- Cześć. - Cześć.
Jak się czujesz?
Jakoś się trzymam…
- Komputer Haukura… - Jest tutaj.
Czy mogę go…
Doznał silnego zatrucia. Jest w śpiączce farmakologicznej.
Nic mu nie będzie.
Dobrze. A…
A pozostali?
Zamknęli teren.
Na razie to tylko gaz.
Nie wiemy, czy wulkan wyrzuci jeszcze popiół albo lawę.
Przejrzałem te pomiary.
- Wasze odkrycie jest… niepokojące, - Uskok się powiększa?
Wiesz, że musisz coś zrobić. I to natychmiast.
Mówimy o ostrzeżeniu przed tsunami, które dotknie milionów ludzi.
Na różnych kontynentach.
Sama ewakuacja może kosztować miliardy
i życie ludzi, jeśli dojdzie do paniki.
- A jeśli nic się nie wydarzy? - Nic?
To już się dzieje!
Brakuje nam dowodów i danych.
To już nie nauka. To rzeczywistość…
W tej sprawie ja decyduję, co jest rzeczywistością.
Zdajesz sobie sprawę z konsekwencji pomyłki?
Jeśli znów podniesiemy fałszywy alarm, instytut straci wiarygodność.
Nie rozumiesz, o co toczy się gra.
W 2004 roku miałam dziesięć lat.
Spędzaliśmy z rodziną Boże Narodzenie w Tajlandii.
Przeżyłaś tsunami?
Ja…
Rodzice włożyli mnie z bratem na mały daszek,
którego sami próbowali się trzymać.
Ale ta brązowa, brudna woda była tak potężna…
że porwała ich na naszych oczach.
Álvaro, to zniszczyło nam życie.
- Przykro mi. - Nie było ostrzeżeń.
Fala po prostu uderzyła.
Gdyby ktoś ich ostrzegł, mogliby żyć.
Każda godzina się liczy.
Musisz powiadomić ludzi i pozwolić im zdecydować.
Proszę.
Od 1949 roku spokojna wyspa La Palma jest tykającą bombą zegarową.
Podczas erupcji w 1949 roku doszło do serii silnych trzęsień ziemi.
Wzdłuż szczytu wulkanu utworzyła się linia uskoku.
Całe zbocze góry zsuwa się w stronę oceanu.
Katastrofa jest blisko.
To na pewno się wydarzy. Nie wiemy tylko kiedy.
- Cześć! Gdzie byłaś? - Cześć…
Ja tylko… A ty gdzie jesteś?
Obczajam żółwie,
ale opuszczają wyspę.
Erik.
To podobno z powodu emisji gazów.
- Wiesz coś o tym? - Erik, czy mógłbyś…
Spotkamy się w domu? Muszę z tobą pogadać.
- O czym? - To naprawdę ważne…
- Dobra. - Super.
Weź ten z lewej.
Zawsze.
Ja też mam coś podobnego.
Tak?
Intrygujące.
Po prostu…
Gdy ktoś mi proponuje wspólną zabawę, a ja bardzo tego chcę,
zawsze rezygnuję.
Dlaczego?
Nie wiem.
Jestem Charlotte, ale mówią na mnie Charlie.
Sara.
Miło mi.
Bardzo.
To co…
Dziś też planujecie grać? Jeśli tak, mogę dołączyć.
Daj telefon.
- Co? - Twój telefon.
Dobrze.
Zostałyśmy przyjaciółkami. Możemy do siebie dzwonić.
Super!
Dam znać, gdybyśmy grali.
Będzie fajnie!
Tak mi się wydaje.
Widziałam wczoraj filmik z tobą na Snapchacie.
Kto go wrzucił? Mogę zobaczyć?
Jasne.
- Tutaj. - Serwujesz? Dawaj!
O tak!
Didrik!
- Czemu wrzuciłeś filmik ze mną? - Co?
Głuchy jesteś?
- O co chodzi? - Prosiłam cię!
Daj spokój!
Nie śmiej się. Usuń to natychmiast!
- Mamy kapusia? - Skasujesz to?
- Dobra. - Co za cholerny…
Nie możesz mnie raz posłuchać?
Gotowe.
Spieprzaj…
Banda kretynów!
- Mam tego więcej! - Szlag!
Choć raz mnie posłuchaj.
- Tylko nasze zdjęcia z plaży. - Skasuj! Wiesz, że moja mama…
Álvaro!
- Pani przewodnicząca. - Co wiemy o emisji gazów?
Jesteśmy tu z innego powodu.
Przy wybuchu wulkanu góra może się rozdzielić,
a wtedy dojdzie do osunięcia zbocza i tsunami.
Naprawdę znów będziemy o tym rozmawiać?
Powiedz mi, że ona wygaduje bzdury.
Uskok ma setki metrów długości
i przechodzi przez całą górę.
Odkryła to wczoraj.
Podczas naszej rozmowy góra stale się rozdziela.
Jaką macie pewność?
Sprawa jest poważna. Mamy powody, by wierzyć,
że nadciąga ogromna katastrofa.
- Powody, by wierzyć? - Tak.
- Czyli to nic pewnego? - Nigdy nie ma 100% pewności.
To natura, nie matematyka.
Gdy ostatnio wyjawiłeś to publicznie, tysiące ludzi wyjechało.
- Myślisz, że zapomniałem? - Bez powodu! Mogłam stracić pracę!
- Przykro mi, ale… - Nie wydaje mi się.
Proszę zrozumieć konsekwencje…
Marie.
Musisz zorganizować spotkanie z rządem.
Do tego czasu nie wypowiem się publicznie.
Ale muszę z nimi pomówić.
Ludziom grozi niebezpieczeństwo.
Cześć!
Cześć. Gdzie Sara?
Chyba poszła do pokoju.
Planowałem odebrać auto.
Może porobimy to, co chciałaś?
Czyli?
Pojedziemy w góry, żeby trochę pospacerować.
Widziałem filmiki – magiczny widok.
Możemy też zobaczyć te stylowe hoteliki.
Chętnie.
- Mamy plan. - Super.
Pyszne pankejki z syropem.
Oby mieli też defibrylator.
Jakie plany na dzisiaj?
Właśnie rozmawialiśmy o wycieczce w góry.
Możecie zapomnieć.
Bo?
Doszło tam do jakiejś emisji gazów…
Czytałem o ofiarach.
- Rety… - Zamknęli szlak.
- Naprawdę? - Tak.
Dobrze, że cię wczoraj znaleźliśmy.
Zestresowałeś się.
Tak, ale…
Wszystko rozumiem.
Z prądami w wodzie nie ma żartów.
Są cholernie silne.
- Pogadamy później, musimy zjeść. - Ale dobrze się skończyło.
Chcesz porysować na balkonie?
To leć.
Proszę.
Wczoraj spytałam, jak wam minął dzień,
a ty na to: „Świetnie. Tobias nie wychodził z basenu”.
Okazuje się, że zaginął na plaży. Czemu mi nie powiedziałeś?
Mieliśmy miło spędzić wieczór.
Gdybym powiedział, wszystko bym zrujnował.
Wolałeś mnie okłamać?
Okłamujesz nawet siebie!
- Błagam. - To prawda.
Nie chodzisz już do lekarza, bo wiesz, co ci powie.
Nie chcesz się zmienić!
Na litość boską!
Powiedz, ile rzeczy proponowałam,
żeby spojrzeć na wszystko z nowej perspektywy?
Nie było cię na żadnych warsztatach.
Warsztaty?
Umówiliśmy się!
Mieliśmy pracować nad tym związkiem,
miałeś być bardziej obecny, i jak to wygląda?
Piwo, stek, basen!
Nie wierzę, że na mnie narzekasz.
Całą jesień byłem z Tobiasem,
żebyś mogła się stawać „lepszą wersją siebie”.
I co dostaję w zamian?
Zaraz po przyjeździe zaczynasz flirtować z jakimś Hiszpanem!
A na mnie tylko narzekasz.
Hotel nie dość dobry, plaża nie dość dobra,
ja nie dość dobry, wszystko zawsze jest źle!
Depczesz nasze życie. Jakbyś się go wstydziła.
To nie ja się zmieniłem. Jestem wciąż taki sam!
To twoje przeklęte poczucie wyższości.
- Wyższości? - Wszystko niszczysz.
Ja pierdzielę.
Opiekowałam się dzieciakami przez 17 lat!
Nawet nie zauważyłeś, że Tobias potrzebuje pomocy.
W końcu mam dla niego wypracowane rozwiązania
i po raz pierwszy od lat znajduję trochę czasu,
żeby zadbać o swoje potrzeby.
Siedemnaście lat?
A widzisz swoją córkę? Czy nie?
Widzisz, że co weekend marnieje w domu?
Nie. Ona ma problem!
Powinieneś wyjść.
Idź się nażłopać piwa.
- Hej. - Idziemy popływać?
Tak. Leć po kąpielówki.
Jennifer?
Może…
Hej!
Czemu płaczesz?
Mam nikomu nie mówić?
W porządku.
Masz maskę?
Świetnie.
Chodźmy na basen.
Rozmawiałem z doradcami w Ministerstwie Środowiska w Madrycie.
Traktują to poważnie.
Chcą jak najszybciej zobaczyć nasz raport.
- A jeśli nie zdążymy… - To jedyny sposób.
Anno, przeanalizuj dane z wczoraj.
Kto tylko może, niech monitoruje górę.
Oczywiście. Marie, twój brat przyjechał.
Dobra.
Cześć!
Cześć! Gdzie byłaś? Wszystko gra?
Jak zwykle mam urwanie głowy w pracy…
Przemyślałam coś…
Myślę, że najlepiej będzie, jak wrócisz teraz do Norwegii.
Załatwię ci bilet na samolot.
Dlaczego miałbym…
- O co chodzi? - Po prostu…
Cały czas pracuję, więc nie mogę cię doglądać.
Najlepiej wróć do domu i sam napraw swoje życie.
Tak jakby twoje życie było zajebiste.
- Spoko. - Słyszę cię w nocy.
Miewasz koszmary. Nie masz przyjaciół.
- Ani chłopaka. - Ale jestem obok. Wspieram cię.
Nie próbowałeś wziąć się w garść,
żeby być przy mnie, nie pomyślałeś, jak sobie radzę.
Dobra, ale…
A potem tu przyjeżdżasz i chcesz żyć na moim garnuszku,
a ja mam ci przypominać o wizytach u psychiatry.
Muszę być szczęśliwa wtedy co ty, bo cholernie się boję,
że w depresji zrobisz coś głupiego.
- To nie w porządku… - Myślisz tylko o sobie!
Nasza trauma jest twoją wymówką, żeby mieć wszystko w dupie!
Jeśli chcesz, mogę zniknąć z twojego życia.
Erik! Przepraszam.
Nie o to mi chodziło. Źle wyszło.
Obiecaj, że cokolwiek się stanie, wrócisz zaraz do Norwegii.
Dlaczego?
Marie?
Może nadejść tsunami.
Powiesz wszystko, żeby się mnie pozbyć.
Jesteś chora!
Rozumiem, że tak to brzmi, ale musisz mi uwierzyć!
Erik!
Kurwa.
- Co jest? - Musisz to zobaczyć.
To wstrząsy.
Zaczęły się głęboko.
Nic nadzwyczajnego. Znamy to.
Ale niespodziewanie występują coraz wyżej.
A temperatura wciąż jest dość niska.
Czyli to popiół.
Chyba nadchodzi erupcja.
Marie, sprawdź stan uskoku.
Dobrze.
Wciąż powoli się rozszerza.
Wybuch może poszerzyć uskok.
Ministerstwo Spraw Zagranicznych. Jak mogę pomóc?
Zgubił pan paszport w Rzymie?
Byliście w nocnym klubie i kolega nie wrócił do hotelu?
Żadna policja na świecie nie będzie szukać 25-letniego Norwega
przed upływem trzech dni od zaginięcia…
Proszę zadzwonić, jeśli do jutra nie wróci.
Pozdrawiam.
- Co to było, Jens? - Słyszałeś o stołówce?
Masz majonez na ustach. I zrób coś ze swoim strojem.
Wyglądasz, jak po czterodniowym wypadzie z kumplami.
Kumam.
Przepraszam.
Dziękuję! Można zwariować, siedząc obok niego.
Pracujesz w święta?
- Tak. - Masz mnóstwo zmian.
Wiele osób ma dzieci, więc pomyślałem, że mogę pomóc.
Jako single musimy brać ciężar na siebie.
Wyglądam na singla?
Muszę zadzwonić do pewnej Norweżki.
Do Chin.
Jens Uvdal.
Wujku Jens, mówi Sara.
Cześć, Saro!
Miło, że dzwonisz.
Jak tam na Kanarach?
Chciałabym pożyczyć trochę pieniędzy.
Jasne, ale…
Na co?
Jestem w potrzebie.
Zawsze mi coś fundowałeś, więc pomyślałam…
Dzwonisz, bo Jennifer nic ci nie da.
Muszę wiedzieć, na co je wydasz.
Mama i Fredrik się kłócą.
A ja…
dłużej tego nie zniosę.
Kupiłam bilet do Madrytu.
Ale nie stać mnie, żeby stamtąd dotrzeć do domu…
Nie zrobisz tego.
Nie wsiądziesz do samolotu.
- Zadzwonię do Jennifer i coś… - Nie!
W takim razie…
polecę do Madrytu, a potem…
sama coś wymyślę.
Saro, zaczekaj!
Wkrótce zaczniemy kołowanie, proszę zająć miejsca i zapiąć pasy.
Bagaż podręczny należy umieścić pod fotelem lub w schowku nad głową.
Palenie jest zabronione. Lot potrwa 2 godziny i 50 minut.
Boarding zakończony.
PRZEPRASZAM ZA DZIŚ. ŻAŁUJĘ TEGO.
NAPRAWDĘ CIĘ LUBIĘ. CHARLIE
WUJEK JENS
ODRZUĆ
Wstrząsy są częstsze i występują bardzo wysoko.
Wulkan może wybuchnąć w każdej chwili.
Dzwoń do kontroli lotów. Trzeba uziemić wszystkie samoloty.
Chmura popiołu uszkodzi ich silniki.
Wieża La Palma, EZZ-755 w punkcie oczekiwania na pasie 36.
- Gotowy do startu. - EZZ-755, masz pozwolenie na start.
Jeszcze trochę i młodemu wyrosną skrzela.
To jest życie!
Słyszałeś, że w Norwegii mają dwa stopnie i chlapę?
Kiedyś to były święta.
- Tak? - To chyba te zmiany klimatu.
Ale tu jest pięknie, więc na dobre nam to wyszło.
Jasna cholera!
Proszę zachować spokój!
To tylko erupcja popiołu. Nie ma powodu do obaw.
Tobias! Chodź. Zbieramy się.
EZZ-755, przerwij start.
Co? Powtórz.
EZZ-755, powtarzam, przerwij start.
Starczy nam pasa?
EZZ-755. Nie starczy nam pasa.
Przed tobą jest chmura popiołu. Przerwij start.
EZZ-755. Za późno. Jesteśmy w powietrzu.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Fredrik.
Dzwonił Jens. Sara pojechała na lotnisko.
Co?
Jesteś pewna?
Nie ma jej paszportu i nie odbiera telefonu.
Jest wyłączony, a jej samolot właśnie odlatuje do Madrytu.
Do Madrytu? Przecież nie pozwolą im wystartować.
Nie.
Myślisz…
- Jedźmy na lotnisko. - Tak.
- Idź po kluczyki, załatwię opiekę. - Kurwa!
Arnt, przypilnujesz Tobiasa?
Zadzwoń do Madrytu. I skontaktuj mnie z instytutem.
- Natychmiast. - Tak jest.
Narodowość pasażerów pozostaje nieznana.
Ponieważ jednak La Palma jest popularnym miejscem wypoczynku,
wśród ofiar zapewne znajdują się turyści.
Wszystkie połączenia lotnicze zostały odwołane.
Ludzie są przewożeni do szpitala.
Na razie nie ma oficjalnych informacji o liczbie ofiar…
Co się dzieje?
Katastrofa samolotu.
Wyspy Kanaryjskie. La Palma.
Leciał do Madrytu.
Co się dzieje?
To był samolot do Madrytu.
Ocalałych transportują do lokalnego szpitala.
Może trzeba pojechać tam?
Ruszajmy.
Próbuj się dodzwonić.
Odbierz, Saro.
Poczta głosowa.
Próbuj dalej.
Sara? To nie ona.
Tutaj?
Tędy.
ŻANDARMERIA
To Sara?
Przepraszam!
- Czy to moja córka? - Była pani w samolocie?
Nie, ale kogoś tam operują.
- Sara Uvdal! - Musi pani wyjść.
- Sprawdźcie, czy to ona! - Proszę puścić.
- Proszę! - Rozumiem, ale musimy wiedzieć!
- Nasza córka… - Jasne…
- Zapraszam ze mną. - Musi być lista!
Ale moja córka…
Muszę wiedzieć!
Chcę wiedzieć, czy to moja córka!
To na pewno się wydarzy.
Nie wiemy tylko kiedy.
Może dni. Może tygodnie.
Panie ministrze, nie ma za i przeciw.
Możemy się tylko zastanawiać, ilu ludzi możemy ocalić.
To tylko popiół. Już się to zdarzało.
Uskok cały czas się powiększa.
Ewakuacja również zagraża ludzkiemu życiu.
Musimy być pewni.
Jeśli zamiast popiołu pojawi się lawa, pozostanie nam kilka godzin.
Osuwisko wielkości Manhattanu znajdzie się w oceanie.
Konsekwencje…
Nie możemy ostrzec ludzi bez przygotowań, nastanie chaos.
Proszę. Zróbcie coś.
Niezwłocznie.
Zaczniemy przygotowania.
Powiadomiłem dziś moją rodzinę.
Odpływają właśnie z La Palmy.
Proponuję wam zrobić to samo.
Co?
Jak to?
Zamknięto lotnisko, ale promy jeszcze kursują.
Samoloty wciąż odlatują z Teneryfy.
Ale…
Zostanę dłużej, żeby monitorować sytuację.
Nie możemy cię tu zostawić.
- Anno! - Álva…
Już zdecydowałem.
Ruszajcie.
Znajdź brata.
I uciekajcie stąd.
Dwa razy to już za wiele.
Halo!
Erik?
- Tu poczta głosowa Erika… - Cholera.
To nazwiska pasażerów samolotu.
Oznaczono tych, którzy znajdują się w szpitalu.
Reszta zaginęła.
LISTA PASAŻERÓW
Jak to „zaginęła”?
Byli z przodu samolotu.
W części, która wybuchła.
Rozumiecie państwo?
Czy mogła zajść pomyłka? Proszę sprawdzić jeszcze raz.
Skoro zaginęli, może tam pojedziemy…
To niemożliwe.
Ale…
Proszę wrócić do domu.
Albo do hotelu.
Poinformuję, gdy czegoś się dowiem.
Przykro mi.
Nigdy nie zeszliśmy tak głęboko, nie wiemy, co tam jest.
Ale ty wiedziałeś.
Nie bałem się potworów morskich.
Gdzie…
Cześć.
Masz jakieś wieści?
Jest cała.
Wysiadła z samolotu.
Fałszywy alarm. Tylko tyle wiem.
- To super. - Tak.
Najważniejsze, że przeżyła…
Tak.
Potrzebujesz pogadać?
Nie.
Muszę się tylko wyspać.
Jutro mam ranną zmianę.
Jasne.
Dobrej nocy.
Ale ślisko!
Niech to szlag.
Cześć.
Przepraszam za tamto.
Po prostu…
rodzice nie wiedzą, że tu jestem.
To niemądrze ujawniać się na Snapchacie.
Nie cierpię spędzać z nimi świąt.
Chciałam uciec.
Nie znam też za bardzo ludzi, z którymi tu jestem.
Po prostu dołączyłam.
Wiesz, że samolot się rozbił?
Byłam na pokładzie.
Chyba żartujesz!
Wysiadłam.
Z jakiego powodu?
Odczytałam twoją wiadomość.
Poważnie?
Jak tam?
Dobrze…
Tęskniłam za tobą.
Gdy zdałam sobie sprawę, że samolot się rozbił,
a ja miałam być w środku, pomyślałam…
że w każdej chwili mogę zginąć.
Więc muszę coś zmienić.
Nie mogę myśleć, że wszystko powinnam kontrolować.
Muszę przestać się bać i już…
nie zwlekać.
Nie zwlekać?
Lubię cię.
Ale nie wiem, czy ty mnie też.
W ten sposób.
Może jestem idiotką i wszystko źle zrozumiałam.
Hej! Gdzie jesteś?
Dobra.
Już jadę. Zostań tam.
Upił się i nie chce zapłacić. Zabierzcie go stąd.
To tylko jeden kufel. Wychodzę, do cholery.
Halo! Nie! Erik?
- Proszę się odsunąć. - Odwiozę go do domu.
Jestem jego siostrą. On bierze leki. Proszę.
Odwiozę go. To mu nie pomoże.
- Cofnąć się! - Erik!
Proszę pani!
- Przepraszam! - Pojedziesz z nami!
Co wy wyprawiacie? Proszę!
- Puść ją. - Cofnąć się.
- Marie! - Erik, opuść wyspę!
Dołączę do ciebie, ale musisz stąd uciekać!
Erik!
Napisy: Maciej Dworzyński