Te ciasteczka są smaczne.
Powiedziałbyś mi, jaki mam kolor??
Twój partner…
to morderca.
Co?
Widziałem go w gazecie.
Sunato Banda.
Złej sławy zabójca czterech kobiet.
Chyba został skazany na śmierć.
Kłamiesz.
To prawda.
Podejrzewam, że to Walet Kier.
Zostało nas pięcioro.
Walet na pewno przejdzie do ofensywy.
Podajmy sobie kolory.
Jesteś w dogodnej sytuacji.
Walet ci ufa.
Tylko ty możesz go okłamać.
Innymi słowy, tylko jedna osoba może zakończyć tę grę.
Ty.
Wygląda na to, że nie chcesz mi zaufać.
Tak czy inaczej, aby mieć pewność, że Banda mówi prawdę,
powinniśmy powiedzieć sobie kolory.
Uważasz, że mogę ci zaufać?
Nie musisz.
Im większy masz wybór, tym lepiej.
Ja zawsze powiem ci prawdę.
Prawdą też jest, że Banda to morderca.
Nie mogę ci zaufać.
Po tej rundzie pewnie zobaczymy, kto ma rację.
Twój kolor to pik.
Powiedz mi mój.
Dalej, powiedziałem ci twój.
Na nic się nie umawiałem.
Kier.
Co się stało?
Waletem Kier jest tamten koleś.
Też uważałem, że jest podejrzany.
Spokojnie.
Umrze w tej rundzie.
Ten Banda…
Musimy się go wystrzegać.
Ten młody, który na początku oszukał wielkoluda i go zabił…
To Banda skłonił go do kłamstwa.
Co?
Widziałem go.
Wydaje się miły.
W rzeczywistości jest pozbawiony empatii.
Tylko teoretycznie rozumie uczucia innych.
Zabija ludzi dla przyjemności.
Myślę, że jest Waletem.
Została nas piątka, a ja straciłem partnera.
Ten Matsushita podał mi właśnie kolor.
Chyba mi nie ufa, więc mógł skłamać.
Wyglądasz na szczerą.
Raczej byś nie skłamała.
Powiedziałabyś mi mój kolor?
Oczywiście, podam ci prawdziwy kolor.
Zdajesz się być zauroczona Yabą.
Ale działa jak typowy naciągacz.
Nie będę owijał w bawełnę.
Jesteś Waletem Kier?
Odpowiedź jest taka,
że mogę być nim ja albo ty.
Tak jak się spodziewałem. Raczej nie jest nam po drodze.
Twój kolor…
to kier.
Mój to…
trefl, prawda?
Te smakują lepiej.
Zostało pięć osób. Dwie pary.
Walet wykona ruch w tej rundzie.
A zatem…
to będzie ostatnia runda.
Kier.
Dziękuję.
Twój to karo.
Pik.
Powiedz mi mój.
Pik.
Czas na zgadywanie.
Niech każdy wejdzie do celi. Jedna osoba na celę.
RUNDA 13
Matsushita na pewno mnie okłamał.
Kotoko zignorowała moje pytanie.
Czyli…
albo karo, albo pik.
Ostatecznie postawię…
na intuicję.
Proszę zgadnąć.
Wygrałem.
Tak też myślałem, że jesteś Waletem Kier.
Jak?
Dogadałeś się z Bandą, mordercą.
Zaprzyjaźnijmy się.
Nawet jeśli
przytłoczyły cię słowa Bandy,
nikt nie zaufałby tak szybko obcemu.
Niewiele osób zbliżyłoby się do kogoś takiego jak ja.
Skoro próbowałeś mnie zabić,
coś knujesz,
jesteś zwykłym idiotą
albo psychopatą lub socjopatą.
Ty…
Wybrałem ciebie, bo chciałem cię przetestować.
Myślałeś, że możesz mnie kontrolować.
Uważałeś się za lepszego od reszty.
Może ta pewność siebie wzięła się z twojej specjalnej roli…
Na przykład Waleta Kier.
Ale to nie ja.
Banda jest Waletem.
Szkoda…
ale to nie on.
Miałeś kontakt z Kotoko.
Podałem jej prawdziwy kolor,
ale ona nie żyje.
Czyli ktoś inny nią sterował.
Zatem…
ten gość jest podejrzany.
Zawsze przychodziliście
w tym samym czasie do stołówki po przekąski.
No i co?
Od kogo zaczniemy?
Za każdym razem
braliście tę samą przekąskę.
Używaliście z Kotoko stołówki do komunikowania się.
Pik.
Oboje udawaliście, że jesteście kontrolowani.
Te przekąski są w czterech smakach.
Za ich pomocą…
potwierdzaliście, czy wasz kolor jest prawidłowy.
