Blum?
Tutaj!
Reza!
Chodź.
Wynośmy się stąd.
Tutaj.
Reza!
Dzięki.
Głęboko siedzi.
Cały czas miałeś broń Marka.
Dał mi ją przed swoją śmiercią na wypadek, gdyby nie mógł się dłużej tobą opiekować.
Sama potrafię o siebie zadbać.
Właśnie widzę.
Będzie bolało.
Uciśnij dłonią.
Musisz jechać do szpitala.
Trzeba zszyć ranę i podać ci penicylinę.
To zbyt ryzykowne.
A co z nim?
Weźmiemy go ze sobą.
Zabieramy go.
Bez ciała nie ma zbrodni. Mark zawsze tak mówił.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
- Muszę tam wrócić i posprzątać. - Ale…
Mówiłem, że weekend…
To benzo.
Po co nam to?
Bo właśnie kogoś zabiliśmy.
Biorę je od czasu wojny.
Nelu, co jest grane?
Co?
ZOEBLENK
Nelu!
Mamo.
- W porządku? - Co ci się stało w nogę?
Wypadek w pracy. Dlatego Reza mnie zawiózł.
Co tu robisz o tej porze?
Brałaś coś?
Hej!
Hej.
No już.
Gówniana noc, co?
Strasznie gówniana.
Mamo,
zwinęłam ci formaldehyd.
Co?
Paliliśmy to. Ohyda.
Może nie muszę o tym wiedzieć. Czy ktoś cię skrzywdził?
Nie, nikogo innego tu nie było.
I nic nie pamiętam.
Nie wiedziałam, do kogo innego mogłabym zadzwonić.
Wszystko będzie dobrze.
Co to za miejsce?
Spalona stara stacja kolejki linowej.
ZOEBLENK
Zoeblenk.
Joe Blenk to nie człowiek.
Dunji pewnie chodziło o Zoeblenk.
To nazwa starej stacji kolejki linowej.
Ale tam zawsze kręcą się dzieciaki.
Górna stacja.
To o nią jej chodziło, nie o stację w dolinie.
A to punkt poboru opłat, gdzie Mark znalazł Dunję.
Znajduje się tuż pod kolejką.
Wszystko zaczyna pasować.
Nic nie rozumiem.
To tam zabierali dziewczyny!
Musimy się tam dostać.
Chodź.
Widzisz? Każdy z nich miał takie piętno.
Było ich czterech.
Brakuje jednego.
Blum. Odbiło ci?!
Schönborna też pokroiłaś?
Tak.
Dlatego ta trumna była taka ciężka.
Nie możesz zabijać ludzi!
Mają status zaginionych.
- I polujesz na kolejnego? - To nie ludzie, tylko potwory!
Mogłaś pójść na policję!
Chciałam, ale Schönborn mnie zaatakował i musiałam się bronić!
Poza tym musiałam.
Dla Marka.
Dla Marka czy dla siebie?
Zapragnęłaś zemsty.
Będziesz mogła po tym spokojnie spać?
Tak, jak niemowlak.
Oddaję ci go.
Nie zdradzisz mnie?
Pamiętasz, co kiedyś powiedziałaś o mnie Markowi?
„Złodziej zawsze będzie złodziejem”.
Nie chciałaś mnie w domu.
Nie.
Czy od tamtej pory cię zawiodłem?
Nie.
Dzieci wyszły z domu bez problemu?
Tak. Co z twoją nogą?
- Skręciłam ją. To nic poważnego. - Ledwo chodzisz.
Może jutro pójdę do lekarza.
Jak to się stało?
To nieistotne. Zdarza się.
Lepiej będzie, jak się wyprowadzę.
Wszyscy na tym skorzystają.
Nie potrzebujesz teścia, który ciągle się wtrąca.
Wyraziłaś się jasno.
O czym ty mówisz?
Bardzo cię potrzebuję.
Nie chcę słyszeć o wyprowadzce.
Tu poczta głosowa Bertla Pucha.
Zostaw wiadomość po sygnale. Dziękuję.
Kiedy przyszli kucharze, szefa nie było.
Powiadomili nas, bo otwarte były tylne drzwi.
Sąsiadka słyszała w nocy jakieś hałasy.
Włącza się jego poczta.
A skąd ta krew w kuchni?
Kucharz mówi, że być może z kaszanki.
Robią własne kiełbasy. To ich specjalność.
Kaszanka.
Wezwać detektywów?
Teraz zajmują się tą martwą dziewczyną.
Może Puch miał dziś jakąś ważną sprawę?
Jak za chwilę się tu zjawi, wyjdziemy na głupków.
Ale dla pewności zabierzcie krew z kuchni do badań.
Jasne?
Może to nie była kaszanka.
Umowa jest zagrożona.
Musimy działać.
Wkrótce wygasa umowa najmu zbocza.
Tylko jednego inwestora nie martwi nasz problem z siłą roboczą.
Nie wspominaj o tym więcej.
Moglibyśmy połączyć kurorty.
Nawet nie wiem, dla kogo to robię.
Było jasne, że Edwin nie jest stworzony do interesów.
Ale jeśli coś mu się stało…
Wynoś się stąd!
Panie Theile.
To ja, Blum z domu pogrzebowego.
Blum?
Ostatni raz widziałem cię, jak byłaś dzieckiem.
Co u rodziców?
Twój staruszek…
był jedyną osobą, która mnie wspierała.
Wtedy.
Byłem mu za to wdzięczny.
Ale ogólnie nie był zbyt przyjemny w obyciu.
To jeszcze pański teren czy już część stacji Zoeblenk?
Gdybym wiedział,
ile to będzie mnie kosztować, od razu oddałbym im moją ziemię.
Nie rozumiem.
Schönbornowie właśnie zaczęli budować kolejkę linową,
żeby połączyć kurorty.
Nie przypuszczali, że prosty rolnik
ze swoją umową najmu napsuje im tyle krwi.
Słabo mnie znali.
Ale wtedy wszystko spłonęło.
Tak, ale potem oni nie mogli dalej budować.
W połowie lutego wybuchł ogromny pożar.
Sebastian Hackspiel coś o tym wie.
Hackspiel?
Tak.
Sebastian Hackspiel i młody Schönborn
byli najlepszymi przyjaciółmi.
Sebastian…
był też chłopakiem mojej córki.
Ale nagle…
ona…
zniknęła.
Nie mogliśmy niczego mu udowodnić.
Cholerny gnojek.
Pieprzony…
Potrzebuję adresu osoby w Bad Annenhof.
Sebastian Hackspiel.
Hackspiel.
Hej!
Cholera!
Czego ode mnie pani chce?!
Jesteś jednym z nich? Jesteś lisem?
O czym pani mówi?
- Zabiłeś mojego męża? - Tylko panią obserwowałem.
Dlaczego?!
Dla pani Schönborn. Pracuję dla niej.
- Co zrobiłeś z Dunją? - Z kim?
Z tą martwą dziewczyną z rzeki!
Nie znam żadnej Dunji.
Pokaż swoje piętno.
Jakie piętno?
- Rozbierz się! - Słucham?
W porządku.
Rozbiorę się.
Szybciej!
Do naga.
F076FF CO SIĘ DZIEJE?
WSZYSCY SPIERDOLILIŚCIE?
WYJEŻDŻAM Z MIASTA.
Jak mówiłem, sprawdziłem wszystkie wejścia.
Wszystko było w porządku, więc odfajkowałem listę.
Czyli to niemożliwe, by przegapił pan otwarte drzwi,
bo spieszył się pan do domu?
Nie.
Nie?
Za składanie fałszywych zeznań można trafić do więzienia.
Sprawdziłem główne wejście.
Było ciemno.
Potem dostałem esemesa od mojej dziewczyny.
Nie zdarza mi się nie zauważyć otwartych drzwi.
Dobrze.
Jest pan wolny. Dziękuję.
Widziałem szare auto.
Jakiej marki?
Nie wiem. Widziałem tylko jego tył.
Ale kiedy skręcało, wyglądało na dość długie.
Coś w stylu kombi.
Rozumiem. Dziękuję.
- Jak to się stało? - Nie wiem.
- Był pan tam? - Nie, ja…
To pańska żona?
Nie, nie znam jej. To znaczy znam, ale słabo.
Proszę się uspokoić. Przepraszam!
- Zostaw! - Halo!
Dziwne, prawda?
Mamy martwą kobietę w rzece i zwęglonego księdza,
a Edwin i Bertl Puch zapadli się pod ziemię.
Wszystko w trzy tygodnie.
I Mark.
Tak, i Mark.
Mam pewną teorię.
- Serio? - Tak.
Ślady opon przed plebanią mogły pochodzić od karawanu.
Samochód Blum też jest szary.
Większość ludzi kupuje szare auta.
Doprawdy?
Tak.
Często nie potrafią wybrać koloru,
więc wybierają najbardziej neutralny, czyli szary.
Wiem, że się przyjaźnicie.
Ale postaraj się na to spojrzeć w sposób obiektywny.
Nawet wtedy, gdy utonęli rodzice Blum, krążyły o niej różne plotki.
Mark je ignorował, ale coś ci powiem.
Blumowie nie byli życzliwymi ludźmi.
Kto wie, co siedzi w jej głowie?
Dobra.
Zatem Blum podpaliła plebanię.
Tego nie twierdzę, ale to dziwne.
Zawsze gdy coś się dzieje, ona jest w pobliżu.
Wyniki z laboratorium. To ludzka krew.
F076FF CO SIĘ DZIEJE?
WSZYSCY SPIERDOLILIŚCIE? WYJEŻDŻAM Z MIASTA.
SPOKOJNIE.
SPOTKAMY SIĘ PÓŹNIEJ?
GRUPA - 4 CZŁONKÓW
Pielęgniarka nie mówiła, że ma pani nie wstawać?
Tylko zasugerowała.
To była głęboka rana.
Ostrze ominęło tętnicę udową o szerokość palca.
Szczęściara z pani.
Tak mówili moi rodzice.
Co się stało?
Zraniłam się skalpelem, przygotowując jednego ze zmarłych.
To za głęboka rana.
Taką ranę trudno przypadkowo zadać sobie samemu.
Trup tego nie zrobił.
Racja.
Może to nie moja sprawa.
Później do pani wrócę.
- O PÓŁNOCY. - JUTRO.
OK.
SALA 310
Doktorze, jest pan potrzebny w izbie przyjęć.
W porządku.
Co do pani Blum w sali 310.
Musi odpocząć. Nie wchodźcie do niej.
Dobrze.
Czy ja w ogóle ci się podobałam,
czy ożeniłeś się ze mną dla pieniędzy?
O co chodzi?
Wiesz co?
Lepiej nic nie mów.
Z twoich ust wychodzą tylko kłamstwa.
Odkryłam twój sekret.
Myślałeś, że ominą cię plotki?
Ilda was widziała.
Na parkingu Iguany.
Nawet nie próbujesz tego ukryć.
Posłuchaj.
- Oboje wypiliśmy. - Nie udawaj.
Nie zauważyłam tego, kiedy Mark żył.
Ale teraz…
widzę to codziennie.
To, jak się na nią gapisz.
Na mnie tak nie patrzyłeś.
Ty zakłamany frajerze.
- Skończ z tym. - Zostaw mnie!
No co?
Wyjeżdżam.
Możesz spokojnie przelecieć swoją wdówkę.
A gdybyś zapomniał…
to jest mój dom.
Wracam za dwa tygodnie. Wyprowadź się do tego czasu.
To, czego nie weźmiesz, trafi do kosza.
Co tym razem?
Lek przeciwbólowy.
Już coś dostałam.
To coś ekstra. Środek zwiotczający mięśnie.
Chce pani szybciej stąd wyjść?
Tak.
Dobrze.
Co mi podałeś, ty dupku?
Spokojnie. Zaraz będzie po wszystkim.
Tak długo nie popełnialiśmy błędów.
Ale nie zawsze się udawało.
Były lata, gdy nic się nie działo.
Byliśmy ostrożni.
A potem jedna z tych dziwek uciekła
i wszystko runęło jak domek z kart.
Mark…
Wtykał nos w nie swoje sprawy.
To byłeś ty.
Ale to nie ja go potrąciłem.
To było zbyt prymitywne.
Wypadek w biały dzień, na środku drogi.
Opowiadałem się za czymś mniej spektakularnym.
Jak to pani rozgryzła?
Mark pani powiedział?
Ktoś jeszcze wie?
Znam śmierć lepiej od pani.
Ta chwila…
kiedy dusza opuszcza ciało.
Coś fascynującego.
I to, jak łatwo…
oddzielić jedno od drugiego.
W zamian ratuję życie w szpitalu.
Taka naturalna równowaga.
To była duża dawka insuliny.
Proszę uwierzyć…
nikt nie zauważy.
O proszę.
Izba przyjęć wzywa.
Zaraz do pani wrócę.
A tak przy okazji…
kiedy przywieźli Marka…
mogłem go uratować.
Coli!
- Coli? - Tak, coli!
Otwórz.
Bardzo chce mi się pić.
Trzeba zrobić prześwietlenie…
Co do cholery?
Prawie zabił mnie zastrzykiem.
Dzieci… Nie chcę o tym myśleć.
Jasne, ale na razie usiądź.
Usiądź.
Na razie nadal żyjesz.
Skąd wiedziałeś, że tu jestem?
Dzwonił Hackspiel.
- Trzeba było mnie zabrać. - Racja.
To był ostatni.
Już po wszystkim.
Po wszystkim.
Blum.
Ja się nim zajmę.
Dzięki, Reza.
Nie smuć się już, mamo.
Tata mówi, że ma się dobrze.
I chce, żebyś też dobrze się czuła.
Czuję się dobrze, synku.
Nie musisz się martwić.
A teraz śpij.
- Jeszcze pięć minut, dobrze? - Dobrze.
Tak?
Formaldehyd…
to straszne świństwo.
Po nim przez tydzień nie byłam w szkole, bo ciągle wymiotowałam.
Lepiej szybko zapomnieć o złych rzeczach.
Czas na parę dobrych.
Tak.
Na pewno przyjdą.
Dobranoc.
Poradzisz sobie?
Nic mi nie będzie.
Cześć, Tim.
Wejdź do środka.
Kurczę.
Noga w porządku?
Tak.
Dzięki. Gdyby nie twoja pomoc, mogłoby być inaczej.
Jakiś czas temu pani Schönborn kazała mi przeszukać pracownię Edwina.
Znalazłem tam to.
Jest na nim ta dziewczyna.
Ta, która z panią mieszkała.
Wiele w życiu widziałem, ale to…
Proszę to wziąć.
Mam prośbę.
Jeśli niebawem coś mi się przydarzy,
proszę opublikować te materiały.
Co się stało z Gerdą?
Z Gerdą Theile.
Zaginęła.
Zapadła się pod ziemię.
W jednej chwili.
Ostatni widziałem ją żywą.
Wszyscy nieufnie na mnie patrzyli.
Wszyscy.
Poza Schönbornami.
Pomogli mi. Zapewnili mi pracę.
A ja wszystko dla nich robiłem.
W tym rzeczy, których się wstydzę.
Przepraszam, że się do pani włamałem.
Miałem szukać śladów Edwina.
I?
Nic.
Pani syn ma ciekawe hobby.
Mały astronauta.
Czego chciał?
Nie!
Trzeba to zanieść na policję.
Nie możemy udawać, że o niczym nie wiemy.
Cześć, Blum.
Co się dzieje?
Musisz przyjść na posterunek.
Dlaczego?
Mamy kilka pytań.
Jakich pytań?
Rutynowych.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz