Boże, jest idealnie!
To łuk premium. Czyż nie jest uroczy?
Cudowny.
- Premium. - Super, tak.
Był drogi, ale jak często świętuje się 25 lat razem?
Czasem nigdy, prawda?
- Tak. - Trochę w lewo.
Upewnijcie się, że jest równo. Wybaczcie, jestem czepliwa.
Jak wpadłaś na pomysł takiej niespodzianki dla Nicka?
Chciałam zrobić coś wyjątkowego.
Kupił mi piec. Sam go zainstalował.
Wstałam rano i odpaliłam go po raz pierwszy.
To ślubny półmisek.
Ten sprzed lat się strzaskał, więc zrobiłam go z pamięci.
Cóż, dzisiejszy dzień również będzie niezapomniany.
Tak.
- Jak możemy pomóc? - Świetne pytanie.
Prosiłam, żebyście wzięli eleganckie ciuchy.
Załóżcie je i pomóżcie z ceremonią.
Nicka nie będzie jakieś dwie godziny, a potem, wiecie,
niespodzianka, przysięga, tort i żyli długo i szczęśliwie.
Świetny plan. Zero uwag. Powodzenia.
To okropne. Nie chcę tu być.
Jack, co to za zachowanie?
Masz mniej luzu po pięćdziesiątce niż po dwudziestce.
Zrobiła nagrobek dla swojego małżeństwa. Musimy jej powiedzieć.
- Absolutnie nie. - Absolutnie nie.
- Dlaczego? - Pomyśl tylko.
Rozwiedziemy się z Anne za Nicka? Niby jak?
Delikatnie.
Odnowa przysięgi to nie prawdziwy ślub.
Musimy po prostu przeczekać tę niezręczną sytuację.
To wszystko.
Jezu.
To apokalipsa zombie.
Anne zaprosiła wszystkich.
To będzie wielka impreza!
Cześć, jestem Claude. Witam.
CZTERY PORY ROKU
WIOSNA
Dzięki.
Jack, wszystko będzie dobrze.
Nie o to chodzi. Sprawdzisz, czy nie mam powiększonych węzłów?
Nic ci nie jest.
Dziwnie się czuję. Nie jakbym był chory, ale nieswojo.
Wczoraj połknąłem wodę z jeziora…
Mogłem złapać giardiozę?
- Chyba po prostu się stresujesz. - Bolą mnie stawy w kciukach.
Spójrz.
To boli.
To straszne. Nie wierzę, że Nick to robi.
Chce być szczęśliwy.
- Jemu też nie jest łatwo. - Bierzesz jego stronę?
Nie biorę niczyjej strony.
Skupmy się na tym, co faktycznie się dzieje
i nie dawajmy się ponieść emocjom.
Wybacz, że czuję emocje.
Nie ponosiły mnie, dopóki o tym nie wspomniałaś.
Nie czujesz się dobrze.
Może zjesz banana i się położysz? A ja zejdę na dół i pomogę.
Nie będziesz zła, jeśli się położę?
Skąd.
Dziękuję.
Masz tylko takiego banana?
Tak.
Nie uważasz, że powinniśmy zadzwonić do Nicka i go ostrzec?
Nie.
Cześć, tu poczta głosowa Nicka Pagano. Zostaw wiadomość.
- Poczta głosowa. - Możesz też wysłać faks na ten numer.
Dzięki i miłego dnia.
Cześć, Nick, tu Kate. Dostałeś kiedyś faks?
Anne szykuje niespodziankę z odnową przysięgi.
W obecnej sytuacji to może być problem.
Proszę, oddzwoń.
Dziękuję.
Jeśli mają tam inne banany, napiszesz do mnie?
Jasne.
Dziękuję, Janesso. To wszystko. Świetnie. Tak.
Jesteś niebiańskim aniołem. Ciao. Dobra.
- Janessa, ty pieprzona suko! - Wszystko gra?
Nie. Wylogowało mnie, więc zadzwoniłem pod ten numer.
Czekam 45 minut. W końcu odzywa się Janessa.