Wtedy kazałeś Kotoko okłamać mnie w kwestii koloru.
Twój to karo.
Naprawdę ufałem tej kobiecie.
Z wyjątkiem końca.
Kiedy wasza trójka zaczęła współpracować?
Gdy wprowadzano nas do tej gry,
mówiono, że to test tego, jak bardzo możemy sobie ufać.
Posłuchaliśmy tej rady.
Najłatwiej uzyskać zaufanie
nie poprzez perswazję, manipulację, dominację
ani też pranie mózgu, hipnozę, oszustwo czy strach.
Tylko dzięki równości.
Raczej nie jest nam po drodze.
Swoją drogą…
dlaczego bierzesz udział w grach w tej krainie?
Nie byłem nigdy
w równie pięknym miejscu.
Bo wierzę,
że to jedyna kraina, która zasługuje na moją kontrolę.
To możliwe, że jesteśmy do siebie podobni.
Pomyślałem to samo.
W tej grze liczy się zaufanie.
W końcu znalazłem równego sobie, partnera godnego mojego zaufania.
Chwila…
To wciąż możliwe, że jeden z was jest Waletem Kier.
Tak, może i was oszukałem,
ale to za mało, żeby uznać mnie za Waleta Kier!
Nie byłbym taki pewien.
Co?
Jeśli ta dwójka
była pewna, że jesteś Waletem Kier,
dlaczego Banda nie skłamał,
żeby spróbować cię zabić podczas ostatniej rundy?
Pewnie zawarli układ,
żeby wydostać od ciebie informacje.
Zaczyna się runda czternasta.
Co zamierzacie zrobić?
Rzadko ma się okazję odbyć miłą, długą rozmowę z obywatelem.
Powiesz nam wszystko o tej krainie.
Niestety nie mogę cię zabić.
Ale wciąż mogę się tobą zabawić.
WIĘZIENIE TEIO
Niewiele z niego wyciągnęliśmy.
Nie poradził sobie i celowo podał zły kolor.
Nawet powiedziałem mu prawdziwy kolor.
Poddał się szybciej, niż myślałem.
Jestem Kaito Kameyama.
KOLEJNY ETAP
- To… - Opuszczę Tokio.
Co za frajda.
Nie ma żadnych praw.
Możemy rabować i zabijać.
Kiedy uczestniczę w grach,
mam gdzieś, co się dzieje!
Niezłe uczucie.
Nie cierpię tego pieprzonego miejsca. Dlatego palę trawkę…
i się kulę.
Co to jest za świat?
Co to są za gry?
Kto je, do cholery, organizuje?
Nic ci nie jest?
Przestań kręcić i mi pomóż!
Pogięło cię?
- Co? - Nic ci nie jest?
Życie tu nie ma sensu.
Ludzkie życie nie ma wartości.
Czy tego właśnie chce nas nauczyć ten świat?
Arisu…
- Zrób to! - Nie mogliście wrócić?
Wszyscy umrą!
Proszę.
Dzięki.
Kiedy…
usłyszałem ostatnie słowa Kyumy,
coś zrozumiałem.
Pierwotnie byli graczami.
Ale teraz
stali się obywatelami i wymyślają gry.
Czyli…
nawet jeśli przejdziemy wszystkie gry,
raczej nie wrócimy.
Świat…
z którego pochodzimy, może już nie istnieć.
Czy…
zabiłem Tattę…
tylko po to?
Nie wierzę w to.
Na pewno możemy wrócić.
Ja wrócę.
Będę grała dalej.
Także dla Tatty.
Naprawdę odchodzisz?
Martwię się o Ann i Chishiyę.
Pójdę ich poszukać.
Potrzebujemy więcej sojuszników, aby pokonać Króla Pik.
Z każdą grą zbliżamy się do celu.
Bez obaw. Jeszcze się zobaczymy.
Usagi, musisz trochę odpocząć.
Arisu! Opiekuj się Usagi.
Uważajcie na siebie.
Przydałoby się jakieś nowe miejsce.
Apokalipsa zombie byłaby słaba, nie?
Wszyscy by się pozmieniali od ugryzień.
Skończ z tymi zombie. Wymyśl, dokąd idziemy.
Tylko Karube przeżyłby atak zombie.
Miałbyś tych leszczy na strzał.
Nie ja. Ty byś przeżył, Arisu.
Ja? Dlaczego?
Jestem o tym przekonany.
A tobie co?
Myślisz, że życie ci się skończyło?
Co?
Co to za grymas? To nie koniec świata.
Nie wiem, co chciałeś nam powiedzieć, ale to było dość głupie.
Masz tak żałosne życie, że zniszczy je durna rozmowa o pracę?
Kogo to obchodzi?
Twój tata użył swoich wpływów.
Zlej to i potem rozważ opcje.
Arisu.
W życiu może ci się wydawać, że zabrnąłeś w ślepy zaułek,
ale skręć i wąska droga cię stamtąd wyprowadzi.
Co?
Mało to przekonujące z ust barmana na pół etatu.
To ty powiedz coś fajnego. Gówno masz!
Niech pomyślę…
No właśnie. Zero.
- A twój tekst był mega. - Spieprzaj.
Pustka w głowie.
Dość tego twojego pieprzenia.
Bylica.
Chodźmy polować.
Skończyło się jedzenie.
Jak nie pójdziemy, znów będziemy jeść chwasty na obiad.
Masz!
Jeśli chcesz mięso, pomóż mi.
Arisu!
Nie wydurniaj się!
Nie ma jedzenia na obiad.
Arisu, tam jest!
Tam! Zobacz!
Widzę go.
Ale byłeś blisko!
Co ty wyprawiasz?
Ja pierniczę.
- Tam! - O tutaj!
Usagi, tam!
Szlag!
Arisu, tam!
Nie złapię go.
To nie ma sensu.
Nie będzie dziś kolacji.
Padam z głodu.
Jesteś cały?
Film…
Film?
Zobacz.
Mógł być kamerzystą.
Taśma 8 mm.
Tym się ją ogląda?
Jestem Kaito Kameyama.
W świecie, w którym elektronika nie działa,
chcę użyć kamery z taśmą 8 mm,
żeby go nagrać i odkryć prawdę
stojącą za tą krainą.
Co za frajda.
Nie ma żadnych praw.
Możemy rabować i zabijać.
Kiedy uczestniczę w grach,
mam gdzieś, co się dzieje!
Niezłe uczucie.
Nie cierpię tego pieprzonego miejsca. Dlatego palę trawkę…
i się kulę.
KOLEJNY ETAP
Minęło 26 dni, odkąd wszyscy zniknęli.
Co robisz?
Ann.
Przepraszam. Co się stało?
Przybywa ryb, a roślinność robi się gęstsza.
Im dalej od centrum,
tym więcej jest zieleni.
- To nie dlatego, że ludzie zniknęli? - Poniekąd.
Ale roślinność rośnie w niesłychanym tempie.
Każdy przybył do tego świata w innym czasie.
Materia organiczna szybko gnije.
Coś zaburza upływ czasu.
Dokąd idziesz?
Opuszczę Tokio.
Chcę wiedzieć, czym jest ten świat.
Minęły 33 dni, odkąd wszyscy zniknęli.
Nieznajomy dał mi cynk.
Istnieje społeczność na obrzeżu Setagayi.
Właśnie tam zmierzam.
Przybyłem do tej społeczności, bo ponoć ktoś w nim
pamięta coś dziwnego.
Zaprowadzisz mnie do tej osoby?
Tędy.
Co to za wspomnienie?
Pamiętasz, kiedy zjawiłeś się w tym świecie?
Piąte przez dziesiątą.
Czyli widziałeś fajerwerki?
Fajerwerki?
No tak. Pamiętam je.
Ja też je widziałem.
Tędy. Chodź.
Historia tej pani brzmi prawdziwie.
Chodź.
Podejdź tu.
Opowiedz mu o tych fajerwerkach.
Tak?
O fajerwerkach?
Też chcesz posłuchać o fajerwerkach?
Tak.
Nikt tego widać nie pamięta.
Co?
Kiedy byłam dzieckiem,
wywiercono mi w czaszce dziury,
bo operowano mi mózg.
Może dlatego…
tylko ja pamiętam, co się stało tamtego dnia.
Kiedy na niebie pojawiły się fajerwerki…
Przypominały wyglądem fajerwerki,
ale…
tak naprawdę to nie były…
fajer…
Wrócił!
Padnijcie!
Król Pik! Wrócił!
Ten film…
to jedyny dowód na to, że żyłem.
Zostawiam go innym.
Coś się zbliża.
Arisu, tędy!
Uważaj!
Uciekaj!
Usagi!
Hej!
Usagi?
Kto idzie?
Jesteś obywatelką?
Co?
Widać nie.
Czemu mnie zaatakowałaś?
Zginąłbyś, gdybyś dalej uciekał.
Mówiłam, by cię nie brał, bo będziesz ciężarem,
ale on i tak cię tu przyniósł.
On?
Pamiętaj, aby mu podziękować, Arisu.
Skąd znasz moje imię?
Tak cię nazwał.
Ostrożnie.
Wtrąciłeś się w nasz plan,
więc ma zły nastrój.
Aguni…
Cześć, noobie.
Napisy: Przemysław Stępień