Był badany?
Nic nie wskazywało.
Nagle padł.
GODZINA PIĄTA 11:00 - 12:00
- Co wolne? - Jedynka.
Wołaj Langdona albo kogokolwiek.
- Co tu mamy? - Atak na krzesłach.
Dzięki. Jak tam jest?
Chaos rośnie.
- Lorazepam podany. - Jeszcze cztery.
Nie ma historii, czyli pierwszy raz.
Saturacja 90.
- Jeszcze cztery miligramy. - Nie schodzi.
- Tylko plastik. - Wiem.
Daj.
Już mam.
CBC, CMP i cewnik urologiczny.
Drugie cztery.
Jeśli nie podziała, Keppra.
Nie, lorazepam. Podajemy.
Dostał osiem. Przestanie oddychać.
To zaintubujemy. Czasem trzeba więcej.
- Kiedy atak? - Cztery minuty temu,
na krzesłach. Dostał 8 miligramów lorazepamu.
Dr Langdon nie chce Keppry.
Podam jeszcze dwa.
Jego pacjent i decyzja.
Dennis Whitaker, Bob Chazen,
53 lata, rowerzysta, 10 dni temu uszkodził nogę na wyprawie do Utah.
W Moab. Zjeżdżałem i załatwiłem się pedałem.
Paskudna wysypka drogowa.
White Rim.
Smarowałem neosporinem,
ale boli przy chodzeniu.
Co widzisz?
Zapalenie na krawędziach.
- Czyli? - Infekcja.
Podamy antybiotyki.
- Wiedziałem. - A środek rany?
Krwiak powięzi.
Który możesz usunąć.
Wycięcie martwej skóry
poprawi gojenie.
- Zaraz wrócę. - Pytanko.
Iris, pęseta, gaza...
Nie w tym rzecz.
Pęcherz? Serio?
- Następny w kolejce. - Wiem, że nawaliłem...
Nie nawaliłeś. Pacjent zmarł. Bywa.
Po prostu nie utnij mu nogi.
Dobrze.
Jeszcze dwa.
- To już dziesięć. - Wiem.
Atak trwa.
Respirator. Intubuję.
Nie trzeba.
Dr Santos, czym jest stan padaczkowy?
Drgawki powyżej pięciu minut
lub dwa ataki po sobie.
Brawo.
- Drgawki ustały. - Też brawo.
Oddechowo i osłuchowo dobry.
- Saturacja rośnie. - Witamy z powrotem.
A teraz powoli i bezpiecznie można podać Kepprę.
Brawo, doktorze. Jestem w centralnym.
Trefna fiolka. 8 mg wystarczy.
Według podręcznika.
Czasem trzeba więcej, nauczysz się.
- Czemu nie mogłam jej otworzyć? - Bo jesteś stażystką.
Naucz się ufać rezydentowi,
zwłaszcza przy prowadzącym.
Sprawdź wyniki, pilnuj go do TK
i zakryj poręcze kocami na wypadek ataku.
Zaboli?
Nie. Martwa tkanka nie boli.
Pierwszy raz w Moab?
Nie. Należę do klubu Gears and Beers.
W pandemii objeżdżaliśmy Frick Park,
żeby się wyrwać z domu.
Wciągnęło nas i organizujemy wyprawy.
Zrób coś!
Koleś!
Pomocy! Jezu!
Co jest?
- Krwotok tętniczy. - Pokaż.
- Jezu! - Boże.
Żółtodziób.
Dr King. Spokojnie.
Naciąłeś tętnicę?
Nie! Pęcherz z krwią,
pod którym kryła się tętnica.
Kryła? Nie wiedziałeś o niej?
Lekarz nie zna anatomii?
To student.
Ja pierdolę! Student?
Nie wierzę! Pomożesz? Naprawisz to?
Pewnie.
Rękaw do pomiaru ciśnienia powstrzyma krwawienie.
Trochę do przodu.
- Możesz puścić. - Tak?
- Dzięki... - ...Bogu.
Dobra, 10 ml lidokainy z epi.
Tak.
Znieczulimy i obkurczymy naczynia krwionośne,
żeby można było zszyć.
Co tu się stało?
Krwiak tamował uszkodzone naczynie.
Nie leci przy 180 na rękawie.
Podajemy lidokainę z epi.
Dziękuję. Zestaw do szycia z trójką.
Ukłuję.
Pani doktor, może czas na zmianę?
Dasz radę, Whitaker.
Transmitują pościg za karetką.
- Gdzie? - Wszędzie.
Na ile linia wraków?
15.
Tak jest!
Możesz dać w poczekalni?
Byle tylko ofiary nie trafiły do nas.
- Masz sekundę? - Nie zdążysz, ale wal.
Chyba coś jest nie tak z lorazepamem.
Trzeba zgłosić producentowi.
Co?
Nie mogłam otworzyć, jakby ampułka była zapieczona.
- To większy problem. - Jaki?
Może nie zadbano o temperaturę
i była za wysoka?
Lek mógł się zepsuć.
W innych fiolkach to samo?
Tylko w tej.
Dobra.
Sprawdź, czy wycofano jakąś partię.
A jeśli to pierwsza fiolka?
To ją zachowaj.
- Patrzcie, kto przyszedł! - Cześć.
Jake!
11:00, a ty nie w szkole?
- Mama mnie zwolniła. - Co u niej?
Remontuje dom w Squirrel Hill.
Jest mocno zajęta.
- Super. Szukasz Robby'ego? - Ma bilety na festiwal.
Idziecie razem?
Mieliśmy, ale biorę koleżankę.
Imię?
- Leah. - Jasne.
- Jasne! - Dalej,
chcę znać szczegóły! Jak się poznaliście? Ile razem?
Robiliśmy kurs ratownika. Chodzimy dwa miesiące.
- Jest świetna. - Cieszę się.
Poszukam Robby'ego.
Hej.
Męska rada.
Zawsze chwal jej ubranie, trzymaj ją za rękę przy kumplach
i żadnych akcji bez gumki.
Jasne.
Zmniejszamy ciśnienie, aż znajdziemy właściwy punkt.
Widzę! Tutaj.
Dobrze. Teraz szew ósemkowy.
Nie robiłem takiego.
- Ty szyj. - Zdecydowanie.
Whitaker da radę. To łatwe, dwa szwy w jednym.
erwszy zwykły, duży, z przodu.
Dobrze.
Nie zaciągaj, tylko drugi za raną.
Dobrze. Teraz normalny.
Co przegapiłem?
Przepraszam, ja...
"Ocaliłem panu Chazenowi życie".
- Serio? - Serio?
Serio?
Przecięta tętnica pod krwiakiem.
Gdyby to pękło w domu,
pan Chazen by się wykrwawił.
Dobra robota.
Jackson Pollock znowu zmienia scrubsy.
Tak.
Dobra.
Teraz wrośnięty paznokieć.
Szybka robota. I...
Sherry, wróciłaś! Dzieci w szkole?
- Tak, dziękuję. - Super.
Chodź, skończymy opatrunek.
- Ty tutaj, Earl? - Jestem głodny.
Wracaj. Damy ci kanapkę.
- Bez jajka. - Jasne.
- Chodź. - Przepraszam.
Siedzę ponad pięć godzin, dłużej niż ta laska.
Sprawdzi pani? Doug Driscoll.
Pomagamy jak najszybciej, od najcięższych przypadków.
Chyba że wykorkują.
Akurat na pana czas.
- Bogu dzięki! - Weźmiesz pana?
Jasne.
Chodź, Sherry.
Pewnie. Załatwmy to.
Masz chwilę?
Postawiłem 20 dolców na ratownika medycznego złapanego poza rewirem.
Gdy skończy się zamieszanie, chętnie przyjmę zakład,
ale chodzi o pacjentkę.
Kristi Wheeler, 17 lat, ciąża.
To badania Abbota, a to moje.
10,5 i 11,2? USG to sztuka, nie nauka.
Szacowany wiek ciążowy
w pierwszym trymestrze może się różnić
o kilka dni.
Nie przy aborcji,
gdy przekraczasz 11. tydzień.
Każdy mierzy inaczej.
Pęcherzyk ciążowy 11,3. Wymiar dwuciemieniowy 11,1.
Nic poniżej 11. tygodnia.
Abbot zaniżył pomiary,
żeby pomóc dziewczynie z aborcją?
- Może. - Masz dwa wyjścia.
Wziąć pomiary Abbota albo powtórzyć swoje tak,
żeby się zmieścić w terminie.
Chyba żartujesz.
Kilka godzin temu chciałaś walczyć
z dziećmi Spencera. Co się zmieniło?
To nie to samo!
Było wiadome, że pan Spencer umrze.
Fałszowanie danych medycznych to kryminał.
Ma 17 lat. Zasługuje na życie.
Wiem,
ale nie narażę dla niej swojej przyszłości.
Będzie dobrze.
Jeśli ktoś to odkryje,
wylecę z rezydentury.
Ty masz etat.
W najgorszym razie trafisz do Youngstown.
Ja ryzykuję dużo więcej.
Racja. Zrobię to.
Co?
Skasuj badanie.
Nie widziałaś Kristi. Przejmę,
założę kartę i wypełnię.
- Nie proszę o to. - Twój przełożony
ma certyfikat na mifepriston, a ty nie.
Badam każdą pacjentkę, zanim zatwierdzę preparat.
Robby.
- Tak? - Jest Jake.
Super. Są wyniki testu Nicka?
- Czekamy. - Znajdź mnie, gdy będą.
Ci ludzi dość wycierpieli.
- To pan Spencer? - Tak.
Robby?
Przepraszam, spróbuję złapać dzieci.
Kiepsko wyglądasz.
Za mało snu.
Odłożę ci tosty z serem.
Od razu odzyskasz kolorki.
- Dzięki. - Spoko.
Pomóżcie.
- Mama upadła. - Co się stało?
Uszkodziłam rękę. Tylko.
Godzinę podpieramy ścianę.
- Spokojnie. Zbadamy ją. - Skaleczyłaś się.
To krzew różany. Wszystko gra.
Dr King, Perlah. A pani?
Ginger Kitajima i córka, Rita.
- Uderzyła się pani? - Nie.
Mogła zemdleć?
- Potknęłam się. - Nie wiem.
Brałam prysznic, a ona wyszła,
choć nie powinna.
Jestem jej opiekunką.
- Główną? - Jedyną.
Bierze pani leki?
Tylko jeden.
Rysperydon. Mama ma schizofrenię.
Ciśnienie 132 na 78,
puls 84, tlen 98.
Tej ślicznotki nie kojarzę. Nowa?
Pochlebstwem wiele zdziałasz.
Upadek, stan dobry,
pacjentka niepobudzona. Tylko uraz barku.
Boli brzuch?
Nie, a następnym razem najpierw postaw kolację.
Zleć badania, włącz przeciwbólowe,
pokaż mi rentgen. Mama jest w dobrych rękach.
- Już idziesz? - Zostaję.
- Zapiszę ci taniec. - Oby.
- Miało być tylko badanie. - Trafiłeś na listę.
Cholera. Nie!
- Przepraszam, odwołuję! - Za późno!
ZWROT UDANY
DOSTĘPNE DWA KOMPLETY
Dobra.
OTWÓRZ CZWÓRKĘ
Co?
Lubię duże dupcie i nie kłamię.
Wystraszyłem się.
- Chcesz się pohuśtać? - Co?
Wybacz, Myrno, muszę przekazać koledze
poufne informacje w sprawie pacjenta.
Do następnego!
- Jest nieszkodliwa. - I skuta.
Właśnie dlatego.
Musisz pamiętać o uchu Ozziego.
Leki w lodówce.
Nasz pies ma alergię.
Zmieniłam Ruby jedzenie.
Wybredna ta nasza suka.
Jaka matka, taka córka.
Dobrze, że potraficie się rozśmieszać.
- Nie tylko. - I uszczęśliwiać.
Przepraszam, że się tak roztkliwiamy.
Żartujecie? Jesteście słodkie!
Małżonkowie rzadko okazują taką miłość.
Jak twoi rodzice?
Młodo straciłam tatę.
- Przykro mi. - Mnie też.
To z jego powodu poszłam na medycynę
i badam nierówności rasowe na SOR-ze.
Sprawdzam, jak przyjmowano u nas kolorowych pacjentów.
Stąd wiedziałaś, co mi jest?
Nie leczymy anemii sierpowatej tak dobrze jak gdzie indziej,
ale chcę to zmienić.
Status?
