MIŁOŚĆ PEŁNA SMAKU
KILKA LAT WCZEŚNIEJ
Przyjechałaś tu restaurację otworzyć?
W takim razie…
to miejsce będzie cud-miód.
Od jakiegoś czasu puste stoi.
Ale jak je odświeżysz, to nie będzie zwykła restauracja.
Będzie luksusowo jak w mieście.
Za tymi drzwiami miejsca jest tyle co na boisku.
A za jeszcze następnymi
czeka na ciebie piękne poletko na warzywniak.
Nigdzie nie znajdziesz takiego miejsca za taką cenę
w dzielnicy hanoków.
To co? Włazisz do środka?
Wynajmę je.
Brawo. Zuch-dziewczyna.
Masz.
W prezencie, by uczcić tę umowę.
I naszą przyjaźń na zawsze.
Nora wynajęta.
MIŁOŚĆ PEŁNA SMAKU
ODCINEK 2
W ramach amuse-bouche jest bugak.
Sałatka to naengchae.
Zamiast zupy – jajko na parze, a danie główne to seopsanjeok.
Na deser podałaś
tylko suszoną persymonę.
To menu fine dining, a nie jesteśmy nawet w Seulu.
Tak gotują tylko w Seulu?
Wiesz,
pytałem o ciebie w okolicy.
Masz miesiąc na uregulowanie opłat.
- No i? - Zajmę się tym.
UMOWA KUPNA RESTAURACJI
Jak to podpiszesz.
Mam kolejną.
Mam wiele kopii.
Którą podpiszesz? Proszę.
Wcześniej mówiłaś o sercu.
Myślałem o tym.
Przyznaję, jest dość istotne.
Nie sprzedam knajpy.
Mogę rozważyć inwestycję.
Sprzedaż, inwestycja, jeden pies.
Dobra.
Od teraz Hansang i ja będziemy cię wspierać
i włożymy w to serce.
Podpisz.
Sam tu pozasuwaj. Wtedy się zastanowię.
Że co?
Ja? Mam zasuwać? Tu?
Wiesz…
Moje roczne zarobki…
Nie wiesz, ile mi płacą za godzinę.
W korporacji?
Nie wierzę w to.
Puste słowa.
Jeśli restauracja ci się podoba i chcesz zainwestować,
to się zastanowię.
Ale najpierw zobaczę, jak pracujesz i czy się nadajesz.
Zazwyczaj
to ten, kto bierze pieniądze, musi udowodnić swoją wartość.
Za parę dni obetną nam fundusze.
Będziemy mieć kłopoty. Niech pan coś wymyśli.
Pomyślmy.
To coś nowego.
Czyli mówisz,
że potrzebujesz wysoko wykwalifikowanego pracownika jak ja,
by zarządzał tym miejscem.
Dobra, rozumiem. To mądre.
Co ty tam mamroczesz? Zgodziszże się czy nie?
Przez miesiąc od podpisania umowy
Han Beom-woo będzie zarządzał kapitałem restauracji jako manager.
W przypadku katastrofy naturalnej lub narodowej epidemii
umowa może zostać przedłużona.
Po spłaceniu długu Han Beom-woo zainwestuje w restaurację.
Mo Yeon-joo zachowuje prawa do zarządzania.
Jeśli dług zostanie spłacony przed zakończeniem umowy,
Han Beom-woo podpisze
nową umowę, a tymczasowa zostanie rozwiązana.
Jak się nazywasz? Muszę wpisać w umowie.
Nie zgodziłam się.
Nie dogadaliśmy się?
- Mo Yeon-joo. - To nazwa restauracji?
Nie, Jungjae to nazwa. Toć pisze na szyldzie.
Rozumiem.
Restauracja Jungjae, a ty jesteś Mo Yeon-joo.
Kuchnia to zakres działań Mo Yeon-joo.
Han Beom-woo nie może się w to wtrącać.
Sala to zakres działań Han Beom-woo.
Mo Yeon-joo nie może się w to wtrącać.
HAN BEOM-WOO
Coś się chyba stało.
Tak rzuciłam dla zgrywy, a ty zgodziłeś się tu pracować.
Fundusze topnieją?
Tobie też coś się stało.
Nie sądziłem, że się zgodzisz.
Muszę go odzyskać.
Co?
Daszek.
Co? Daszek?
Aha.
Hej. Przeczytałeś wszystkie CV, które dostaliśmy?
Podeślij mi kilku sous chefów i szykuj się na otwarcie restauracji.
Słucham? Restauracji?
Wykradnę stąd wszystkie przepisy.
Nie mieliśmy jej zapłacić i odkupić knajpy?
O co chodzi? Chce zapłaty z góry?
Ta szefowa kuchni jest wyjątkowa.
Ma osobowość i talent.
Muszę je zdobyć.
- Szefową też? - Tak.
Co? Nie, przepisy.
A wtedy na pewno zdobędziemy trzy gwiazdki.
BAZAR PRZY STRUMIENIU
Jestem.
Gdzieś ty?
Nie można tak nagle miejsca zmieniać.
Nigdy nie dobija się targu w tym samym punkcie.
To towar najwyższej jakości.
No raczej.
Klienci ciągle proszą mnie o więcej.
Co się tak czaicie?
Ty podstępna łachudro. Nic tylko byś ludzi straszył.
O co chodzi? Co to za tajemnica?
Też mi tajemnica.
Mówiłem, że mam mało towaru. Powiedziałaś komuś? A bezpieczeństwo?
Czekaj.
„Bezpieczeństwo”?
„Towar”?
„Najwyższa jakość”?
Czy ty…
bierzesz narkotyki?
Śmiesznyś, głąbie.
Coś ty powiedział?
Chodźmy.
- Pogadamy później. - Czekaj. Stój.
Co masz w tej torebce? Pokaż.
Pokazuj.
Co to?
- Ile to kosztowało? - Serio?
Zawstydzasz mnie. Dość.
Teraz ja zarządzam restauracją.
Muszę wiedzieć, czy za coś nie przepłacasz.
A po co ci to wiedzieć? Ciągle tylko zrzędzisz.
Przestańcie.
Dokończycie kłótnię kochanków, jak uregulujecie zapłatę.
Nie jesteśmy parą!
Że niby ty jesteś urażona?
Tak się tylko mówi. Nie bierzcie tego do siebie.
Niedługo ci zapłacę.
Niedługo? No weź.
Nie zasługujesz na moje fest chili w proszku.
- Co? - Chcesz chili, to zapłać.
Przyniosłem je, choć szybko schodzi w sklepie.
Ale…
Serio? Tyle hałasu o chili w proszku?
OTWARTE
CHILI W PROSZKU W 50% Z CHIN, W 50% Z KOREI
Dlaczego beczysz?
To nie koniec świata.
Posłuchaj.
Przejrzałem twoje rachunki.
Generujesz praktycznie same koszty.
Wydajesz fortunę na produkty.
To cud, że restauracja jeszcze dyszy.
Koszty to powinno być maksymalnie 30%.
Dobra, niech będzie 40%.
Słuchasz mnie? Czterdzieści!
Sto procent!
Tamto chili było w 100% z Korei.
Toć to była świetna okazja!
Co ty możesz o tym wiedzieć.
Nie miałaś jak za to zapłacić,
a gadasz mi tu o jakości produktu?
Chcesz spłacić dług? Oszczędzaj na składnikach.
Nie. Na składnikach nie mogę.
To jak chcesz zarobić nadwyżkę, żeby spłacić dług?
Dobre składniki to kwestia zasad, a nie wybór.
Nawet jeśli zależałoby od tego twoje życie?
Dokąd idziesz?
Nie skończyłem.
To niegrzeczne tak wychodzić.
Ciągle mówię.
Halo?
Dobra, rozumiem. Takie masz zasady.
Największym problemem restauracji jest fasada.
Nie wiadomo, czy to knajpa, czy magazyn.
Gdybyśmy mogli trochę odnowić z zewnątrz…
Co niby chcesz odnawiać?
Dobra, czyli nic. Nie mamy pieniędzy.
Druga opcja to zmienić wnętrze.
Dodajmy stoliki.
Nie możemy nic odnowić, składniki nie do ruszenia.
Co innego pozostaje? Tylko stoliki.
Mało zarabiasz, bo masz mało stolików.
Z tego, co widziałem w sali,
zmieszczą się jeszcze ze dwa.
Możemy też zrobić prywatną salę.
