GODZINA CZWARTA
Co tam się dzieje?
- Ktoś gwizdnął brykę. - Znowu?
A wy dokąd?
Dwie minuty.
Antoine pokazuje motocykl.
Super. Dawców brakuje.
Gwizdnęli karetkę.
A ty nic nie widziałeś?
Widziałem, ale myślałem, że to wy.
Zostawiłaś kluczyki?
- Muszę. - Wcale nie.
To samo mówię.
Właśnie, że tak.
Kto z samego rana kradnie karetkę?
Ćpuny. To dla nich jak włam do raju.
Albo ten psychol z wczoraj.
Bzdura. Pójdzie na części.
- To fachowcy. - Cicho!
Może to inny kierowca?
- Pytałaś centralę? - Jasne.
Wezwałeś gliny?
Mogę, ale dwóch właśnie tu je.
Obsłuż się.
- Nie trzeba. - Protokół.
Chodź.
- Dwie dychy na psychola. - Przyjmuję.
- Mamy kule? - W orto.
Weźcie Sherry Davis.
Poparzoną mamę?
Zwiała.
Cholera. Kiedy?
Dałem dzieciom śniadanie i wyszli.
Do szkoły.
Mówiła o zmianie opatrunku?
Nie mnie.
Kurwa.
Muszę zwolnić pokoje.
Ale dlaczego pediatria?
Ekstubuję.
Dzieci akurat nie ma, a to prywatna salka
z obrazkami. To problem?
Nie. Skąd.
Smith odpinamy,
wanko na korytarzu. Łóżko z telemetrią
dla Otisa, zanim ktoś zajmie.
Tak.
Siódemkę zostaw, czekają na nuklearną.
Mniej chodzenia.
Tak jest!
Cześć, Robby.
- Ekstubujesz? - Tak.
Nie trzeba było intubować.
Pamiętam. Mówiłaś rano.
- Mam to zrobić? - Nie, czemu?
Adamson.
- Jezu! - Jasne.
- Tam się coś rusza! - Spokojnie.
Wyjmijcie!
Proszę nie kręcić głową!
Wyjmijcie! Czuję to!
Stawonóg w kanale.
Boże!
Lepiej pójdę.
Tak.
Ile pożyje bez tlenu?
Trudno powiedzieć.
Bez rurki
od 30 minut do wielu godzin.
Wyjmę rurkę, ale zostawimy ssanie
i podamy glikopironium,
które ograniczy wydzielanie.
Podamy morfinę na ból
i donosowo tlen.
Jezu!
Nie wiem, czy dam radę.
To się dzieje? Teraz? Dziś?
Po prostu zdecydowaliśmy, że tata umrze?
W pokoju z kreskówkowymi drzewami?
Skoro o tym mowa... to idealne miejsce.
Gdy byliśmy mali, tata pracował
przy programie pana Rogersa.
To świetnie.
- W telewizji? - Tak.
W Pittsburghu?
W WQED na Piątej, 33 lata.
Z Jackiem Guestem, scenografem.
Pomagał malować plany filmowe.
Chyba nie dam rady.
Dla jasności. Wasz ojciec umiera.
Pozwalacie mu odejść naturalnie,
zamiast torturować go żmudnymi zabiegami,
które jedynie odwleką nieuniknione.
Myślałam, że będzie inaczej.
Że dostaniemy czas.
Jesteście religijni?
Broń Boże! Bez Boga.
Miałem nauczyciela, mentora,
który opowiedział mi o hawajskim rytuale ho'oponopono,
dotyczącym czterech kluczowych rzeczy.
Chodzi o to, co powiedzieć
odchodzącemu bliskiemu i pomóc sobie
na wczesnym etapie żałoby.
Czyli?
Brzmi prosto, ale widziałem, że działa.
Jasne.
Kocham cię.
Dziękuję ci.
Wybaczam ci.
Wybacz mi.
I tyle?
Mówiłem, że to proste.
Dobrze.
Wyjmę panu rurkę z gardła.
Proszę głęboko nabrać powietrza.
Wdech i wydech.
Już.
W porządku?
Tak.
Podamy panu tlen.
I kilka kropel pod język.
- W porządku? - Jestem zmęczony.
Może pan odpocząć.
Zamknąć oczy.
Są tu pana dzieci.
Tato, odpoczywaj, dobrze?
Jesteśmy tu.
Jestem.
Znajdź mnie.
Głęboki wdech.
Wszyscy idą na koncert.
Ciekawe, czy są jeszcze bilety.
Jeszcze raz.
Nie uwierzysz, kto do mnie napisał.
Mówiłam!
Jenna cieszy się, że ją wspierasz,
ale zaczekaj na zewnątrz.
Słucham?
Trwa badanie.
Zostanę, jeśli tego chce.
- Sama ją przywiozłam. - Brawo.
- Dam radę. - Na pewno?
Tak.
Dziękuję. Nie chciałam jej tu.
Jak się czujesz?
Nazwałam tatę Nicka dupkiem
i kazałam spytać syna.
Czemu to powiedziałam?
Opowiedz nam, co studiujesz.
- Co? - Uprawiasz sport?
Masz zajęcia dodatkowe?
Czemu o to pytasz?
Musisz się skupić na pozytywach.
Jak?
Miły chłopak, którego ledwie znałam, nie żyje,
a ja wszystko pogorszyłam.
Musisz...
Jego ojciec myśli, że go zabiłam, a ty pytasz o sport?
Jenno. Wiem, jak się teraz czujesz.
Rozumiem cię.
My nie ćpaliśmy!
Uczyliśmy się. To możliwe?
Wiem, jak ci trudno.
Chcę wrócić do domu.
Parametry świetne.
Rodzice cię odbiorą.
Dziękuję.
W razie czego wołaj.
Wyszło nie tak.
- Spostrzeżenia? - Wal.
- Twardą masz skórę? - Nosorożca.
To nie działa.
Gdy pacjent cierpi, nie pytasz o zabawę.
Nie chciałam...
I "ja" działa lepiej niż "ty".
"Widzę, jak ci trudno"
podkreśla powagę sytuacji i zachęca do analizy,
"musisz iść dalej" - przeciwnie.
Z doświadczenia wiem...
Ono nie jest istotne.
- Co? - Ważne, stosowne.
Nie zgadzam się.
Doświadczenie życiowe...
Wiesz, że jesteś agresywna?
Nawet ta rozmowa to konfrontacja.
Tu wnosisz wiedzę, nie doświadczenia.
Jasne. Dzięki.
- Dobra czy zła wiadomość? - Dobra.
Odrętwienie przejdzie. Wystarczy płukanie solą fizjologiczną.
A zła?
Masz w uchu martwego robaka.
Karalucha.
POLICJA
Byliśmy tu 35, 40 minut.
Karetka zniknęła. W radiu cisza?
Na razie. Kluczyki w środku?
Zostawiam, żeby ktoś mógł przestawić.
Nie powinnaś.
- Mówiłem. - Wyjmujesz, żeby nie ukradli.
A ochrona to co?
- Zobaczysz. - Serio?
Spokojnie.
Miejsce. Mamy gościa.
Zróbcie nam trochę miejsca!
- Proszę. - Pięć dolców na dziuplę.
Wendel Stone, 52 lata, dźwiękowiec z Pittfest.
Uraz klatki piersiowej. Przygnieciony głośnikami,
połamane żebra. Puls 110, 130 na 85,
parametry dobre. Dostał 50 fentanylu.
Jasne.
- Jak leci, panie Stone? - Pan to stary. Stone.
W mordę. Obudzili krakena.
Kiedy następna dawka?
40 minut temu.
Super.
Pan Driscoll, Doug Driscoll?
Nareszcie.
Nara, frajerzy.
Przepraszam.
Jiya Chen? Tylenol dla Jiyi.
Tutaj.
- Jia Yi. - Jia Yi Chen.
Kiedy obejrzy nas lekarz?
Chwilę poczekamy na łóżko.
Spory ruch.
Lek pomoże.
Cztery morfiny.
Brak bólu.
Co tam?
Wisisz mi colę.
- Uraz klatki... - Niech mówi Santos.
Uraz klatki piersiowej, wiotkiej,
bez odmy, saturacja i parametry dobre.
Świetnie.
Dr Garcia, chirurgia.
- Trzeba ciąć? - Raczej nie.
- Brak krwi w brzuchu. - Ogarniesz?
Brzuch miękki. TK klatki, brzucha i miednicy z kontrastem,
bo w twoje USG nie wierzę.
I więcej morfiny!
Nie usypiajcie mnie.
Muszę pilnować montażu.
- Czego? - Festiwal.
Zrobimy blokady nerwów żebrowych.
Na prawo. Będziesz świadomy i wolny od bólu.
O tym mówię!
- Sporo blokad. - Jeden strzał.
Zębaty do T9.
Dzieciaki i ich blokady.
Santos, zadzwoń z wynikami. 1121.
Gabe ma tyle lat co wtedy ja.
Pamiętasz, tato,
nasz pierwszy tor u Clovisów?
O.
Tak, skala O!
Mniej wagonów, ale co za cudo!
Ten dźwięk znaczy, że już?
Nie. Że ma kłopoty ze śliną.
To panu pomoże.
Przykleję też plaster ze skopolaminą.
Na 24 godziny ograniczy wydzielanie.
Ma tyle?
Nie wiadomo. I morfina,
powtarzana w razie potrzeby. Żeby czuł się dobrze.
Jakie to były rzeczy?
Kocham, dziękuję, wybaczam, wybacz.
Łatwe.
Kocham cię, tato.
Kochałem chwile, które ze sobą spędzaliśmy. Dziękuję.
Byłeś najlepszym tatą dla chłopaka.
Nie omijałeś meczów,
miałeś czas, żeby rzucać albo robić modele,
pomagać z pracą domową.
Budzić się przed wszystkimi
i robić kanapki.
Zaraz wrócę.
Co kurwa?
Jedzie na wschód 376.
- Dawaj. - Działamy.
15 na kasację i 5 na ćpuna.
- Dokładam 8... - Po piątaku.
- Nie tykam drobiazgu. - Zgłupiałeś?
Ciszej.
To szpital, nie kasyno.
Mów. Znajdę Robby'ego.
Żyję!
Psychiatria przestawia go na doustne.
Zlecenie na olanzapinę o 9:30.
Czyli my. Walczymy cały ranek.
Musi trafić na górę.
Nie mamy czasu, żeby podawać leki.
Rozumiem. Czyli?
Czekamy, aż się zmęczy, albo kłujemy.
- Porani się. - Jest związany.
Najlepsza będzie strzałka z pawulonem.
Stój!
A już prawie zwiałem. Łagodnie.
Daj zlecenie na psychicznego.
Psychoza po metamfetaminie.
- Kraken? - Nie mów tak.
B-52?
Nie. Za długo i brak ludzi.
- QTc? - W normie.
Pięć midazolamu, haloperidolu... Nazwisko?
- Krakozhia. - Żartujesz?
Odpłynie po minucie.
I Kraken obraża kogoś o nazwisku...?
- Ciągle płacze. - Idę.
Więcej kawy.
- W porządku? - A co?
Nie możesz zwiać.
Pan Tomas Cordera, proszę podejść do okienka.
Mam pańskie ubezpieczenie.
Tak?
Cordera. Tasha Cordera. Pani.
Jasne. Przejdziesz na tył? Tędy.
Skaleczenie?
- Tak. - Żaden problem.
Dr McKay,
to studentka, Victoria Javadi.
Tasha.
Przepraszam, że czekałaś. Mogę zerknąć?
Tak.
Nie najgorzej.
Założymy kilka szwów.
Chodź z nami, to cię połatamy.
Dobrze.
Jak duża odma?
Dzięki.
Co za odma?
Wyciek powietrza z obitego płuca.
- Gorzej oddycham. - Ból?
- Minął. - Blokada działa.
Saturacja spadła do 85.
Trzeba wspomóc płuca.
BiPad 10 na 5.
Odbarczymy odmę.
Dzięki.
Operacja nie jest konieczna. Przekażę dr Garcii wyniki.
Lubi cię.
Dopiero ją poznałam.
Widać zrobiłaś wrażenie.
Gorączka, wymioty, kaszel?
