center
คุณเคยเห็นนี่หรือยัง

00:40:34.750 --> 00:40:37.291 align:center
- น่าทึ่งมากเลย
- สวยจนผมอยากมาอยู่เลย

00:40:37.375 --> 00:40:40.250 align:center
ฉันเห็นห้องจัดงานเลี้ยงแล้วถามว่า
"พวกคุณจะระเบิดที่นี่เหรอ

00:40:40.333 --> 00:40:41.708 align:center
ทั้งพิพิธภัณฑ์ ทั้งหมดเลยเนี่ยนะ"

00:40:42.291 --> 00:40:43.166 align:center
น่าเสียดายอะ

00:40:43.250 --> 00:40:46.083 align:center
ใช่เลยครับ ผมนี่แบบ
"ว้าว นี่ใช้เงินไปเยอะโขเลยนะ"

00:40:47.666 --> 00:40:49.791 align:center
งานนี้ได้ทำให้หลายคนใจสลายแน่

00:40:55.916 --> 00:40:57.250 align:center
คืนนั้นผมนอนไม่หลับเลย

00:40:57.750 --> 00:41:01.541 align:center
ที่จริงผมฝันติดต่อกันเลยว่า
ฉากระเบิดจะพังไม่เป็นท่า

00:41:01.625 --> 00:41:04.125 align:center
พอผมสั่ง "แอ็กชัน" ทุกทีมลงมือเลยนะ

00:41:04.208 --> 00:41:05.583 align:center
ต้องถ่ายให้ได้ในเทคเดียว

00:41:05.666 --> 00:41:09.166 align:center
ถ้าฉากเริ่มพังลงมา เราต้องถ่ายต่อเลย
เอาแบบนั้นเลยนะ

00:41:09.250 --> 00:41:12.541 align:center
คุณมีโอกาสแค่เทคเดียวเพื่อถ่ายทอด
เรื่องราวที่คุณอยากเล่าออกมา

00:41:12.625 --> 00:41:15.416 align:center
พอเพดานถล่มลงมา เขาก็โรยตัวลงมา

00:41:15.500 --> 00:41:17.416 align:center
กระจกกับตะเกียงก็จะแตก

00:41:17.500 --> 00:41:19.750 align:center
ผมนั่งอยู่ที่จุดตั้งจอมอนิเตอร์ สวดมนต์ภาวนา…

00:41:25.958 --> 00:41:28.000 align:center
ฮาวี ฮัลก็เข้ามา แล้วก็มีระเบิดตูมตาม

00:41:30.083 --> 00:41:31.708 align:center
เราจะทำลายทุกอย่างให้พังพินาศ

00:41:33.541 --> 00:41:35.750 align:center
มันจะกระเด็นกระดอนไปในอากาศ

00:41:37.791 --> 00:41:40.208 align:center
เราจะทำให้กระจกนิรภัยนี้แตกละเอียด

00:41:42.750 --> 00:41:44.500 align:center
รูปปั้นจะล้มลงมา

00:41:46.750 --> 00:41:48.333 align:center
เจ้านี่ติดตั้งบานพับไว้

00:41:50.666 --> 00:41:52.041 align:center
โต๊ะจะพัง

00:41:55.541 --> 00:41:59.000 align:center
เราใช้เวลานานมากเพื่อสร้างมันขึ้นมา
เราลงมือทำตั้งแต่ช่วงกักตัวเลย

00:41:59.083 --> 00:42:01.083 align:center
เหลืออยู่เท่านี้สินะ ฮาวี

00:42:01.166 --> 00:42:02.000 align:center
- มันคือ…
- ใช่

00:42:02.083 --> 00:42:03.291 align:center
ประทัดไฟของพวกเรา

00:42:03.375 --> 00:42:06.791 align:center
นี่แหละสิ่งเดียวที่เหลือในวันนี้
เราลำบากมากเพื่อทำของพวกนี้

00:42:06.875 --> 00:42:09.916 align:center
- แต่ผลลัพธ์ก็เป็นไปตามที่เราต้องการ
- มันเหลือเชื่อเลยละ

00:42:10.000 --> 00:42:12.458 align:center
(อัลบา ฟลอเรส ที่มาดริด กลับมาถ่ายทำ)

00:42:12.541 --> 00:42:14.666 align:center
- ไงคะ เป็นไงบ้าง
- อรุณสวัสดิ์

00:42:17.500 --> 00:42:19.208 align:center
- อรุณสวัสดิ์
- ไงคะ อรุณสวัสดิ์

00:42:22.416 --> 00:42:24.291 align:center
ฉันรู้สึกห่างไกลจากตัวละครที่เล่น

00:42:24.375 --> 00:42:27.375 align:center
แต่ก็คิดกับตัวเองว่า
"เดี๋ยวช่างแต่งหน้าก็มาร่ายเวทมนตร์ให้"

00:42:28.333 --> 00:42:29.708 align:center
จะใช้ทรงผมนี้เหรอ

00:42:29.791 --> 00:42:32.833 align:center
- ฉากที่เราเล่นด้วยกันซึ้งมากเลยเนอะ
- ใช่เลยจ้ะ

00:42:32.916 --> 00:42:34.791 align:center
- เธอตายใช่ไหม
- ใช่

00:42:35.750 --> 00:42:37.666 align:center
- ว้าว
- เอพิโซดหน้า

00:42:37.750 --> 00:42:39.208 align:center
- ว้าว
- เอพิโซดห้า

00:42:39.291 --> 00:42:41.000 align:center
เธอตายยังไงเหรอ

00:42:41.083 --> 00:42:43.458 align:center
- ฉันระเบิดตัวเอง
- ระเบิดตัวเองเหรอ

00:42:46.458 --> 00:42:48.791 align:center
ฉันยังคิดอยู่นะ…

00:42:49.291 --> 00:42:52.041 align:center
ว่าการตายถูกจังหวะเวลาถือเป็นชัยชนะ

00:42:52.125 --> 00:42:56.000 align:center
ตัวละครมันมีอายุขัย ถ้าไปฝืนมัน…

00:42:56.083 --> 00:42:59.833 align:center
- ฉันว่าจบมันแบบมีรสนิยมดีกว่า
- ใช่เลย

00:43:01.208 --> 00:43:02.750 align:center
เธอว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น

00:43:04.500 --> 00:43:06.375 align:center
ตอนเราโดนยิงที่หัวน่ะเหรอ

00:43:07.916 --> 00:43:12.083 align:center
ฉันคิดว่า "มันดีมากเลยค่ะ
ที่ตอนจบพวกเขาเขียนให้…

00:43:12.916 --> 00:43:15.541 align:center
สิ่งเดียวที่เธอแคร์คือการมีชีวิต

00:43:15.625 --> 00:43:18.708 align:center
การได้ใช้ชีวิตกับคนบางคนและบางกลุ่ม

00:43:19.458 --> 00:43:21.500 align:center
ฉันอยากให้ผู้คนพูดว่า…

00:43:22.791 --> 00:43:24.750 align:center
พวกเขารู้สึกอะไรๆ กับฉัน

00:43:25.458 --> 00:43:27.875 align:center
แต่เป็นความรู้สึกจริงๆ น่ะ

00:43:28.875 --> 00:43:32.833 align:center
มันเศร้านะ เพราะนั่นคือเอพิโซดสี่
ตัวละครของฉันตายเอพิโซดห้า และ…

00:43:33.416 --> 00:43:36.416 align:center
มันแอบรู้สึกเหมือนสปอยเลอร์เลย
เพราะเราแย้มๆ ถึงเรื่องนี้ก่อน

00:43:36.500 --> 00:43:38.375 align:center
แต่มันไม่ใช่สปอยเลอร์

00:43:39.458 --> 00:43:40.291 align:center
มันคือแผนการ

00:43:40.375 --> 00:43:41.708 align:center
อาศัยอยู่ในความทรงจำ…

00:43:41.791 --> 00:43:45.625 align:center
การพูดคุยระหว่างไนโรบีกับโตเกียว
เป็นลางบอกเหตุถึงชะตากรรมที่ต้องเจอ

00:43:45.708 --> 00:43:49.333 align:center
โดยที่ลางบอกเหตุก็คือ
การพูดคุยถึงเรื่องความตาย

00:43:49.416 --> 00:43:51.125 align:center
ดังนั้น…

00:43:51.208 --> 00:43:53.666 align:center
พอถึงจุดนี้เราก็คิดว่า

00:43:53.750 --> 00:43:56.375 align:center
ในมุมหนึ่ง…

00:43:56.458 --> 00:43:59.083 align:center
คนดูน่าจะเริ่มรู้สึกแบบ
"พวกเขาไม่กล้าฆ่าโตเกียวหรอก"

00:43:59.166 --> 00:44:02.750 align:center
แต่ในทางกลับกัน นั่นคือเรากำลังบอก
คนดูว่าเราจะเดินเรื่องไปทางนั้นแหละ

00:44:03.333 --> 00:44:05.958 align:center
เราต้องการให้คนดูเจ็บปวด
กับการตายของโตเกียวครับ

00:44:06.041 --> 00:44:10.166 align:center
เราก็เลยจะเล่าเรื่องราวชีวิตของเธอด้วย
ทั้งอดีต ความรัก ความเจ็บปวด

00:44:10.250 --> 00:44:12.041 align:center
และตัวตนจริงๆ ที่เธอเป็น

00:44:12.625 --> 00:44:14.250 align:center
วันที่เราจะฆ่าเธอเลย

00:44:15.125 --> 00:44:17.208 align:center
ผมมักมองคนรักเก่าของเธอ
ว่าเป็นตัวละครที่โดนสาป

00:44:17.291 --> 00:44:20.791 align:center
เราเลยต้องเจอเขา ต้องรับรู้ว่า
ความรักของพวกเขาเป็นยังไง

00:44:22.416 --> 00:44:27.916 align:center
เราต้องรับรู้ว่าเป็นเรื่องสำคัญ
มากแค่ไหนที่พวกเขา…

00:44:28.000 --> 00:44:30.208 align:center
ต้องออกปล้น

00:44:30.291 --> 00:44:33.375 align:center
การที่พวกเขาเคยเป็นแค่เด็ก
ที่อาศัยอยู่ในย่านเดียวกัน

00:44:33.458 --> 00:44:35.208 align:center
ที่ต้องการหนีจากโลกความจริง

00:44:36.875 --> 00:44:38.666 align:center
ฉันอยากอยู่กับนายตลอดเวลา

00:44:41.833 --> 00:44:44.541 align:center
ฉันคิดว่าฉากในเมืองลิสบอนพวกนี้…

00:44:46.125 --> 00:44:48.875 align:center
เหมือนอยู่ในฝันเลยค่ะ

00:44:50.500 --> 00:44:51.708 align:center
มันเหมือนความฝันเลย

00:44:56.333 --> 00:44:57.916 align:center
นี่เป็นซีรีส์ที่น่าติดตามมาก

00:44:59.166 --> 00:45:02.125 align:center
ฉันเจอกับเรื่องให้บ่น ต้องลำบากลำบน…

00:45:03.000 --> 00:45:05.250 align:center
แต่ท้ายที่สุดแล้วมันก็…

00:45:08.875 --> 00:45:10.000 align:center
บ้าจริง

00:45:19.541 --> 00:45:22.875 align:center
สิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจในซีรีส์เรื่องนี้คือผู้คนค่ะ

00:45:23.666 --> 00:45:25.333 align:center
และ…

00:45:25.416 --> 00:45:28.625 align:center
ฉันไม่รู้เลยว่าจะเจอแบบนี้อีกไหม
ในสายงานของฉัน

00:45:28.708 --> 00:45:30.708 align:center
การได้ทำงานกับผู้คนที่…

00:45:32.916 --> 00:45:34.708 align:center
พวกเขาทุ่มเทสุดตัวเลยรู้ไหม

00:45:36.166 --> 00:45:37.791 align:center
นั่นแหละที่ฉันประทับใจสุดๆ

00:45:39.791 --> 00:45:42.250 align:center
เฮซุส กอลเมนาร์เป็นคนที่เหลือเชื่อมากค่ะ

00:45:43.541 --> 00:45:47.416 align:center
เหล่านักแสดงก็เหลือเชื่อมาก
อเล็กซ์ ซานโชก็สุดยอดไปเลย

00:45:47.500 --> 00:45:50.416 align:center
ทุกคนเลย พวกเขาทุ่มเทหัวใจ
และวิญญาณลงไปในเรื่องนี้

00:45:53.083 --> 00:45:55.000 align:center
และนั่นก็เป็นเรื่องธรรมดามากๆ

00:45:55.958 --> 00:46:00.166 align:center
มันเป็นส่วนหนึ่งในค่านิยมของเราด้วย
การทำงานต้องออกมาจากความหลงใหล

00:46:00.916 --> 00:46:04.750 align:center
เราทำทุกอย่างด้วยความกระตือรือร้นเร่าร้อน

00:46:04.833 --> 00:46:07.541 align:center
คนกลุ่มนี้…

00:46:07.625 --> 00:46:08.833 align:center
อุทิศตัวมากค่ะ

00:46:10.833 --> 00:46:14.166 align:center
ฉันว่าสิ่งนี้แหละที่ทำให้ซีรีส์
ประสบความสำเร็จมากๆ

00:46:14.875 --> 00:46:16.458 align:center
ฉันว่านั่น…

00:46:18.125 --> 00:46:19.583 align:center
ประเมินค่าไม่ได้เลย

00:46:23.500 --> 00:46:25.500 align:center
ฮัลโหล ฮัลโหล

00:46:26.500 --> 00:46:27.791 align:center
ฉันกำลังไปกองถ่ายค่ะ

00:46:28.291 --> 00:46:30.458 align:center
วันสุดท้ายของ "ทรชนคนปล้นโลก" แล้ว

00:46:30.541 --> 00:46:34.250 align:center
จุดจบของโตเกียวมีความหมาย
เชิงสัญลักษณ์มากค่ะ

00:46:40.708 --> 00:46:43.375 align:center
มันมีเรื่องสอนใจแฝงไว้ด้วยนะ

00:46:44.208 --> 00:46:45.666 align:center
นั่นคือการดื่มด่ำกับชีวิตที่มี

00:46:45.750 --> 00:46:48.625 align:center
ฉันคิดว่าเรื่องนั้นน่าสนใจมากและ…

00:46:49.708 --> 00:46:52.666 align:center
คุณรู้สึกแบบนั้นได้เลยในเอพิโซดนี้

00:46:53.666 --> 00:46:55.916 align:center
และขณะมีกระสุนห้านัดฝังอยู่ในร่างกาย

00:46:56.500 --> 00:46:57.791 align:center
ฉันก็นึกถึงซามูไรของฉัน

00:46:58.291 --> 00:47:04.583 align:center
และตอนนั้นเองที่คุณได้เห็นชีวิตทั้งหมด
ที่เธอเคยพูดถึงเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา

00:47:05.458 --> 00:47:07.083 align:center
ชีวิตที่เธอเคยมี

00:47:07.166 --> 00:47:10.166 align:center
แล้วศาสตราจารย์ก็เข้ามามอบชีวิตที่สองให้เธอ

00:47:11.500 --> 00:47:12.458 align:center
มันงดงามจริงๆ ค่ะ

00:47:12.541 --> 00:47:14.666 align:center
- วันนี้บางอย่างจะจบลง
- ไม่

00:47:14.750 --> 00:47:16.875 align:center
แต่วันนี้เป็นวันแรกของชีวิตใหม่ของนายนะ

00:47:16.958 --> 00:47:20.666 align:center
โตเกียวทำสิ่งที่ไม่เห็นแก่ตัว
ด้วยการระเบิดตัวตาย

00:47:20.750 --> 00:47:26.875 align:center
และยังส่งต่อคติที่เธอได้เรียนรู้
มาตลอดชีวิตให้แก่ริโอด้วย

00:47:26.958 --> 00:47:29.291 align:center
ซึ่งก็คือ "จบบทนี้ซะ แล้วเดินหน้าต่อไป

00:47:29.375 --> 00:47:31.791 align:center
เพราะชีวิตเต็มไปด้วยช่วงเวลาที่มีความสุข

00:47:31.875 --> 00:47:34.333 align:center
การจมอยู่กับอดีตจะทำให้นายมองไม่เห็นปัจจุบัน"

00:47:34.416 --> 00:47:37.875 align:center
ประเด็นหลักของซีซั่นนี้ก็คือ

00:47:38.458 --> 00:47:40.916 align:center
"เราสามารถมีได้กี่ชีวิตกัน"

00:47:41.000 --> 00:47:44.000 align:center
มีหัวใจและชีวิตอยู่อีกมากมายแค่ไหนกัน

00:47:44.083 --> 00:47:46.666 align:center
ฉันมีหัวใจและชีวิตได้มากมายแค่ไหนกัน

00:47:46.750 --> 00:47:49.416 align:center
มีหัวใจและชีวิตอยู่อีกมากมายแค่ไหนกัน

00:47:49.500 --> 00:47:51.833 align:center
ฉันมีหัวใจและชีวิตมากมายแค่ไหนกัน

00:47:51.916 --> 00:47:54.083 align:center
ผมได้ฟังเพลงนี้ที่บ้านแล้วก็พูดว่า

00:47:54.166 --> 00:47:56.541 align:center
"นั่นแหละสิ่งที่เกิดขึ้นเลย

00:47:56.625 --> 00:47:59.208 align:center
เพลงนี่เหมาะกับช่วงเวลานั้นจริงๆ
แถมยังจริงใจด้วย"

00:48:00.208 --> 00:48:02.541 align:center
บางส่วนก็เลยถูกเอามาใส่ในเพลง

00:48:02.625 --> 00:48:07.583 align:center
บางทีทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวละครของผม

00:48:07.666 --> 00:48:10.041 align:center
อาจออกมาจากจิตใต้สำนึก

00:48:10.625 --> 00:48:13.958 align:center
ฉันใช้เวลาอยู่นานเพื่อทำใจยอมรับ
ว่ามันจบแล้ว แต่…

00:48:14.041 --> 00:48:15.166 align:center
ไม่!

00:48:15.791 --> 00:48:16.791 align:center
มันยากค่ะ

00:48:17.791 --> 00:48:18.958 align:center
มันยากจริงๆ

00:48:20.041 --> 00:48:22.500 align:center
ที่สมองของฉันจะเข้าใจเรื่องนั้น

00:48:22.583 --> 00:48:26.708 align:center
เพื่อจัดการฉัน เพื่อฆ่าฉัน
แต่กลายเป็นว่าฉันไร้เจ้าของ

00:48:26.791 --> 00:48:32.666 align:center
เพื่อยิงฉัน เพื่อจัดการฉัน เพื่อฆ่าฉัน
แต่กลายเป็นว่า…

00:48:32.750 --> 00:48:34.958 align:center
สิ่งที่นิ่งงันและแตกร้าวอยู่หน้ากระจก

00:48:35.541 --> 00:48:37.708 align:center
ไม่ใช่ดวงตาของฉัน ไม่ใช่เงาสะท้อนของฉัน

00:48:37.791 --> 00:48:40.416 align:center
มีเสียงร้องแว่วมาแต่ไกล

00:48:40.500 --> 00:48:42.000 align:center
ฉันรอดมาได้แล้ว!

00:48:42.500 --> 00:48:47.458 align:center
ฉันกำลังจะไปไหน

00:48:48.625 --> 00:48:51.333 align:center
มีหัวใจและชีวิตอยู่อีกมากมายแค่ไหนกัน

00:48:51.416 --> 00:48:53.750 align:center
ฉันมีหัวใจและชีวิตได้อีกมากมายแค่ไหนกัน

00:48:53.833 --> 00:48:56.166 align:center
"วันนี้คือจุดจบของสิ่งที่งดงามและน่าตื่นเต้น

00:48:56.250 --> 00:48:58.250 align:center
แต่ก็เป็นวันแรกในชีวิตใหม่ของคุณ

00:48:58.333 --> 00:49:01.666 align:center
เรารักคุณ และขอให้คุณได้ใช้ชีวิตอีกหลายๆ ชีวิต

00:49:01.750 --> 00:49:05.250 align:center
ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาหลายปีนี้ เออร์ซูล่า
ขอให้โชคดีกับเส้นทางที่รออยู่ข้างหน้า"

00:49:05.333 --> 00:49:06.625 align:center
เก่งมาก!

00:49:07.875 --> 00:49:12.291 align:center
ฉันปิดซ่อนตัวเอง แต่ความกลัว
กลับเปล่งเสียงออกมา ไม่นะ!

00:49:12.375 --> 00:49:14.625 align:center
อีกครั้งสิ

00:49:15.125 --> 00:49:17.125 align:center
เข่นฆ่าตัวเองอีกครั้ง

00:49:17.833 --> 00:49:20.625 align:center
ทำลายตัวเองอีกครั้ง

00:49:20.708 --> 00:49:23.208 align:center
สูญเสียตัวเองอีกครั้ง

00:49:23.291 --> 00:49:24.250 align:center
ขอบคุณนะคะ

00:49:24.333 --> 00:49:29.000 align:center
ทำลายตัวเองอีกครั้ง สูญเสียตัวเองอีกครั้ง

00:49:29.083 --> 00:49:32.125 align:center
ถามตัวเองอีกครั้ง

00:49:33.291 --> 00:49:35.958 align:center
มีหัวใจและชีวิตอยู่อีกมากมายแค่ไหนกัน

00:49:36.041 --> 00:49:40.291 align:center
ฉันมีหัวใจและชีวิตได้อีกมากมายแค่ไหนกัน

00:49:40.375 --> 00:49:42.083 align:center
จบแล้วค่ะ ไปกินแฮมฉลองกัน

00:49:42.166 --> 00:49:44.041 align:center
มีชีวิตอีกมากมายแค่ไหนกัน

00:49:44.125 --> 00:49:46.375 align:center
ฉันปิดซ่อนตัวเอง

00:49:46.458 --> 00:49:49.291 align:center
ฉันปิดซ่อนตัวเอง
แต่ความกลัวกลับเปล่งเสียงออกมา

00:49:49.375 --> 00:49:53.416 align:center
ฉันปิดซ่อนตัวเอง แต่ความกลัว
กลับเปล่งเสียงออกมา ไม่นะ!

00:49:54.333 --> 00:49:59.000 align:center
เข่นฆ่าตัวเองอีกครั้ง

00:49:59.791 --> 00:50:05.333 align:center
ทำลายตัวเองอีกครั้ง สูญเสียตัวเองอีกครั้ง

00:50:05.416 --> 00:50:10.666 align:center
ทำลายตัวเองอีกครั้ง สูญเสียตัวเองอีกครั้ง

00:50:10.750 --> 00:50:15.000 align:center
ถามตัวเองอีกครั้ง

00:50:15.083 --> 00:50:17.791 align:center
มีหัวใจและชีวิตอยู่อีกมากมายแค่ไหนกัน

00:50:17.875 --> 00:50:20.708 align:center
ฉันมีหัวใจและชีวิตได้อีกมากมายแค่ไหนกัน

00:50:20.791 --> 00:50:23.500 align:center
มีหัวใจและชีวิตอยู่อีกมากมายแค่ไหนกัน

00:50:23.583 --> 00:50:25.916 align:center
ฉันมีหัวใจและชีวิตได้อีกมากมายแค่ไหนกัน

00:50:26.000 --> 00:50:31.250 align:center
ฉันปิดซ่อนตัวเอง
แต่ความกลัวกลับเปล่งเสียงออกมา

00:50:31.333 --> 00:50:33.916 align:center
ฉันปิดซ่อนและไม่ยอมเป็นตัวเอง

00:50:34.000 --> 00:50:37.041 align:center
ฉันไม่ยอมพูด ความกลัวจึงเปล่งเสียงออกมา