Mimo transfuzji wymiennej i tlenu
saturacja spada, obecnie 84.
- To bardzo nisko. - Owszem.
Transfuzja ma zmniejszyć liczbę
sierpowatych erytrocytów poniżej 30%.
Dzieje się to wolniej, niż chcemy,
dlatego krwinki przenoszą za mało tlenu
i tworzą kolejne skrzepy.
- Czyli? - Dr Mohan?
Żeby zapobiec udarowi lub zawałowi musimy dostarczyć więcej tlenu,
czyli intubować.
Ile możemy jeszcze czekać?
ACS postępuje gwałtownie
i najczęściej zabija takich pacjentów,
dlatego musimy intubować.
Ja nie wiem.
Damy wam chwilę na rozmowę.
Chcesz być przyjaciółką, a musisz leczyć.
Niech podpisze zgodę i szykuje się do zabiegu.
43, 44, 45, 46, 47.
Nie pobijesz mnie.
Jakim cudem wytrwałeś 80?
Mam 17 lat i lepszą formę.
- W moim wieku? - Trafiłeś.
Co się stało?
Zestresowany osiemnastolatek kupił leki nasenne z netu.
Z fentanylem.
Wyjdzie z tego?
Biedny Huckleberry.
Zdegradowany przed 11:30.
Zostały tylko dla pracowników kostnicy.
Lepiej nic już nie spierdol.
- Donahue! - Cześć.
Wchodzisz w pościg za ambulansem?
20 dolców za dziuplę poza strefą.
Odważnie, jak lubię.
Co tam?
Czysto hipotetycznie. Poszedłbyś do szefa z pominięciem rezydenta?
Hipotetycznie nie polecam,
chyba że chodzi o zachowanie lub nękanie,
które powinnaś zgłosić HR-owi.
A kwestie medyczne?
Zależy. Drobiazgi odpuść,
ale coś, co zagraża pacjentowi? Zdecydowanie walcz.
Wybieraj bitwy. Po co podnosić fałszywe alarmy?
- Czyli dalej boli. - Tak.
Dodatkowe znieczulenie powinno pomóc.
Moja wina.
Mogłam nie piec pianek na palniku,
ale dzieci prosiły.
Czego się dla nich nie robi.
Masz dziecko?
Tak. 11 lat.
Na ósme urodziny syn namówił mnie na kemping.
Cztery godziny jechaliśmy do New River Gorge.
Godzinę rozstawiałam namiot.
Zgadnij, ile wytrwaliśmy.
Trzy godziny?
37 minut.
Burza zalała namiot tak szybko,
że czułam się jak spuszczona w toalecie.
Współczuję.
Wialiśmy jak szczury.
Na urodziny był Happy Meal.
Moje oddałyby za ten zestaw wszystko.
W Shadyside są pewnie wypasione McDonaldy.
Tak.
Tam mieszkasz? To adres z karty.
Technicznie nie.
Wpisałam go, żeby dzieci poszły do przyzwoitej szkoły.
Jasne.
Wiem, że nie wolno, ale to na jakiś czas.
Nie oceniam.
Mój syn też jest dla mnie najważniejszy.
- Jasne. - Dla niego mogę znieść wiele.
Wiem, jestem lekarzem. Co złego może się stać, prawda?
Ale byłam uzależniona,
nawet zabrali mi dziecko.
- Nie zgadłabym. - Wiem.
Przeszłam przez piekło, zanim ktoś mi pomógł.
Nie piję dziewięć lat, pięć miesięcy i 11 dni.
- A syn? - Dobrze.
- Jasne. - Już.
Zostaje ze mną co drugi weekend.
Wrócimy do wspólnej opieki,
gdy tylko za tydzień zdejmą mi to cholerstwo.
Spokojnie, zabiłam tylko trzy osoby.
Żartuję!
Przepraszam, to było głupie.
To było...
jedno wielkie nieporozumienie.
Zwierzam ci się, bo chcę, żebyś wiedziała,
że nie każdy zawsze ma wszystko pod kontrolą.
Wiem.
Jest mi ciężko.
Czuję, że jestem złą mamą.
Każdy dzień jest taki ciężki!
I nie wiem, co będzie jutro i pojutrze.
Czasem myślę, że beze mnie będzie im lepiej.