- Nie. - Je?
- Poród terminowy? - Naturalny.
- Szczepienia? - W drugim i czwartym miesiącu.
- Temperatura... - Diagnoza?
- Wykluczamy najgorsze. - Termometr.
Koniecznie?
To ważne.
Wiem.
zeba wykluczyć infekcję bakteryjną,
sepsę, zapalenie płuc, nerki, wyrostek i zapalenie opon.
Ma zapalenie?
Mówimy o możliwościach.
- 37,3. - Czyli nie zapalenie opon.
Puls 164, saturacja 99.
To dr Robby, starszy lekarz.
Miło mi.
Temperatura i parametry dobre.
Mohan i King badają.
Idź do studentów, ja się tym zajmę.
Pokaż. Mam cię.
Czemu mnie kłujecie?
Zgłosił się pan godzinę po objawach.
Uszkodzenie serca widać we krwi
dopiero po czasie. Palec.
W EKG też, dlatego powtarzamy.
W górę. Dzięki.
I do poczekalni.
- Nie! - Tak.
Ciągle czekam. A lekarz?
Niedługo. Zawołam.
- To jakieś kpiny. - Śmiech jest dobry.
W krajach Trzeciego Świata.
Przypomina się dom?
Nie faworyzujemy pacjentów,
ale pana zapamiętam.
Tak.
- Zrób to. - Spoko.
To był dekanter?
Piękny Baccarat.
Pokazywałam, jak czyścić,
i pękł. Rękę miałam w środku.
Pech.
- Karafka się rozprysnęła? - Nie, pękła,
ale odruchowo wyszarpnęłam rękę.
Też żałuję kilku odruchów.
Ostrzyknij po drugiej.
Jedna rana, równe brzegi, prościej być nie może.
Dobrze. Ulżyło mi.
- Co jest? - Niedotlenienie 78,
- ciśnienie spada, skurczowe 82. - Tętno nitkowate.
Intubuję. Potrzebna transfuzja?
Nie! Cisza po lewej, odchylenie tchawicze po prawej.
Igła do odbarczania, maska.
Co robisz?
Odma wywołana maską BiPaP.
Słyszysz? Kto zlecił BiPap? Garcia?
Saturacja spadała. Ja.
Ty? Bez konsultacji?
- Mogę intubować? - Nie trzeba.
Wystarczy pigtail, który założę.
Tlen i ciśnienie w górę.
75 ketaminy.
- Czemu ciągle płacze? - Ciemiączko w normie.
Źrenice równe i reagują.
- Skupienie, dr Mohan. - Błony dobre.
Mało słyszę, ale płuca czyste.
Serce w normie.
Brzuch miękki, niebolesny.
- Wszystko w normie. - Czyli?
- Musimy skończyć badanie. - Tak, wiem.
Czego szukam, dr King?
Cellulitu, obrzęku, zespołu nefrytycznego.
- Mam. - Czyli?
Krępulec.
Mokre włosy wokół palca.
Wyschły i odcięły krążenie.
Moje? Kąpałam ją...
Łatwo przegapić,
ale na szczęście szybko wyłapaliśmy.
- Terapia, dr Mohan? - Nożyczki nie wejdą.
- Mamy Nair? - Tak.
Chemiczny depilator?
Poradzi sobie z włosami i płaczem.
Wszystko dobrze.
- Co jest? - Podamy leki.
Mam zlecenie, ale potrzebujemy rąk.
Głowa. Ostatnio mnie kopnął.
- Prawa ręka. - Lewa.
- Prawa noga. - Brakuje chętnego.
Dwóch. Ja tylko obserwuję
i rozmawiam z pacjentem.
Pomożesz z panem Krakozhią?
- Nie. - Tchórz.
Whitaker. Ciebie nam trzeba.
Chodź.
Co przegapiłem?
Kryzys odmy prężnej.
- Mogłeś mnie wezwać. - Opanowany.
Dobrze.
Dr Santos już wie,
czym się kończy BiPaP przy odmie.
Skalpel.
Tlen spadł. Chciałam pomóc.
Nie spytałaś i prawie umarł. Dylator.
Każde zalecenie potwierdzasz u starszego rezydenta albo prowadzącego.
Taki program.
Przy tej procedurze
nie wolno zgubić prowadnika.
Jeśli go wciągnie, po tobie.
A teraz pigtail.
Co robisz?
Tak mała odma się cofnie.
Chyba że pacjenta podłączysz pod BiPaP.
- Kpisz? - Prowadnik.
Saturacja spadła.
- Zaleciłam. - Bez konsultacji.
Norma. Tak się uczymy.
Gdyby wszystko wiedziała, byłaby prowadzącą, nie stażystką.
Szczera prawda.
Bez BiPaPu mogło być tak samo.
Piękna chwila. Mnóstwo miłości.
Wybaczcie. Dobra robota.
Wheeler.
Dr Abbot kazał wrócić o 6:30, gdy jeszcze będzie, ale zaspałyśmy.
Nie naładowałam telefonu.
Zobaczmy.
- Wheeler, Kristin? - Kristi. Jestem mamą.
Doktor skończył o 7:00, ale przyjmiemy.
Proszę usiąść i czekać.
- Dziękuję. - Dzięki.
Proszę. Następny.
- Jak leci? - Dobrze, dzięki.
Spóźniłyśmy się, ale wszystko gra.
No nie...
- Długo pan czeka? - Ze cztery godziny.
Dwie noce temu czekałyśmy siedem.
Cyrk.
Dziwne, że nikt im jeszcze nie umarł.
- I jak? - Bez zmian.
Cały czas gadam.
Chcesz... coś powiedzieć?
A co tu powiedzieć?
Jestem smutna, wściekła.
Nie chcę, żeby odchodził.
Chciałabym wiele zmienić.
To niesprawiedliwe.
Powiedz mu.
Mówię! Wam obu!
To niesprawiedliwe.
Chciałam mieć to, co wy.
Kocham cię, tato,
i dziękuję za wszystko, co nam zapewniłeś,
ale nie byłeś tatą, jakiego chciałam,
bo nie lubiłam baseballu, modeli ani łowienia ryb.
Ojcowie znajomych mieli normalne prace,
nie żartowali
i nie gadali głosami z kreskówek. Nie wymyślali.
Wstydziłam się i nie chciałam,
żeby moi znajomi cię poznali.
- Helen. - To prawda.
Wstyd mi, ale to prawda.
Wyjechałam na studia i nie wróciłam.
Mogłam łowić ryby!
Czemu nie łowiłam?
Teraz tak chcę spróbować!
I wybaczam ci,
że nie byłeś taki, jak chciałam,
ale jestem wdzięczna,
że byłeś dokładnie taki, jakim potrzebował cię świat.
Bo stał się poważny i paskudny,
a ty i twoi przyjaciele zmienialiście go w bajkową krainę.
To wspaniały dar.
Tatusiu, tak mi przykro!
Proszę, wybacz mi.
Po wszystkim mnie znajdź.
Żadnego śmigłowca, satelity
ani nawet drona.
Na wschód 376,
- czyli Swissvale. - Mam tam kuzyna.
Dzieje się.
Nie wieją do Swissvale, tylko do Kanady!
To w drugą stronę. Biorę forsę.
- Nie. - Chyba jego.
Dość tego. Antoine, triaż.
Orteza kolana i kule dla Dennisona.
Paolo, test ortostatyczny Thorpa
i powtórka potasu Fontaine'a.
Larry ze mną. Mamy komplet.
- Leki są? - Tak. Silny typ.
Donahue - prawa noga, Larry - lewa,
Kim – prawa ręka, ja – lewa,
Perlah – głowa, młodzieniec wstrzykuje, tak?
- Tak. - Pulsoksymetr?
- Tu. - Powodzenia.
Domięśniowy w lewe udo.
Wszyscy gotowi?
Whitaker,
- grasz w piłkę? - W futbol?
Nie, w dwa ognie! Pewnie, że futbol.
Za dzieciaka. Nieźle kopałem.
Na nic. Larry i ja blokujemy,
ty za nami.
Rozchodzimy się, a ty walisz środkiem.
Punktuj.
- Jasne. - Dobra.
Gotowi?
Raz, dwa, trzy!
Chcemy panu pomóc!
Chcemy pomóc! Boże!
- Co robić? - W mordę!
Młody, zdobyłeś żółte skrzydełka.
Midazolam go wyłączy.
Monitorujemy 20 minut, potem haloperidol.
Uspokaja się.
- Mam czekać 20 minut? - A co, randka?
- Jestem cały w... - Żartuję.
Dzięki. Umyj się.
Dziękuję.
Dobra robota. Spróbujmy może
podawać mu leki z wyprzedzeniem.
- Przykro mi. - Dzięki.
- Przynieść scrubsy? - Nie, pójdę.
Dziękuję za propozycję.
Pracujesz w restauracji?
Na dwa razy.
- Dobrze. - Nadgarstek
zgodnie z krzywizną igły.
Wyjdź prostopadle, zachowaj odległość.
- Dobrze. - Jestem sommelierką w Altius.
- Świetny lokal. - Co robisz?
Jestem sommelierką. Serwuję wino.
Najlepsza piwniczka w mieście. Chwalę się.
Świetna fucha.
- Tego się uczy? - Tak. Mam dyplom.
- Super. - I jak?
Całkiem dobrze. Pierwszy węzeł chirurgiczny,
podwójnie.
Złap krótszy koniec
i ściągnij brzegi.
Nie za mocno, bo będą ślady.
Jakie najlepsze wino piłaś?
Albo najdroższe.
Ta sama odpowiedź.
Rocznik 2011, Domaine de la Romanée-Conti.
- Jeszcze trzy. - Super.
Płaskie, raz wokół igły.
Francuskie?
- Klasyka. Burgund. - Ile kosztuje?
Butelkę sprzedałam za 18 tysięcy.
- Nie tutaj, w Nowym Jorku. - Serio?
18 kawałków za wino?
Aż tak dobre?
Rewolucyjne. A sporo wiem o rewolucjach.
Może kiedyś. Jestem za młoda, żeby pić.
Legalnie.
To trochę straszne.
A ja nie mam na zbyciu 18 patyków,
dlatego wierzę na słowo.
Od święta pozwalam sobie na krem nawilżający.
Jasne.
Jenna, masz gości.
- Jenna. - Boże.
- Dzięki Bogu. - Dobrze, że nic ci nie jest.
Nie mam pojęcia, jak to się stało.
Czy ona...
Może wracać do domu.
Tu są zalecenia.
Żadnych nieznanych tabletek.
Nigdy.
Testy na fentanyl.
Na tabletki i płyny. I nalokson.
Noś w torebce,
gdyby akurat ktoś odjechał.
- Dziękuję. - Wiesz, jakie miałaś szczęście?
- Tak? - Wiem.
Zakład medycyny nuklearnej
czeka na Nicka.
Sprawdzą ciśnienie perfuzyjne.
- Możemy z nim? - Oczywiście.
Podczas badania radiologicznego
wyjdziecie na zewnątrz.
- Dave pokaże. - Znajdę miejsce.
Potem was przyprowadzi.
Wyniki po godzinie. Wrócę i porozmawiamy.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Dobrze.
Przepraszam, że czekałyście.
Dr Heather Collins. Kristi i Lynette Wheeler?
- Tak. - Do dr. Abbota.
To wspaniały lekarz, ale nawet on musi spać.
Byłam zmęczona, nie podłączyłam telefonu i zaspałyśmy.
Używam tradycyjnego budzika. Niezawodny.
Ja mam, ale nie wzięłam.
Widzę, że robimy aborcję, zgadza się?
Tak.
Skoro to nie ja cię przyjmowałam, pozwól, że zadam ci kilka pytań.
Masz coś przeciwko?
- Nie. - Dziękuję.
- To twoja pierwsza ciąża? - Tak.
Masz 17 lat. Kiedy zaczęła się ostatnia miesiączka?
Nie jestem pewna.
Pod koniec czerwca. 23?
- Alergie na leki? - Nie.
- Operacje? - Nie.
Krótkie USG potwierdzi,
że mogę ci podać lek.
Przebierzesz się, żeby nie zabrudzić ubrania?
Dobrze.
- Zaraz wrócę. - Dziękuję.
Anemiczka po transfuzji dobra,
czeka na telemetrię.
Serce Quinna po kardiowersji w normie.
Na cztery godziny pod monitor i wypis.
Dobry samarytanin dobry i stabilny.
TK głowy za godzinę,
żeby wykluczyć krwawienie.
Gold wyszedł z bakterią.
Dostał azytromycynę.
Oby się nawadniał.
Sześć basenów? Rekordzista.
Zupełnie jak ty.
- Trzecia kawa do 11:00? - Źle spałem,
ale w przyszłym tygodniu mam wolne.
Wreszcie się wyrwę.
Chciałabym.
Jak mówił Szekspir: "Lekarzu, wylecz się sam".
Gadałaś z Collins? To nie Szekspir.
Łukasz. Pewnie usłyszał od Pawła.
Jestem Żydem, nie wiem.
W każdym razie nie Szekspir.
Wolne dobrze ci zrobi.
- Masz wszystko? - Chyba.
- To... - Tak.
Chodź.
Chwila.
Panie Bradley! Przepraszam za tamte słowa.
- Zaczekajcie. - Jak mogłam...
Chciałam przekazać przez pielęgniarkę.
To mój numer i mejl.
Jeśli mogę pomóc, proszę.
Nie znam cię.
Jestem Jenna.
Poznałam Nicka na kursie. Uroczy chłopak.
Byliśmy w jednej klasie i czekał nas test z ekonomii.
Uczyliśmy się w grupie.
Siedzieliśmy do późna,
piliśmy kawę i nie mogliśmy zasnąć.
Dziewczyna powiedziała, że może zdobyć Xanax,
ale boi się iść.
Nick zgodził się z uprzejmości.
Tak mi przykro.
Liczę, że z tego wyjdzie. Modlę się o to.
Wyjdzie.
Dziękuję.
Idź już.
Rodzice chcą cię zabrać do domu.
Dobrze.
Przepraszam za wcześniej. Czeka mnie sporo nauki.
Owszem.
- Nieźle. - Dobra robota.
Dziękuję za zaufanie.
Nie brudzić i nie moczyć. Powrót za dwa dni.
Brawo. Nic nie poczułam.
Szwy za tydzień,
jeśli coś się zmieni, wracamy.
- Jasne? - Dziękuję.
W karcie jest błędnie określona płeć.
Przepraszam.
Poprawiłam tutaj i w danych.
To się nie powtórzy.
Ja...
Dziękuję.
- Naprawdę wam dziękuję. - Jasne.
Super. Nie pomyślałam, dobra decyzja.
Inne leki?
Tylko paracetamol. Żadnych alergii.
- Jestem dr Mohan. - Miło mi.
Wprowadzę.
Jia Yi ma 12 lat i od sześciu tygodni odczuwa ból w okolicy nadłonowej.
Nie ma gorączki, dysurii, mdłości, wymiotów, biegunki, wydzieliny pochwowej.
Test negatywny.
Ciążowy?
To oczywiste. Boli ją brzuch.
Opisz go w skali od 1 do 10.
- 10 najgorszy. - Przez dwa tygodnie dwójka,
potem piątka, a teraz gorszy, siódemka.
Kiedy miałaś okres?
- Wcale. - W tym miesiącu?
Nie, nigdy. Niektóre koleżanki już mają.
- Ja czekam. - Ma 12 lat.
Dobrze. Wrócimy na badanie.
Przebierz się w ubranie szpitalne.
Dziwne.
Nie ma okresu,
ale staje się kobietą.
Uwydatniają się piersi, poszerzają biodra.
Wiem. To brak miesiączki. Co podejrzewasz?
Przysadka mózgowa?
Pozbyliśmy się kogoś?
Próbujemy.
Astmę odesłaliśmy na sterydach i salbutamolu.
Dobrze. Kto jeszcze?
Zatrudnia łamistrajków, co nic nie umieją?
Ja mu dam!
W poniedziałek promotor wyśle prawnika,
który skopie mu dupsko.
Jak idzie?
Świetnie. Saturacja 98.
Mogę wracać do roboty?
Z pękniętymi żebrami, odmą i kateterem?
Nie radzę. Ale etyka niezła.
Ritchie, łap Cecila. Muszę to zobaczyć.
Spytaj, czy dr Gregorian
weźmie na moją prośbę Stone'a.
Nie trzeba go niańczyć.
Zwalniamy łóżko.
Jasne. Wymioty ustąpiły.
- Wyniki w normie, czekamy na test. - A co z Minu?
Na antybiotykach, operacja o 3:00.
- Leży w korytarzu. - Dobrze.
Żel na brzuch.
Przepraszam, zimny.
Nie masz zakrzepów,
nie dostajesz antykoagulantów?
Nic nie biorę.
Wszystko w porządku?
Tak.
I jest! Śmigłowiec nie zawodzi.
Proszę bardzo.
- Co to? - Nie Swissvale.
Monroeville. Jadą za nimi.
- Aż tam? - Czekają, aż kółka odpadną.
Nie dojadą do granicy.
Stawiam 10 dolców.
- Wrócą. - Nie sądzę.
Przyjmuję.
To problem Westmorland.
Mówią o nich?
- Tak. - Gdzie są?
- Jadą na wschód do Monroeville. - Pokaż.
20 dolców na ćpunów i zatrzymanie poza granicą.
W mordę!
Dobra!
Podbrzusze w normie.
Dobrze. Zbadamy cię.
Będziesz zasłonięta. Tata zostaje?
- Tak. Nie odchodź. - Pewnie.
Kolana w górę, stopy na łóżku.
Kolana szeroko.
Zerkniemy.
Dotknę uda, żeby obejrzeć krocze.
- Boli? - Nie, wcale.
Możesz złączyć nogi.
Brawo. Wiemy, jak pomóc.
Dziękuję.
Tato, możemy?
Dzielna!
Co jej jest?
Jej mama zmarła na raka jelita.
To nic takiego.
Wie pan, co to jest hymen?
Niezbyt.
U dziecka w łonie
błona blokuje wejście do pochwy.
Zwykle z czasem rozszczelnia się, ale nie zawsze.
- To niebezpieczne? - Nie.
Córka ma błonę,
która blokuje pochwę.
Zobaczyłyśmy zbierającą się za nią
krew menstruacyjną z trzech miesięcy.
- Boże! - Łatwo temu zaradzić.
Córka przejdzie w znieczuleniu
niewielki zabieg ginekologiczny.
I będzie dobrze?
Wszystko wróci do normy.
Dziękuję.
Jej mama zmarła, gdy Jia Yi miała sześć lat.
Robię, co mogę, żeby ją zastąpić,
ale im jest starsza...
Matka wiedziałaby, co robić.
Świetnie panu idzie. Będzie dobrze.
Dziękuję.
Powiedzmy jej. Tym razem ja mówię.
Właśnie sprzątają dwudziestkę.
Niezły jestem.
Bez ciebie idzie tak samo.
Ale nie tak zabawnie.
Wiadomo.
Gdy jest gorzej, żartujesz,
a dziś jesteś w ogniu.
Doktorze, już czas.
Hej.
Jest jeszcze z nami?
To oddech agonalny.
Końcówka.
Kilka minut temu wymówił imię mamy. Marge.
Naprawdę?
Jakby była tu z nami.
Potem się uśmiechnął i zamknął oczy.
Jak się trzymacie?
Jestem wykończona.
Ja chyba dobrze.
Cieszę się, że tu jesteś.
Ja też.
Bez ciebie nie dałabym rady.
Nie musisz. Sarah i ja tu jesteśmy.
Wiem. Dziękuję.
Potrzebuję was.
Dobrze, że trzymacie się razem.
Teraz staniecie się najważniejsi.
Ostatni świadkowie waszego życia.
Strażnicy wspomnień.
A ja mam kiepską pamięć.
Właśnie coś wymyśliłem.
Wiesz, co zrobimy?
Weźmiemy łódź i popłyniemy.
Nie.
Tatusiu.
Bactrim dwa razy dziennie, kompresy
i za dwa dni kontrola. Pytania?
Hej!
Dajcie nosze! Już! Nosze!
Napisy: Wojtek Stybliński