Sandra Bernhard, of be.
Sandra Bernhard'ı Bea Arthur'un aletiyle bile becermezdim.
Neyse işte Biebs, arkanda kocaman bir kariyer var.
Snoop, seni çok seviyorum dostum.
Snoop'tan fazla duman çekmiş tek kişi
Dünya Ticaret Merkezi'ndeki Pete Davidson'ın babasıdır.
-Sağ ol Pete. Üzgünüm Shaq. -Komik yani.
Tırmanmayı en sevdiğin binaydı, biliyorum.
Tom, sen gelecek nesiller için bir örneksin.
Çok çalışır, sağlıklı beslenir, diğer takımın idmanlarını çekerseniz,
topların havasını indirip NFL'in yeni kurallar koymasını sağlarsanız
siz de Dunkin' Donuts reklamındaki en ünlü üçüncü adam olabilirsiniz.
Hadi bakalım!
New York!
Laf Sokma Üstadı'na hoş geldin deyin lütfen.
Jeff Ross!
Hadi bakalım millet!
Ne yapıyoruz?
Nasıl gidiyor? Nasılsınız millet?
Broadway'deyiz yavrum!
Herkes derin bir nefes alsın.
Şu an bunu nereden izliyorsanız derin bir nefes alın.
Dışarıyı dışarıda bırakın.
Bunun hepimiz için katartik bir deneyim olmasını istiyorum.
Eğer şu an hayatınızda stresli bir şey yaşıyorsanız
doğru yerdesiniz.
İnsanları neşelendirmede ustalaştım.
Bakımevinde kalan Donald diye 86 yaşında bir arkadaşım vardı.
Böbrekleri iflas etmişti, daha fazla yaşamak istemiyordu.
Yakın dostum olan kızı Sarah dedi ki
"Jeff, babam seni seviyor. Senden başkasıyla konuşmak istemiyor.
Lütfen gidip onu neşelendir."
Birkaç saat yanında oturdum. Elini tuttum.
Harika hayatından, güzel ailesinden konuştuk.
Sonunda dedim ki
"Acil durumda ulaşılacak kişi olarak artık seni yazmayacağım Donald."
Hayatta asla atlatamayacağınızı sandığınız o şeyleri atlatacaksınız yani.
Bir gün onlara gülebilirsiniz bile.
Eskiden kocaman, güzel kıvırcık saçlarım vardı.
Çok severdim. Hiç yanımdan ayırmazdım.
Sonra bir gün uçakta kafamı kaşırken bir tutam saç döküldü.
Sonra o gece duşta bütün gider kıl doldu.
Bir hafta içinde kel kalmıştım.
Üç hafta içinde kaşlarım, kirpiklerim, hepsi döküldü.
Meğer bende alopesi varmış.
Alopesiden muzdarip olan var mı?
Ölümcül bir şey değil ama Voldemort'un avukatına döndüm.
Jeff Bezos'un Amazon yerine
peynir çubuklarını icat etmiş hâline benziyorum.
Bruce Willis'in antrenörü de demans olan hâline benzedim.
Evet! Seyirci tam dişime göre çıktı.
Vurdumduymaz biri olduğum için kendime gülebilirim.
Newark, New Jersey'de çok belalı bir aileden geliyorum.
Güvenlik!
Gerçek soyadım Lifshultz.
Eski bir İbranice kelime. "Hey, bunu değiştirmelisin" demek.
Göbek adım da Ross.
Bana büyük büyükannem Rosie'nin adını koymuşlar.
Evet. İngiltere'de Kraliçe Elizabeth vardı.
Newark, New Jersey'de de Kraliçe Rosie vardı.
Kendi alanında öncüydü.
50'lerde Newark'ta bir davet salonu açtı.
O zaman kadınların böyle büyük işletmeleri yoktu.
Üç oğluyla birlikte işletiyordu.
Herb dedem ekibin lideriydi.
İçeri girerken dinlediğiniz onun müziğiydi.
Murray amcam mutfağı idare ediyordu, Albie amcam da rakamlarla oynuyordu.
Aile işletmesiydi.
Judy Blume bir romanında Clinton Manor'dan bahsetmişti hatta.
Her Jersey kızının hayalinin
büyüyünce Clinton Manor'da şaşaalı bir düğün yapmak olduğunu söyledi.
Evet, büyük büyükannem Rosie bütün gün mutfakta çalışırdı.
Akşamları da üst kata çıkar, elbisesini giyer, saçına bir gül takar
ve büyük, güzel düğünler düzenleyip insanların hayallerini gerçekleştirirdi.
İşte kendisi.
Pittsburgh Steelers takımında oynuyormuş gibi duruyor.
CLINTON MANOR CATERİNG
Büyük aile partileri verirdi.
Çılgın ailemizi bir arada tutar, bize doğruyu yanlışı öğretirdi.
Bir keresinde büyük büyükannem Rosie tatil için Florida'ya gidiyordu,
yanında kocası, büyük büyükbabam Gus
ve yanlarında çalışan Lee diye bir adam vardı.
Lee'yi hatırlıyorum, harika bir adamdı.
Geceyi geçirmek için Güney Carolina'da durmuşlar
ve arkadaşları Lee siyahi olduğu için otel giriş yapmalarına izin vermemiş.
Büyük büyükannem Rosie de arabaya dönüp silahını almış
ve oteldeki herkesi öldürmüş.
"Yahudilere bulaşmayın."
Eskiden yatmadan önce bize bunu şarkı olarak söylerdi.
Mizahın sadece kanımda olmadığını, benim süper gücüm olduğunu
çok genç yaşta öğrendim.
İşte bu da benim başlangıç hikâyem.
Ben Newark'ta ufak bir çocukken
Uslu durmaya çalışıp Ödevlerimi aksatmazken
Vardı beni sevmeyen bir zorba
"Pis Yahudi" derdi bana
Bir gün bir yumruk salladı Geldi tam kasığıma
Acı içinde yerde kıvranıyordum
Biliyordum, beynimdi en iyi silahım
Ayağa kalktım, dedim ki "Hey pislik, sen âlim olamazsın asla
Çünkü amcan, baban aynı zamanda"
Güldü bütün çocuklar Zorbanın kızarırken yüzü
Çocuk iyiydi belki Ama içindeki zorba ölmüştü
Sonra bir mucize gibi âdeta
Şakalar içimden akmaya başladı Her defasında daha hızlı
İşte o gün oldum ben
Laf Sokma Üstadı
O yüzden Yahudilere bulaşmayın
Yahudilere bulaşmayın
Egonuzun zedelenmesini istemiyorsanız
Bir daha asla Yahudilere bulaşmayın
Evet!
Ben çocukken, tanıdığım Yahudilerin
hepsi çok çalışkan, mavi yakalı sendikalı çalışanlardı,
vatanseverlerdi de.
Murray amcam İkinci Dünya Savaşı'nda orduda sıhhiyeydi.
Bir toplama kampının kurtarılmasına yardım etti.
Siz bugün ne yaptınız?
Ordu tarafından verilen Mor Kalp ve Gümüş Yıldız Madalyası var.
Kız kardeşim Robyn ailenin en komiğidir.
Özel eğitim öğretmeni, bu yüzden malzemesi hiç bitmiyor.
Bu gece aramızda olan kuzenim Steve acil servis cerrahı.
Yeğenim Jared orman yangınlarıyla savaşıyor.
Ben altı yaşındayken okulda zorbalığa uğradığımda da
annem beni zorla karate dersine götürdü,
orada tüm çocuklar sırayla beni dövmüştü.
Ama çabuk sertleşmemi sağladı.
Her gün beni annem götürür, ders bitince babam almaya gelirdi.
Orada disiplini öğrendim. Saygıyı öğrendim.
On buçuk yaşıma geldiğimdeyse
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en genç ikinci siyah kuşak oldum.
Bana "Koşer Kai" derler.
Biz Yahudiler uzun zamandır varız.
Kurtulduk firavunun elinden Nazilerden ve Saddam Hüseyin'den
Ve geri dönerse İsa
Öldürürüz onu da bir daha
O yüzden Yahudilere bulaşmayın
Yahudilere bulaşmayın
İsa'yı öldürme olayı Gerçekten doğru olmasa da
Yahudilere bulaşmayın bir daha asla
Evet.
Sonunda…
Sonunda o davet salonu babama geçti,
New Jersey catering efsanesi Ronnie Lifshultz'a.
Ona bir alkış alayım.
İşte kendisi, çıplak elleriyle korkusuzca kaburga servisi yapıyor.
Müşterileri güldürmek için elinden geleni yapardı.
Tüm aile orada çalışırdı.
Arkadaşlarım partilerken ben bar mitzvah törenlerinde et keserdim.
Clinton Manor, her kesimden belalı insanın buluşma noktasıydı.
Bütün garsonlar ya İrlandalı ya İskoç'tu,
mutfakta benimle çalışan Haitililer de vardı.
Salataları Gregory yapardı. Rus'tu.
Jöleleri Lester hazırlardı. O da Macar'dı.
Ben de patronun oğluydum.
Orada laf yemeyi de laf atmayı da öğrendim.
O davet salonunda herkes kadar çok çalıştım
ama kaderimin bu olmadığını biliyordum.
Yahudilerin bir şeyler yaratma geleneğini sürdürmek istiyordum.
Dünya tarihindeki en muhteşem icatlardan bazılarını biz Yahudiler yaptık, mesela…
Barbie bebekler, oyuncak ayılar
Nükleer denizaltılar
Daktilolar, Prozac Drone'lar ve kot pantolonlar
Simitler harika
Hollywood ve laf sokma
Hepsini Yahudiler buldu
Ertesi gün hapı, renkli televizyon
İzafiyet teorisi
Google, kugel, estetik ameliyat
Rica ederim hanımefendi.
Turşu, çağrı cihazı, ruj ve lazer
Hepsini kim yaptı?
Yahudiler!
Noel…
Biz Yahudiler, Noel'i çok severiz.
Çünkü bir Yahudi'nin, İsa Chaim Mesih'in doğumunu kutluyor.
