Rety, idealnie! To wariant deluxe. Przeuroczy, co? Cudowny.
Ale deluxe. Z wypożyczalni.
Ciut droższy, ale jak często obchodzi się srebrne gody?
Czasem w ogóle.
Ciutkę w lewo! Wyprostujecie na oko? Wybaczcie, czepiam się.
Skąd pomysł, by zrobić mu taką… miłą niespodziankę?
Tak mnie coś tknęło. Facet własnoręcznie zamontował mi piec.
Dlatego dziś…
odpaliłam go pierwszy raz i zrobiłam ślubną tablicę. Z pamięci,
bo stara się potłukła.
Cóż, dzisiaj też na pewno będzie co wspominać.
Jak ci pomóc?
Dobre pytanie. Dlatego kazałam wam spakować ładne ciuchy.
Przebierzcie się i pomóżcie z organizacją. Mamy dwie godziny do powrotu Nicka,
a potem tylko niespodzianka, przysięga, tort i „żyli długo i szczęśliwie”.
Świetny plan, kochana. Dajesz.
Nie mogę tak gadać. Jedźmy.
Jąkasz się jak obłąkany.
Na starość ludzie mają być bardziej wyluzowani.
Wypala nagrobek dla swojego małżeństwa! Trzeba jej powiedzieć.
Wykluczone.
Bo?
Zastanów się! Niby jak chcesz się z nią
rozwieść w imieniu Nicka?
Delikatnie.
Odnawianie przysiąg to żenada i pic na wodę. Usiądziemy,
obejrzymy całą tę niezręczną szopkę, i tyle.
Jezusie.
Apokalipsa zombie. Sprosiła wszystkich znajomych.
Będzie wielka balanga!
Cześć, jestem Claude! Hej!
CZTERY PORY ROKU
WIOSNA
Dzięki.
Jack, będzie dobrze.
Nie o to chodzi. Pomacasz moje węzły?
To zwykła szyja.
Czuję się nieswój. Nie chory, ale i nie zdrowy.
Opiłem się wczoraj wody z jeziora. Chyba nie mam giardiozy?
To zwykły stres.
Słuchaj, mam dzisiaj straszne czułe kciuki. Spójrz.
Nawet coś takiego strasznie boli. Nie wierzę, że Nick to zrobi.
Chce być szczęśliwy. Na pewno też mu niełatwo.
Bierzesz jego stronę?
Nie biorę niczyjej. Myślę,
że trzeba się skupić na konkretach i nie ulegać silnym emocjom.
Wybacz, że mam silne emocje. Nie były silne, póki ich tak nie nazwałaś.
Kiepsko się czujesz. Banana zjedz i się połóż,
a ja pomogę na dole.
Nie będziesz mi miała za złe?
Nie.
Dzięki.
Nie masz innego?
Nie.
Na pewno nie chcemy ostrzec Nicka?
Nie.
Tu poczta głosowa Nicka Pagano.
Poczta. Możesz też wysłać na ten numer faks.
Miłego dnia.
Cześć, tu Kate. Kiedy ostatnio dostałeś faks?
Anne urządza ci odnowienie przysięgi-niespodziankę,
co może stanowić kłopot w obecnej sytuacji. Oddzwoń.
Dzięki.
Napiszesz, jeśli na dole są inne banany?
Tak.
Dzięki, Janesso, to wszystko. Świetnie. Z nieba mi spadłaś.
Janesso, kurwo jebana.
Wszystko gra?
Nie. Zadzwoniłem, bo mnie wylogowało.
Po trzech kwadransach Janessa odbiera i mówi, że naprawione.
Wygląda na naprawione? Może to jakiś znak.
Żaden znak. Znak to piorun,
wybuch wulkanu albo ryba patrząca prosto w oczy. To
- problem, któremu da się zaradzić. Odsapnij, co?
Nie możesz zostać i iść na operację, by mieć to z głowy?
Nie, Miami to zbyt wielki projekt.
Nie załatwisz go przez Zooma?
Muszę osobiście zobaczyć meble i pomacać tkaniny.
Zawsze jesteś taki dotykalski. To seksowne, ale drażniące.
W tej chwili chcę cieszyć się wyjazdem z moim pięknym mężem.
Teraz mówisz tym głosem? Wiesz, że miękną mi od niego kolana.