Mówi, że to naprawiła. Na pewno?
To znak, żeby na razie to olać.
To nie znak, Danny.
Grzmot, wulkan,
ryba patrząca ci w oczy bez powodu, to znaki.
A to jest problem do rozwiązania i ja go rozwiążę.
Oddychaj.
Na pewno nie możesz zostać i pójść na ten zabieg?
Mieć operację z głowy?
Miami to duży projekt. Nie mogę przegapić instalacji.
Nie możesz pracować przez Zooma?
Muszę tam być osobiście, zobaczyć wszystkie meble,
dotknąć tkanin.
Czemu musisz być taki dotykalski?
To seksowne, ale też frustrujące.
W tej chwili chcę tylko być na wakacjach z moim pięknym mężem.
Używasz tego głosu?
Możesz nim powiedzieć wszystko, a ja się roztopię.
Kafeteria.
Boże.
Zgniatarka śmieci.
Chcę jeszcze!
Janessa.
Kocham Janessę.
Basta. Później.
Teraz czas szykować się na wielki dzień Nicka i Anne.
- Co? - Tak.
Boże. Cholera.
Pomóc ci?
Byłoby super.
Ugnij kolana.
W górę i do tyłu.
Trochę bardziej w lewo. Do tyłu. Uważaj.
Możesz otworzyć drzwi.
- Claude, pytanie. - Tak.
Mogę cię prosić, żebyś zaśpiewał podczas ceremonii?
Anne, to ogromne wyróżnienie. Byłbym zaszczycony.
Świetnie.
Może tę piosenkę, którą zawsze śpiewasz na karaoke.
- Tę włoską balladę. - Nie.
Jest o sierotach i głodzie, nie mogę jej zaśpiewać.
- Może zaśpiewam tę z waszego ślubu? - Idealnie. Dziękuję.
Będzie nieziemsko.
Tak.
Proszę.
Jack, przepraszam…
O nie. Źle się czujesz?
Nic z tych rzeczy.
Odpoczywam, żeby mieć siły na później.
Potrzebujesz czegoś?
Chciałabym się przejrzeć w dużym lustrze.
- Mamy tylko to jedno. - Nie ma problemu.
- Przepraszam, pospieszę się. - Śmiało i…
Niesamowita sukienka.
Zawracam ci głowę, ale pomożesz mi z włosami?
Nie widzę tyłu.
Oczywiście.
Mógłbyś przypiąć to z boku?
Tak, żeby było ładnie.
Dobra.
Miałam takie kwiaty we włosach w dniu ślubu.
Wyglądasz pięknie.
Nie mogę się doczekać miny Nicka.
Ukrywasz się? Skąd masz kanapkę?
Zrobiłem sobie. Ten catering jest dla Barbie.
- Jak tam Jack? - Kiepsko.
Dostał przez to wszystko emocjonalnej giardiozy.
Claude jest podekscytowany ceremonią.
Nie oceniaj.
Gdybym mu powiedział, nawet by nie zemdlał, a eksplodował.
Pewnych rzeczy lepiej mu oszczędzić.
- Wiem. - Tak jest łatwiej.
To nie tak, że go okłamujesz.
- Co? - Cóż, ja…
Nie kłamałem,
ale trochę naciągnąłem to, że muszę wyjechać z miasta
w przyszłym tygodniu, zamiast iść na operację. Wiem!
Twoje miny bywają głośne!
Ale pójdziesz na tę operację?
Muszę to przemyśleć,
nim Claude straci swój piękny, włoski rozum.
Tylko tak zdobędę trochę czasu.
Ale zamierzasz…
To balon, który wpychają ci przez pachwinę, Katherine.
Wtykają ci balon w pachwinę.
Brzmi okropnie.
- Ale się zgodzisz? - Mogę zjeść tę cholerną kanapkę?
Jesteśmy potworami. Wszyscy to potwory.
Anne dostanie cios prosto w serce
na oczach swojego taty i jej dawnego pastora z Utiki.
A my siedzimy z założonymi rękami.
Dobra.
- Jeszcze nie oddzwonił? - Nie.
Do mnie też nie.
Też dzwoniłeś?
- Tak jakby. - Ja też.
Wszyscy do niego dzwoniliśmy? Więc wiemy, co się stało.
Dostał miliard panicznych wiadomości głosowych,
wystraszył się i uciekł.
Nie uciekłby tak.
- Ja bym tak zrobiła. - Tak byś zrobiła?
Porzuciłabyś mnie w dzień odnowy przysięgi?
Nie o to mi chodziło.
- Wiesz co? Pieprzyć to. Powiem Anne. - Nie sądzisz, że…
Powiem Anne!
- Tu jesteś. Nie ukrywaj się. - Nie.
Jack długo rozmawia z Anne. Nick spóźnia się już pół dnia.
Powinniśmy zacząć wypraszać gości?
- Nigdzie stąd nie idę. - Mogę skorzystać z toalety?
- Cześć. - Don. Cześć.
Panie K., przejechał pan taki kawał z Florydy?
Córka wychodzi za mąż tylko…
Pewnie kilka razy.
Matka Anne byłaby zachwycona.
- Tak. - Uwielbiała takie imprezy.
Byliście razem kawał czasu.
To było 67 wspaniałych lat.
Jakieś wskazówki?
Nie wiem. Komunikacja.
Nie zawracać sobie głowy drobiazgami.
Poza tym moja żona miała taki zwyczaj…
- Ona… - Tak?
Zabiłaby mnie, gdybym wam powiedział.
Od czasu do czasu mówiła mi rano:
„Gratuluję. Zdejmij spodnie. To dzień seksu”.
Wspaniałe.
Spróbujcie z mężami. Będą wdzięczni i zaskoczeni.
Jak pies w Święto Dziękczynienia.
Nagle przychodzi masa ludzi,
a na podłodze lądują resztki indyka.
Uwielbiam cię.
- To będzie niezapomniany dzień. - Tak.
A teraz wybaczcie, piłem dziś prawdziwą kawę.
Tak, zapewnimy ci prywatność.
Na pewno nie chcesz wtajemniczyć Claude’a?
Jasne. Jeszcze tylko jego histerii tu brakowało.
Ukrywasz przed nim tyle rzeczy.
Wiesz co, Katherine? Masz rację. Powiedzmy mu. Zobaczmy, jak pójdzie.
Nie ze mną. Nie muszę mu nic mówić.
…od tempa, jest klucz, ale nie…
- Kochanie. - Claude.
Musimy pogadać.
Co się stało?
Mamy pewne obawy.
Widzisz…
Nick powiedział nam, że chce zostawić Anne, a ona nie wie.
No cóż.
„No cóż”?
No cóż. Ludzie ciągle coś mówią,
ale kto wie, co naprawdę zrobią.
Będę trzymał kciuki,
by miłość znów odnalazła drogę do jego serca. Co wy na to?
Pójdę się rozśpiewać.
Dobra.
W porządku.
Katherine.
Cześć. Jak się masz?
- Hej. - Hej!
Rozmawiałem z Anne.
Dobra.
Pomyślałem, że będę miły, ale stanowczy.
Tak?
Nie mogłem tego zrobić.
Nie potrafiłem.
Wzruszyłem się na jej widok.
Mój głos się załamał
i powiedziałem „kocham cię” jakieś 11 razy.
Zanim wyszedłem, rozmowa poszła w zupełnie innym kierunku.
A teraz podczas ceremonii muszę przeczytać
„Dwie osoby stają się jednością” z Księgi przemian.
Jack, próbowałeś zrobić to, co uważałeś za słuszne.
- Ale myślę, że to dowodzi… - Nie, Kate.
W pewnym momencie Anne zapytała:
„Jack, chcesz mi coś powiedzieć?”.
- Wyczuła to, prawda? - Tak.
Powiedziałem, że nie mam nic więcej do powiedzenia.
Ale dodałem, że…
ty…
masz.
Co?
Wiem. Przepraszam. Jestem do bani. Spanikowałem.
W tamtej chwili pomyślałem, że poszłoby ci lepiej…
Rany.
Cześć.
Hej.
Co tu robisz? Gorąco tu.
Ciepło z pieca dobrze działa na mój głos
Dobrze, mogę ci na chwilę przeszkodzić?
Oczywiście, amore. Co tam?
Claude.
Kochanie.
Nie muszę jechać do Miami.
Co? Okłamałeś mnie?
Nie.
Tak. Ale ostatnimi czasy nie czuję,
że ty i ja moglibyśmy rozmawiać o… operacji.
Rozmawiać? A co tu jest to omówienia?
Czy naprawdę tego potrzebuję.
- Oszalałeś? - Boże.
Nie chcesz mieć operacji?
Lekarz powiedział, że może z dietą i ćwiczeniami…
Jasne.
Może pożujesz gumę i pomyślisz życzenie?
Teraz rozumiem. Wiem, co robisz.
- Co? - Taki miałeś plan.
Chciałeś przesuwać datę, aż zapomnę.
Wiesz co? To nie to samo co nasze tatuaże.
Zawsze wciskasz mi kit, żeby wyszło na twoje.
Wcale nie. Pogadamy gdzie indziej? Gorąco tu jak cholera.
Nie rozumiem.
Jest coś, co możesz zrobić, żeby sobie pomóc,
a ty tego nie robisz.
Nawet dla nas.
Dobrze.
W porządku. Załatwię to.
Naprawdę? Czy to kolejne kłamstwo?
Nie.
Po weekendzie.
Przejdę operację.
Ale nie zgadzam się z tym, że cię okłamuję, żeby wyszło na moje.
Czasem potrzebuję chwili.
Dobra.
W porządku.
Cześć, Kate.
- Lila. Rany. - Hej.
Cześć! Jak się masz?
Nie wierzę, że mama to ogarnęła. Przesadza.
Odpuść jej trochę. Jest…
Potrójną Rybą?
Jest twoją mamą i kocha twojego tatę.
Wiem.
Sama ceremonia pewnie nie będzie aż tak żenująca.
- Zajrzę do niej. - Dobra.
Proszę.
O rany. Świetnie wyglądasz.
Jak się czujesz?
Sukienka na mnie pasuje, czyli umieram z głodu.
- Nick się odzywał? - Nie, to w jego stylu.
Niedługo napisze.
- Jack wspomniał, że… - Ale tam głośno.
Ludzie dobrze się bawią?
- Tak. Anne, możemy na chwilę usiąść? - Zależy, czy chcesz mnie zobaczyć nago.
Jeśli usiądę, sukienka się rozerwie.
Anne, znamy się już bardzo długo.
Tak.
Bardzo cię kocham.
- Oby nie miał problemów z autem. - Co?
Wiesz, że często jeździ tym starym bmw.
Jak go nazywałaś? Prawie czerwony?
Tak.
To zabawne. Kiedy Nick skończył 50 lat, powiedział:
„Wiesz co, Anne? Dobrze zarabiam. Zafunduję sobie nowy samochód”.
Podjął niekończącą się misję zakupu samochodu.
Co tydzień była nowa strona albo rozmowa.
Dwa lata jazd próbnych, dwanaście aut, może więcej.
Ale z jakiegoś powodu
ciągle wraca do tego starego bmw.
Bo je uwielbia.
W pracy jest bardzo stanowczy, ale w życiu…
Wiesz, czasem sam nie do końca wie.
To Nick. Będzie za pięć minut.
Mam kazać wszystkim zająć miejsca?
- Byłoby wspaniale. - Dobra.
Dziękuję.
Jasne.
Po prostu dziękuję.
Proszę wszystkich o uwagę.
Nick będzie za pięć minut. Proszę wszystkich o zajęcie miejsc.
Rozmawiałam z Anne.
Wiesz, ona chyba już…
Nie będzie dziś zaskoczona, jeśli to pomoże.
- Więc to wszystko… - Tak.
- Próbuje… - Chyba tak.
To musiało być trudne.
Cokolwiek się stało, myślę, że ja bym sobie nie poradził.
Nie, dałbyś radę. Pocieszyłbyś ją jakoś.
Nie, załamałbym się, płakałbym,
wymiotował i zaproponował, że kupię jej konia.
O Boże, biedna Anne.
Obiecaj, że będziemy rozmawiać,
by nikt nie czuł, że musi zrobić coś szalonego,
żeby zatrzymać tę drugą osobę.
Obiecuję.
Mogę obiecać wszystko, bo niedługo umrę na giardiozę.
Jedzie.
Niespodzianka! Odnawiamy przysięgę!
Powinienem był kupić więcej bajgli!
- Cześć wszystkim. - Hej.
Hej, skarbie.
Mógłbyś?
Claude.
Cześć.
Dziękuję. Cieszę się, że tu jesteście.
Byłem zaszczycony, gdy Anne poprosiła, bym zaśpiewał.
Nie było mnie na ich ślubie, a gdy pobieraliśmy się z Dannym,
chciałem, by to był nasz utwór weselny,
ale Danny mówił, że to utwór Nicka i Anne.
Musieliśmy wybrać inną piosenkę…
Ale ta zawsze była w moim sercu.
Chyba nam się udało
Patrz, jak daleko zaszliśmy, kochanie
Wybraliśmy okrężną drogę
Ale wiedzieliśmy, że kiedyś tu dotrzemy
Mówili, że nigdy nam się nie uda
Ale spójrz, jak dobrze sobie radzimy
Przykro mi, to nie nasza piosenka weselna. Ale jest super, kontynuuj.
Przepraszam.
Kocham cię. Proszę.
Nadal kocham tylko ciebie
Tylko o tobie śnię
Tylko ciebie całuję na dobranoc
Cieszę się, że nam się udało
Patrz, jak daleko zaszliśmy, kochanie
Tak!
Tak. Cudownie.
Jesteśmy tu dziś, by uczcić…
- Super. - …Nicka i Anne.
Ich decyzja, by śmiało głosić swoją miłość…
Wybacz, że nagiąłem prawdę, by dostać piosenkę, którą chciałem.
Obiecuję popracować nad komunikacją w przyszłym tygodniu, po operacji.
Zrobimy sobie tatuaże.
Ale kto opowie nam o tym lepiej niż Nick i Anne?
Anne, oddaję ci głos.
Dziękuję.
Cieszymy się, że tu jesteście.
Tato, dziękuję.
Moja pierwotna przysięga zawierała rym „miesiąc miodowy” i „paluszek krabowy”,
więc dobrze, że mam drugą szansę.
Będzie krótko i słodko.
Nick.
Kocham cię.
Nie w każdej sekundzie każdego dnia, bo to nieprawda.
Kocham cię o wiele bardziej.
Kocham cię, kiedy się dobrze bawimy, jak wtedy na Santorini,
gdy zażądałeś, żebyśmy obejrzeli Speed 2: Wyścig z czasem po grecku.
Kocham cię w trudnych chwilach.
Gdy nasza córka urodziła się za wcześnie, byłeś naprawdę odważny.
Przez dwa miesiące pracowałeś z poczekalni na oddziale neonatologii.
Kocham, że zawsze mnie zaskakujesz,
na przykład gdy z jakiegoś powodu zapisujesz się na judo w wieku 47 lat…
czy kupujesz mi ogromny piec i sam go montujesz,
choć fachowiec mówił, że musi to zrobić profesjonalista.
Po prostu cię kocham.
Wkurzasz mnie,
a ja wkurzam ciebie.
Byłabym zaszczycona, gdybyśmy mogli się wkurzać
w zdrowiu i chorobie, póki śmierć nas nie rozłączy.
Miałam więcej czasu na przygotowanie, to trochę niesprawiedliwe…
Kochanie, twoja kolej.
Rany…
Annie…
Napisy: Paulina Żółta