Yahudi bir marangoz, tarihte türünün tek örneği.
Geçen gün biri bana şarkıcı Adele'in Yahudi olduğunu söyledi.
Evet, tam adı Adele Katessin'miş.
Klasik Noel ilahileri bile öyle. Mesela…
Beyaz bir Noel düşlüyorum
Bu şarkıyı aslında Irving Berlin adında bir Yahudi yazmıştır.
Muhtemelen kendisi şöyle…
Dördüncü çeyrek kârı hayal ediyorum
Kapitalizm, feminizm Sünnet, cheesecake
Radyasyon, tarımsal sulama Aşı, Tanrı aşkına
Gramofon, cep telefonu E.T. eve telefon
Hepsini kim yaptı?
Yahudiler!
Mikrofon.
Evet, bir noktada Yahudi'nin biri şöyle demiş,
"Sesimizin daha çok çıkması gerek!"
Şimdi büyük büyükannemiz Rosie'nin anısına
çılgın ailem fırsat buldukça bir araya gelip
onun tariflerini yapıyor.
Yahudilere bulaşmayın, özellikle de şu sondaki Çinlilere.
Matzo topu çorbası sevenler var mı?
Büyük büyükannem Rosie buna "Yahudi penisilini" derdi
ama biz Yahudiler bununla kalmadık.
Penisilini de biz icat ettik.
Büyük büyükannem Rosie'nin şerefine matzo topunu takip edin.
Bir, iki, üç, hadi.
Yahudilere bulaşmayın
Vay canına!
Yahudilere bulaşmayın
Eğer yuhalanmak yerine Alkış duymak istiyorsanız
Bir daha asla
Yahudilere bulaşmayın
Ya da siyahilere, Meksikalılara, Müslümanlara, Porto Rikolulara
ya da İtalyanlara.
Ya da bu herif neyse işte ona, ne bileyim.
Dünya barışı!
Evet!
L'Chaim!
Papa için.
Taylor ve Travis için.
Ne güzel bir seyirci, vay be!
Yakın dostlarım Felix ve Asher'a bir selam verin millet.
Vay be.
İkisi de Berklee Müzik Okulu'ndan mezun.
Çok büyütmeyin, muhasebe okudular ama olsun.
Buna bayılıyorum, güzel bir mekânda gülen güzel insanlar.
Evde bekleyen karım ve çocuklarım yok.
Beni hayatta tutan şey burası.
Geçen sene neredeyse ölüyordum.
Tom Brady olayından sonra mecburen birkaç hafta ara verdim.
Fırsattan istifade edeyim dedim.
Dişçiye gideyim, psikiyatriste gideyim.
Arkadaşım Jordan da iki yıldır grubumuza
hepimizin kolonoskopi yaptırması gerektiğini yazıyordu.
Hiç kolonoskopi yaptırmamıştım.
Nihayet yaptırmaya gittim ve düşündüğüm kadar eğlenceli geçmedi.
Müzik ve bebek yağı vardı, Diddy de oradaydı gerçi.
Şimdi düşününce bana hiç fatura gelmedi ama…
Bir saat sonra uyandığımda doktor başımda dikiliyordu.
Kalın bağırsağımda üçüncü evre tümör bulduğunu söyledi.
Ben hayatımda bir gün bile hasta olmamıştım.
Başıma geleceğini sanmazdım. O senenin gösterilerini iptal ettim.
Geçen yaz da kalın bağırsağımın 17 santimini aldılar.
Kalın bağırsağım inceldi.
Bunu içimden atmak iyi oldu be.
Bu akşam sizlere açılabilir miyim?
Öyle mi?
Annemin kocaman memeleri vardı.
Devasa resmen. Harika da bir mizah anlayışı vardı.
Sırf göğüslerini hoplatmak için babam onu güldürüp dururdu.
O zamanlar Netflix yoktu. Bizim eğlencemiz de buydu.
Benim çılgın ailem hiçbir şeyi çöpe atmazdı.
Babamın anneme yazdığı bir torba dolusu aşk mektubu bulmuştum.
Şehir dışında küçük bir okul olan Paul Smith's Koleji'nde
birinci sınıfken yazdığı mektuplar.
Sonrasında aile işini devralabilmek için otelcilik ve restoran yönetimi okuyordu.
Annem de burada 34. Cadde'nin yakınlarında bir ofiste çalışıyordu.
Ne kadar âşık oldukları hemen belli oluyor zaten.
"Sevgili Marsha, sana yazmamam seni neden bu kadar endişelendirdi bilmem.
İnan bana bebeğim, konu biz olunca hiçbir konuda endişelenmene gerek yok.
Bovling topunu ne yapacaksın ki?
Bovlinge gidince bedava veriyorlar zaten.
Restoran yönetimi notları henüz açıklamadı gerçi
ama sanırım dondurulmuş gıdalardan kaldım.
Bebeğim, sen bana ne yaptın bilmiyorum.
Bazen uyumadan önce yastığıma sarılıp onun sen olduğunu hayal ediyorum.
Sanırım gerçekten deliriyorum.
Sevgiler ve diğer bütün o saçmalıklar falan.
Ronnie.
Not: Doğum günüm 3 Kasım'da. Seninki ne zaman?"
Bu kadardı. Derste başarısız olmuş.
Clinton Manor'da evlendiler.
Büyük büyükannem Rosie tüm bağlantılarını kullanıp
onlara asrın düğününü yapmış.
Sonra balayı süitine çıkmışlar, birbirlerinin kıyafetlerini çıkarmışlar
ve beni yapmaya koyulmuşlar.
Beni yargılamayın, ultrasonda çok daha tatlıymışım.
İki tane doğum kusuruyla doğmuşum,
o zamanki New Jersey'ye göre epey iyi aslında.
Jersey!
Gözümün üstünde tuhaf bir şişlik vardı.
UFC bebek sıklet dünya şampiyonu gibi görünüyordum.
Bir de penisimdeki delik çok küçükmüş.
Evet.
Bu dünyadaki ilk günümde
bir cerrah ilk deliğin hemen arkasına ikinci bir delik açmak zorunda kalmış.
Bugün bile hâlâ iki farklı noktadan işiyorum.
Onlara Lincoln Tüneli ve Holland Tüneli diyorum.
Ailem benden kurtulmak için her şeyi denedi.
Beni boğmayı denediler.
O, işe yaramayınca beni şeker hastası yapmaya kalktılar.
Herb dedem ve Donna teyzem.
Bu görüntüleri izlerken duygulanıyorum.
O pastayı özlüyorum. Çok güzeldi.
16 ay sonra anne babam bir daha denedi ve başardılar.
Kız kardeşim Robyn, ben ona "Wawa" diyordum.
O doğdu, gördüğünüz gibi mükemmel bir bebekti, bebek gibi bebek.
Diğer bebekler bile Wawa'ya bakıp "Vay be, ne bebekmiş!" derlerdi.
Babam…
İşi gücü gırgırdı.
Hanuka sekiz gece sürer.
Çocuklar da her gece başka bir hediye alırlar.
Babam bize çok istediğimiz hediyeleri vermeden önce
çok berbat bir hediye verip şaka yapardı.
"Aa, sağ ol baba. Selobant demek."
Sonra 15, 20 dakika falan bekleyip
"Git dolaptan bana bir meşrubat getir" derdi.
Buzdolabını açardım, karşımda yavru bir köpek.
Basit zamanlardı.
Komiklik için yavru köpeği dondurabiliyordun.
Bir keresinde anneme çemkiriyordum, annem de bana tokadı yapıştıracaktı
ama karate öğrendiğim için
tokadını blokladım ve serçe parmağını burktum.
Sinirlenmedi ama. Acil servise güle güle gitti.
Çünkü beni sonrası için hazırladığını biliyordu.
Ben 12 yaşındayken annemin lösemi olduğunu öğrendik.
Onu neşelendirmeyi kendime görev edindim.
Minik fil heykelleri toplardı.
Birçok insan bunu biliyormuş.
Filin hortumu yukarı doğruysa pozitif enerji getirdiğini söylerdi.
Annem çok pozitifti.
İlk başta ona altı aylık ömrü kaldığını söylediler.
İki sene sonra, hastalığı hafiflemiş, hastaneden taburcu olurken
kız kardeşimin bat mitzvah töreni için heyecanlanıyordu.
Sonra bu mektubu buldum…
Annem bunu hastaneden babama yazmış.
"Sevgili Ronnie…
Sabah eve dönüyorum ve sana söylemek istediklerim var.
İlaçlardan dolayı ellerim titriyor ama yazımı okuyabiliyorsundur.
Beni ayağa kaldıran şey senin desteğin oldu
ve de bana söylemelerine izin vermediğin o küçük gizli şeyler."
Annem de babam da yıllar içinde kendilerini çok saldı.
Babam davet salonunda uzun saatler çalışıyordu
ve bu durum evliliklerini sıkıntıya soktu.
Ama annemin hastalığı onları bir araya getirdi.
Bir kere hastaneye ziyarete gittiğimizde babam hasta kartına bakıp
doktorun karta "Hasta OÇ" diye not düştüğünü gördü.
Babam kartı yere fırlatıp, koşup doktoru buldu.
"Sen karıma nasıl orospu çocuğu dersin?" dedi.
"O hasta bir kadın. Esas orospu çocuğu sensin!"
Doktor kibarca OÇ'nin "Oksijen Çekememezliği" olduğunu açıkladı.
Ya da doktor yalan konusunda çok iyiydi.
Her hâlükârda babamın annemi koruması hoşuma gitmişti.
"Ronnie, muhteşem mi muhteşem bir ailemiz var, dördümüzüz.
Yeniden başlama şansı bulmamız âdeta bir mucize gibi.
Belki de öyledir.
Yavaş yavaş hep birlikte çalışacağız.
Önce önümüzdeki aya çıkmam gerek, gün gün gideceğiz.
Çok korkuyorum.
Ama madem bizi bu korkunç hastalık tekrar bir araya getirdi, iyi ki olmuş.
Son birkaç yıldır kendimden nefret ediyordum, senden değil.
Kilolarım beni çok mutsuz etmişti.
Sabırlı ol.
Seni çok ama çok seviyorum. Marsha."
Çok yürekten.
Evet, bu resimlerde kafasında peruk vardı.
Ama o gece çok eğlenmiştik.
Bol bol dans ettik.
En sevdiği şarkı olan, Billy Joel'den "Piano Man"le bile dans ettik.
Çalma ama. Telifini karşılayamayız.
Artık yeni bir şehre taşınmıştık.
Kardeşimle yeni arkadaşlar edinmeye çalışıyorduk.
Annem sık sık hastaneye yatıyordu.
Robyn ile kendi başımızın çaresine bakıyorduk,
kendi yemeğimizi hazırlıyor, çamaşırımızı yıkıyor ve…
Bir gün babam hastanede annemi ziyaretten dönmüştü.
Bizi salona çağırdı.
"Jeff, Robyn, buraya gelin" dedi.
Kollarını omzumuza attı.
"Nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum çocuklar ama anneniz bugün vefat etti" dedi.
"Benim yanımda kalabilirsiniz ya da odanıza gidebilirsiniz,
nasıl isterseniz."
Odamda oturduğumu hatırlıyorum.
15 yaşındaydım,
"Vay be, hayat böyle bir şey mi yani?" diye düşünüyordum.
"Sen bir şey sanırken başka bir şey oluyor."
Komedi gösterisine gittiğin adamın ölü akrabalarını anlatmaya başlaması gibi.
Bazen arkana yaslanıp akışına bırakman gerekir yani.
Ama ondan sonra annemden pek bahsetmez olduk.
Ama rüyalarıma girerdi. Birçok kişi aynısını yaşadığını söyledi.
Uyurken güm, bir anda geliverirdi. "Anne! Ben sen öldün sanıyordum."
"Hayır, hayattayım" derdi. Gülüşüp ağlar, sarılıp öpüşürdük.
Tabii sonra uyanır ve hepsinin rüya olduğunu anlardınız.
O haberi tekrar almak gibi sanki.
Ama tam da o zamanlar hayatımın başka olacağına karar vermiştim.
Kendi mutluluğumdan ben sorumluydum ve hayatımın hakkını verecektim.
Erken yaşlarda öğrenmiştim,
insanlar önce yas tutup sonra hayatına devam etmeye programlıydı.
Sonsuza kadar yas tutamazsınız yoksa bir parçanız ölür.
Bu haksızlık olur.
Biz de insanların yapması gerekeni yaptık.
Kendimizi toparladık.
Babam davet salonundan iyi para kazanmaya başladı
ve elinden geldiğince de bize babalık yapıyordu.
Atlantic City'ye gitmeye başladı. Kumarhaneler açılmıştı.
Orada 21 oynardı.
Bir et lokantasında Don Rickles'la tanıştı.
Babam işinde rock yıldızı olmaya başladı, herkes onu tanıyordu.
Bir gün lise arkadaşlarımla mutfak masasında poker oynuyordum.
Bu resmi çektim. Arkadaşım Hamo bir yandan ağlıyordu.
Çünkü pokerde 100 dolar kaybetmişti.
Babam işten eve geldi, üstünde smokini vardı, cebi para doluydu,
Hamo'nun ağladığını gördü.
"Hamo, dur, ben hallederim. Dur Hamo" dedi.
Babam sonra buzdolabına gitti ve kapağı açıp bir kalıp tereyağı aldı.
Sonra onu mutfak masasının üstüne koydu.
"Hamo" dedi,
"Bu tereyağı kalıbını yiyebilirsen
sana 100 dolar vereceğim."
Hamo üç ısırık alıp lavaboya kustu, babam da ona 47 dolar verdi.
Hikâyeden çıkarılacak ders mi, hiç bilmiyorum.
Babam nevi şahsına münhasırdı.
Bir gece çöp atmaya çıkmıştım, hava serindi,
babamın smokininin ceketini giyiverdim.
Sonra elimi ceketin cebine bir attım
ve içinde beyaz bir toz olan küçük plastik bir torba buldum.
"Babam yanında neden tuz taşıyor ki?" dedim.
Ama sonra anladım.
O yüzden de bir sene sonraki olayda pek şaşırmadım.
Okul çıkışında beni almaya geldi,
üniversite başvuru danışmanıyla görüşmeye gidecektik.
Babam arabayla kaldırıma çıktı ve makineli tüfek gibi konuşuyordu.
Durumu anlamıştım. Utandım, o yüzden ona yalan söyledim.
"Baba, sanırım ilk görüşmede benimle yalnız konuşmak istiyorlar" dedim
ve onsuz gittim.
Bir sene sonra üniversiteye başladım.
Boston Üniversitesi'ne gittim.
Film okuyordum, siyaset biliminde de yan dal yaptım
ama çoğunlukla esrar çekip arkadaşlarımla Spinal Tap izliyordum.
Bazıları bu gece burada hatta.
Punk rock gruplarına girdim.
Okul radyosunun müzik yönetmenliğini yapıyordum.
Haftanın en iyi zamanı cumartesi geceleriydi.
Arkadaşlarla Exeter Sokak Tiyatrosu'na gider,
The Rocky Horror Picture Show'u sahnelerdik.
O file çorapları giyince çok seksi görünürdüm.
Hayatımda ilk defa içimden geldiği gibi davranıyor,
çok eğleniyor, yaratıcılığımı konuşturuyordum.
Okulun üçüncü yılının ortalarında
büyükbabamdan acil bir telefon geldi, o zaman bizimle yaşıyordu.
"Hemen eve gel aslanım" dedi.
Babam hastaneye kaldırılmıştı.
Kokainden dolayı beyin anevrizması geçirmişti.
Komadaydı ve üç gün sonra o da vefat etti.
Ona kızmamaya çalıştım.
Hayatını yaşıyordu sonuçta.
Hayat sigortası poliçesinde
sigarayı bıraktığı yalanını söylemeseydi keşke diyor muyum?
Evet, haftada sekiz gösteri yapmak zorunda kalmazdım.
Mikrofonu elime ilk alışım onun cenazesindeydi.
Dedim ki "Babamı tanıyorduysanız bilirsiniz,
kederle değil, gülümsemeyle hatırlanmak isterdi."
Tanıdığımız herkes evimize geldi. Kardeşimle daha ergen çocuklardık.
O yüzden bütün komşularımız, arkadaşlarımız falan
"Robyn'le öksüz kaldınız şimdi" dedi.
"Gelin, bizimle yaşayın. Sizi evlat edinelim."
Biz de "Evimizden siktirip gidin" dedik.
"Burası artık bizim evimiz."
Haham cenaze duası için gelmişti.
Odadaki herkes çok üzgündü ve kız kardeşimle ben
bir an odada göz göze geldik.
Yere bakıp gülmeye başladı.
Ben de yere doğru bakınca onun yavru köpeğini gördüm,
köpek sessizce hahamın bacağına kerkiniyordu.
Haham öyle bir şey olmuyor gibi davranıyordu.
Sonra ben de güldüm ve herkes gülmeye başladı.
Haham ve köpek bile gülmeye başlamıştı.
Tam o anda anne babamızın bize
başka bir savunma tekniği daha bıraktığını anladım.
Mizah anlayışıyla kendini gösteren, en acılı şeylere bile gülebilme yetisi.
Bu, hayatımı kurtardı.
Annemle babam beni sahnede bir kere bile izleyemediler.
Hayatımı görseler bayılırlardı be.
Buna da bayılırlardı kesin. Her gece burada olurlardı.
Burada olurlardı.
Muhtemelen en ön sırada otururlardı.
Bu iki önemsiz insan yerine.
-Benimle gurur duyuyor musunuz? -Evet.
Ben de sizinle gurur duyuyorum. Harika gidiyorsunuz.
Bu gösteriyi hazırlarken düşündüm de
"Anne babamdan böyle bahsetmem doğru mu ki,
mektuplarını okumam falan?"
Burada bizimle gülemezler sonuçta.
Artık annemi zar zor hatırlıyorum aslında.
Babam da aniden vefat ettiği için geride konuşulmamış çok şey kalmıştı.
Tüm bunları düşünmek istedim.
Birkaç günlüğüne dostlarımla şehir dışına kampa gittim.
İlk defa gittiğim bir yerde, arabayla kamp yerine gidiyordum.
Hava kararıyordu ve kayboldum.
Öyle kayboldum ki kaybolduğumu fark etmedim bile.
20 dakika boyunca yanlış yönde gittikten sonra anladım anca.
Tam U dönüşü yaptığım yerde,
arabamın tam önünde bir bank vardı.
Bir de otobüs durağı.
Tabelada da "Paul Smith's Koleji" yazıyordu.
"Ne? Bir saniye" dedim.
Orası babamın anneme sevdalanıp aşk mektupları yazdığı küçük kolejdi.
Buna inanamıyordum!
Bir anlamı olduğunu biliyordum.
Çünkü o bankın hemen dibinde iki geyik vardı.
Yolun kenarında durmuşlar, bana bakıyorlardı.
Geyiklerden birinin kocaman memeleri vardı.
Diğerinde de beyaz bir toz vardı, makineli gibi konuşup yol tarif ediyordu.
"Tamam artık!" dedim.
Ama devam etme konusunda bana ilham verdi.
Anne babamı anlamaya çalışmaya devam etmeliydim,
belki onların yaşadıkları
başkalarının kendi hayatlarını daha iyi anlamasını sağlardı.
Bu gösterimden önce, yine onların eşyalarını karıştırırken
bir kutu dolusu vergi beyannamesi buldum, her nedense saklamışım.
İçinden bir FedEx zarfı çıkardım ve zarfı açınca içinden bu düştü.
Bir kere okumuş, sonra zarfa geri koyup unutmuş olmalıyım.
Babamın bana yazdığı tek mektup.
"Sevgili Jeff, mektup yazma konusunda pek iyi değilim, biliyorsun
ama söylemem gerekenleri yazıya dökmek istedim.
Çoğu baba evladını sever
ama çok azı onları arkadaş olarak da sevecek kadar şanslıdır.
Demek istediğimi anlayacağından emin değilim
ama bir gün kendi çocuğun olunca anlayacağını biliyorum."
Baba…
11 tane kürtajın parasını bizzat ödedim. Bunu mu kastettin bilmiyorum gerçi.
Ama buraya kadar seni anladım.
"İlk olarak
senin yıllar boyu hayatıma kattığın neşeli anları hatırlatayım.
Karate kursundan eve dönüşler
ve arabada aptalca şeyler için attığımız o kahkahalar.
Tabii ki bir de
liselerarası eyalet şampiyonası maçında seni sahada izlemek."
11-0 yenilmiştik. Benimle taşak geçiyor burada.
"Clinton Manor'da işe başladığındaki müthiş iş alışkanlıklarını izlemek
ve patronun oğlu olmayı asla kullanmadığını görmek."
Bu iyi hissettirdi.
"Kucağıma spagetti döktüğünde hep beraber gülmemiz."
Annem mutfakta spagetti savaşı başlatırdı.
"Spagetti, bir, iki, üç" derdi ve sağa sola spagetti fırlatırdık.
Kardeşimle hâlâ yapıyoruz. Herkese tavsiye ederim.
"Ve bugün Jeff, seni lise diplomanı alırken izledim.
Annenden pek sık bahsetmiyoruz
ama hepimizin zaman zaman onu düşündüğünü biliyorum.
Hayatta olsa şu an ne kadar gurur duyacağını.
Yıllardır sana olan hislerimi pek belli edemedim, biliyorum
ama hislerim hep vardı.
Eğer benimle konuşmak isterken lafını ağzına tıkadıysam özür dilerim."
Davet salonunda çok uzun çalışırdık.
Babamla özel konuşmak istediğimde soğuk hava deposuna girmemiz gerekirdi.
O yüzden tüm baba oğul sohbetlerimiz kısa sürer ve meme uçlarımız sertleşirdi.
"Annen vefat ettiğinden beri
sana ve kardeşine yeterince vakit ayıramadım.
İşlerim büyüdüğü için çok zorlanıyordum
ve akşamları sizinle vakit geçirmek yerine genelde dışarıda oluyordum.
Umarım aile hayatının eksikliğini çok hissetmemişsinizdir,
hissettiyseniz de özür dilerim.
Mektubu harika olduğunu söyleyerek bitirmek isterim.
Daha iyi bir oğlum olamazdı.
Naziksin, iyi kalplisin ve çok aklı başındasın.
Böyle devam et Jeff, hayatta her zaman mutlu ve iyi olacaksın.
Seni her zaman hem oğul hem de arkadaş olarak seveceğim.
Baban." Sonunda da ünlem işareti var.
Baba, benimle gurur duyuyorsan bir işaret gönder.
Teşekkürler baba.
Belki gösteriden sonra.
Çok şanslıydım.
Harika bir ailem vardı ve beni de tam kararında yetiştirdiler.
Gençken böyle kayıplar yaşamak insanı değiştiriyor.
Bazılarınız biliyordur.
Uzun vadeli planlar yapmak bazen zor oluyor,
her şey dağılacak diye düşünüyorsunuz.
Bazen de insanlarla yakınlaşmakta zorlanıyorsunuz,
ortadan kaybolacaklar sanıyorsunuz.
Elimden geleni yapıyorum.
Bazen gerçek olur umuduyla yüzüme sahte bir gülümseme takınıyorum.
Genelde işe yarıyor.
Bir de dostum Mark var, şurada.
Selam Mark!
"Benimle stand-up komedi kursuna gelsene. Bence iyi becerirsin" dedi.
Kursa gittik. Kaybedecek bir şeyim yoktu zaten.
New Jersey'de büyükbabasıyla yaşayan tombul bir eziktim
ve kursa anında bayılmıştım.
Çocukluğumdaki karateden beri hiçbir şeyde böyle heyecanlanmamıştım.
Orada, hayatta yaşadıklarımı
eğlenceli, iyileştirici bir şeylere çeviriyordum.
İlk açık mikrofon şakalarımdan birinde
"Büyükbabanızın size birine ayarlamasına izin vermeyin" demiştim.
Kız kapıyı açtı, şöyle bir baktım.
Mülevves.
Kızın adı buydu, Mülevves.
İbranice adı da "Öğk"tü.
Of be, çok çabalıyordum,
broşür dağıtıyordum, sahne alabilmek için uğraşıyordum.
New York'taki en iyi komedi kulübünün sunucusu beni sevdi nihayet.
Beni kulübün karşısındaki lokantaya davet ediyordu.
Gösterilerden sonra bana tavsiyeler, tüyolar verirdi.
Daha önce bana hiç kimse inanmamıştı. Çok güzeldi.
Hatta bir gece "Jeff, bence sen oyuncu olabilirsin" dedi.
"Sahi mi?" dedim. "Evet" dedi. "Oyunculuk dersleri alsana."
"Vay be, tamam" dedim.
"Sana ilk oyunculuk dersini de şimdi ben vereceğim" dedi.
Saat gecenin ikisiydi. "Birkaç sokak ötede oturuyorum" dedi.
Onun evine gittik.
"Nefes egzersizleriyle başlayalım, gözlerini kapat" dedi.
Elini şurama koydu. "Rahatla…" dedi.
"Nefes al Jeff.
Jeff, rahatlamıyorsun. Gözlerini açma, rahatla.
Nefes al Jeff, rahatla. Rahatla."
Sonra eli tam burama indi.
Bunu fark edince bir adım geri çekildim.
"Bilemiyorum dostum, bilemiyorum" dedim.
"Benim gitmem gerek. Ben gideyim.
Büyükbabam New Jersey'de beni bekliyor."
Resmen aşağılanmıştım.
Her gece o komedi kulübüne gitmeye devam ediyordum.
Çünkü bu ucubenin
stand-up komedyeni olma hayalimle arama girmesini istemiyordum.
Hatta bazen adama karşı minnet borcu bile hissediyordum.
Bana şov dünyasının ne kadar zorlu olduğunu gösterdiği için.
Kendisi de bu gece burada. Bir alkış alalım.
Henry, sensin sandım.
Küskünlük yok.
Küskü vardı gerçi, hatırlarsın.
Bazen kendimi Öksüz bir çocuk gibi hissediyorum
Evimden çok uzakta
Evimden çok, çok uzakta
Her gece sahneden indikten sonra hemen oradaki Liman İdaresi'ne giderdim.
New Jersey'e giden 114 numaralı ekspres otobüse biner,
78 yaşındaki ev arkadaşımla yaşadığım evime dönerdim.
Annemin babası, Jack dedem
benim yakın arkadaşım, kankam, can dostumdu.
Her öğünü beraber yer, birbirimizin kıyafetlerini giyerdik.
Tüm arkadaşlarım onunla da arkadaş olmuştu.
79'una girdiğinde ona doğum günü partisi yapmıştım hatta.
"Aslanım, millete 80'e girdiğimi söyle. Öyle daha güzel hediye alırlar" dedi.
Gündüz onu doktor randevularına götürürdüm.
Gece de New York'ta sahneye çıkmaya çalışırdım.
Dedem bana otobüs parası ve bir de muz verirdi.
"Aslanım, yolluk bir muz al" derdi.
"Al hadi. Bir potasyum acil durumu olabilir…
Trafikte sıkışabilirsin ya da belki biriyle tanışırsın.
İcabında dildo olarak da kullanabilirsin. Al bakayım.
Moralin bozulursa da yan çevirebilirsin.
Sana gülümsemeyi hatırlatır."
Bana bir nevi şöyle diyordu, "Seninle gelemem ama yolda yanındayım."
Hep yanımdaydı da.
Bebekken onun evinde yerde emeklerken bile.
Karısı, Helen ninem elinde çaydanlık varken ayağı bana takıldı
ve şurama biraz kaynar su döktü.
İzi hâlâ duruyor ama çok kötü değil.
Çünkü Jack dedem o kocaman, kürek gibi elleriyle beni kapıp
13 sokak ötedeki acil servise koşarak yetiştirmişti.
Şampiyon enerjisi.
Bronx'tan, emekli olmuş eski bir inşaat işçisiydi.
Sert bir adamdı.
Kendine "dünya şampiyonu" derdi.
Şuradaki yüzük var ya?
O yüzük aslında çelik cıvata.
II. Dünya Savaşı'nda yakalanmış bir Nazi denizaltısından.
Amerikan Donanması savaş boyunca tek bir Alman denizaltısı ele geçirdi.
U-505, şu anda Şikago'da bir müzede sergileniyor.
Teknolojisinin nasıl çalıştığını öğrenmek için Amerika'ya getirmişlerdi.
Jack dedem de Baltimore'da görevli bir gemi işçisiydi
ve bu Nazi denizaltısının bakımından birkaç günlüğüne onun ekibi sorumluymuş.
Denizaltıdan bir cıvata söküp zımparalamış ve bir yüzük hâline getirmiş.
Şans getirsin diye onunla bir yerlere vururdu.
Hayatı boyunca taktı. Dünya şampiyonu enerjisi işte.
İşte onunla yaşıyorduk.
Karısı çoktan ölmüştü, kız kardeşim de üniversitedeydi.
New Jersey'de büyüdüğüm evde yaşayan iki deli fişektik işte.
Bazen elektrogitarımı boynuma takar, eve gelen arkadaşlarıma çalardım.
Jack dedem de salonumuzda blues şarkıları söylerdi.
Yarın da
Bugün hissettiğim gibi hissedeceğim
Çantamı toplayıp Buradan çekip gideceğim
Artık 23 yaşına gelmiştim.
Hayatımı kurmaya çalışıyordum.
Büyükbabama daha ne kadar bakabileceğimi düşünüyordum.
Zor bir ameliyattan çıkmış, iyileşme sürecindeydi.
Hastanedeki bir sosyal hizmet uzmanı bana
bir yaşlı bakım merkezini, bir huzurevini tavsiye etti.
Gidip baktım, güzel bir yerdi ama bize göre olmadığını biliyordum.
Ömrümüzü beraber geçireceğimizi biliyordum.
Kapıma kadar gelen harika bir dernek vardı,
büyükbabamı kontrol eder, sıcak yemek bırakırlardı.
Ben New York'ta hayalimi gerçekleştireyim diye.
Meals on Wheels derneğine selam olsun. Harika insanlar gerçekten.
Eminim bu gece burada da birilerine bakan insanlar vardır,
sizlere de selam olsun.
Çünkü kendisine bakamayan birine bakmanın ne kadar zor olduğunu iyi biliyorum.
Ama şundan emin olun.
İleride hayatınızın bu dönemini gururla hatırlayacaksınız.
Size söz veriyorum.
Dedemin şahane bir hemşiresi vardı, Lily adında Jamaikalı bir kadın.
"Her insan iki kere çocuk olur" derdi.
"Bir kere doğduklarında, bir de öldüklerinde."
Jack dedemle tam da bunu hissetmiştim.
Bir keresinde ben uyurken gece vakti benim odamda sendeleyip düşmüş
ve yatağımın ayak ucuna bacakları yandan sarkar şekilde yığılmış.
Çok acı çekiyordu. Ameliyat için kaburgalarını kırmışlardı.
Sersemlemişti, pek kendinde değildi ve gece o şekilde uyumuş.
Bileğime yapışmış hâlde.
Tutunmak, sıcaklığını hissetmek için.
Hani küçük çocuklar uyurken annelerinin elini tutarlar ya?
Sabah uyandığımızda mahcup olmamıştı.
Sanki durumu kabullenmiş gibiydi.
"Aslanım, başına bela olduğumu biliyorum ama yataktan kalkmama yardım eder misin?"
Yatağın öbür tarafına dolanıp ona elimi uzattım.
Onu çekmemi istemedi. Elimi sıktı. Dünya şampiyonu enerjisiyle sıktı.
Sonra kendini yavaş yavaş yukarıya çekti.
Profesyonel bir boksör gibi.
Tamamen ayağa kalkana kadar.
"Dede, iyi misin?" dedim.
Gülümsedi. "Keşke bebeğimin elinde bir yüzük olsaydım" dedi.
"Böylece kıçını her kaşıdığında vadedilmiş toprakları görürdüm."
O güne böyle başlamıştık.
Fiyakasını asla kaybetmezdi.
Ne olmuş olursa olsun.
Sevgili bile yapmıştı. Adı Sarah'tı. Yaşlı merkezinde tanışmışlardı.
"Aslanım, mevzu gönül meselesi oldu mu küçük şeyler bile kâfidir" derdi.
Kadının doğum gününde onu AVM'ye götürüp ilk kez kulaklarını deldirdi.
"Onu zor zapt ettiler ama yaptı" dedi.
Ama Sarah hastaneye gelsin istemedi, çok gururluydu.
Onu Süpermen ya da dünya şampiyonundan aşağı görsün istemiyordu.
Ama ben hastanede onun yanındayken bir kere kadının adı geçti.
Pek iyi değildi ama bir anda kendine geldi.
"Onunla konuşmak istiyorum. Aslanım, numarasını çevir" dedi.
Onun numarasını çevirdim.
Bu son konuşmalarıydı.
"Selam bebeğim. Benim.
Hamile falan değilsin, değil mi?
Tamam, fermuarım açık bir şekilde geliyorum.
Neyse bebeğim, umarım postane kepenk kapatmaz,
sana ne zamandır aşk mektubu göndermedim çünkü.
Bunca zamandır böyle güzel olabileceğini hayal mi ediyormuşum hayatın?
Seni içeren bütün o hayallerim beyhude olmasın sakın?
Tamam Mama, Kır Çiçeğim, Zaza, Falanga, sadece sesini duymak istemiştim.
Yakında yine hoplayıp zıplayacağım bebeğim.
Seni almaya gelirim.
Küpelerinle uyumlu bir kolye alırız.
Tamam bebeğim.
Tavan yaptı.
Hoşça kal."
"Aslanım, onu görmen lazımdı.
İki kulakta da altın birer küpe.
Çok güzel.
Pekâlâ.
Hadi, yaylan. Git artık.
Sana iyi gösteriler, yolluk bir muz al."
O yüzük bu işte.
Ne zaman o dünya şampiyonu enerjisine biraz ihtiyaç duysam
bu yüzüğü bir yerlere vurur ve Jack dedemi düşünürüm.
Bazen Denver'daki bir kere parmakladığım şu hatunu da düşünüyorum gerçi ama…
Çoğunlukla Jack dedemi düşünüyorum.
Bu yüzük, iyiliğin kötülüğü yenmesinin sembolü değil sadece.
Direnmenin sembolü.
Jack dedem karısından, kızından, kendi bedeninden daha uzun yaşadı.
Ama asla şikâyet etmedi, asla kendisine acımadı.
Bana "her şeye hazır olmayı ve yoluna devam etmeyi" öğretti.
Şimdiki konuğumuz genç bir komedyen.
İlk kez televizyona çıkıyor.
Hanımlar ve beyler, Jeffrey Ross'a güzel bir alkış.
Jeff!
Evet! Ah be!
Babamın anneme yazdığı şiirlerden biri.
Adı "Bu Kadar Ekmek Yeter Artık".
"Gülüşün çiçek açar Parlak bir yaz gülü gibi
Saçların süzülür Sağanak yağmurlar gibi
Açık denizler gibi sanki Göz alabildiğince mavi gözlerin
Peki niye kamyon gibi oldu kıçın?
Bu kadar ekmek yeter artık"
Pekâlâ.
Söylemeden geçmeyeyim, sonraki şiirim de
annemin babama karşılık olarak yazdığı şiirdi.
Adı da "Bir Gömlek Giy, Çocukları Korkutuyorsun".
Komedi bana dünyanın her yerine erişme fırsatı verdi.
Avustralya'da, Yeni Zelanda'da, Afrika'da, Amerika'nın dört bir yanında,
Orta Doğu'nun savaş bölgelerinde sahne aldım.
Ama laf sokma konusunda siyah kuşağımı
bu işin iki duayeni Chris Rock ve Dave Chappelle
beni Londra'da O2 Arena'daki şovlarına
sürpriz özel konuk olarak çağırdıklarında aldım.
"Ne istiyorsan onu yap" dediler.
Ben de 15.000 kişinin karşısına çıkıp Kraliçe Elizabeth'ten bahsetmeye başladım.
Amerikalıların bunu yapmamaları gerekir.
Birkaç kilometre ötede Buckingham Sarayı'ndaydı.
"Kraliçe'yi seviyorum, bana büyük büyükannem Rosie'yi hatırlatıyor,
ikisi de çılgın ailelerini bir arada tuttular" dedim.
Kraliçe o iki Korgi yavrusunu daha yeni sahiplenmişti.
"Vay be, 96 yaşında köpek yavrusu sahiplenmek, ha?" dedim.
"Ne kadar da iyimser."
"Ah, sizinle beraber yaşlanacağız benim küçük Jubilee'm ve Bubilee'm."
Kocası Prens Philip için hediyeydi aslında.
O da o sırada 99 yaşında ve hastanedeydi.
Ona geçmiş olsun hediyesi olarak iki Korgi verdi.
Çok hoş ama bana hep reklam için yapılmış gibi geldi.
Çünkü tam da Meghan Markle'ın televizyona çıkıp
kraliyet ailesinin ırkçı olduğunu iddia ettiği haftaydı.
Tabii ki birçoğumuz "Teşekkürler Dedektif Markle" dedik.
"Yapma be!
100 yaşındaki, taç takan ve pelerin giyen,
saraylarda yaşayan ve dünyanın %70'ini kolonileştirmiş bu morukların
ırk konusunda bazı çağ dışı görüşleri olabileceğini mi söylüyorsun?
Bu vakayı nasıl çözdün ya dedektif?
Helal olsun!
Londra Polisi seninle konuşmak istiyordur."
Bizler İngiltere Kraliçesi'nin bir gün Buckingham Sarayı'nda dolanırken
"Philip, Harry ile konuştum" dediğini sanıyorduk.
"Haberler harika, kraliyet ailesine nihayet bir siyahi katılıyor.
Ah, taze bir prens.
Artık ensest bebeklerle uğraşmayacağız!
Köpeklerim, bunu kutlayalım.
Philip, beni son bir kez daha becer hadi.
Çay saati geldi Philip.
Kraliçenin çayını kaynağından emmeni emrediyorum sana.
O 99 yaşındaki dilini buraya daya bakalım.
Philip, bana bir inci gerdanlık ver.
Bu gerçek inci gerdanlığın üstüne denk getir ama.
Philip, çoban turtamı son bir kez daha ye hadi.
Köpekler, kalkın yataktan.
Philip, beni 1939 yılındaymışız gibi becer.
Barbados'u daha yeni kolonileştirmişiz.
Hatırlarsın Philip.
Ah Philip! Geliyorum Philip!
Tanrı beni
korusun!
Ah bebeğim.
Aferin Philip. Aferin ihtiyar oğlan.
Ah Philip.
Philip?
Philip!"
Ona iki yavru köpek vermiş.
Adam üç gün sonra öldü.
Prens Philip, favori rapçilerimden DMX ile aynı gün öldü.
Ama ironiktir ki son sözleri şu şekilde olan Prens Philip oldu…
"Köpeklerim nerede?"
Harika bir gösteriydi.
Harika bir gösteri.
Ama gösteriler her zaman gelir geçer.
Önemli olan yol boyunca kurduğumuz arkadaşlıklar.
Komedyenler benim kavmim.
Ben her şeyden önce komedyenim.
O yüzden özellikle de son zamanlarda,
sekiz ay arayla en iyi üç dostumu kaybetmiş olmak canımı çok yakıyor.
Onlar komedinin Laf Sokma Efsaneleri'ydiler.
Bu adamlar beni gözümden yaş gelene kadar güldürürlerdi.
Nasıl olduysa en sona ben kaldım.
Norm MacDonald hayranı var mı burada?
Evet!
Norm'un şakalarından biri favorimdir. Yılda iki kez yapardı.
"Yaz saati uygulaması geliyor.
Altı aydan çok dayanmaz."
İlk paralı gösterilerimden birinde New Jersey'de bir kulüpte
Norm Macdonald'ın altında çıkmıştım.
O zamanlar çok ünlü değildi. Yeraltı kitlesi vardı.
Tuhaf aksanı olan acayip bir Kanadalıydı.
Seyirci onu her zaman anlamazdı ve yedi gösteriden dördünde falan sıçardı.
Norm iyi performans gösterince kulise gider,
sonraki gösteriye kadar poker oynardık.
Ama Norm ne zaman sıçsa
hâlâ anlamadığım nedenlerden dolayı
çıkış kapısının yanında dikilir ve giden her kişiye tek tek veda ederdi.
Çok garip bir durumdu.
Norm her zaman herkesten bir adım öndeydi.
Keşke sağlığı konusunda da daha dürüst olsaydı.
Ona düzgünce veda ederdik en azından.
Gilbert Gottfried hayranları?
Adamım Gilbert! İşte orada!
Sahneye son çıkışlarından biri de gösterime sürpriz katılımıydı.
Sahnede uzun, acayip bir espri anlatmıştı.
Ölü büyükannesinin kafasını becermesiyle ilgiliydi.
Ben de cenazesinde
"Gilbert'in mizahı korkusuz, acımasız ve yıkıcıdır" demiştim.
"Ama o kadar sempatik biri ki
ölü bir insanın kafasını becermekle ilgili bir espriye bize güldürebiliyor."
Sonra tabutuna bakıp şöyle söyledim, "Şimdi o kadar komik değil, ha Gilbert?"
Karısı Dara geçenlerde beni aradı.
Gilbert'in çocuklarını, yani kızıyla oğlunu
bu gösteriye getirmek istiyormuş.
Ben de "Babalarını yeni kaybettiler sayılır" dedim.
"Bu gösteri onlara biraz ağır gelebilir, biraz erken bence" dedim.
Dara şöyle söyledi,
"Hayır, senin de hayatında benzer bir şey yaşamana rağmen
iyi idare ettiğini görmelerini istiyorum."
Sadece ben değil, onlar da iyi idare ediyorlar.
Lily sinema bölümü birinci sınıf öğrencisi oldu.
Max de ilk kez meme elledi.
Aferin dostum!
Evinize yemeğe gelmeyi çok severdim.
Gilbert'la masaya oturmayı özlüyorum, Damdaki Kemancı'dan şarkılar söylerdik.
Jeff, şu an arabada oturuyorum, seni özledim ve…
Mutlu yıllar sana
Mutlu yıllar sana Jeffrey'ciğim
Mutlu yıllar sana
Sona doğru sesim biraz gitti. Yaşlandıkça bunlar oluyor.
Seni seviyorum. Güzel geceler dilerim.
Kızlarımı çağırdığın için sağ ol. Sola dönmem lazım.
Görüşürüz. Seni seviyorum.
Ben de seni seviyorum Bob.
Bob Saget, Amerikan'ın babası.
Bill Cosby gibi.
Ama Bob insanları eski moda yöntemlerle uyuturdu.
Skleroderma Araştırma Vakfı için yaptığı hayır işlerini anlatarak.
Bakın, hepinize hayatınızda Bob gibi bir arkadaş diliyorum.
Harika bir adamdı. Sevdiğini söylemekten hiç çekinmezdi.
Her konuşmanızda dile getirirdi.
Bob pozitifliği öğütlerdi.
"Negatifle işim olmaz" derdi. Nefret kusanları engellememi öğretti.
Bob birkaç Broadway gösterisi de yapmıştı ve bununla çok gurur duyardı.
Tüm dünyada tanınan büyük bir televizyon yıldızıydı.
Ama Bob komedyenliği severdi.
Bob hep stand-upçı gibi yaşadı.
Ölümü bile tam komedyen gibiydi.
Hikâyeyi bilenleriniz vardır.
Florida'daydı. Harika bir gösteri yapmıştı.
Bob sonrasında otel odasına döndü ve nasıl olduysa düşüp kafasını çarptı.
Tam da Amerika'nın En Komik Videoları'nı sunan adamlık bir son olduğunu düşündüm.
Bu espriyi de kullanırsın Bob.
Ya da bu espriyi de kullanırsın Bob.
Karmaşık bir adamdı ama…
Pandemi zamanında Bob'un yokluğunu çok çekmiştim.
Bir ayrılık yaşamıştım ama Bob yanımda değildi.
Gece pastrami sandviçlerimizi yerken bana moral konuşması yapardı normalde.
Hepimiz yaşadık. Herkes için zor zamanlardı.
Tüm gösterilerim iptal olmuştu. Evde yalnızdım.
Hayatımda ilk defa yapayalnızdım.
Eski sevgilim hâlime üzülmüş olacak ki bir sabah bana bir sokak köpeği bıraktı.
Sokakta bulduğu bir Alman çoban köpeği.
Bir köpek ne kadar yaşlı olabilir?
Bu köpek 40'larında falandı herhâlde.
Saçları dökülmüş, dişleri eksik, kolunun altında bir şişe viskiyle falan.
Michael Vick'e iki bin borcu var.
"Ne? Bu köpeği istemiyorum. Bu köpek sorunlu" dedim.
Zaten benim köpeklere alerjim var. Köpeklerden korkarım.
Ama sanki evren beni bu köpeği sevmekle sınıyordu.
Onun bir yuvaya ihtiyacı vardı, benimse bir dosta.
Onu temizledim, birkaç ilaç verdim.
Kanka olduk. Pandemi vardı. 7/24 beraberdik, birbirimize bağlandık.
Bir saatliğine dışarı çıkıp döndüğümde…
Köpek de böyle…
Geceleri dışarı çıkar, Ay'ı seyrederdik.
Dolunay varsa Ay'a doğru ulurduk. Köpeğim buna bayılırdı.
Bir sabah bir uyanınca bir baktım, kuyruğunu sallayıp duruyor.
"Hah, mutlu demek ki" dedim.
"Belki ben de daha mutluyumdur."
Kutlamak için onu köpek parkına götürdüm, daha önce hiç gitmemiştim.
Mükemmel görünümlü kanişlerin
iki ayak üstünde gezip e-sigara içtiği bir yer.
Ben de köpeğimle yürüyordum, köpek parkının kamburuyla.
Köpeğim yanlış yöne havlıyordu.
Tenis topları yüzüne çarpıyordu.
Âdet kanı üstünden damlıyordu. Zavallıcığı kısırlaştırmamışlar.
Herkes bize bakıyordu.
Kadının biri "Köpeğiniz barınaktan mı?" dedi.
"Yok, ben onun oyuncu koçuyum.
Bir şeyi yok. Yeni filmi için prova yapıyor.
Bir Martin Scorsese filminde otobüsün altında kalacak."
Barbra Streishound da orada. İsmine saygı duyun bari.
"Barınaktan mıymış? Ne sandın hanım?
Köpeğimi dövüp millete göstermek için köpek parkına mı getireceğim lan?
Evet, barınaktan tabii.
Ve evet, onu bırakmıyorum.
Instagram'a fotoğrafını bile attım."
Altına da "Evi burası, buradan tüy-meyecek" yazdım.
Tonla beğeni geldi.
Herkes "Ah!" falan dedi. Bir sürü mesaj yağmaya başladı.
Pandemi sırasında çaresiz kalmış köpek barınaklarından mesajlar.
Asher, hüzünlü köpek reklamı müziği çal.
Evet.
İşi biliyorsun, değil mi?
Şöyle bir mesaj geldi.
"Burada da bir Alman çoban köpeğimiz var.
Üstelik bu daha yavru.
12 dakika içinde ona bir yuva bulamazsak da…
…suratını yumruklamak zorunda kalacağız.
Onu püre yapıp diğer köpekleri besleyeceğiz."
Ne?
Böyleydi işte.
Daha önce hiç köpek beslememişken bir anda iki Alman çoban köpeğim olmuştu.
Evet.
Evet. Yahudi olduğumu da biliyorlar.
Her sabah böyle.
"Uyan Yahudi! Köpek parkına, marş marş!
Köpek parkına, marş marş!
Ödül mamalarını nerede saklıyorsun?
Mamalar nerede Yahudi?
Mama kokusu geliyor.
Mamalar nerede?
Onları bize ver yoksa biz kendimiz buluruz bak.
Mamalar nerede? Tavan arasında mı?
Belgelerin nerede Yahudi?
İşememiz gerek. Belgelerin nerede?"
İsimlerini "Ausch" ve "Schwitz" koydum.
Onları seviyorum ama Holokost'ta kaybettiklerimiz için
günde bir kez tekmeliyorum.
Yahudilere bulaşmayın. Bunu komik buluyorlar.
Çoğu köpek havai fişekten korkar
ama benim köpeklerim bayılıyor, onlara zafer günlerini hatırlatıyor.
Pati.
Berbat bekçi köpekleri ama.
Evime biri girmeye kalksa hemen "Yahudi şurada!" derler.
"Şurada uyuyor.
Habersiz şekilde.
An bu andır!"
Küçük olanın adını "Nipsey" koydum.
Her şeyi büyük köpekten öğreniyor,
o yüzden merdivenlerden inerken topallıyor.
Arabaya yaşlı köpekler gibi biniyor.
Ön ayaklarını yukarı koyup benim onu kaldırmamı bekliyor.
Büyük olanın adını da "Nana" koydum.
Baksanıza, tam bir Nana tipi var.
Geçmişini bilmiyorum. Sokak köpeği yani.
Ama veteriner, Nana'nın geçmişte çok fazla yavru doğurduğunu söyledi ve…
Vücudunda tuhaf tuhaf yumrular vardı, demans hastasıydı ve bacakları yaralıydı.
O yüzden bazen onun yüzüne doğru biraz ot dumanı üflüyorum.
"Buraya gel Nana!"
Glokomunun kendi kendine düzeldiğini görebiliyorsun.
Bana hep o Nazi ifadesiyle bakarak şöyle der,
"Sen iyilerden birisin."
Bir gün köpek parkına yine gittik, Nana diğer köpeklerle oynuyordu.
Epeyce bir oynadı ve sonra düştü.
Bacağı şöyle oldu…
Yaşlı bir köpek düşünce korkutucu oluyor.
Onu yerden kaldırdım.
Bu 45 kiloluk Alman çoban köpeğini veterinere götürmek için
kucağımda arabaya taşırken
seneler önce Jack dedemi son kez hastaneye acile götürmek için
arabaya taşırken hissettiğim aynı sızıyı yine göğsümde hissediyordum.
Hatta onun yüzüğünü köpek parkının çitine vurdum
ve "Yolun sonu sanırım" diye düşündüm.
"Bu köpeğe daha fazla bakabilecek miyim, bilmiyorum."
Veterinerin muayenehanesine gelince
ona veda edip etmeme kararını vermem gerekti.
Daha önce bir hayvanla bunu yaşamamıştım.
Bunu yaşayanlar el çırpsın.
Küçük bir çocuk gibi ağlıyordum resmen.
Kuzenim Ed'i aradım, "Ed, hemen veterinere gelir misin?" dedim.
"Nipsey'yi de getirebilir misin?
Nana'ya veda etmesini istiyorum. Nana'ya veda etmemiz gerek.
Nana'ya son yemeği olarak bir biftek de getirir misin?"
Veterinerin muayenehanesinde yere oturup Nana'yla birlikte bekledim.
Patisinden tuttum.
Pandemi boyunca bana yârenlik ettiği için teşekkür ettim.
Bana bakıp şöyle dedi…
"Yapayalnızken ben
Aldın beni yanına
Tüylerimi dökmeme izin verdin
Evinin her tarafına
Karı koca gibi seninle
Kıvrılırdık yatakta
Ben sana pire bulaştırdım
Sen hayat verdin bana!
Sen
İyilerden birisin"
Bir buçuk saat kadar sonra kuzenim Ed geldi.
Diğer köpekle bifteği getirmişti.
O zamana kadar beklenen şey çoktan gerçekleşmişti.
Çok acıkmıştım.
Nana bana bakıp "Bu Yahudi şerefsiz benim son yemeğime mi sulanıyor?" dedi.
Elimi ceketimin cebine attım
ve şans eseri sabahtan beri taşıdığım kararmış muzu çıkarttım.
Ben muzumu yedim, Nana da bifteğini yedi
ve ikimiz birlikte son bir kez güldük.
Veteriner iğnesini yapmak için geldi.
Veteriner iğneyi Nana'nın tüylerinden içeri sokarken
havayı yumuşatmak için
"Doktor, fikrimi değiştirdim" dedim.
Nana bir gözünü açıp "Çok erken oldu pezevenk!" dedi.
Sonra diğer gözünü de açtı.
Son bir kez benim gözlerime baktı.
Şöyle dedi…
"Hiç söz dinlemedim
Top yakalamaca oynamak işkence gibiydi
Emirleri uygulamayan tek Nazi benim
Ama sen
Sen beni hiç yargılamadın
Sen
Sen beni sadece sevdin
Sarkmış olabilir meme ucum
Ama hiç durmaz, sallanır kuyruğum
Sen
İyilerden birisin"
Benimle ulumak ister misiniz? İyi hissettirir.
Aklınızda kim varsa onu düşünün ve kendinizi serbest bırakın.
Birkaç hafta sonra
veteriner bana Nana'nın küllerini gönderdi.
Onunla ne yapacağımı bilemedim.
Nipsey ile bir kere de bir Yahudi'nin bir Nazi'yi yakmasıyla ilgili dua ettik.
Sonra onu cigaraya sarıp tüttürdük.
Nana da böyle olmasını isterdi.
Ama şöyle düşündüğümü hatırlıyorum, "İş bu noktaya nasıl geldi?" dedim.
Ben hiç hayvan istemezdim.
Şimdiyse bu uyuz, Yahudi düşmanı kancığın ardından gözyaşı döküyordum.
İşte bu size sevginin gücünü gösteriyor. Arkadaşlığın gücünü.
Bir şey kaybedince bir yerlerden başka bir şey çıkıyor
ve yüreğinizdeki o boşluğu dolduruyor.
Ama izin vermeniz gerek. Kendinizi ona açmalısınız.
Nana'nın bana yaptığı da buydu.
Bazen hâlâ bana bunu yapıyormuş gibi hissediyorum
çünkü onkologum da Almanya'dan.
Sanki Nana benimle ilgilenmek için tekrar dönmüş gibi.
"Jeff, sana bir iyi, bir de kötü haberimiz var."
"Peki Doktor, kötü haber nedir?"
"Altı ay kemoterapi görmen gerekecek."
"Sıçayım. İyi haber ne peki?"
"Saçın zaten uzun zaman önce dökülmüştü."
Ameliyattan sonraki sabah uyandığımda her yerim ağrıyordu.
Bütün vücudum ağrıyordu.
Lincoln Tüneli ve Holland Tüneli'ne sonda takılmıştı,
Verrazzano Köprüsü'ne de.
Gözlerimi silip aşağı baktım.
İçinde kafeinsiz kahve ve bir muz olan bir tepsi bırakmışlardı.
"Ne? Yok artık" dedim.
Sonra doktorum geldi.
"Dr. Lenz, şu an yemem mi gerekiyor?" dedim.
"Bağırsağımın yarısını aldılar."
"Evet, kalın bağırsak çok dayanıklıdır" dedi.
"Bir an önce bir şeyler yersen her şeyin yolunda olduğunu hemen anlarız."
Ben de muzumu yedim
ve dedemin yüzüğünü yatağın kenarına vurarak onu düşündüm.
Ama o sert, dünya şampiyonu hâlini düşünmedim.
Bakımını benim üstlendiğim adamı düşündüm.
Şimdi ben de öyleydim. Onun gibi olmuştum.
Yardım edenden, yardıma muhtaca dönmüştüm, öylece.
Kemoterapi de zordu. Bilenleriniz vardır.
Ama annemin yaşadıkları kadar zor değildi.
Hatta ben o kadar iyiydim ki doktorum en son seansı iptal etti.
"Kemoterapide kilo alan tek insan evladı sensin" dedi.
Sonra yılın kalanı da bitti ve ben Kaliforniya'dan ayrılıp
bu gösteriler için New York'a gelmek istiyordum.
"Gidebilir miyim? Seyahat edebilir miyim? Çalışabilir miyim Doktor?" dedim.
"Sana kontrol amaçlı bir kolonoskopi ayarlayacağız
ve duruma göre bakacağız bakalım" dedi.
Endişelenmemeye çalışıyordum ama endişeleniyordum.
Kolonoskopiden önceki gece yatakta düşünüyordum,
"Geçen sefer yüzüğü çıkarıp
çekmeceye koymuştum ve o kolonoskopi iyi gitmemişti,
bu sefer çıkarmayayım."
Saat gece 05.45, hava hâlâ karanlıktı,
Uber'la kliniğe gittim ve yatağa yatarak beklemeye başladım.
"Laf Sokma Üstadı Jeff Ross" olarak değil,
sadece önlük ve çorap giyen sıradan bir Jeff Lifshultz olarak.
Büyük bir klinik olduğu için arada tüm hastaları ayıran perdeler vardı.
Önümden geçen diğer hastaları görüyordum,
perdenin ardından hemşirelerle konuşmalarını duyuyordum.
Her tıbbi prosedür öncesi sordukları o soruları cevaplıyorlardı.
Sonra Angie adında tatlı bir hemşire geldi ve dedi ki
"Bay Lifshultz, yüzüğünüzü bu poşete koymalısınız."
"Lütfen Angie, kalsa olmaz mı?" dedim.
"Mevzuata aykırı aslında
ama gidip birini çağırayım, onam belgesi imzalayın" dedi, imzaladım.
Bana bin tane soru sormaya başladı.
Ailemin hastalık geçmişiyle ilgili,
kendi hastalık geçmişim ve ilaçlarımla ilgili.
"Şunu en son ne zaman yaptın? Bu ne renk?" falan.
Elimden geldiğince bütün sorulara cevap vermeye çalıştım.
Yorulmuştum. Bütün gece ayaktaydım.
Uyumamıştım, bir şey yememiştim.
Gergindim.
Nihayet "Bitirmek üzereyiz" dedi.
"Ama bunu herkese sormamız gerekiyor."
Bana doğru eğilip şöyle dedi,
"Kendinize zarar vermeyi hiç düşündüğünüz oldu mu?
Her zaman güvenebileceğiniz size destek olan insanlar var mı?"
Ağlamaya başladım.
Nedenini bilmiyorum.
Elimle tersledim, kafamı salladım, sıradaki soruya devam etti
ama her nedense onu durdurdum.
"Angie, lütfen tekrar edebilir misin?" dedim.
"Kendinize zarar vermeyi hiç düşündüğünüz oldu mu?
Her zaman güvenebileceğiniz size destek olan insanlar var mı?"
Ağlamamı durduramadım ve neden bilmem ama zırıldamaya başladım…
Alopesiden dolayı kirpiklerim de yok tabii.
Gözyaşımdan gelen tuz gözlerimi yakmaya başladı,
göremiyordum, zar zor konuşuyordum ve çok…
Bana anestezi verdiler, her şey bulanıklaştı.
Sonra bir baktım, dostum Eddie'nin arabasındayım,
ona olanları anlatmaya çalıştım ama ağlamaktan konuşamadım bile.
Sonra evime geldik, yine anlatmaya çalıştım,
bu sefer ikimiz de ağlıyorduk, öylece oturdum…
Sonra fark ettim ki aslında
perdelerin arasından duyduğum insanlara ağlıyordum ben.
O sorular için düzgün bir cevabı olmayan insanlara.
Fark ettim ki
kolonoskopi sonucumun ne olduğu önemli değildi.
Telefonum acil durumda arayabileceğim insanlarla doluydu çünkü.
Bu sadece bir kavga değil, arkamda bir ordu var.
Ellerinde donutlar ve gitarla hastane odama gelip
tüm gece beni yalnız bırakmayan bütün o dostlarım.
Beni hastaneden taburcu ettiklerinde
dostum John Stamos o çirkin evladıyla evde beni bekliyordu…
Kardeşim Robyn bütün işini gücünü bırakıp iki aylığına bana bakmaya geldi.
Spagetti savaşları falan.
İşe geri dönmesi gerektiği zaman da destek kuvvet çağırdı.
Donna teyzem aynı küçüklüğümdeki gibi yine bana bakmak için geldi.
Bu akşam da burada bulunan kuzenlerim Aaron ve Rona da
gelip bana büyük büyükannem Rosie'nin tariflerini yaptılar.
Pek tanımadığım şu tuhaf komşum da muzlu kek yapıp verandama bırakıyordu,
ben de salıları kemoterapiye gittiğimde hemşirelere elim boş gitmemiş oluyordum.
Gerçekten bir orduydu.
Bunu söylemekten de gurur duyuyorum,
içimdeki şey beni öldürmeden biz onu öldürdük.
Harika hissediyorum.
Ne olur ne olmaz diye kemoterapi portum hâlâ duruyor
ama çok iyi hissediyorum.
Hayatım boyunca bu muhteşem ordu benimleydi.
Stand-up komediyi denememi söyleyen dostum Mark.
Kolonoskopi yaptırmamı söyleyen dostum Jordan.
Bu gösteriden %10 komisyon alan menajerim Stacy.
Sadece ailem ve arkadaşlarım da değil.
Seyirciler de. Siz de o ordudasınız.
Çünkü bana bir amaç verdiniz!
Amaç!
Daha az kırmızı et yemek için bir neden.
Misyonumu sürdürebileyim diye.
Hayatımın görevi, dünyayı iyileştirmek.
Laf sokarak insanları iyileştirmek.
Eğer şu an hayatınızda stresli bir şey yaşıyorsanız
ayağa kalkın ve muzunuzu hak edin.
Kutlayacağınız bir şey varsa ayağa kalkın.
Sadece iğrençseniz ayağa kalkın.
-Merhaba hanımefendi. -Selam. Nasılsın?
Harikayım. Senden ne haber bebeğim?
Kız kardeşim pankreas kanseri.
Kız kardeşin pankreas kanseri.
-Adı ne? -Vicky.
Vicky mi? Ne yapıyorsun peki? Onunla ilgileniyor musun?
Evet mi?
Peki ya kuaförün?
O da mı kanser yoksa?
-O kadar mı kötü görünüyor? -Hayır, çok güzel olmuş.
Al. Bu senin. Seni seviyorum.
Bunu paylaştığın için teşekkürler. Umarım kardeşin iyidir. Umarım iyidir.
Başka kim?
Ha siktir.
O kadar vaktim yok.
Yarın izin günüm. Bütün gece burada kalamayız.
Merhaba?
Dilbert ile troll bebek çiftleşmiş gibi.
Bu benim beynime çok fazla geldi.
Umarım bu adam da kanserdir.
Hayatımda gördüğüm en tuhaf çift.
Ama ne diyeyim, zevk meselesi.
Bunu kim yakalayacak?
-Eleanor. -Eleanor.
Asher, trampet sesi lazım. Bu kişi 140 yaşında.
Şuna baksana. Paraların üstünde daha genç yüzler var.
Hadi Eleanor. Büyük an geldi. Hazır mısın?
Arkan sağlamda. Değil mi dostum?
Tamam. Eleanor, dikkatini ver.
Bu çok önemli. Bütün Netflix özel gösterisi buna bağlı.
Bu muzu yakala.
Evet!
Hiç tutamadı.
Ama denedi. Önemli olan da bu.
Üç yıl önce İntihar Hattı'nı aradığımda "Silahınız var mı?" dediler.
Ben de "Yok" dedim, "15 dakika sonra arar mısınız?" dediler.
Sen ne diyorsun be?
Seni üç dakikadır tanıyorum ama kendimi öldüresim geliyor.
Bu yaşlı karı muzunu gösterinin ortasında yiyor.
Bayıldım!
-Merhaba. Adım Gary. -Gary.
11 yaşındayken ellerimi bir patlamada kaybettim.
Ama bu pozitif bir hikâye çünkü güzel sanatlara girdim
ve 30 sene boyunca başarılı bir tasarımcı olarak çalıştım.
Şimdi de emekliyim ve seni izliyorum.
Bayıldım!
Vay be dostum. İlham kaynağısın.
Çak yapalım derdim ama duyarsız görünmek istemiyorum.
Birine orta parmak göstermek istersen nasıl yapıyorsun?
Bir şekilde…
Bu adam bir efsane. Amanın!
-Adapte olmalısın. -Adapte olmalısın.
-Harika bir hayat dersi. -Evet.
-Bu da benim şahane eşim. -Şahane bir eş.
Zavallı kadıncağız hayatı boyunca hiç parmaklanmamış.
Al bakalım. Ona da bir muz.
Seni seviyorum. Koltuk altına koy.
Bunu geçebilecek olan var mı lan?
Burada! Yukarıda!
-Nerede? -Burada işte!
-N'aber? Nasıl gidiyor? -Selam!
Boşanmamın beşinci yılını kutluyorum!
Tanrım!
Vay be!
Dur. Memelerimi de yeni yaptırdım!
Memelerini de yeni yaptırdın.
Ne güzel işte, oradan düşersen geri zıplarsın.
Aile tarihimden de biraz bahsetmezsem ayıp etmiş olurum.
Muhteşem yazar Judy Blume da burada.
Seni utandırmak istemem.
Judy, orada mısın? Benim, Jeff.
Vay canına!
Kitabını tam da yeni tekrar okumuştum, ilk kez âdet gördüğüm için tabii.
Palisades yangınında evin mi yandı senin?
Her şey gitti, her şey.
56 yıldır oradaydık ve her şeyimiz gitti. Hiçbir şeyimiz kalmadı.
Kılık kıyafetinden belli oluyor zaten.
Bir sürü kıyafetimi kaybettim ya!
Yakın zamanda iki evladınızı kaybettiniz, öyle mi dediniz?
Çok üzgünüm. Gerçekten çok üzgünüm.
Ne desem… Çocuklarınızın isimlerini sormak doğru olur mu acaba?
-Kızımın adı Patty'ydi. -Kızınız Patty.
Oğlumun adı da Joe.
Joe. Bu akşamki gösteriyi Patty ve Joe'ya ithaf ediyorum.
Gel buraya. Bu hanıma sarılmam lazım.
Teşekkürler tatlım.
Bu çok zor. Çok zor.
Evet.
İyi tarafından bakarsak memelerin anneminkiler gibi.
Seni seviyorum bebeğim. Patty ve Joe için.
Şu adama bakın. Nasılsınız bayım?
Babamın torbacısı da buradaymış, süper.
-Nasıl gidiyor? -İyiyim.
-Pekâlâ. Adın ne? -Ben Keaton.
Keaton. Senin hikâyen nedir Keaton?
İki hafta önce büyükbabam vefat etti, üç gün önce de köpeğim öldü, yani…
Berbat bir hafta olmuş.
-Büyükbabanın adı neydi? -Gerald.
-Gerald. Köpeğinin adı? -Maisie.
Maisie ve Gerald. O kadının çocuklarını salla.
Bu gösteriyi senin büyükbabana ve köpeğine ithaf…
Hayır mı?
Seni seviyorum tatlım. Süpersin sen!
Bu gerçekten ilaç işte.
-Ne iş yapıyorsun Keaton? -NYU'da okuyorum.
-New York Üniversitesi mi? Ne okuyorsun? -Oyunculuk.
-Oyunculuk okuyorsun. Süper. -Öyle.
Gel buraya. Ekrana bir bak.
Şu anda ilk Broadway çıkışını yapıyorsun.
Çok güzel. Çok!
Tüm gönüllülerime bir alkış alabilir miyim millet?
Annem muzların üstüne küçük mesajlar yazardı.
"Seni seviyorum, seni özledim" falan yazıp beslenme çantama koyardı.
Ben de seni özlüyorum anne. Özellikle de bu akşam.
Biliyorsunuz, muzlar bir arada büyürler.
Birbirlerini kollarlar.
Muzlar da bizim gibi kararırlar ama hâlâ iyidirler.
Hatta karardıkça daha da tatlılaşırlar.
İçleri yumuşak olur ama kalın dış kabuğu onları korur.
Hayatta kalmak için
bizim de böyle kalın kabuklu olmamız gerek.
Çünkü o kapıdan çıktığımızda ne olacağını asla bilemeyiz.
O yüzden güçlü olun millet!
Dünya şampiyonu enerjisi. Tekrar edin.
Dünya şampiyonu enerjisi!
Bana şunun sözünü verin.
Hayatınız yolunda gitmiyorsa ve dünya yüzünüze gülmüyorsa
bu akşamki favori esprilerinizi düşünüp gülün.
Eğlendiniz mi?
Ben dünyanın en şanslı herifiyim be!
60. doğum günümü Broadway'de kutluyorum bebeğim!
Ama olur da bir gün dikersem nalları,
fazla ayağa kaldırmayın ortalığı.
Çünkü ben her zaman olacağım sizin yanınızda,
her seferinde kendinize…
Yolluk bir muz aldığınızda!
Gökyüzünde bebeğim!
Teşekkürler! Sağ olun!
Sizi seviyorum! Sizi çok seviyorum!
Güçlü olun!
Felix için bir alkış!
Ve Asher için!
Durun! Ve Nipsey için!
Gel buraya, seni Nazi şerefsiz!
Gel buraya Nipsey!
Nipsey, hadi uluyalım. Uluyalım.
Annie gibi, hani sonunda köpek geliyor ya?
Ama bunda hem kel adam hem de öksüz benim.
Herkese iyi geceler!
Alt yazı çevirmeni: Reşat Bir
Bu kadar ekmek yeter artık. Bir