„Stołówka”.
O Boże.
„Zgniatarka”.
Więcej!
„Janessa”.
Kocham Janessę.
Basta. Wrócę do tego. Teraz liczy się wielki dzień Nicka i Anne.
Co?
No.
Cholera.
Pomóc ci?
Będę wdzięczna.
Trzeba unosić kolanami.
W górę… i do tyłu. Odrobinkę w lewo. Do tyłu.
Uwaga pod nogi. Tak. Możesz otworzyć.
Claude, mam pytanie. Zechciałbyś zaśpiewać na uroczystości?
Anne, to takie osobiste. Będę zaszczycony.
Kojarzysz tę włoską balladę, którą zawsze śpiewasz na karaoke?
Nie, nie, nie, nie, nie.
Ona opowiada o głodujących sierotach.
Może tę, co leciała na ślubie?
W sam raz. Dzięki.
Będzie wyjątkowo!
No…
Proszę.
Wybacz, że tak… Ojej, źle się czujesz?
Nie, skąd. Tylko… zbieram siły na później. Czegoś ci trzeba?
Muszę się przejrzeć w wysokim lustrze, a to jedyne.
Rety, oczywiście. Proszę.
Zaraz wyjdę.
Śmiało. Jaka… wspaniała sukienka.
Wybacz, ale trzeba mi pomóc z włosami, bo nie widzę.
Pewnie.
Mógłbyś… wsunąć je po bokach? Tak żeby było ładnie.
Miałam takie same kwiatki na ślubie.
Pięknie wyglądasz.
Ale Nick zrobi minę.
Schowałeś się? Skąd masz kanapkę?
Zrobiłem. Ci dają żarcie dla lalek. Jack się trzyma? Ani trochę.
Wpadł w emocjonalną giardiozę.
Za to Claude bardzo się cieszy na imprezę.
Nie miej mi za złe. Gdyby się dowiedział, nie zemdlałby, tylko wybuchł.
Dlatego czasem muszę go temperować. Tak jest łatwiej. To nie tak,
że kłamiesz w żywe oczy.
Co?
Dobra…
Niezupełnie skłamałem, ale zmyśliłem, że muszę być poza miastem,
by nie iść na operację. Wiem, wiem! Ale ty umiesz zrobisz minę!
Pójdziesz na tę operację?
Chcę chwilę do namysłu, zanim Claude straci swój włoski rozum.
I tylko tak znajdę tę chwilę.
Ale idziesz…
Wtykają ci balonik przez krocze, Catherine. Balonik przez krocze.
Straszna sprawa. Ale dasz sobie wetknąć?
Laska, a ty dasz mi zjeść?
Jesteśmy potworami. Każde z nas.
Anne dowie się znienacka na oczach taty i swojego pastora z Utici.
A my na to wszystko pozwolimy.
Nie oddzwonił?
Nie.
Do mnie też nie. Zadzwoniłeś?
Troszkę.
I ja też.
No to wszystko jasne. Dostał kupę rozpaczliwych wiadomości
i zwiał w panice.
Nie zwiałby ot tak!
Ja bym zwiała.
Tak byś zrobiła? Dałabyś nogę, gdy ja urządzałbym odnowienie przysięgi?
Nie o tym mowa.
Jebać, powiem Anne.
Nie, zastanów się. Powiem jej!
Tu jesteś. Nie chowaj się.
Nie.
Jack od dawna gada z Anne, a Nick spóźnia się całe wieki.
Chyba pora odesłać gości.
Nie, schowałem się tutaj.
Mógłbym skorzystać?
Cześć, Don!
Jechał tu pan aż z Florydy? Córka wychodzi za mąż tylko…
cóż, kilka razy. Jej matka byłaby zachwycona.
Uwielbiała imprezy na powietrzu.
Byliście razem długo.
67 cudownych lat.
Jakieś rady?
Czy ja wiem. Rozmawiajcie, nie przejmujcie się drobiazgami…
Żona robiła czasem jedno.
Słucham.
Zabiłaby mnie. Czasami budziliśmy się rano,
a ona mówiła: „Gratulacje. Ściągaj portki, dzisiaj seks”.
Niebywałe.
Wasze drugie połówki będą takie wdzięczne. I zaskoczone jak pies, który nie wie,
że to Dziękczynienie, a tu nagle zgraja ludzi
rzuca mu indyka i farsz.
Tak cię kocham.
To będzie pamiętny dzień. Ale wybaczcie, wypiłem prawdziwą kawę.
Nie przeszkadzaj sobie.
Na pewno nie wtajemniczysz Claude'a?
Jasne, tylko histeryzującego
chłopa nam tu brakuje.
Zatajasz przed nim tyle rzeczy.
Wiesz co? Słusznie, powiedzmy mu. Ciekawe, jak się skończy.
Ja nie mam mu nic do wyznania!
Skarbie?
Pogadajmy chwilkę.
Co jest?
Obawiamy się trochę tego dnia. Bo…
Nick chce odejść od Anne, a ona nic nie wie.
No cóż.
„No cóż”?
No cóż. Ludzie gadają różne rzeczy, ale kto wie, co zrobią.
Będę trzymał kciuki, żeby miłość znów zagościła w jego sercu.
Dobrze?
Idę się rozgrzać.
Dobra.
Katherine.
Cześć.
Pogadałem z Anne.
Poszedłem z myślą, że będę czuły, ale stanowczy.
I… wymiękłem.
Wymiękłem. Rozkleiłem się na jej widok,
głos mi się załamał i tylko powiedziałem 11 razy, że ją kocham.
Wyszedłem, osiągnąwszy całkiem odwrotny skutek.
A teraz muszę odczytać na uroczystości werset o miłości z „I Ching”.
Grunt, że miałeś dobre chęci. Według mnie to dowodzi, że… Nie, Kate.
Anne w pewnej chwili spytała, czy chcę jej powiedzieć coś jeszcze,
bo to wyczuła.
A ja na to: „Nie, nie mam nic do dodania”.
Ale powiedziałem, że…
ty…
masz.
Co?
Wybacz, nawaliłem. Spanikowałem. Wydawało mi się,
że ogarniesz to o wiele lepiej.
O rany.
O, cześć.
Co tu robisz? Parno.
Piecyk gardło rozgrzewa
Aha. Mogę ci na chwilę przerwać?
Jasne, skarbie. Co jest?
Claude. Kochanie.
Nie musiałem lecieć do Miami.
Co? Okłamałeś mnie?
Nie.
Tak. Ostatnio…
nie mieliśmy okazji porozmawiać…
Porozmawiać? A o czym tu rozmawiać?
O tym, czy to konieczne. Oszalałeś? Nie chcesz iść na operację?
Lekarz mówił, że dieta i ćwiczenia…
Jasne, jasne! Guma do żucia i dobre chęci!
Już widzę, co knujesz.
Co?
Przekładałbyś to w nieskończoność, aż zapomnę.
Ale z tym nie będzie jak z parą tatuaży! Zawsze wciskasz mi kit w ten sposób!
Nieprawda. Możemy wyjść z tego jebanego gorąca?
Nie rozumiem.
Możesz zaradzić jednemu, robiąc drugie, ale nie chcesz.
Nawet dla naszego dobra.
Dobra.
Dobra. Pójdę.
Tak? Czy znów kłamiesz?
Nie.
W przyszłym tygodniu.
Pójdę pod nóż.
Ale wyrzekam się twierdzenia, że kłamię, żeby dopiąć swego.
Czasem potrzebuję chwili.
Dobra.
Cześć, Kate.
Lila!
Cześć, jak się masz?
Dasz wiarę, że mama to urządziła? Jest ekstra.
Daruj jej, jest…
Potrójnymi rybami.
Twoją mamą. Która kocha tatę.
Wiem.
Nie będzie obciachu, kiedy już się zacznie.
Zajrzę do niej.
Proszę.
Świetnie wyglądasz.
A jak się czujesz?
Głodziłam się, by wcisnąć się w tę suknię.
Nick dzwonił?
Nie, ale to cały on. Zaraz napisze.
Jack wspominał ci…
Ale głośno. Dobrze się bawią?
Tak sądzę.
Możemy na chwilę usiąść?
Mam skończyć na golasa? Ta kiecka pękłaby w szwach.
Anne, znamy się już od dawna.
I bardzo cię kocham.
Oby wóz mu nie wysiadł.
Co?
Jeździ tutaj tamtym swoim starym BMW. Tamtym prawie czerwonym. Jasne.
Zabawne.
Kończąc 50 lat, stwierdził: „Wiesz co? Dobrze zarabiam.
Sprawię sobie nowy wózek”.
Zaczęły się nieskończone poszukiwania.
Co tydzień kolejna strona albo temat.
Przez dwa lata przejechał się kilkunastoma modelami.
Ale z jakiejś racji…
ciągle wraca do tej BM-ki.
Bo…
ją kocha.
W pracy jest bardzo zdecydowany, ale…
w życiu…
czasami po prostu… błądzi.
Będzie za pięć minut.
Mam iść usadzić gości? Poproszę.
Dzięki.
Dziękuję ci.
Proszę wszystkich o uwagę. Nick będzie za pięć minut.
Szykujmy się do niespodzianki.
Tak jakby rozmówiłam się z Anne. I powiem ci, że…
wcale nie będzie zaskoczona.
Ojej. Czyli robi to wszystko… żeby go…
Tak myślę.
Ciężko.
Cóż. Jakkolwiek się potoczyło, ja na pewno bym to sknocił.
Nie, byłbyś miły. Podniósłbyś ją na duchu.
Rozkleiłbym się, popłakałbym, zrzygałbym i obiecałbym kupić jej… konia.
Biedaczka!
Obiecaj mi, że będziemy rozmawiać, żeby żadne nie robiło takich głupot,
by zatrzymać drugie.
Obiecuję.
Mogę obiecać wszystko, bo zdycham na giardiozę.
Takie ładne i proste…
Idzie!
Niespodzianka! Odnawiamy przysięgi.
Było wziąć więcej bajgli!
Cześć wszystkim.
Cześć, skarbie!
Trzymaj.
Claude.
Cześć.
Tak się cieszę, że tu jesteście. Prośba Anne była zaszczytem.
Nie było mnie na ich ślubie i chciałem, by to była nasza piosenka,
ale Danny odparł: „Nie, ona należy do Nicka i Anne”.
Musieliśmy sobie znaleźć inną… ale ta wciąż jest mi bliska.
Chyba nam wyszło Spójrz, jak daleko zaszliśmy
Droga była dłuższa Nadziei nie traciliśmy
Mówili, że To nie ma szans, nie
To nie jest nasza piosenka…
ale śpiewaj, świetnie ci idzie.
Kocham cię. Proszę.
Nadal kocham ciebie O tobie wciąż śnię
Ciebie przed snem całuję
Tak mnie to cieszy
Spójrz, jak daleko zaszliśmy
Jak pięknie!
Zebraliśmy się…
Rewelacja.
…Ponieważ Nick i Anne postanowili dziś…
Przepraszam, że rozminąłem się z prawdą, żebyś to zaśpiewał.
Zacznę nad tym pracować… tuż po operacji.
I zrobimy te tatuaże.
Jednak kto powie to lepiej niż oni sami? Anne, ty pierwsza.
Dziękuję. Tak się cieszymy, że tu jesteście. Dzięki, tato.
W ślubnym wierszu zrymowałam „miodowy” z „krabowy”,
więc dobrze mieć drugie podejście. Będę mówić krótko i rzeczowo.
Nick.
Kocham cię.
Nie codziennie i nie zawsze, bo to bzdura.
Tylko jeszcze bardziej.
W tych wesołych chwilach, jak gdy pojechaliśmy na
Santorini i uparłeś się, żeby obejrzeć „Speed 2” po grecku.
I w tych trudniejszych.
Jak gdy córka urodziła się za wcześnie,
ale byłeś dzielny i przez osiem tygodni pracowałeś z poczekalni.
Kocham to, jak mnie zaskakujesz.
Jak, gdy mając 47 lat, nagle zacząłeś trenować judo.
Albo gdy kupiłeś i własnoręcznie wstawiłeś największy piec do gliny,
choć facet mówił, że musisz wynająć zawodowca.
Po prostu cię kocham.
Chociaż drażnimy się nawzajem jak cholera.
I byłabym zaszczycona, gdybyś chciał się drażnić dalej,
w zdrowiu i w chorobie, póki nas śmierć nie rozłączy.
Miałam ciut więcej czasu to napisać, ale…
twoja kolej, skarbie.
Annie…