Dobrze.
Byłem w twoim wieku, kiedy ojciec nauczył mnie tego rzemiosła.
Proszę.
To igła chirurgiczna.
Dzięki niej…
możemy przywrócić zmarłej urodę.
Trzeba wbić ją w tym miejscu, żeby zaszyć usta.
- Nie potrafię. - Jeszcze nie spróbowałaś.
Co robisz?
Idziecie? Kolacja stygnie.
Proszę. Nie chcę tego robić.
Póki mieszkasz pod naszym dachem, obowiązują nasze zasady.
Zostawimy ci trochę.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Dzień dobry.
Tu Radio Sunshine.
Nazywam się Markus i zostanę z wami do południa.
Pomówmy o typach osobowości.
Jesteś bardziej ekstrawertycznym bohaterem,
bezinteresownym mediatorem,
czy może zimnokrwistym mordercą?
Dowiemy się tego za chwilę w Radiu…
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Nelu, jest nas tylko czwórka.
Co się stało?
Nic. Mały wypadek.
Nie masz później hokeja?
Rzuciłam hokej. Nie wiedziałaś o tym?
Nie. Dlaczego?
Bo mi się znudziło.
Czekaj, skarbie. Masz glukozę?
Bądź ostrożny.
Pa.
Rozumiem, że się martwisz.
Ale mamy tyle na głowie,
że nie mogę przydzielić nikogo do szukania Edwina.
Zwłaszcza nieoficjalnie.
Dzieje się coś podejrzanego.
W zeszłym tygodniu Edwin był w Innsbrucku,
a teraz jego Porsche stoi w środku wioski.
Może miał coś wspólnego z tym podpaleniem?
No wiesz,
rozumiem pobić prostytutkę…
ale żeby podpalić księdza?
- To niełatwo zatuszować. - Przestań.
To Porsche pewnie stoi tam przypadkowo.
I gdybyście znaleźli Edwina…
on też zdołałby to wytłumaczyć.
Jeśli coś mu się stało…
Musisz zająć się tą sprawą.
Na pewno nie umknął twojej uwadze fakt,
że sprawą interesuje się policja krajowa.
A prawnicy twoich inwestorów węszą przy tutejszych emigrantach zarobkowych.
Wkrótce i mnie zaczną pytać.
Lepiej się tym zajmij, bo inaczej poleci moja i twoja głowa.
- Co to jest? - Kamery monitoringu.
Po co?
Jak to po co? Do pilnowania domu.
A co to da?
To na wszelki wypadek.
Nie nagrają tamtego włamania.
Ale będziesz czuć się bezpieczniej.
Wcale nie będę.
Chyba że chcesz mnie szpiegować?
Niby czemu?
Wszystko w porządku?
Słuchaj.
Jeśli chcesz pogadać albo czegoś ci trzeba…
Niczego mi nie trzeba.
Dobrze.
Co mam z tym zrobić?
Nie wiem.
F076FF KRÓLIK ZOSTAŁ SPALONY.
WIDZIAŁEM GO CHWILĘ WCZEŚNIEJ.
I CO Z TYM PORSCHE?
FFBA76 NIE W TEJ GRUPIE, IDIOTO!
ŻADNYCH WIĘCEJ WIADOMOŚCI.
Czyli to był ksiądz.
A kucharz też chyba nie jest niewinny.
Pora zarezerwować stolik w restauracji.
Dobry pomysł.
A co ze mną?
Co z tobą?
Zawsze miałem przedziałek po lewej.
Tutejszy homar dosłownie rozpływa się w ustach.
Nigdzie nie zjecie tak dobrze, jak u pana Pucha.
- Zgadzam się z panią Schönborn. - Jest nas czworo.
Gdzie jest Edwin?
- Podać aperitif? - Jesteśmy w pracy.
Dziękuję, panie Puch.
Pani syn do nas nie dołączy?
Niestety nie.
Musiał wyjechać w interesach za granicę.
Chcielibyśmy z nim porozmawiać, ponieważ jest szefem Team sp. z o.o.
W końcu to stamtąd pozyskujecie większość pracowników.
Może w międzyczasie to ja odpowiem na wasze pytania?
Nie zgadzają nam się wydatki na płace w waszych firmach.
Są one bardzo niskie.
Spółka Koleje Schönborn zawsze działała wydajnie.
Zaczynała jako mała firma rodzinna.
Mamy sezonowe wahania ze względu na gastarbeiterów.
Pan nie rozumie.
Przy tak znaczącej inwestycji
nasz klient musi mieć dostęp do ksiąg rachunkowych,
by upewnić się, że nie zatrudniacie ludzi na czarno.
Oczywiście.
Cześć!
Jesteś Tim?
Jestem znajomym twojej mamy. Mam cię dziś odebrać.
Twoja mama się spóźnia. Mam cię zabrać na lody.
Nie znam pana.
Racja, nie znamy się.
Wiem od twojej mamy, że chcesz być astronautą.
Ja też mam tę książkę.
Serio? Co ci się najbardziej podoba?
Pokażesz mi?
Dobrze.
Super! Chodź.
No chodź!
