WEBVTT

00:35.494 --> 00:36.954
เบนอยู่บนหลังคา

00:37.621 --> 00:41.625
- พวกเขากำลังรื้อเศษเหล็ก
- ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น

00:44.962 --> 00:47.965
พวกมันขับยานมาที่นี่
และเปลี่ยนพวกเด็กๆ ให้เป็นทาส

00:48.048 --> 00:50.217
แค่เพื่อเก็บเศษเหล็กกับสายไฟเหรอ

00:51.844 --> 00:53.804
มันต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่างสิ

00:54.513 --> 00:56.306
- คิดว่าพวกเขารู้ตัวไหม
- หวังว่าจะไม่

00:56.390 --> 00:58.934
- คิดจะชิงตัวเด็กกี่คน
- มากสุดเท่าที่ทำได้

01:01.937 --> 01:04.815
โอเค มาดูกันว่าเราต้องเจออะไรบ้าง

01:09.069 --> 01:11.905
โอเค มีเม็คสองตัว
ลาดตระเวนอยู่หน้าตึก

01:11.989 --> 01:14.575
- และอีกตัวอยู่ข้างหลัง
- มีสกิตเตอร์อยู่ข้างถังขยะ

01:14.700 --> 01:18.120
- และอีกตัวอยู่ในตึก
- เรามีกันหกคน พวกมันมีห้าตัว

01:18.996 --> 01:20.122
ถือว่ามีแต้มต่ออยู่นะ

01:21.832 --> 01:26.336
ถ้าลงมือตอนนี้ เราจะเหนื่อยเกินไป
กระสุนน้อย เสบียงก็แทบไม่เหลือ

01:26.420 --> 01:29.882
- แค่เสียคลิกไปก็มากพอแล้วไหม
- นั่นลูกชายฉันนะ

01:30.007 --> 01:33.343
ผมรู้ แต่เราอาจมีโอกาสแค่ครั้งเดียว

01:33.427 --> 01:36.138
เดี๋ยวพรุ่งนี้กับมะรืนพวกเขาก็มาอีก

01:36.263 --> 01:37.723
โอเค เอาอย่างนี้ไหม

01:48.358 --> 01:51.361
พ่อ มาเถอะ เดี๋ยวค่อยกลับมาช่วยเขา

02:04.374 --> 02:06.627
(โรงเรียนมัธยมปลาย
จอห์น เอฟ. เคนเนดี้)

02:20.098 --> 02:23.644
- ยินดีต้อนรับกลับ
- แต่งที่นี่ซะน่าอยู่เชียว

02:23.727 --> 02:26.647
- เจอเบนไหม
- เจอเบนกับเด็กอีกสิบกว่าคน

02:26.730 --> 02:29.775
- เขาไม่เป็นไรใช่ไหม
- เขายังไม่ตาย

02:29.900 --> 02:33.070
- ฉันมีข่าวดีมาบอกด้วย
- อะไรเหรอ

02:33.195 --> 02:35.948
ขอโทษครับ เห็นลูกสาวผมบ้างไหม

02:36.949 --> 02:39.826
ไม่เลย ขอโทษที
เราไม่ได้เข้าใกล้ขนาดนั้น

02:39.952 --> 02:42.120
ลูกชายเราหายไปตั้งแต่สัปดาห์ที่สอง

02:42.204 --> 02:44.122
- คุณอาจเห็นเขาก็ได้
- ไม่ครับ เสียใจด้วย

02:44.206 --> 02:46.583
- โอเค ทุกคน…
- ไม่เอาน่า นี่ๆ พอได้แล้ว

02:46.667 --> 02:48.794
- อย่าเพิ่งไปกวนเขา
- เรามีสิทธิ์ที่จะถาม

02:48.919 --> 02:52.965
ไม่มีใครบอกว่าคุณไม่มีสิทธิ์
แต่ลูกเราทุกคนหายไป ลูกทอมก็ด้วย

02:53.090 --> 02:55.133
- ลูกคุณก็ด้วย
- ใช่ ริค ลูกชายผม

02:55.217 --> 02:58.428
โอเค ฟังนะ ทุกคน
ผมรู้ว่าพวกคุณกำลังร้อนใจ

02:58.512 --> 03:00.305
เราทุกคนอยากได้ลูกคืน

03:00.430 --> 03:05.394
ผมสัญญาว่าเราจะทำทุกอย่างที่ทำได้
เพื่อพาพวกเขากลับมา

03:05.519 --> 03:08.480
เดี๋ยวนะ ดูสิ
ตรงนี้มีกระดานประกาศของโรงเรียนอยู่

03:08.564 --> 03:10.983
เอารูปเด็กที่หายไปมาแปะไว้บนนี้สิ

03:11.066 --> 03:14.736
- ใช่ ความคิดดี
- เขียนชื่อ สีผม น้ำหนัก ส่วนสูง

03:14.820 --> 03:17.406
- ครั้งสุดท้ายที่เจอพวกเขา
- ทุกอย่างที่คุณคิดออก

03:17.531 --> 03:19.116
เพื่อช่วยให้เราระบุตัวพวกเขาได้

03:19.241 --> 03:24.079
ผมสัญญาว่าทุกหน่วยจะดูกระดานนี้
ก่อนทำภารกิจทุกครั้ง

03:24.162 --> 03:25.581
โอเคไหม

03:28.417 --> 03:30.210
ขอบคุณทั้งสองคนนะ

03:30.294 --> 03:33.005
- พอร์เตอร์มาแล้ว
- ไหนบอกว่าอีกสองอาทิตย์ถึงจะมา

03:33.130 --> 03:35.591
รู้ข่าวดีหรือยัง เขาเอาไอ้นั่นมา

03:35.716 --> 03:37.843
เขากำลังสรุปงานอยู่ที่ศูนย์บัญชาการ

03:47.102 --> 03:48.145
นั่งสิ

03:56.195 --> 03:58.488
ภาพรวมของสงครามนี้กำลังเปลี่ยนไป

03:59.323 --> 04:01.325
สายข่าวคนหนึ่งที่เราส่งไปตะวันตก

04:01.491 --> 04:06.038
บังเอิญเจอกับกลุ่มนักสู้ต่อต้าน
พ้นนอกเมืองชิคาโกไปนิดเดียวเท่านั้น

04:08.790 --> 04:14.671
แต่พวกเขาติดต่อกับกลุ่มอื่นในเท็กซัส
โอคลาโฮมา แม้แต่แคลิฟอร์เนียก็ด้วย

04:14.755 --> 04:19.927
นั่นหมายความว่า
เราไม่ได้สู้กันตามลำพังอีกต่อไปแล้ว

04:20.636 --> 04:22.471
นั่นเป็นข่าวดี

04:24.056 --> 04:28.560
ข่าวร้ายคือสิ่งก่อสร้างของเอเลี่ยน
อย่างเช่นในบอสตัน

04:28.644 --> 04:31.271
กำลังผุดขึ้นในทุกเมืองที่เรารู้จัก

04:31.355 --> 04:34.191
- มีใครรู้ไหมว่ามันเอาไว้ทำอะไร
- ไม่ วีเวอร์

04:35.359 --> 04:40.781
ตอนนี้เราต้องเร่งมือเต็มที่
เพื่อรวบรวมข้อมูลของศัตรู

04:41.365 --> 04:44.243
ผมอยากรู้แผนของมัน กลยุทธ์ของมัน

04:44.368 --> 04:47.412
อาวุธและเทคโนโลยีของมัน ทุกอย่างเลย

04:48.080 --> 04:51.333
ในเมื่อตอนนี้พวกคุณ
มีฐานปฏิบัติการที่ปลอดภัยแล้ว

04:51.416 --> 04:54.503
ผมอยากให้คุณเริ่มรวบรวม
ยุทโธปกรณ์สงครามไว้

04:54.628 --> 04:58.549
นั่นหมายถึงมอเตอร์ไซค์
อาวุธ ระเบิด อุปกรณ์พรางตัว

04:58.674 --> 05:03.637
ทุกอย่างที่นำมาใช้สนับสนุน
การต่อต้านที่กำลังทวีกำลังขึ้นได้

05:04.763 --> 05:06.682
วีเวอร์ แบ่งงานเลย

05:06.765 --> 05:09.059
เอาล่ะ เราจะย่อยหน่วยพวกคุณลงมา

05:09.142 --> 05:13.272
เป็นทีมค้นหาสิ่งของจำเป็น
แต่ละทีมจะมีหน่วยสู้สี่ถึงหกคน

05:13.397 --> 05:16.567
ผมจะมอบหมายงานให้พรุ่งนี้ ไปได้

05:19.570 --> 05:20.696
นี่ ทอม

05:24.074 --> 05:26.577
ผมได้รับรายงานว่า
คุณเห็นกลุ่มเด็กที่ถูกควบคุม

05:26.660 --> 05:30.289
ใช่ เราตามหาเบนลูกผม เราเจอเขาแล้ว

05:30.414 --> 05:32.875
ตอนกลางคืนพวกมันจะขังพวกเขาไว้
ที่โรงพยาบาลนอกถนนสายเก้า

05:33.000 --> 05:34.585
ตอนกลางวันพวกเขาจะไปหาเศษโลหะ

05:34.710 --> 05:36.628
เราก็เคยได้รับรายงานมาแบบนั้น

05:36.712 --> 05:39.590
ดูเหมือนว่าพวกมัน
จะใช้พวกเขาเป็นแรงงานทาส

05:40.257 --> 05:43.844
ฟังนะ ทอม ทีมนักวิทยาศาสตร์ของเรา
กำลังคิดไม่ตกกับหนอนควบคุมนี่

05:43.969 --> 05:48.432
พวกเขาดึงมันออกจากตัวเด็กสามคนได้
แต่ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงพวกเขาก็ตาย

05:50.893 --> 05:53.812
- ผมเสียใจด้วยกับเรื่องนั้น
- ใช่ ทีนี้…

05:53.896 --> 05:56.440
หัวหน้าศัลยแพทย์คิดว่า
เขาเจอคำตอบของปัญหานี้แล้ว

05:56.565 --> 05:59.610
แต่เพื่อทดสอบทฤษฎี เขาต้องการเด็ก

06:04.031 --> 06:05.032
จะใช้เบนเหรอ

06:06.074 --> 06:09.453
ฟังนะ ทอม ผมเข้าใจถ้าคุณอยากปฏิเสธ

06:11.079 --> 06:14.875
แต่นี่อาจเป็นโอกาสที่ดีที่สุด
มันอาจเป็นโอกาสเดียว

06:15.000 --> 06:17.252
ที่เบนและเด็กคนอื่นๆ มีก็ได้

06:17.336 --> 06:18.754
ใช่

06:19.796 --> 06:21.006
ใช่

06:23.091 --> 06:26.803
ผมกลับไปช่วยเด็กแค่คนเดียวไม่ได้
ต่อให้เป็นลูกผมเองก็ตาม

06:26.887 --> 06:29.139
- เราต้องช่วยพวกเขาทุกคน
- เราทำแน่เมื่อถึงเวลา

06:29.223 --> 06:32.059
- เราต้องไปช่วยตอนนี้
- ถ้าผมเป็นคนสั่ง คุณคงไม่ได้ไป

06:32.184 --> 06:34.102
สิ่งสำคัญที่สุดของเราคือชนะสงครามนี้

06:34.186 --> 06:36.271
มีคนหลายร้อยคนที่ลูกหายตัวไป

06:36.355 --> 06:38.857
เราต้องช่วยเด็กให้ได้มากที่สุด
เพื่อให้พวกเขายังมีความหวัง

06:38.941 --> 06:41.902
ถ้าเรายอมแพ้เรื่องเด็กพวกนั้น
พวกเขาก็จะหมดหวังตามไปด้วย

06:42.027 --> 06:45.531
ถ้าช่วยเด็กไม่กี่สิบคนแล้วแพ้สงคราม

06:45.656 --> 06:47.908
มันก็คงไม่ได้ดีไปกว่า
ตอนพวกเขาถูกควบคุมหรอก

06:48.659 --> 06:50.035
พวกเขาจะตายอย่างเป็นอิสระ

06:53.539 --> 06:57.084
ผมว่าเรากำลังเสียเวลาและทรัพยากร
แต่ผมไม่ใช่คนตัดสินใจ

06:57.209 --> 06:58.794
ใช่ คนตัดสินใจคือฉัน

07:02.506 --> 07:03.549
คราวนี้ช่วยแค่เบนก่อน

07:04.800 --> 07:06.677
- เท่านี้แหละ
- ครับ

07:12.683 --> 07:14.059
คุณโอเคนะ

07:15.853 --> 07:19.022
รู้ไหมว่าตอนเกิดเรื่องทั้งหมดนี่
ผมใกล้จะเกษียณแล้ว

07:19.106 --> 07:22.693
ไม่มีอะไรให้ผมตั้งตารอ
นอกจากตีกอล์ฟกับไปเที่ยว

07:23.861 --> 07:26.697
แล้วก็นิยายสายลับบนโต๊ะข้างเตียง

07:29.533 --> 07:32.953
ฟังนะ ทอม คุณออกไปช่วยเบนได้

07:33.996 --> 07:35.706
แต่ขอทีเถอะวะ ระวังตัวด้วย

07:48.135 --> 07:49.011
(เซลล์)

08:10.741 --> 08:13.035
- ไง เพื่อนยาก
- ไงครับ

08:15.204 --> 08:17.873
- พ่อกลับมาแล้ว
- พาเบนมาด้วยไหม

08:19.291 --> 08:22.794
ครั้งนี้ยังไม่ได้พามา
แต่เราเจอเขาแล้ว เขาปลอดภัย

08:22.878 --> 08:24.171
เราจะกลับไปช่วยเขา

08:27.799 --> 08:28.884
เป็นอะไรไป

08:32.054 --> 08:33.472
เล่ามาเถอะ พ่อรับฟังได้

08:35.432 --> 08:40.771
วันนี้ที่โรงเรียน มีเด็กสักคนบอกว่า
ถ้าดึงไอ้นั่นออกจากหลังพวกเขา

08:40.896 --> 08:42.397
พวกเขาจะตาย

08:46.360 --> 08:48.946
ใช่ แต่…

08:49.947 --> 08:51.365
นั่นมันก่อนหน้านี้

08:52.241 --> 08:53.283
ก่อนหน้านี้เหรอ

08:53.367 --> 08:57.704
ก่อนหน้าที่คุณหมอคนเก่ง
จะรู้วิธีดึงมันออกอย่างปลอดภัย

08:57.788 --> 09:00.541
- หมอคนไหน
- วันนี้เขามากับผู้พันพอร์เตอร์

09:01.416 --> 09:03.544
เขาจะสอนวิธีดึงมันออกให้แอนน์ด้วย

09:04.795 --> 09:06.213
งั้นเบนจะไม่เป็นไรใช่ไหม

09:19.852 --> 09:24.064
- นี่ หิวไหม
- แน่นอนอยู่แล้ว

09:24.147 --> 09:25.983
เอาไปสิ

09:26.066 --> 09:28.277
- ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะกิน
- ใช่ ขอบคุณ

09:34.825 --> 09:37.286
- มีปัญหาเหรอ
- นี่อะไร เนื้อสกิตเตอร์เหรอ

09:37.411 --> 09:39.746
- ไก่กับข้าวไง
- แน่ใจเหรอ

09:39.830 --> 09:43.208
ต่อให้มันไม่อร่อยเหมือนที่เคยกิน
นายก็ต้องฝืนกินเข้าไป

09:43.292 --> 09:46.587
- เราสลับเวรกันทำอาหาร
- ให้ฉันเดานะ นายทำใช่ไหม

09:47.421 --> 09:51.592
ข้อแรกเลย ไก่ไม่ควรยังมีเลือดอยู่
แบบนี้เขาเรียกว่าไม่สุก

09:51.717 --> 09:55.554
แถมยังใส่เกลือจนไตฉันเกือบวาย
แล้วนี่อะไร ปาปริก้าเหรอ

09:55.679 --> 09:58.849
ปาปริก้าเนี่ยนะ ใครเขาใส่ในไก่กัน
นายเป็นคนฮังการีเหรอ

09:59.725 --> 10:01.476
รู้ตัวใช่ไหมว่านายเป็นนักโทษ

10:03.437 --> 10:07.316
ก่อนจะย่าง ทอด หรือวางบนเตาบาร์บีคิว
นายต้องต้มไก่ก่อน

10:07.399 --> 10:10.360
ถ้าให้ดีต้องต้มในน้ำซุปไก่
ใส่สมุนไพรและเครื่องเทศด้วย

10:10.444 --> 10:13.322
เนื้อไก่จะได้ดูดกลิ่นสมุนไพร
และเครื่องเทศทั้งหมดเข้าไป

10:13.447 --> 10:16.950
จากนั้นค่อยวางบนเตาบาร์บีคิว
จะย่างหรือเอาลงกระทะก็ได้

10:17.034 --> 10:20.245
แบบนั้นเนื้อไก่ถึงจะฉ่ำและอร่อย

10:20.329 --> 10:22.080
นายเป็นกุ๊กทำอาหารหรือไงกัน

10:22.706 --> 10:27.628
ฉันมีใบรับรองการประกอบอาหาร
และเขาเรียกเชฟ ไม่ใช่กุ๊ก

10:31.298 --> 10:32.174
ตอนนั้นอาหารเป็นไง

10:34.510 --> 10:38.639
เวลาไหนที่ฉันทนกระเดือกอาหาร
กับไอ้โรคจิตใจทรามพวกนั้นได้

10:38.722 --> 10:39.848
อาหารก็ไม่แย่เท่าไร

10:39.932 --> 10:41.183
แล้วใครเป็นคนทำ

10:42.809 --> 10:43.769
โป๊ป

10:44.895 --> 10:48.398
เขาบอกว่าเคยฝึกอยู่ในคุก
เราน่าจะลองให้เขาทำดูนะ

10:49.525 --> 10:54.404
- เรามีคนที่ทำอาหารเป็นอยู่แล้ว
- ใช่ แต่ก็ทำเป็นแค่ข้าวโอ๊ต

10:55.197 --> 10:57.616
เราจะคอยคุมเขาตลอดเวลา

11:01.495 --> 11:02.829
คุณสามคนออกไปก่อน

11:04.081 --> 11:06.208
- ให้เขาเข้ามา
- ครับ

11:16.969 --> 11:18.512
นายอยากทำอาหารเหรอ

11:18.637 --> 11:23.392
อยากสิ ถ้ามีวัตถุดิบให้ทำน่ะนะ

11:24.393 --> 11:26.603
เขาพาฉันไปดูว่านายมีอะไรบ้าง

11:26.687 --> 11:33.694
พวกนายมีถั่วลิมา 50 กระป๋อง
และปลาทูน่า 32 กระป๋อง

11:33.819 --> 11:35.946
แล้วก็ไก่กับข้าว

11:37.990 --> 11:39.533
ข้าวที่ใกล้จะเน่าเต็มที

11:42.828 --> 11:44.496
พวกนายคุ้ยหาของเหลือกันไม่เป็นเหรอ

11:44.580 --> 11:47.291
นายอยู่ที่นี่มานานก่อนที่เราจะมา
หากินกันยังไง

11:47.374 --> 11:50.836
- เราล่าสัตว์
- พวกนายมีกันไม่ถึงโหล

11:50.961 --> 11:54.173
แต่พวกเรามีกัน 300 คน
เป็นนายก็ไม่ไหวหรอก โป๊ป

11:54.298 --> 11:56.508
นี่

11:56.592 --> 12:00.137
ฉันเคยทำมื้อค่ำวันขอบคุณพระเจ้า
ให้เรือนจำทั้งสามตึก

12:00.262 --> 12:01.889
มีนักโทษทั้งหมด 170 คน

12:02.556 --> 12:06.476
ถ้าพวกเขาไม่ชอบอาหารของฉัน
ฉันคงโดนยำเละไปแล้ว

12:06.560 --> 12:08.020
เอาอย่างนี้นะ โป๊ป

12:08.103 --> 12:11.857
ถึงสถานที่จะไม่อำนวย เสบียงก็ร่อยหรอ

12:11.982 --> 12:14.193
แต่จนกว่าสกอตต์
จะติดระบบก๊าซหุงต้มให้

12:14.318 --> 12:16.111
นายจะต้องใช้เตาสนามทำอาหาร

12:16.195 --> 12:19.907
ถ้านายไม่ทำก็บอกมาเลย
เราจะได้จับนายกลับไปขังต่อ

12:23.202 --> 12:24.328
ฉันจะทำ

12:25.787 --> 12:29.875
แต่พับผ่าเหอะ
ใครก็ได้ช่วยหาน้ำมันมะกอกให้ที

12:32.628 --> 12:33.754
ไง

12:33.879 --> 12:35.339
เป็นไงบ้าง

12:36.048 --> 12:38.550
ข่าวดีที่คุณบอกเรื่องหนอนควบคุมน่ะ

12:38.634 --> 12:41.386
- ใช่เลย
- ได้คุยกับคนของพอร์เตอร์หรือยัง

12:41.470 --> 12:45.265
- แค่นิดหน่อยน่ะ
- แล้วคุณคิดยังไง

12:45.349 --> 12:48.435
ขั้นตอนมันง่ายดาย
ถึงขั้นดูไม่น่าเชื่อเลย

12:48.519 --> 12:51.772
- แล้วเขาดูเป็นยังไง
- จากที่เจอกันครั้งแรก

12:51.897 --> 12:54.233
เขาดูฉลาดมาก มีความสามารถสุดๆ

12:54.358 --> 12:56.777
และมั่นใจมากว่า
เขาเหมาะกับงานนี้ที่สุด

12:58.362 --> 12:59.988
เขาคงหน้าตาดีด้วยสินะ

13:00.072 --> 13:02.407
ไม่รู้สิ ลอร์เดส เธอคิดว่าเขาหล่อไหม

13:04.785 --> 13:05.953
ค่ะ สำหรับชายวัยกลางคน

13:06.662 --> 13:09.498
- วัยกลางคนเหรอ
- เขาน่าจะสัก 40 ได้

13:11.375 --> 13:14.586
- เปล่า ฉันไม่ได้จะสื่อแบบนั้น
- ไม่ ไม่เป็นไร

13:14.670 --> 13:16.547
ฉันถามเข้าตัวเองแหละ

13:16.672 --> 13:20.092
แล้วพ่ออัจฉริยะ
ทางการแพทย์คนนี้เป็นใคร

13:20.217 --> 13:22.511
แฮร์ริส หมอไมเคิล แฮร์ริส

13:24.346 --> 13:25.681
รู้จักเขาเหรอ

13:26.807 --> 13:27.850
ทอมเหรอ

13:29.226 --> 13:31.854
- ทอม
- ไมเคิล

13:33.063 --> 13:35.524
- คุณยังไม่ตายเหรอ
- ใช่ คุณก็เหมือนกัน

13:46.535 --> 13:50.706
รีเบคก้ากับผม
หาอาหารอยู่สองสามชั่วโมง

13:51.623 --> 13:58.297
และฝนกำลังทำท่าจะตก
เราเลยคิดว่าแยกกันหาน่าจะเร็วกว่า

13:58.380 --> 14:01.383
- ตอนนั้นไม่มีการโจมตีมาสักพักแล้ว
- ใช่ ผมจำได้

14:02.301 --> 14:04.928
เราแยกกันไม่ถึงห้านาที

14:05.012 --> 14:09.016
สักพักก็มียานเข้ามาถล่มพื้นที่
และผมพยายามช่วยเธอ ทอม…

14:09.099 --> 14:11.268
ผมพยายามแล้วจริงๆ

14:13.103 --> 14:15.105
ผมได้แผลนี่มาด้วย

14:16.273 --> 14:17.941
จากนั้น…

14:19.693 --> 14:22.154
การโจมตีระลอกสองก็เริ่มขึ้น

14:25.157 --> 14:29.703
ผมไปซ่อนตัวในบ้านที่ถล่มลงมา

14:29.828 --> 14:33.707
แล้วผมก็หมดสติไป
พอวันรุ่งขึ้นหน่วยสู้ก็มาเจอผม

14:33.832 --> 14:37.461
ผมเลยได้เป็นทีมแพทย์ของกลุ่มต่อต้าน

14:39.463 --> 14:42.299
ผมเสียใจด้วยจริงๆ เรื่องภรรยาคุณ ทอม

14:50.641 --> 14:52.309
- ขอบคุณที่บอกผมนะ
- แน่นอน

14:55.646 --> 14:56.605
ลูกๆ คุณอยู่ที่ไหน

14:58.649 --> 15:02.069
ฮาลกับแมตต์อยู่กับผม เบนถูกจับไป

15:03.070 --> 15:04.488
เขาถูกควบคุมเหรอ

15:06.490 --> 15:08.075
- เขาอยู่แถวนี้หรือเปล่า
- ใช่

15:08.200 --> 15:12.079
คืนนี้เราว่าจะไปช่วยเขา รู้อะไรไหม

15:13.330 --> 15:14.957
ตอนที่เราเจอรีเบคก้า

15:17.626 --> 15:19.336
เราออกตามหาคุณ

15:20.337 --> 15:23.131
แต่ตอนนั้นหันไปไหนก็มีแต่สกิตเตอร์

15:23.215 --> 15:26.051
ไม่ต้องขอโทษผมหรอก นี่มันสงครามนะ

15:26.677 --> 15:27.636
ใช่

15:28.512 --> 15:29.513
พาเบนมาหาผม

15:31.223 --> 15:34.768
ถึงผมจะช่วยรีเบคก้าไม่ได้
แต่ผมอาจช่วยคืนลูกชายให้คุณได้

15:57.249 --> 15:58.542
โอเค ไปกันเถอะ

16:23.108 --> 16:25.944
พวกมันไม่เห็นระเบิดในรถ ดีแล้ว

16:52.721 --> 16:54.181
เกิดอะไรขึ้น

16:54.264 --> 16:55.766
กลุ่มแรกมาแล้ว

16:56.725 --> 16:58.185
เบนอยู่ด้วยไหม

17:00.062 --> 17:01.438
ไม่เห็นเขาเลย

17:07.486 --> 17:09.029
มีอีกกลุ่มกำลังมา

17:14.201 --> 17:15.369
ผมว่าผมเห็นเขาแล้ว

17:19.498 --> 17:21.500
- ไม่ ไม่ใช่เขา
- นั่นริค

17:21.625 --> 17:23.919
- อะไรนะ
- ลูกชายผม

17:24.044 --> 17:25.796
- เขาอยู่ไหน
- ข้างตึก

17:27.339 --> 17:29.132
- ริคกี้
- ไม่นะ ไม่ๆ

17:29.216 --> 17:30.676
- คุ้มกันผมด้วย
- ไม่ อย่านะ

17:30.759 --> 17:31.760
ริคกี้

17:35.639 --> 17:41.311
ริคกี้ๆ นี่พ่อเอง พ่อไง มาเถอะ

17:56.076 --> 17:58.078
- พวกเขาคงได้ตัวเบนแล้ว
- ไปกันเถอะ

18:07.546 --> 18:08.714
รถกระบะอยู่นั่น

18:09.923 --> 18:11.133
ผมจะไปตามหาเบน

18:57.054 --> 18:59.014
ฮาลอยู่ไหน คาเรนล่ะ

18:59.640 --> 19:00.891
เราช่วยพวกเขาไม่ทัน

19:02.893 --> 19:06.897
เรากำลังวิ่งไปที่รถ
ผมโดนเศษซากจากระเบิดกระแทก

19:06.980 --> 19:09.483
- ทอม เราพาคุณหนีมา…
- ฮาลกับคาเรนอยู่ไหน

19:09.608 --> 19:11.944
มีเม็คตามหลังมา เรารอไม่ได้

19:12.778 --> 19:16.198
- โรงเรียนอยู่ไกลแค่ไหน
- หนึ่งส่วนสี่ไมล์ ไม่ก็ใกล้กว่านั้น

19:16.323 --> 19:17.574
คุณสองคนกลับไปก่อน

19:17.658 --> 19:19.493
- แล้วคุณล่ะ
- ผมจะไปตามหาพวกเขา

19:19.618 --> 19:22.913
- เราควรเตรียมอาวุธและขอกำลังเสริม
- ไม่ ไม่มีเวลาแล้ว

19:25.290 --> 19:26.875
คุณคิดอะไรอยู่ ไมค์

19:27.751 --> 19:29.169
ผมเสียใจจริงๆ ทอม

19:29.962 --> 19:32.089
เขาเป็นครอบครัวคนเดียวที่ผมเหลืออยู่

19:34.091 --> 19:37.386
- อาวุธที่เหลืออยู่ไหน
- ผมต้องทิ้งมันไว้ในรถ

19:37.511 --> 19:38.887
แต่ผมมีนี่

19:40.764 --> 19:43.225
ขอเชือกนั่นกับไฟฉายด้วย

19:48.355 --> 19:49.523
ระวังตัวด้วย

20:09.251 --> 20:10.377
ใครน่ะ

21:19.738 --> 21:23.492
เป็นธรรมดาที่คุณอยากทำแบบนั้น
แต่นี่เป็นเรื่องของการวางแผน

21:23.575 --> 21:26.245
- ผู้กองวีเวอร์ ผู้พันพอร์เตอร์
- มีอะไร แอนโทนี่

21:26.328 --> 21:29.498
- ไดกับไมค์พาเด็กคนหนึ่งกลับมา
- ใช่ เบน ลูกของทอม

21:29.581 --> 21:31.959
ไม่ใช่ครับ ลูกของไมค์
ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่คลินิก

21:32.793 --> 21:34.711
ทุกคน นั่นทอม เขากลับมาแล้ว

21:34.795 --> 21:37.881
มีเรื่องอะไรน่ะ ไปกันก่อนเลย
ผมจะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น

22:04.533 --> 22:05.534
ทอม

22:06.952 --> 22:08.495
ผู้กองวีเวอร์

22:09.621 --> 22:11.623
ผมพาเชลยศึกมาให้คุณ

22:16.128 --> 22:19.965
- คุณล้มมันด้วยตัวเองเหรอ
- ใช่ครับ

22:21.383 --> 22:22.509
ยังไงกัน

22:24.636 --> 22:26.555
คุณแค่ต้องเข้าไปใกล้มันให้มากพอ

22:28.724 --> 22:30.976
ผมขอแลกนี่กับปืนอัตโนมัติได้ไหม

22:31.810 --> 22:35.814
- คิดจะไปไหนไม่ทราบ
- ลูกผมสองคนกับลูกทีมยังอยู่ที่นั่น

22:39.693 --> 22:41.862
ทหารยาม ส่งอาวุธมา

22:41.987 --> 22:43.614
พาหน่วยสู้ไปด้วยสองคน

22:44.323 --> 22:46.992
ไม่ล่ะ ขอบคุณ ผมไปคนเดียวปลอดภัยกว่า

23:00.547 --> 23:01.840
ไง ลูกรัก

23:03.467 --> 23:05.010
ลูกได้ยินถึงไหน

23:05.761 --> 23:07.179
ทุกอย่างเลย

23:08.972 --> 23:10.182
ช่วยเขามาให้ได้นะ

23:49.596 --> 23:50.764
เบน

23:53.100 --> 23:54.643
เบน

24:51.283 --> 24:54.411
ไม่นะ ไม่

25:02.586 --> 25:05.589
พ่อเด็กบอกว่า
เขาเป็นโรคซิสติกไฟโบรซิส

25:05.714 --> 25:08.467
จริงเหรอ ผมไม่เห็นรู้เลย

25:09.426 --> 25:12.888
เราต้องใส่เครื่องช่วยหายใจไว้แบบนี้

25:13.805 --> 25:16.600
ถ้าทางเดินหายใจโล่งก็ไม่น่ามีปัญหา

25:19.144 --> 25:20.646
ขอบอกเลยนะ

25:21.522 --> 25:26.443
ถ้ามีโรงพยาบาลหรือห้องแล็บที่ทันสมัย

25:26.527 --> 25:29.780
เราคงรักษาเคสนี้ได้ในไม่กี่ชั่วโมง

25:30.656 --> 25:36.662
แบบนี้คงต้องเดาอย่างมีหลักการเอา
มาลองผิดลองถูกกันดู

25:39.331 --> 25:42.501
- มีอะไรให้ผมช่วยไหม
- อย่ามาขวางทางผมก็พอ

25:44.127 --> 25:47.214
เอาล่ะ เตรียมดึงหนอนควบคุมนะ

25:49.550 --> 25:53.220
อย่างเดียวที่เราต้องทำก็คือ
ยกเข็มขึ้นมาให้ได้มากที่สุด

25:54.680 --> 25:56.557
ถ้าดึงออกมาจะทำให้เขาตาย

25:56.682 --> 26:01.061
ใช่ เราถึงจะตัดมันออกแทนไง

26:01.144 --> 26:04.231
- ผมเรียนรู้จากความผิดพลาด
- หลายคนก็เคยทำแบบนั้น

26:05.482 --> 26:07.150
คุณช่วยออกไปก่อนได้ไหม

26:12.114 --> 26:15.534
ยกเข็มขึ้นมาอย่างน้อยหนึ่งนิ้วนะ

26:16.368 --> 26:17.536
ให้น้ำเกลือได้เลย

26:18.245 --> 26:19.705
- เอาแค่ไหน
- เปิดสุดเลย

26:32.968 --> 26:34.845
ยกหนอนควบคุมขึ้น

26:40.559 --> 26:42.436
โอเค

26:46.857 --> 26:51.570
รู้ไหม สองสามครั้งแรกที่ตัดเข็มทิ้ง

26:51.695 --> 26:55.032
- เราเสียเด็กคนนั้นไป
- ทำไมล่ะ

26:56.742 --> 26:58.160
ดูตาเขาสิ

27:03.582 --> 27:05.042
รูม่านตาหด

27:05.167 --> 27:07.628
- เขาถูกวางยาเหรอ
- ใช่

27:07.753 --> 27:12.466
ทฤษฎีของผมคือ
หนอนควบคุมสังเคราะห์สารฝิ่น

27:14.051 --> 27:18.055
- ตอนชันสูตรไม่เห็นมีเลย
- นี่ไม่ใช่สิ่งที่เราเคยเห็นมาก่อน

27:19.056 --> 27:22.976
แต่ผมว่าถ้าตัดเข็มก็เท่ากับหักดิบยา

27:23.060 --> 27:24.228
เด็กจะช็อก

27:25.062 --> 27:26.480
แล้วก็ตายในที่สุด

27:30.108 --> 27:34.112
- เลยต้องให้มอร์ฟีนช่วยสินะ
- ถูกต้อง

27:34.196 --> 27:36.448
แต่ก็แค่ความคิดตามหลักพื้นฐาน

27:37.074 --> 27:42.037
สารฝิ่นทั้งหมดจะส่งผลไปยัง
หน่วยรับความรู้สึกที่เดียวกัน

27:44.665 --> 27:47.668
ผมจึงคิดจะอัดมอร์ฟีนให้เด็ก

27:50.254 --> 27:51.964
ก่อนที่เราจะตัดเจ้านี่ออกมา

27:53.090 --> 27:57.553
เมื่ออาการเขาคงที่ก็ค่อยลดปริมาณยาลง

27:58.387 --> 28:02.140
และฟื้นคืนสติให้เขาอย่างนุ่มนวล

28:04.268 --> 28:06.103
โอเค เอาออกเลย

28:10.065 --> 28:12.651
- โอเค ความดันเลือดเท่าไร
- ยังอยู่ที่ 110/70

28:16.280 --> 28:18.574
โอเค นั่นแหละที่อยากได้ยิน

28:25.831 --> 28:29.042
พอเข็มเจาะเข้ากระดูกสันหลัง
มันจะอ่อนตัวและงอกราก

28:29.126 --> 28:31.587
แล้วกลายเป็นส่วนหนึ่ง
ของระบบประสาทในร่างกาย

28:31.712 --> 28:33.797
- เป็นไปได้ยังไง
- ยังไงน่ะเหรอ

28:33.881 --> 28:38.177
อาจเป็นวิศวกรรมนาโนหรืออะไรแบบนั้น

28:39.094 --> 28:41.054
พวกมันดูเหมือนเข็มก็จริง

28:41.138 --> 28:43.265
แต่พฤติกรรมมัน
เหมือนเนื้อเยื่อที่มีชีวิต

28:43.390 --> 28:44.725
ที่จริงมันน่าทึ่งมากนะ

28:45.851 --> 28:48.937
นั่นแปลว่าถ้ามันติดอยู่กับเขานานเกิน

28:49.021 --> 28:51.190
เด็กกับหนอนจะกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน

28:53.317 --> 28:54.943
- คุณหมอ
- ผมจัดการเองๆ

28:55.027 --> 28:58.322
- เร็วเข้า ทำอะไรสักอย่างสิ
- พาเขาออกไปที

28:58.447 --> 28:59.740
ไปกันเถอะ ไมค์

29:10.501 --> 29:11.627
โอเค

29:13.045 --> 29:14.171
โอเค

29:16.465 --> 29:18.592
ไม่เป็นไร ที่จริงผมก็คาดไว้แล้ว

29:30.354 --> 29:31.438
ใครน่ะ

29:32.481 --> 29:33.607
พ่อ

29:34.608 --> 29:35.776
ฮาลเหรอ

29:40.489 --> 29:42.491
พ่ออยู่นี่แล้ว พ่ออยู่นี่

29:44.660 --> 29:46.703
เกิดอะไรขึ้น คาเรนอยู่ไหน

29:46.787 --> 29:48.205
พ่อทิ้งเราไป

29:50.207 --> 29:51.750
พวกเม็คทำร้ายเราจนสลบ

29:52.793 --> 29:59.591
แล้วพอผมตื่นขึ้นมา
พวกมันก็พาคาเรนไปหาสกิตเตอร์

29:59.675 --> 30:01.218
เธอเป็นนักโทษเหรอ

30:02.928 --> 30:05.848
- พ่อทิ้งผม
- ไม่ ไม่ใช่

30:07.391 --> 30:11.103
หนึ่งในเด็กที่ถูกจับไปคือลูกไมค์
ไมค์เห็นเขาก็เลยไปคว้าตัวเขามา

30:12.396 --> 30:15.274
ถ้าพ่อไม่กดระเบิด พวกเขาตายแน่
แล้วพ่อก็โดนกระแทกสลบไป

30:15.399 --> 30:19.069
ไม่งั้นพ่อคงไม่ทิ้งลูกไปแน่
ไม่มีทาง พ่อขอโทษจริงๆ

30:22.990 --> 30:25.409
ผมดีใจที่พ่อกลับมา

30:28.704 --> 30:31.290
พ่อดีใจที่ลูกยังมีชีวิตอยู่

30:32.541 --> 30:36.837
พ่อ พวกมันฆ่าเด็กพวกนั้น

30:37.963 --> 30:40.007
เดี๋ยวนะ เด็กที่ไหน

30:40.132 --> 30:41.925
- เบนเหรอ
- ไม่ๆ ไม่ใช่เบน

30:42.009 --> 30:44.261
- เด็กที่ไหน
- ไม่ใช่เบน อีกกลุ่มหนึ่ง

30:45.846 --> 30:47.848
- กลุ่มที่อยู่กับลูกไมค์เหรอ
- ใช่

30:47.973 --> 30:53.687
ผมไม่รู้ว่าทำไม แต่สกิตเตอร์
ให้เม็คฆ่าพวกเขาแล้วก็ปล่อยผมมา

30:56.315 --> 31:00.235
- พวกมันปล่อยลูกมาเหรอ
- ใช่ เหมือนพวกมันอยากให้ผมเห็น

31:00.319 --> 31:03.030
พวกมันฆ่าเด็ก แล้วก็ปล่อยผมมา

31:06.283 --> 31:09.036
บางครั้งพวกนาซีก็ทำแบบนั้น
กับเชลยสงครามฝ่ายสัมพันธมิตร

31:09.161 --> 31:12.080
เพื่อเป็นการส่งสารว่า
"เอาไปได้หนึ่ง แต่ที่เหลือโดนฆ่าหมด"

31:12.164 --> 31:14.499
พวกมันถึงไว้ชีวิตลูก ลูกคือคนส่งสาร

31:15.751 --> 31:19.129
- แปลว่าเราช่วยแค่คนเดียวไม่ได้
- ไม่ๆ

31:19.213 --> 31:20.756
พอเรากลับมา เราจะช่วยให้หมดทุกคน

31:35.103 --> 31:37.731
ถ้าฉันเป็นคนสั่ง เราคงฆ่ามันไปแล้ว

31:37.814 --> 31:39.858
- ใช่ ฆ่ามันเลยเถอะ
- ไม่

31:42.069 --> 31:44.154
เราไม่เคยจับเป็นสกิตเตอร์มาก่อน

31:45.489 --> 31:48.116
เท่าที่รู้ไม่เคยมีใครจับได้

31:50.244 --> 31:52.454
และถ้าเราจะเอาชนะพวกมัน วีเวอร์

31:52.538 --> 31:54.540
เราต้องเข้าใจพวกมันซะก่อน

31:54.665 --> 31:57.626
ทอมเล่นมันด้วยปืนลูกซองสั้นและไฟฉาย

31:57.709 --> 32:01.588
- ยังมีอะไรต้องเข้าใจอีก
- เรื่องนั้นขึ้นอยู่กับหมอแฮร์ริส

32:01.713 --> 32:05.133
หมอแฮร์ริสเหรอ
นึกว่าคืนนี้เขาจะไปกับคุณซะอีก

32:05.259 --> 32:07.928
ไม่ เปลี่ยนแผนน่ะ
เขาจะอยู่ที่นี่ต่ออีกสามอาทิตย์

32:08.011 --> 32:10.973
ฉันอยากได้คนที่มีความรู้
เรื่องสรีรวิทยากับกายวิภาค

32:11.098 --> 32:12.724
เพื่อมาศึกษาเจ้าสิ่งนี้

32:13.600 --> 32:15.853
พกไฟฉายกับปืนลูกซองไว้ด้วยล่ะ

32:30.576 --> 32:32.286
ไม่มีใครคิดจะขอบคุณเลยเหรอ

32:33.287 --> 32:35.163
ก็อร่อยดีนะ ว่าไหม

32:35.998 --> 32:39.251
- ก็ไม่เลวนะ ถ้าลองคิดดู
- คิดว่าอะไร

32:39.334 --> 32:40.878
คิดว่าใครทำน่ะสิ

32:44.840 --> 32:46.633
มาเข้าแถวกันดีกว่า ทุกคน

32:50.179 --> 32:51.889
- เอาหน่อยไหม
- ให้พวกเขาก่อน

32:52.014 --> 32:54.391
นายก็ดูมีประโยชน์กับเราเหมือนกันนะ

32:54.474 --> 32:56.810
- เหรอ
- เราจะให้เวลาหนึ่งอาทิตย์

32:56.894 --> 32:59.146
แปลว่าฉันไม่ต้องถูกขังแล้วใช่ไหม

32:59.229 --> 33:02.149
- ไม่ใช่ เอาเขาไปขัง
- เอาล่ะ มาเร็ว โป๊ป

33:04.902 --> 33:07.905
- นายจะไม่เสียใจแน่
- ฉันเสียใจไปแล้ว

33:08.655 --> 33:10.199
ใช่ เอาเลย

33:36.934 --> 33:38.560
เขาเป็นยังไงบ้าง

33:38.644 --> 33:39.937
อาการคงที่

33:41.522 --> 33:42.814
แปลว่ามันได้ผลเหรอ

33:43.690 --> 33:45.192
ดูจะเป็นอย่างนั้น

33:45.275 --> 33:47.736
- คุณไม่เป็นไรนะ
- ใช่

33:47.819 --> 33:48.820
ไง ทอม

33:52.824 --> 33:54.576
ดูเหมือนเขาจะไม่เป็นไรนะ

33:55.953 --> 33:57.412
ผมสวดภาวนาอยู่

33:59.248 --> 34:00.874
ฝากดูเขาตอนผมไปข้างนอกได้ไหม

34:01.416 --> 34:02.835
ได้สิ

34:04.378 --> 34:06.505
นั่งลงก่อน ฉันขอดูคุณหน่อย

34:08.715 --> 34:09.967
เป็นยังไงบ้าง

34:13.303 --> 34:14.555
ฮาลไม่เป็นไร

34:15.722 --> 34:17.391
แต่พวกมันจับคาเรนไป

34:18.600 --> 34:22.563
ไม่นะ พระเจ้า เขาเป็นยังไงบ้าง

34:25.315 --> 34:26.733
เขาโทษตัวเอง

34:30.487 --> 34:32.489
- ฉันเสียใจด้วยจริงๆ
- ใช่

34:33.198 --> 34:35.576
เรารู้แล้วใช่ไหม ตอนนี้เรารู้แล้ว

34:36.910 --> 34:40.581
เราดึงมันออกได้
โดยที่พวกเขาไม่ตายใช่ไหม

34:42.124 --> 34:43.458
แฮร์ริสทำหน้าที่เขาได้ดีนะ

34:45.836 --> 34:47.880
ใช่ เขาเก่งมาก

34:49.006 --> 34:50.883
รู้ไหมว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน

35:03.312 --> 35:05.314
พอดีผมมีเหล้าสกอตช์น่ะ

35:08.150 --> 35:10.194
นักโทษเป็นยังไงบ้าง

35:10.319 --> 35:12.321
ยังบอกไม่ได้

35:13.363 --> 35:16.158
พอร์เตอร์อยากให้ผมอยู่ต่ออีกหน่อย

35:16.241 --> 35:19.536
จะได้ศึกษาผู้ยึดครองให้ละเอียดขึ้น

35:21.914 --> 35:24.917
- เขาเรียกมันแบบนั้นเหรอ
- เปล่า ผมเรียกเอง

35:26.835 --> 35:27.794
เรายังไม่ได้ถูกยึด

35:29.546 --> 35:31.173
นอกจากเราจะยอมแพ้

35:34.092 --> 35:37.679
ผมนับถือสติปัญญาของคุณนะ ทอม

35:37.804 --> 35:41.808
นับถือเกินกว่าจะคิดจริงจัง
กับความทะนงเยี่ยงมนุษย์ของคุณ

35:41.934 --> 35:45.187
ผมอาจไม่ฉลาดอย่างที่คุณคิดก็ได้

35:45.270 --> 35:49.316
รู้ไหม มีหลายคนเชื่อว่า

35:49.399 --> 35:53.153
การรอดชีวิตจากการบุกระลอกแรกมาได้

35:53.278 --> 35:55.489
มันพิสูจน์ว่า

35:55.572 --> 35:57.241
พวกเขาคือมนุษย์ที่แกร่งที่สุด

35:59.243 --> 36:02.162
- คุณคงไม่เห็นด้วยใช่ไหม
- ก็นะ

36:03.121 --> 36:08.001
คนที่หนีไปหรือไปซ่อนตัวในหลุมลึก

36:08.126 --> 36:10.420
พวกนั้นก็คือผู้รอดชีวิต

36:10.504 --> 36:14.424
การทำแบบนั้นมีอะไรน่ายกย่องล่ะ

36:15.008 --> 36:16.677
คุณรอดมาได้ด้วยวิธีนั้นเหรอ

36:17.845 --> 36:20.556
วิ่งหนี หลบซ่อน

36:22.307 --> 36:23.433
หมายความว่าไง

36:24.810 --> 36:28.230
เช้าวันที่พวกนั้นบุกมา
ตอนคุณกับรีเบคก้าติดอยู่ข้างนอก

36:28.313 --> 36:30.566
คุณหนีไปซ่อนตัว

36:31.733 --> 36:33.569
คุณทิ้งเธอไว้เพื่อเอาตัวรอด

36:36.154 --> 36:40.951
เช้าวันที่โดนบุกเธอไม่ได้อยู่กับผม

36:41.034 --> 36:43.328
- ผมบอกคุณแล้ว
- ผมรู้ว่าคุณบอกอะไร

36:45.205 --> 36:46.623
ตอนที่ผมเจอเธอ

36:48.876 --> 36:51.753
เธอยังกำกระเป๋าใบนั้นไว้แน่น

36:51.879 --> 36:54.381
กระเป๋าที่มีเสบียงที่พวกคุณไปเก็บมา

36:54.464 --> 36:56.633
มันหนักเกินกว่าที่เธอจะถือคนเดียวไหว

36:57.467 --> 37:00.596
ผมถึงได้รู้ว่าคุณอยู่กับเธอ
ตอนที่พวกมันเริ่มโจมตี

37:00.721 --> 37:04.933
ฟังนะ ทอม ได้โปรด

37:06.476 --> 37:11.565
ผมไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้น
มันเป็นการตัดสินใจเสี้ยววินาที

37:11.648 --> 37:15.277
- และผมคิดว่า…
- อะไร คิดอะไร

37:15.360 --> 37:19.364
คิดว่าคนต้องการทักษะการแพทย์ของผม

37:23.619 --> 37:24.494
ให้ตายสิ

37:31.043 --> 37:34.046
- คุณคงอดกลั้นไว้ไม่ไหวสินะ
- ถูกต้องเลย

37:38.217 --> 37:39.927
คือ…

37:40.052 --> 37:44.348
ผมเข้าใจว่าคุณรู้สึกผิดแค่ไหน
กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ

37:46.642 --> 37:50.854
- คุณพูดเรื่องอะไร
- เช้าวันนั้นเป็นเวรคุณใช่ไหม ทอม

37:52.648 --> 37:55.817
รีเบคก้าบอกผมว่ามันควรจะเป็นคุณ

37:55.943 --> 37:58.779
ที่ไปหาอาหารกับผมในเช้าวันนั้น

37:59.404 --> 38:02.199
แต่เธอรู้ว่าคุณเหนื่อยมาก

38:02.282 --> 38:05.285
เธอเลยไม่กล้าปลุกคุณ

38:07.412 --> 38:08.956
เธอรักคุณมากนะ ทอม

38:10.499 --> 38:13.585
คนที่ต้องออกไปเช้าวันที่โดนบุก
ควรเป็นคุณ ไม่ใช่รีเบคก้า

38:13.710 --> 38:17.714
คุณมีส่วนทำให้เธอตายพอๆ กับผม
หรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ

38:18.507 --> 38:20.259
และเพราะว่าผมยังมีชีวิตอยู่

38:21.426 --> 38:25.222
เราเลยมีโอกาสดึงหนอนควบคุม
ออกจากตัวลูกชายคุณ

38:25.305 --> 38:28.725
การตายของรีเบคก้าอาจช่วยชีวิตเบนได้

38:37.860 --> 38:39.570
พวกสกิตเตอร์จะไม่มีวันชนะ

38:42.489 --> 38:44.032
แล้วเราจะได้เห็นกัน

38:47.703 --> 38:51.623
ไม่ว่าเราแต่ละคนจะรอดมายังไง
เราต่างติดค้างคนตายเหล่านั้น

38:52.875 --> 38:55.043
เพื่อให้เราเป็นมนุษย์ที่แกร่งที่สุด