Naprawdę? Ty...?
Nie w tym sensie.
Po prostu strasznie namieszałam
i już nie wiem.
Jesteś ich mamą.
Kochasz je i nikt im ciebie nie zastąpi.
Wiem.
Zasługujesz na trochę wyrozumiałości.
Bądź dla siebie łagodna.
EKG i rentgen klatki piersiowej w normie,
ale ma pani złamanie bliższej części lewej kości ramiennej.
I po backhandzie.
To był żart.
To złamanie bez przemieszczenia,
czyli nie trzeba operować.
To ulga.
Niestety co najmniej sześć tygodni nosi pani temblak.
I również niestety
żadnych ruchów ramieniem przez kilka tygodni.
Czyli znów obciążenie dla pani,
bo oprócz codziennej opieki
będzie pani musiała kąpać mamę, ubierać i prowadzać do toalety.
Tak mi przykro.
Nie doszłoby do tego, gdybym się zorganizowała.
Wtedy wróciłabyś do mojego brzucha.
Będzie dobrze.
Wiem, jak wam ciężko.
Do niedawna byłam opiekunką siostry.
Gdzie teraz jest?
W ośrodku w North Hills.
Wiem, że jestem brzemieniem,
ale lubię być we własnym domu.
Z moją córką.
Nie jesteś brzemieniem, tylko moją mamą.
Skieruję was na ortopedię.
Zaopiekują się panią i dobiorą ćwiczenia.
Na szczęście ma pani bardzo opiekuńczą córkę.
Wiem o tym.
- Subaru na miejscu karetek? - To moje.
Trzeba przejechać. Blokuje.
- Przepraszam. - W porządku.
Odprowadzę ją. Zostaniesz z Ginger?
- Zaraz wrócę. - Tak.
Proszę.
Recepta czeka w aptece.
Zanim pani wróci,
mama będzie gotowa do wypisu. Proszę się nie martwić.
Za kilka tygodni wszystko wróci do normy.
Już nie pamiętam, czym jest normalność.
Nie pamiętam, kiedy przespałam noc. To...
naprawdę sporo.
Ma pani jakieś wsparcie?
Chciałabym. Jesteśmy same.
Ja wynajęłam pomoc na czas, gdy pracowałam.
Bardzo pomogło.
To poza zasięgiem. Pracuję z domu.
Gotowanie, sprzątanie,
jeżdżenie po lekarzach...
I tak bez końca.
Zmęczenie opiekuna to problem.
Proszę o siebie zadbać,
bo pani też tu wyląduje.
Nie rozumiem, czemu przechodzi przez to
z trzecim lekarzem.
Nasza wina.
Komputery szwankują
i badanie dr Collins się nie zapisało.
Odległość ciemieniowo-siedzeniowa
pozwala ocenić wiek płodu, który wynosi 10 tygodni i 6 dni.
- Zdążyłam ostatniego dnia? - Przepiszę leki,
a dr Collins wytłumaczy,
jak je przyjmować, gdy dotrą.
- Dziękuję, doktorze. - Cieszę się, że pomogłem
i że mama cię wspiera.
Powodzenia.
- Dziękuję, że mnie wybawiłeś. - Możesz na mnie liczyć.
Emma Isaacs na trójce.
Chce rozmawiać
z rodzicami Nicka o organach.
Co jest?
- Nic. - Nie sądzę.
- Proszę. - Chodziliście ze sobą.
Krótko i milion lat temu. Nigdy więcej.
- Nie mów nigdy. - Wyluzuj, Jane Austen.
"Ta dama przyrzeka za wiele".
Jake!
Człowiek legenda!
Dzieciak, który oddał dziewczynie mój bilet.
- Poznam ją? - Pomocy!
- Zaczekaj. - Dobra.
Travis Johnson, 17 lat, tonsillektomia 10 dni temu,
pluje krwią. Parametry dobre.
Cześć. Dr Robby. Ile krwi?
- Trochę. - Otwórz.
Whitaker, Jesse, krwotok po tonsillektomii.
Nebulizacja z TXA.
- Już. - Do dwójki.
Może być źle. Dasz radę?
- Ja... - Pewnie.
Gotowi? Raz, dwa, trzy.
Głębokie, powolne wdechy. Kwas zatrzyma krwotok.
Problemy medyczne?
Ciągłe anginy, stąd zabieg.
Aspiryna, leki?
Płuca czyste, brak świstu.
Nudności? Brzuch boli?
Nie.
Badania?
CBC, BMP, koagulacja.
- Dodaj też zgodność. - Tak.
Saturacja 98%, ciśnienie 115 na 80.
Kleszcze czwórki i patrzymy.
Głowa w tył i szeroko.
- Co widzisz? - Brak krwi,
tylko biało-brązowy skrzep.
Fibrynogen, czyli TXA działa.
Rodzice jadą?
Są na ślubie w Baltimore. Nie chcę przeszkadzać.
To twoi rodzice, a ty jesteś na SOR-ze.
Nie przeszkodzisz.
Zapisz numer, zadzwonię.
Wezwij otolaryngologa i zostań tu.
Dobrze. Długopis.
Mogę...?
Sam Wallace, dobry samarytanin od Nepalki,
czeka na TK,
żeby wykluczyć krwawienie śródmiąższowe.
Możemy obniżyć sedację i sprawdzić parametry
- do ekstubacji. - Dobrze.
Masz zgodę Joyce na intubację?
- Jeszcze nie. - Kurwa...
Boi się. Niech gadają.
O pogrzebie? Joyce ma hipoksję na poziomie 84.
84. Jeśli to potrwa dłużej,
dojdzie uszkodzenie płuc, serca...
- Wiem. - ...udar i śmierć.
- Wiem! - To idź. Teraz!
Proszę usiąść. Wkrótce do pana wrócimy.
Słyszałem już te bzdury.
Boże!
Zaciągnęli mnie tylko po to,
żeby mi wetknąć termometr.
Parametry sprawdza się co cztery godziny.
Rany! Prawie walnął w taksówkę.
Znikam stąd,
bo nie dojadę na Pittfest.
- Nieźle. Idziesz z Robbym? - Taki był plan,
ale mam dziewczynę i podoba jej się line-up...
Wymieniłeś staruszka na dupcię.
Znam to.
Czwarty rok, Lollapalooza. Poznałam chłopaka.
Rich... Rick... Nieważne.
Wyglądał jak Dave Navarro.
Ciepła bryza, chłodna trawa, milion gwiazd na niebie.
Najlepszy seks w życiu.
W miejscu publicznym?
Pod kocem.
Zawraca! Zawraca!
- Do tatusia. - Cholera.
Postawiłam na wypadek w hrabstwie Beaver.
- Żebyś potem nie żałował. - Jasne.
- Dzięki. - Jak się masz?
Gdzie Rita?
Parkuje i pewnie zaraz wróci.
Proszę wybrać jej numer.
- Odebrała? - Poczta.
Dziwne.
Samotna opiekunka, przytłoczona, wyczerpana.
Powiedziałam, żeby odpoczęła.
Myślisz, że porzuciła matkę?
Tak bywa.
Maść z antybiotykiem dwa razy dziennie
i za dwa dni kontrola, dobrze?
Mateo, znajdziesz próbki?
- Pewnie. - Dziękuję.
Dzięki. Doceniam.
Żaden problem.
Kiara już była?
- Nie, a kto to? - Kiara.
Opiekunka społeczna.
Pomoże z lokalem, opieką, jedzeniem...
- Powiedziałaś jej? - Nie.
Ten system działa.
Dość.
Nie potrzebuję pomocy.
Niezła mówka. Pilnuj własnego nosa.
Liczy się efekt, nie chęci.
Celowo bym jej nie zawstydziła.
Ale to zrobiłaś.
Nie porozmawiałaś, nie spytałaś o potrzeby,
tylko weszłaś i oznajmiłaś, co robić.
Zwolnij, pomyśl
i zacznij słuchać ludzi, zamiast oceniać.
- Nie oceniam. - Proszę.
Od rana na mnie zerkasz.
Może mam lepszą perspektywę, bo byłam po drugiej stronie,
ale musimy się stawiać w ich sytuacji.
Słuchanie i budowanie zaufania czyni nas lepszymi lekarzami.
I ludźmi.
Przepraszam.
To nie jest reprymenda.
Chcę cię nauczyć. Pomóc ci.
A co z Sherry?
Raczej nie wróci,
ale niestety takich jak ona będzie wiele.
Nie. Operowali w St. Michael's, a teraz jest tutaj.
Nie ma auta, a rodzice wyjechali.
Jak mam go odesłać? Uberem?
Nie możesz... To...
Halo?
Co jest?
Mówią, że nie są od rozwiązywania problemów innego szpitala.
Spoko, pogadam z prowadzącym...
Cholera!
Pomocy!
Otwórz.
Krwotok po tonsillektomii.
Yankauer i wacik!
Był stabilny.
Bank krwi, dwie jednostki pełnej. Druga linia.
Z oto nie chcą przyjść.
- Dupki. - Puls 120, saturacja 90.
Kaniula do nosa, 100 ketaminy,
wideolaryngoskop.
Nie odsysaj, spróbuję ucisku.
Jeśli oto nie przyjdzie, wzywaj Garcię.
Wszystko gra.
Chwila zanim zaczniemy.
To Joyce St. Claire.
Intubacja dotchawicza jest konieczna z uwagi na hipoksję przy ACS.
Wykorzystamy wideolaryngoskop i rurkę dotchawiczą 8 lub 7,5.
Podamy 75 propofolu i 100 rokuronium.
Jasne.
W zapasie bougie i maska krtaniowa.
Tak.
Jakieś pytania, zanim zaczniemy?
Chcę być świadoma.
Tak się nie da intubować.
Ale później.
Później zmniejszymy sedację.
Nic nie powiesz,
ale będziesz mogła pisać lub korzystać z iPada.
Kocham cię.
Po kres czasu.
- Robby, dwójka, już. - Zostaniesz?
Tak.
Co?
- Krwotok wrócił. - Ketamina podana.
- Tlen 97. - Wprowadzisz?
Dawaj. Niżej.
Uciskaj.
Tylko krew. Nie widzę strun.
Saturacja 94.
Rurka nie wejdzie obok wacika.
Jeśli wyjmę, pójdzie krew.
Nie wejdziesz.
- Próbuje. - Bougie!
Szykuj zestaw.
Czekaj. Wprowadzam. Może wyczuję pierścienie.
A ja zaliczę trójkąt z Madonną. Puść mnie.
- Nie ma mowy. Uciskaj. - Puść dorosłych.
Spróbujemy intubacji wstecznej.
- Co? - Droga jest,
tylko jej nie widać.
Wbijemy igłę przez pierścienno-tarczowy
i wsuniemy prowadnik, po którym wejdzie rurka.
- Nowość. - Tlen 90.
Nie ma czasu, MacGyver.
- To chwila. - Jedna próba i tnę.
Propofol i rok podane.
Czekamy, aż sedacja zadziała.
A dr Robby?
Robiłyśmy to setki razy.
Zasypiam.
Jestem przy tobie.
Wszedłem.
Prowadnik.
Daj znać, gdy go poczujesz.
- Nic. Ssanie. - Próbuję.
Dalej nie widzę.
Macaj. Musi być.
- Idzie. - Tlen 89.
- To nie działa. - Chwila.
Aż stanie?
Tracę kolejnego...
- Cisza. Działamy. - Tlen 87.
Zmieniam kierunek.
Spada. 86.
Dasz radę.
Jeśli chcesz, możesz patrzeć na monitor.
Nie trzeba.
Świetnie widoczne struny.
Weszłam.
Pompuj balon.
- Obustronnie dobra. - Saturacja 92 i rośnie.
I tyle? Koniec?
Tak. Poszło idealnie.
- Kiedy jej się poprawi? - Zależy.
Za kilka dni lub tygodni,
bo płuca muszą się wyleczyć.
Poproszę, żeby wstawili ci fotel,
to z nią zostaniesz.
- Dziękuję. Bardzo. - Nie ma za co.
Powodzenia.
Saturacja 84.
- Nie widzę. - Odsysam.
Dość zabawy. Nacinam.
- Próbowaliśmy. Szkoda. - Nie, czekaj! Mam.
To jeszcze nie dojście.
Laryngoskop na miejscu.
Wykorzystaj prowadnik i wprowadź rurkę.
- Dalej. - Tylko trzymaj.
Nie wypuść prowadnika.