W zeszłym roku skradziono 23 SUV-y?
Ile z nich było czarnych?
Tak. Czarny jest chyba popularny.
Słuchaj, on nie musiał być kradziony.
Ile jest zarejestrowanych w Bad Annenhof?
Co?
Gdybyś potrzebował auta do jakiegoś przestępstwa:
przemytu, transportu narkotyków, zabicia kogoś,
to do kogo byś zadzwonił?
Cholera. Mogę oddzwonić później?
Panowie.
Dziękuję bardzo.
Szerokiej drogi.
Karl?
Zapomniałem odebrać Tima.
Jestem w pobliżu. Odbiorę go.
Dzień dobry. Jest tam Tim?
Już pojechał.
Pojechał? Z kim?
Nie wiem, z jakimś mężczyzną.
Chwileczkę.
Karl, czy Tim jest już w domu?
Nic. Zadzwonię później.
- Jak wyglądał ten facet? - W średnim wieku, dość szczupły.
Przyjechał starym, szarym kombi.
Dziękuję.
Nie pozwolimy nikomu wtrącać się w nasze interesy.
Pani Blum.
Zróbmy dziesięć minut przerwy.
Gdzie mój syn?
- Pani syn? Skąd mam wiedzieć? - Gówno prawda.
Wiem, że porwał go pani człowiek. Gdzie on jest?
Tęsknota za własnym synem to dla matki straszne uczucie.
Proszę powiedzieć, bo inaczej wezwę policję.
Nic mu nie jest.
Z kolei mojego syna nie widziano od tygodnia.
Bardzo się martwię.
Wie pani, gdzie on może być?
Skąd miałabym wiedzieć?
Jako ostatnia widziała go pani żywego.
Osobliwe zdjęcia jak na świeżo upieczoną wdowę.
Skąd je pani ma?
Na szczęście jest chmura.
Edwin zapisuje tam swoje zdjęcia.
Szantażuje mnie pani?
Skądże.
Motywuję panią.
Proszę mi powiedzieć, co się stało.
Po rozmowie ze mną spotkał się tylko z panią.
A potem rozpłynął się w powietrzu.
To dziwne. Prawda?
Miał wyjechać. Sama tak pani mówiła.
- Nie wierzy mi pani? Wezwijmy policję. - Nie trzeba.
Policja ma dość na głowie.
Możemy to wszystko sobie wyjaśnić poprzez spokojną wymianę informacji.
Rozumiem.
Tak, poszłam do niego.
Interesowała mnie jego praca.
A on co zrobił?
Pani syn to obrzydliwa świnia.
Nie pierwszy raz chciał kogoś zgwałcić.
Ale pani pewnie o tym wie. Prawda?
Lepiej zachować to w tajemnicy.
Inaczej era Schönbornów, w której robicie tu, co chcecie,
dobiegnie końca.
Ta era będzie jeszcze długo trwać.
Będziemy największym ośrodkiem narciarskim w Alpach.
Tego właśnie chciał Edwin.
On tak po prostu by nie wyjechał.
Nie teraz.
Mów, gdzie jest mój syn,
albo oskarżę was o molestowanie i porwanie mojego dziecka.
W kawiarni u Bergera.
Pani Blum!
Ma pani rację.
Ta dolina należy do mnie.
I mogę tu robić, co chcę.
Pierdol się.
A to co?
To supernowa.
Powstaje, gdy wybucha gwiazda. Może prowadzić do czarnych dziur.
Czarne dziury.
Te lubię najbardziej.
Bo są potężne i wszystko pochłaniają.
Jest pan z Bad Annenhof?
Tak, mieszkam tu od zawsze.
Od urodzenia.
Ja też.
To najpiękniejsza wioska w Tyrolu.
Tylko kosmos jest ładniejszy.
Idę do łazienki. Zaraz wracam.
- Cześć, mamo! - Hej!
Gdzie pan, który cię odebrał?
W łazience.
Dobrze.
W porządku.
Zaraz wracam.
- Co tam? - No co?
- Czego? - Chciałem się tylko przywitać.
Co słychać?
Dobrze.
Przepraszam za tamto.
To było kretyńskie.
Jutro w bunkrze jest impreza.
No i?
Chcesz przyjść?
Zastanawialiśmy się, czy załatwiłabyś nam formaldehyd.
Co?
To coś do balsamowania zwłok.
Wiem, co to jest. Ale po co?
Podobno można po tym odlecieć.
Byłabyś wielka.
Na razie.
Chodźmy.
Serio?
No co?
To nic takiego.
Co się stało?
Przypadkowo odebrała go matka jego kolegi.
Idź na górę. Muszę porozmawiać z dziadkiem.
Przypadkowo?
To było nieporozumienie.
Wiesz, ile miałem spraw zaginięcia dzieci?
Bardzo mi przykro.
Czemu wcześniej skłamałaś? Nie odebrała mnie kobieta.
Nie chciałam denerwować dziadka.
Niby czym?
Bo to był ktoś, kogo nie znam.
- Ja też go nie znałem. - Dlatego więcej tak nie rób.
Nie wsiadaj do auta obcej osoby, cokolwiek by nie mówiła.
Po prostu uciekaj, jasne?
Jasne.
Nie chcę, żeby coś ci się stało.
Jak masz na imię?
Brünhilde.
Nie bój się.
Nie musisz się mnie bać.
Żadnego z nas.
Powinnaś bać się tylko żywych.
- Co się stało? - Nie wiem.
Nad rzeką leży ciało i mamy zabrać je do koronera.
Robi się ciekawie.
Pani Blum.
Czekają na was.
Tutaj.
Znałaś ją?
- Blum, znałaś tę dziewczynę? - Nie.
Przypomina mi Nelę. Jest taka młoda.
Co się stało?
Pewnie rzeka ją tu wyrzuciła.
Pogruchotały ją kamienie.
Może upadła podczas wędrówki.
To często się zdarza.
Turyści przeceniają swoje umiejętności.
Sam nie wiem.
Dla Danzbergera to już za dużo.
Najpierw Mark, potem Jaunig, a teraz ta martwa dziewczyna.
Nie chce się przyznać, ale Schönborn nie daje mu spokoju.
Pani Schönborn?
No wiesz…
trupy zniechęcają turystów.
Blum?
Spotkamy się jeszcze?
Chciałbym, żebyśmy się widywali.
- To nie twoja wina. - Moja. Mogłam się nią zaopiekować.
I po co dałeś jej pieniądze?!
Chciałem pomóc, bo bardzo chciała się stąd zmyć.
Tak, to też moja wina.
Kim ona była?
- Pytam serio. - Kogo to teraz obchodzi?!
FORMALDEHYD
Nelu! Nie możesz tu wchodzić.
Proszę, nie mów jej. Nie widziałeś mnie tu.
Hej.
Jesteś. Chodź.
Zatańcz ze mną.
No zatańcz.
Coś nie tak?
To był ciężki dzień.
Nad rzeką znaleziono zwłoki młodej dziewczyny.
Taka twoja praca.
Morderstwa, zabójstwa.
Powinieneś był przejąć firmę mojego ojca.
Tak, wiem.
Chcę, żebyś był szczęśliwy.
Ute, proszę.
- Chodź. - Ja…
Nie chcę. Przestań.
Jak mnie nie przelecisz, nie zajdę w ciążę.
Jakbyśmy nie dość się starali.
Kiedy się od siebie oddaliliśmy?
Kiedy stałeś się wobec mnie obojętny?
Po pierwszym poronieniu czy po drugim?
Już cię tu nie ma.
Ja…
Może gdzieś wyjedziemy?
Na weekend.
Do jakiegoś ładnego, ciepłego zakątka.
Tak.
Pobędziemy razem.
- Tak. - Jak wcześniej.
Dobrze.
Być może.
Ale nie teraz.
Za dużo się dzieje. Trwają trzy śledztwa.
Może jesienią.
- Dobrze? - Tak.
Musisz jeszcze raz mi pomóc.
Wróć do pracowni Edwina i przejrzyj wszystko.
Musi być jakaś inna wskazówka.
Dziękuję.
Zapewniam, że od teraz zawsze znajdzie się dla pani stolik.
Wszystko dobrze?
Zagraniczne pomyje. Chciałem Gössera.
Skoro ty nie chcesz, to ja wypiję.
Blum, masz 19 lat.
Jestem dorosła.
- Chodź popływać. - Ohyda.
Cudownie.
- Blum! - Pomocy!
Blum, drabina!
Pomocy!
Blum!
ZOEBLENK
Idziemy?
Zdobyłaś to?
Hej!
Hura!
Pani Blum.
Kuchnia jest zamknięta,
a ja właśnie zamykam.
Wiem, że jest późno.
Nie jestem głodna, ale chętnie bym się czegoś napiła.
Joch jest otwarty.
Ale nie mają tam mojito.
Mówił pan, że mogę wpaść w każdej chwili.
Wspaniałe zdjęcia.
Owszem.
Autorstwa przyjaciela.
Jak się nazywa?
Schönborn. Edwin Schönborn.
Krewny pani Schönborn?
Tak.
To jego matka.
Edwin to mój kolega z klasy.
Prawdziwy artysta.
Choć nie ma tego talentu po matce.
Ona myśli tylko o interesach.
Ma pani szczęście.
Większość barmanów nie lubi mojito.
Czemu nie?
Jest zbyt wyszukane.
Ale ja…
lubię wyszukane rzeczy.
Voilà.
- Za wyszukane rzeczy. - Za wyszukane rzeczy.
Idealny.
Wrodzony kunszt.
Mojego kunsztu nikt nie podziwia.
No tak.
Domyślam się.
Śmierć to niewdzięczna praca.
Ale nie bez korzyści.
Ty kurwo. Co mi wstrzyknęłaś?
Masz dziesięć minut.
To ty zabiłeś Marka?
Ty prowadziłeś ten wóz?
Ile było tych dziewczyn?
Muszę znaleźć ostatniego z was, dupki.
Kim jest Joe Blenk?
Na pomoc!
To ja. Musisz mi pomóc.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz