PRAGA
- Jadłeś? - Spóźniłaś się, więc zjadłem bez ciebie.
To nic.
Kiedy wracasz?
Może w poniedziałek.
Mogłabyś…
Dziewczyny w mieście pewnie już czekają.
Mam nadzieję.
Spotkasz się z nimi?
A jak myślisz?
Nie wiem.
Zawsze pachniesz kobietami, gdy wracasz do domu.
Czemu nie powiesz mi, co robisz?
Bo mnie kochasz.
Otwórzcie oczy.
To prosty wzór.
Czerwona gwiazda przewodnia.
Diabelski krzyż pięcioramienny
wskaże drogę.
Składa się z pięciu ulic.
Właściwa ulica…
prowadzi do miejsca, w którym dług zostanie spłacony.
Szczerze mówiąc, Agnes,
jako przewodniczący Komisji Sprawiedliwości
będę głosował przeciw
posiadaniu broni przez policjantów na zwykłej służbie.
Będę też przekonywał do tego centrum i lewicę.
Mam pełne zaufanie do ciebie i komisji, Eddy.
Myślałem, że będziesz mnie nakłaniać do głosowania za.
Nie tego chcą policjanci?
- Nosić broni? - Nie.
Gdybyś widziała zebranie Stowarzyszenia Antynarkotykowego…
To była organizacja faszystowska. Już nie istnieje.
Szczerze mówiąc,
bardzo ułatwicie mi pracę, jeśli wszyscy zagłosujecie przeciw.
Uważasz, że nie powinniście być uzbrojeni?
Gdy ludzie zarzucą nam nieskuteczność, obwinimy polityków.
Powiemy, że nie mamy wsparcia.
Tak…
Zabawne, że stowarzyszenie od razu zniknęło,
gdy Ministerstwo Sprawiedliwości nie ustąpiło.
Może tak, może nie.
Co masz na myśli?
Może nie zniknęli, tylko się ukryli.
Chcesz powiedzieć, że zeszli do podziemia?
Myślę, że najgroźniejsi z członków nie dadzą się tak łatwo powstrzymać.
Mamo, telefon do ciebie.
- Møller? - Przepraszam, że dzwonię w niedzielę.
Dostaliśmy coś pocztą.
Wygląda na to, że Lisbeth Barli też ma odcięty palec.
Chcesz powiedzieć, że…
Mówisz, że mamy…
jednego z nich?
Na to wygląda.
Dobrze, zaraz przyjadę.
Jeśli to jest to, co myślimy, to potrzebujemy Harry’ego.
Został zwolniony.
Ale tylko on ma doświadczenie z czymś takim.
- Dobra. Znajdź go. - Dobrze.
Robi się.
No i…
nagadałem się o sobie.
Naprawdę za nią tęsknisz.
Chciałabym tak tęsknić za Andersem.
To czemu jesteście razem?
Bo dużo zarabia.
Nie…
Nie wiem.
Może brak mi odwagi, żeby odejść.
Gdzie jest teraz?
Gdzieś w Europie.
Wróci późnym wieczorem.
A czym…
- Czym on się właściwie zajmuje? - Sprzedaje…
wyposażenie do kościołów i kaplic. Krzyże, nastawy ołtarzowe, ambony.
Stare i nowe.
Więc jest wierzący?
Fajne cycki.
Hej…
Przepraszam za chłopaków. Są dziś trochę nabuzowani.
Ale tak szczerze,
masz zajebiste balony.
Nie, olej to.
Dzwoniłam do ciebie do pracy.
Żeby powiedzieć ci coś o Camilli.
Nie mogłam tego powiedzieć, kiedy byłeś u nas.
- Jak to? - Bo Anders tam był.
Zawsze się wściekał, gdy mówiłam, że Camilla ma w domu nowego faceta.
Jakby sam tego nie słyszał.
Dlaczego się wściekał?
Chyba myślał, że…
oskarżam Camillę o bycie łatwą.
Ale…
chodziło mi tylko o to, że miała udane życie seksualne.
Chciałaś mi tylko powiedzieć, że Camilla sypiała z kim leci?
Nie…
Nie chodziło tylko o to.
Ktoś do mnie zadzwonił z zastrzeżonego numeru. Niby nic, ale…
po tym, co stało się z Camillą…
Tak?
Ktoś dyszał do słuchawki
i nic nie mówił.
Miałam wrażenie, że ten ktoś jest w pobliżu.
Ale…
czy ty albo twój partner znacie Lisbeth Barli?
- Tę piosenkarkę, która zaginęła? - Tak.
Niby skąd?
No tak, skąd.
Muszę wracać do domu.
Mogę cię odprowadzić.
To tylko 400 metrów.
Tak.
Dam radę.
Mogłabym sprawić, że zapomnisz o Rakel?
Tyłek też ma fajny.
Czego?
Co, kurwa?
Co on…
Hej. Gdzie jest Hole?
- Ten pijak? - W celi 129.
Strażnik pana wpuści.
Tam?
Co tu się odwaliło?
Zabalowałeś?
Mamy chociaż jeden kawałek Lisbeth Barli.
Przyszedł w kopercie.
Prowadzę sprawy Barli i Loen.
Tylko ty masz…
doświadczenie z tego typu zabójcami.
Ale to ja decyduję.
No i?
Jestem ciekaw, czy przemyślałeś naszą rozmowę.
Tak.
O tym, że chcesz mi pomóc.
Obaj sobie pomożemy.
Zabiłeś Ellen?
Dobra.
Przyznam ci się, Harry.
Zabiłem Sverrego Olsena.
Włamałem się do domu.
Rzuć broń!
Odłożył broń i uniósł ręce.
Na kolana, ręce za głowę.
Wtedy zobaczyłem Ellen.
Zobaczyłem, co jej zrobił.
Była…
Ellen…
Sam widziałeś.
Ellen.
Co miałem zrobić? Pozwolić mu na odsiadkę?
W tym kraju? Żeby dostał dożywocie i wyszedł po 15 latach?
Strzeliłem mu w brzuch.
Dopilnowałem, by strzelił w drzwi, żeby upozorować samoobronę.
Więc nie zastrzeliłeś Ellen?
Sverre Olsen ją zastrzelił.
Zastanawiasz się czasem,
dlaczego się tym zajmujemy?
Moje pierwsze wspomnienie…
Tata stał nad moim łóżkiem.
Pachniał tytoniem.
Bezpieczeństwem.
Był murarzem i zawsze wracał do domu, gdy już spałem.
Wiedziałem, że gdy się obudzę, będzie już w pracy.
Że jeśli otworzę oczy,
uśmiechnie się, zmierzwi mi włosy i pójdzie.
Udawałem, że śpię, żeby został trochę dłużej.
Z twoim tatą też tak było?
Mój tata był nauczycielem, więc zawsze był w domu.
Miałem takiego sąsiada.
Był sędzią.
Miał wielkiego wilczura, który ciągle szczekał.
Szczekał całymi nocami.
Kiedyś szedłem do szkoły.
Stanąłem pod jego domem.
Próbowałem spojrzeć mu w oczy, ale tylko szczekał.
Rzucił się na płot i warczał.
Podszedłem do bramy.
Otworzyłem ją.
Jakbym wiedział, dlaczego jest taki wściekły.
Ale pies rzucił się na mnie i mnie pogryzł.
Sędzia wyszedł i go odgonił.
Krzyczał: „Nigdy więcej nie wchodź na moją posiadłość, smarkaczu!”.
Nie żebym się spieszył, ale czy ta historia ma jakąś puentę?
Tamtej nocy obudziłem się
i było zupełnie cicho.
Nagle usłyszałem drzwi do domu.
Słyszałem kroki taty.
Otworzył drzwi do mojego pokoju.
Zamknąłem oczy.
Ale i tak zobaczyłem młotek.
Wtedy zrozumiałem,
że już nigdy więcej nie zobaczymy tego psa.
Udałem, że śpię.
Pachniał tytoniem.
Bezpieczeństwem.
Zabiłem Sverrego Olsena.
Dla Ellen.
Dla nas.
Dla całego pieprzonego społeczeństwa.
Więc jesteście…
jakimś szwadronem śmierci?
Jesteśmy zwykłymi ludźmi,
którzy mają poczucie obywatelskiego obowiązku.
Robimy to, czego policja nie może.
Mamy kilku sponsorów, którzy dobrze nam za to płacą.
Bardzo dobrze.
A kim oni są?
Jaki masz wybór, Harry?
Alkoholik po czterdziestce.
Komu jesteś coś winien?
Policji?
Szefostwu?
Gdy wyczują kłopoty, odwracają się plecami. Jebani zdrajcy.
Mogę ci zaproponować dziesięć razy więcej, niż zarabiasz.
Ale najważniejsze, że mogę zaoferować ci godność.
Widzę…
że nie chcesz się poddać.
Spotykamy się z zespołem śledczym o ósmej. Za trzy godziny.
Nie wypuszczą mnie przed dziesiątą.
Załatwię to.
Wyprowadźcie wszystkich!
Tędy! Wychodzić!
Po ostatniej strzelaninie
pojawiły się głosy, że należy uzbroić policję.
Dziś w programie mamy telefon od jednego z widzów.
Dzień dobry. Nie rozumiem, dlaczego politycy nic nie robią.
W tym mieście nic się nie zmienia.
To ręka Lisbeth Barli, a to palec, który dostaliśmy pocztą.
Według Lønn odcisk palca pasuje do odcisków z mieszkania Barli.
Wciąż czekamy na wyniki badania DNA, ale zakładamy, że to Lisbeth Barli.
Policja wciąż nie udziela informacji
w sprawie morderstwa Camilli Loen i zaginięcia piosenkarki Lisbeth Barli.
Według jednego z naszych informatorów sprawy są powiązane.
Ten klejnot znaleziono pod powieką Camilli Loen.
Ten sam kształt, co na pierścionku Lisbeth Barli.
Skontaktowałam się z ekspertką od diamentów z De Beers.
Jej zdaniem spektrometria i mikrotomografia pomogą
ustalić dokładne pochodzenie diamentu.
Dziś wieczorem przyleci z Londynu, żeby nam pomóc.
Świetna robota, Beate.
Masz jeszcze jakieś przemyślenia na temat tej sprawy?
Nie, ale czy ta sprawa to nie jest jakiś koszmar?
Wręcz przeciwnie.
Trzeba myśleć pozytywnie. Przecież mamy…
Mamy dwie sprawy, ale szukamy jednego sprawcy.
Dwa razy więcej tropów, dwa razy więcej zasobów.
To wymarzona sprawa.
Jak się nazywasz?
Alkohol aż tak przeżarł ci mózg? Już nic nie kojarzysz?
Skarre.
Pamiętam tylko, że przeniosłeś się z Wydziału Antynarkotykowego.
Ale zapamiętaj jedno, Skarre.
Przy morderstwie z premedytacją
wiesz, że morderca ma nad tobą przewagę.
Mógł ukryć dowody.
Załatwić sobie alibi na czas morderstwa,
pozbyć się narzędzia zbrodni… Ale jednej rzeczy
morderca praktycznie nigdy nie ukryje przed detektywem.
Co to jest, Skarre?
Motyw.
Czasem zapominamy o takich podstawach.
Aż pojawia się zabójca z najgorszego koszmaru,
albo mokrego snu, zależnie od preferencji.
Zabójca bez motywu.
Znasz się na tym, ale niepotrzebnie straszysz.
Bez motywu zrozumiałego dla normalnych ludzi.
To może być prosty, klasyczny motyw.
On ma rację.
Oczywiście, że mam rację.
Skarre…
Harry ma rację.
Nad jedną sprawą pracujemy pięć, a nad drugą – dziesięć dni,
i dopiero teraz wiemy, że są powiązane.
Gdy łączy je metoda,
rytuał, coś przypominającego kod,
to zaczynamy myśleć o tym, czego nikt nie powie na głos.
Sugeruję też, żeby wszyscy tutaj
przymknęli się
i uważnie słuchali, gdy wypowiada się komisarz Hole.
Podsumowując, myślimy o dwóch rzeczach naraz.
Z jednej strony prowadzimy…
Ile zechce pani płacić mi za lekcje?
Oj, przecie wiem, ile kosztują.
Znam ja taką, co daje 18 pensów za godzinę francuskiego.
A przecie nie zażądasz pan tyle samo za naukę ojczystej mowy.
Dam nie więcej jak szylinga.
Jak pan nie chcesz…
Jak pan nie chcesz, to trudno…
- Powtórzmy to. - Jeszcze raz.
Oj, przecie wiem, ile kosztują.
To nasza pierwsza próba z oświetleniem i dźwiękiem.
Oczywiście.
Dam nie więcej jak szylinga. Jak pan nie chcesz…
Widzisz, jaka podobna?
…to trudno. Kurwa!
Nie wychodzi nam!
Willy, nie da się mówić w tym dialekcie.
Nie, jest bardzo dobrze. Zacznijcie od początku.
Będzie dobrze, obiecuję.
Toya to młodsza siostra Lisbeth.
Śpiewała w chórku zespołu Lisbeth, ale Teatr Narodowy to co innego.
…za lekcje?
Oj, przecie wiem…
Możemy gdzieś porozmawiać?
Oczywiście.
Przepraszam na chwilę.
Muszę iść porozmawiać.
Petra mnie zastąpi.
Zaraz wracam. Będzie super.
Muszę coś panu powiedzieć.
Wiesz, że aplikowałem do szkoły teatralnej?
Na castingu stałem na scenie,
gadałem śmiesznym głosem, naśladowałem różne postaci…
„Dostaniesz swoje pieniądze, Frank. Nic się nie martw”.
Nie dostałem się, więc złożyłem podanie do szkoły tańca.
Brakowało im mężczyzn, więc mnie przyjęli.
W wieku 40 lat przeszedłem na emeryturę
i zrozumiałem, że umiem sprawiać, by inni robili to, czego ja nie potrafię.
Otrzymaliśmy list.
Był w nim…
odcięty palec.
Wystawianie na scenie…
Tym się zajmujemy.
Niby o wszystkim decydujemy, a gdy dzieje się coś takiego…
człowiek staje się kompletnie… bezradny.
To niestety palec Lisbeth.
Po kolejnym tygodniu brutalnych walk gangów
z użyciem broni automatycznej
pojawiają się coraz liczniejsze wezwania do uzbrojenia policji.
Doszło do ofiar śmiertelnych, są też poważnie ranni.
Zdaniem policji i związkowców sytuacja wymknęła się spod kontroli
i czas skończyć z doraźnymi rozwiązaniami.
Według VG Oslo pęka w szwach od broni,
a Afterposten pisze o pełnoskalowej wojnie uzbrojonych po zęby gangów.
Wiele osób pyta, jak policja ma radzić sobie w takich sytuacjach,
skoro nie ma zezwolenia na broń na służbie.
Według źródeł NRK Komisja Sprawiedliwości
rozważa posiedzenie na ten temat już w czasie pierwszej jesiennej sesji.
Mówi się, że może dojść do powszechnego uzbrojenia policji.
KANCELARIA WINDYKACYJNA ABC
Kancelaria ABC.
Alexia? Jak dobrze, że dzwonisz.
Potwierdzono, że to najdłuższa fala upałów…
Pewnie, że przyjdę.
A ty niby przypadkiem wspomnisz o tym Petterowi.
Dziękuję, Barbara. Jesteś aniołem.
Mów.
Tu Maya Ek z Aftenposten.
To prawda, że połączyliście śledztwa Loen i Barli
i szukacie jednego sprawcy?
Proszę pytać szefa Wydziału Zabójstw.
Nazywa się Bjarne Møller.
On nic mi nie mówi.
A skąd pomysł, że ja coś powiem?
Może pomożemy sobie nawzajem?
Podobno lubi pan wypić.
Może pogadamy przy paru drinkach?
Albo przy jednym?
Miłego… nieważne.
To, co zwykle?
Nie dzisiaj.
Cześć.
Co tu robisz?
Na komendzie mówili, że wyszedłeś. Pomyślałem, że możesz być tutaj.
- Dzięki za płytę. - Jasne.
- Ale… - Chcę, żebyś do nas wrócił.
Twoja mama tego nie chce.
Tak jej się tylko wydaje.
Jak wrócisz, ucieszy się.
No weź.
Inaczej nie pokonasz mnie w Tetris.
Przecież to ja mam rekord.
Nie wiem, co…
Chodź. Odwiozę cię do domu.
Hej.
Gdzieś ty był?
Nie miałem się z kim bawić, więc pojechałem metrem do miasta.
- Nie możesz znikać bez słowa. - Sorki.
Idę pograć w piłkę.
Cześć.
Z kim się biłeś?
A ja wiem…
Oleg mówi, że rozważasz odejście z pracy?
Czego chcesz, Harry?
Czego chcesz?
A gdybym to rzucił?
Nie dasz rady.
- Mówię o policji. - Zrozumiałam.
Mógłbym znaleźć inną pracę…
Taką, która pozwoli mi spędzać z wami więcej czasu.
Przestań.
Po prostu przestań.
Problemem nie jest twoja praca.
Tylko ty.
To z tobą jest problem.
Harry.
Zaczekaj.
Pójdziemy pojutrze na Kąpielisko Frogner? Chcę skoczyć z dziesięciu metrów.
No wiesz, przy ludziach.
Nie ma sprawy.
- Ale spytaj mamy. - Dobra.
- Na razie. - Pa.
Jest 16.55. Czas na prognozę pogody.
Żadnych piguł.
Ty też nic nie bierz.
Skończyłam z tym.
Muszę kończyć. Pa.
- Witam. - Dzień dobry.
Słucham.
Za parę minut mam spotkanie z Hallem,
ale te pięć pięter dało mi popalić.
- No tak. - Mógłbym napić się wody?
- Oczywiście. Chwileczkę. - Dziękuję.
O Boże!
Przepraszam…
Ja tylko…
Jestem dziś troszkę nerwowa.
Ale to damska toaleta.
POLICJA
Fox 20, zaraz będziemy.
- Gdzie ona jest? - Prosto.
Jest tam twój kolega, ten Szwed.
Sprzedałem 22 cezetki Dearpmisowi, to może być jedna z nich.
Co najmniej jeden z Dearpmisu dostał kulkę. Leży w szpitalu.
Dobra.
Co mam zrobić?
Dobra.
SZUKAJ W SZPITALU PACJENTA Z RANĄ POSTRZAŁOWĄ
NIE MOGĘ ROZMAWIAĆ. DO WIECZORA.
Kto to?
Barbara Svendsen.
Recepcjonistka.
Dwadzieścia osiem lat.
Strzał w tył głowy.
Česká zbrojovka?
Tak. Ze specjalnym tłumikiem.
Leży w dziwnej pozycji.
Prawdopodobnie morderca przeniósł i tak ułożył jej ciało.
Kto ją znalazł?
Jedna z adwokatek.
Mamy świadków?
Nie. Na recepcji był klient, który prosił o szklankę wody.
Barbara Svendsen poszła po nią o 16.55
i już nie wróciła.
Poszła prosto tutaj?
Na to wygląda.
Tu jest bliżej niż do kuchni.
A…
Ktoś widział, jak szła tu z recepcji?
Raczej nie.
A on co powiedział?
Co zrobił, gdy nie wróciła?
Miał dość czekania i sam znalazł pokój, w którym był umówiony.
Czyli znał to miejsce?
Nie, był tu pierwszy raz.
- Czyli to on ostatni widział ją żywą? - Na to wygląda.
To się stało między 16.55 a…
- 17.11. - Musisz to robić?
Masz z tym jakiś problem?
Dotykałeś ich kiedyś…
gdy byli już martwi, ale jeszcze ciepli?
Niemal czuć, jak energia…
opuszcza ich ciało, ale…
wciąż się ją czuje.
Dotknij.
Wiem, że chcesz.
Dotknij.
Czujesz, prawda?
Co ty poczniesz bez tej roboty?
Jesteś uzależniony, tak jak ja.
Nic ci tego nie zastąpi.
Zapijesz się na śmierć.
Musimy mieć odpowiedź.
Kurwa mać.
Diamenty mają geologiczne odciski palców.
Myślę, że to kopalnie Kiuvu w Sierra Leone.
Myślę, że diamenty są nowe
i zostały przemycone z Sierra Leone do innego kraju,
gdzie otrzymały fałszywe certyfikaty.
Seryjny zabójca?
Musisz odwołać wszystkim wakacje, szefie.
Potrzebujemy każdego.
To najgorszy możliwy moment.
Rzadko jest dobry moment na seryjnego mordercę.
Inne rzeczy sugerują Europę Wschodnią.
Europę Wschodnią?
Widziałam już takie diamenty w kształcie gwiazdy.
Były przemycane z byłej NRD i z Czech.
- Kobieta została zamordowana… - Będziemy informować…
Hej, przepraszam.
- Wiecie, kto to zrobił? - Powiecie, kim była ofiara?
Chciałam przeprosić.
To ja wcześniej dzwoniłam.
Maya Ek z Aftenposten.
Czuję się jak kretynka.
Wiem co nieco o uzależnieniu.
Mój młodszy brat… jest uzależniony od heroiny.
Odsiaduje wyrok w Szwecji.
- To, co mówiłam… - Skończyłaś?
Tak.
To dobrze.
U CARLA: ELEKTRONIKA I SPRZĘT
Kilka minut temu otrzymaliśmy informację o kolejnym morderstwie młodej kobiety.
Policja wciąż pracuje w biurze przy Placu Carla Bernera,
ale nie odpowiada na pytania dziennikarzy
o możliwych powiązaniach z zabójstwem Camilli Loen.
Powiadomiono już rodzinę ofiary.
Świadkowie są przesłuchiwani, a teren został ogrodzony.
Dziesięć dni temu znaleziono ciało Camilli Loen…
Mamy tylko sprzęt używany. Od razu uprzedzam!
Jestem z policji.
Nasz reporter rozmawiał z siostrą Lisbeth Barli…
Miał pan dziś klientów, którzy zachowywali się dziwnie?
Inaczej? Zauważył pan coś?
Inaczej?
Wszyscy. Cała ta dzielnica schodzi na psy.
Tak…
Czy ktoś wyglądał, jakby miał kogoś zamordować?
A kto nie miał czasem ochoty kogoś zamordować?
Świat jest pełen ludzi, którzy marnują tylko tlen…
Nie. Nie miałem dziś ani jednego klienta.
Dziękuję.
Według policji…
Będziemy na bieżąco informować o sprawie.
Konferencja prasowa policji odbędzie się o 21.
ZNALAZŁAM KOGOŚ. ZADZWOŃ.
Podczas gdy wszyscy są na wakacjach,
na policji ciąży ogromna presja w związku z tak poważnymi sprawami…
Cześć, Harry.
Co znalazłaś?
Jest ktoś w szpitalu Aker.
Nie chcą podać nazwiska, ale ma rany postrzałowe
i może mieć powiązania z gangiem Dearpmis.
- Numer pokoju? - 505.
Dziękuję, Sissel.
Możesz czytać dalej przez następne dziesięć minut.
Spokojnie.
A ty to kto?
Jedyny człowiek, który może sprawić, że nie dostaniesz kuli w łeb.
Ten gang, który zaatakowaliście.
Powiedzieli, kto spalił tamtego gościa.
A ciebie można śledzić, o ile masz to.
Blefujesz. Jeśli wiedzą, kto użył miotacza ognia,
to wiedzą, że to nie ja.
To nie oni chcą cię zabić.
Tylko twoi ludzie.
Kiedy aresztujemy gościa, który go zabił,
powiem, że ty go wydałeś, żeby odsunąć podejrzenia od siebie.
A ten ochroniarz pod drzwiami powie twojej bandzie,
że wyszedłem stąd z uśmiechem na twarzy.
Czego chcesz?
Wiem, że kupujecie dużo broni.
Chcę, żebyś odpowiedział „tak” lub „nie”, gdy zapytam, czy kupujecie od niego.
Spieprzaj. My nie donosimy.
Jasne, że nie.
Nie na swoich.
To on?
Tak czy nie?
Wszyscy już są.
Mamy dwóch nowych członków.
Bez twarzy, bez imienia i bez historii.
Bo wszyscy odejdziemy kiedyś w zapomnienie.
3, 6, 1.
Zapamiętają nas za jedno dążenie.
Poprawienie losu naszej trzody, ludzkości.
Tylko ja i nasz przywódca znamy tożsamość wszystkich tu zgromadzonych.
Wiem, że są tu wierzący i niewierzący,
ale łączy nas przekonanie, że to my,
jako grupa i jako jednostki,
odpowiadamy za kształtowanie i utrzymywanie społeczeństwa,
aby przypominało piękne niebo zamiast piekła anarchii.
Stworzymy cywilizację dla cywilizowanego człowieka.
Musimy łamać słabe, bezużyteczne prawa, aby móc wprowadzić prawa silnych.
Masz sprzedawać nasze dragi, a nie je kraść!
Prawa, które naprawdę chronią naszych obywateli.
Niczego nie ukradłem!
Tylko w ten sposób
możemy przywrócić ten kraj do dawnej świetności.
Jak to nie masz kasy?
Bo to my jesteśmy silni.
Nic nie mam!
A siła…
to odpowiedzialność.
Nic nie mam!
Masz jeden dzień, żeby wytrzasnąć skądś hajs.
Jeden dzień!
Słyszysz mnie?
- Słyszysz? - Przyniosę!
Nie!
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PENTAGRAM JO NESBØ
Napisy: Ewelina Zakrzewska AGRAM JO NESBØ