Luzuję, żebyś minął struny.
Czuję w tchawicy.
25 cm.
Resztę wiesz. Wyciągnij i pompuj.
Balon.
CO2 na żółto, dobrze.
Bardzo dobrze.
- Obustronnie dobry. - Saturacja rośnie.
90, 92...
Skalpel się nie przyda.
- Macie fart. - Umiejętności, mała!
- Uciskaj. - Jasne.
Propofol i fentanyl.
W samą porę, Flores.
Wybacz, paskudne usunięcie węzłów.
- Krwawi? - Nie przy ucisku.
Zaintubowany. Działaj.
- Sala gotowa. - Odwołać Ubera?
Dawaj na górę.
Świeży wacik, Whitaker.
- Ja z nim? - To twój pacjent.
Zmieni cię anestezjolog.
- Dasz radę? - Tak.
Wracając, zmień scrubsy.
Przepraszam, że to trwało.
Nie przepraszaj.
Zbudowałaś więź,
zyskałaś zaufanie pacjentki. O to chodzi.
Robby tak nie myśli.
Nie przejmuj się.
W sumie to ja powinnam przepraszać ciebie.
Slow-Mo, zasługujesz na więcej.
Oby tak dalej, dr Mohan.
Skąd to wziąłeś?
Intubacja Adamsona. Jego specjalność.
Uczył mnie mistrz.
Też nie jesteś zły.
Zrobiło się groźnie, a ty wytrzymałeś.
Dokładnie takich kandydatów szukają na etat naukowo-dydaktyczny.
Jedno miejsce i 50 chętnych.
Pewnie tak, ale wolą kogoś,
kto na pewno odniesie sukces.
Przynajmniej to napisałem w rekomendacji.
Dzięki.
- Dobrze, że zostałeś. - A miałem wybór?
W sumie nie.
Jak dzień?
- Mija. - Dobrze.
- Czemu pytasz? - Nie mogę?
Nigdy nie pytasz o pracę.
Mama chce wiedzieć, czy wszystko gra.
- To miłe. Tak. - Dzięki za bilety.
Nie dziękuj, tylko przedstaw dziewczynę.
- Niedługo. - Baw się dobrze.
I pamiętaj, żeby na siebie uważać.
- Jasne. - Serio.
Niczego nie bierz.
Widziałem dziś dwa przedawkowania fentanylu.
- Słowo. - Dobra.
- W niedzielę kosz? - Koniecznie.
- Zanim pójdziesz... - Tylko nie kondom.
Chciałem ci dać gotówkę.
- Uprawiasz seks? - Dzięki!
Kierowca stracił panowanie nad pojazdem, gdy policja się zbliżyła.
Karetka się zatrzymała.
Patrz.
Trudno powiedzieć, ale chyba uderzyła.
- W mordę! - Nasz rewir.
Wypadek karetki. Szykujcie się.
- Ilu? - Poza kierowcą? Nie wiem.
Skoro 10. tydzień się skończył,
bierzesz mifepriston dwa razy, teraz i po dobie.
Po kolejnej bierzesz mizoprostol,
dwie tabletki rozpuszczasz za dziąsłem.
Kolejne sześć godzin później.
- Nie zapamiętam. - Wszystko jest opisane,
dawki i dokładny czas przyjęcia.
To boli?
Spodziewaj się krwawienia
i skurczy, jak podczas okresu.
Jeśli krwi będzie dużo
albo ból stanie się nie do zniesienia, wróć do nas.
Będę z tobą.
Kristi!
- Co ty wyprawiasz? - Grzeczniej.
To ja o to pytam.
- Kim pani jest? - Mamą.
Mamą? A pani?
- Wyjaśnię. - To moja siostra, Lynette.
Ja jestem matką.
Kris?
Co tu robisz?
Przyszłam na aborcję.
Już to zrobiłaś?
- Nie. - Bogu dzięki.
Dobrze. Możemy się zastanowić?
Ja chcę. To moja decyzja.
- Nie. - Posłuchaj jej!
Milcz! Dość narobiłaś!
Córka jest nieletnia
i nie może tego zrobić bez mojej zgody, tak?
Zgadza się?
Tak.
W takim razie nie ma mowy.
Nigdy się nie zgodzę.
Wojtek Stybliński