Wykorzystajmy to miejsce.
Nie obrobię sama więcej stolików.
Potrzebujemy pracownika.
Policzyłem,
że stać nas na jedną osobę.
Będzie zmywać i szykować składniki.
Słuchasz mnie?
Żeby zarobić, trzeba wydać. I zarobić na tym, co się wydało.
To podstawy gospodarki rynkowej i kapitalizmu.
I tak nie zrozumiesz.
Spłacisz dług czy nie?
Niedojrzały.
Tak traktujesz swój skarb?
I tak ja decyduję, czy kogoś zatrudnimy.
Co?
No pewnie!
Przygotowałem listę kandydatów.
Ej!
Wybacz.
Może on?
Skończył CIA.
Wiesz, co to CIA?
Amerykańska szkoła gastronomiczna.
No nie.
Pracował w De Murry?
To francuska restauracja z trzema gwiazdkami w Japonii.
Myślisz, że tacy kandydaci tu pasują?
Jesteś wkurzająca. Kogo to obchodzi, czy tu pasują?
Mielibyśmy tu kogoś z doświadczeniem.
Pracował w De Murry.
Ktoś taki mógłby cię zastąpić,
gdyby coś się stało.
Zastąpić?
Nie bierz tego do siebie.
Tak tylko mówię.
Znów sobie idziesz. Przywykłem.
„Le Murir”, a nie „De Murry”, ciemięgo.
Ciemięgo?
Ktoś tak jeszcze w ogóle mówi?
No tak.
„Le Murir”. Właśnie.
Zaraz. A ta skąd to wie?
Idę na bazar!
Ci młodzi mają takie długie rzęsiska.
Są jak gatunek zagrożony wyginięciem.
Dziwacznie wysocy, przystojni, z cerą jak u bobaska.
Nie podoba mi się to.
Czego szukasz?
A ty to kto?
To najnowszy trend.
- To jak? - Słucham?
Co myślisz?
Ładnie chyba.
Gdzie właściciel?
W kibelku. Czego potrzebujesz?
Korzeni rozwaru za 10 000 wonów.
Pewnie.
Korzenie rozwaru
Dasz mi sporo tych dużych?
- Dużych? - Tak.
Nie są moje. Dam ci mnóstwo.
Masz liście rącznika? Widzę tylko kolokazję.
Eun-jae wyznał miłość bukietem kwiatów rącznika.
Ten kwiat oznacza miłość.
Jakie to romantyczne.
Nie oglądasz Lovely Jogger?
Rany. Nie wierzę.
Nie widziałaś tego?
Co to?
Jejuniu, ale ci zazdroszczę.
Wszystko jeszcze przed tobą. Masz szczęście.
Nie mamy liści rącznika. Chcesz liście kolokazji?
Myślałam, że są trujące.
To źle myślałaś.
Trzeba je ugotować.
Przepłukać w wodzie po ryżu
i odcisnąć, ale delikatnie.
Potem podsmażasz na oleju z pachnotki.
Pychota.
Chcesz?
Czego ma chcieć?
Pytała o liście rącznika, ale zaproponowałam kolokazję.
Szefowa Mo miałaby coś kupić?
Nie stać jej.
Wezmę pęczek rzodkiewek.
Co za szef kuchni boi się nowych składników?
„Wiesz, gotowanie
to podróż i wyzwania”.
Cytat z Lovely Jogger.
Przy zbieraniu liści…
Spróbuj.
Nie wygląda,
ale gotuje w pobliskiej restauracji i jest świetna.
Kandydaci pięć i siedem świetnie odtwarzają przepisy.
SZEF JUNG NAM-HYUK
Każ im przyjechać jutro na rozmowę.
MANAGER LEE YU-JIN
Dokończmy rozmowę.
Najpierw mówisz, że kogoś zatrudnisz, a potem…
Zatrudniłam.
Słucham?
Jak dużo miejsca.
Myślałam, że to jakaś ruina. A to restauracja.
Wybacz. Jesteśmy jeszcze zamknięci.
Zaczekasz na zewnątrz?
Nie możesz…
Co się dzieje?
Od dziś z nami pracuje.
Przez 15 lat pracowała w Kongnamul Gukbap Drugiego Pokolenia.
Wszystko robi, od szykowania produktów i obsługiwania,
po zmywanie i sprzątanie.
Jesteś managerem?
Szukała nowej pracy.
Ależ się złożyło.
Jestem Jin Myung-sook.
Możesz mi mówić po imieniu.
Myung-sook.
Co oni wyprawiają?
Żartujesz? Zwariowałaś?
Potrzebujemy kogoś z doświadczeniem!
Wie, co robi.
Ma 15 lat doświadczenia.
Nieważne!
Amerykańskie szkoły to nie wszystko.
Dlaczego przegrywam, nawet jeśli milczę?
Mówiłeś, że to moja decyzja.
Tak powiedziałeś.
Flirtują czy się kłócą?
- Co za facet zmienia zdanie? - Na głos przegrywam jeszcze bardziej.
Mówisz do siebie, patrząc na mnie? Skupże się na sali, nie na kuchni.
Ciągle ględzisz o stolikach, a nie masz pieniędzy.
Niewiarygodne.
Czekaj no.
Czekaj.
Dam ci najlepsze stoliki, jakie widziałaś.
Stoliki? Ty?
Jak? Nie stać cię.
W życiu nie usłyszałem tych słów.
Han Beom-woo nie stać?
No, tylko poczekaj.
Jutro będziesz miała najlepsze stoliki, no tylko…
- No! No! - No!
Przestań gdakać i zasuwaj do roboty.
- Rany. - Serio, no…
Gdybym mógł ją pstryknąć w czoło.
Chodź tu, no!
Dobry wieczór.
Ma pan rezerwację?
Nie.
- Poproszę apartament. - Dobrze.
O co chodzi? Martwi mnie, że dzwonisz tak późno.
Pana konto oszczędnościowe
przejmie skarbówka.
Zablokowali firmowe karty.
Ma pan też zwrócić samochód służbowy.
- Samochód? - Tak.
- Mój? - Tak.
- Nawet samochód? - Tak.
To nie fair. Jak mam się poruszać?
Szlag.
Proszę pana?
Co teraz?
Idealny moment na telefon.
Właśnie brałem pokój.
Masz rację.
- Przyjechałem do hotelu. - Karty są zablokowane.
Lepiej zanocuję w hanoku.
- Słucham? - Racja.
Na to też pana nie stać.
- Dobry pomysł. - Jaki?
- Wiem. - Proszę pana.
Idealny moment.
ZAJAZD BEZROBOTNY
Szlag by to!
- Pytał pan o wynajem na miesiąc? - Tak.
Tyle że
zwykle płacę kartą kredytową.
Więc mam mało gotówki.
Może mógłbym zostać na dwie lub trzy noce?
Przepraszam.
Wybaczam.
Ten zegarek to limitowana edycja.
Nie mówię, że go panu dam, ale gdyby został u pana
na kilka dni, jak już mówiłem…
Powinienem zmienić nazwę zajazdu.
Naprawdę przyciąga bezrobotnych.
- Człowieku. - Co?
To miasto szlachciców.
Dlaczego w tak szlachetnym mieście
jest pan taki okrutny dla kogoś z zewnątrz?
Nie mam nic więcej do zaoferowania.
Marynara wygląda na luksusową.
Ta marynarka?
Żartuje pan?
Nawet ich nie sprzedają w Korei!
Ma mnie pan za żebraka?
Oskubał mnie, co?
Słucham?
Nic, nic.
Ładnie panu.
To piękny pokój.
Królewski.
Godny królewskiej pary.
Albo pazia.
Też miło.
Długo go dekorowałem.
Jestem zmęczony. Dobranoc.
Dziękuję.
SAMSHIK
Ciągle ględzisz o stolikach, a nie masz pieniędzy.
Nie masz pieniędzy.
Nie masz pieniędzy!
Zaraz! Powoli.
Spokojnie. Kładźcie równo.
Lewo, prawo. Lewo, prawo.
- Pójdziemy już. - OK.
- Do widzenia. - Na razie.
Byłby ładniejszy z większą krzywizną?
Zamówiłbym robione na wymiar, gdybym miał więcej czasu.
Co myślicie?
- Słabo wygląda. - Tak.
Co to za Samshik?
Ktoś go okradł po drodze? Wygląda okropnie.
Pytam o stoły!
Są w porządku.
W porządku?
Przyjrzyj się.
Wiesz, ile mnie kosztowały?
To luksusowy zegarek.
Stoły są twoje.
Praktycznie ci je podarowałem.
Są w ogóle wytrzymałe?
Rany!
Widziałam, że blat jest zdejmowany.
Mówiłam.
Co ty wyprawiasz?
Po co je tu wstawiać, skoro tak ci na nich zależy?
- Do domu se wstaw. - Co nie?
Bądź bardziej ostrożna.
Się zrobi.
Dokąd to? Zaraz otwieramy!
Nie będę leniuchował! Nie martw się.
Miłej zabawy.
SZEF KUCHNI POLECA FINE DINING
JUNGJAE
FINE DINING Z SEULU W TWOIM SĄSIEDZTWIE
Co słychać? Otworzyłem restaurację.
Pysznie tu zjesz.
Zapraszam.
Dawno się nie widzieliśmy. Wpadnij.
Wybacz, nie mam czasu.
Przykro mi.
- Jestem zajęty. - Sorki.
- Innym razem. - Jestem zajęta.
- Mam pełen grafik. - Kiedy indziej.
Dowiedzieli się, że straciłem stanowisko.
Będzie ciężko.
Cholera.
Jestem zajęta, ale wpadnę.
Gdzie to jest?
Dzielnica hanoków, przy strumieniu, druga alejka, trzecie wejście.
To za daleko.
Wyślij zdjęcia, polecę cię w socialach.
Nie. Nie wysyłaj się!
Ja się zabiję.
Ohyda.
Właśnie weszli klienci.
Może ich obsłużysz?
Co za okropny widok.
Proszę płacić z góry!
My nie…
Ty zapłacisz?
Fajnie.
Dzięki.
Nie trzeba.
Proszę jeść na spokojnie, zapłaci pani później.
Dwa zestawy.
- Chwilkę. - Dwa zestawy.
Co myślisz o jej tonie, gdy mówi do klientów?
Myślę, że jest w porządku.
Co?
Jest przyjacielska.
Dobra, nieważne.
Wolno prosić o płatność z góry?
Tak jest ponoć wygodniej.
Mówi, że tak robili w restauracji z zupą kongnamul gukbap.
Ale to…
Nie sprzedajemy zupy!
Ktoś tu protekcjonalnie podchodzi do zupy.
Sprzedawałam ją.
Nie o to chodzi.
Posłuchaj.
Jak ktoś płaci z góry, rzadko zamawia więcej.
Płacąc przy wyjściu, jest 50% szansy, że klient zje więcej,
a knajpa więcej zarobi.
To wniosek z analizy danych przeprowadzonej w branży.
Według mojej analizy danych
stolik będzie szybciej wolny dla nowych klientów.
Poza tym jeśli czuję, że jesteś protekcjonalny, to taki jesteś.
A wypieranie się tego nie zmieni.
Bawisz się telefonem, więc próbowałam pomóc.
Nie bawię się.
- Pewnie. - Wiesz, co to viralowy marketing?
- To… - Ciekawe.
Przepraszam.
Kierowniku sali,
skończyłeś już marketingować? To idźże ich obsłużyć.
Już idę.
Potrzebuje pan czegoś?
- Mogę wody? - Oczywiście.
Plating…
Ułożenie jedzenia jest kluczowe.
Do kogo idziesz? O rety.
Ojej! To byłeś ty?
Ty byłeś ojcem?
Mogłeś powiedzieć.
Zrobiłeś wszystkich w bambuko.
Możesz się skupić na zmywaniu?
Jestem bardziej wydajna, jak oglądam seriale.
Rajuniu.
Ktoś tu jest spięty.
RAPORT SPRZEDAŻY, INWENTARZ
Może pomożesz, zamiast siedzieć przy komputerze?
Zarządzam finansami, najważniejszą częścią biznesu.
Rozumiem.
- Ej! - Ojej.
Mój błąd. Niespecjalnie.
Niespecjalnie?
Na pewno.
Raju.
Ale dziś ponuro.
Idealny dzień na naleśnik z kimchi.
Dlaczego myślisz o kimchijeon w pracy?
Nie rób tego.
Mówię ci, że masz tego nie robić!
A może…
TO NIE PASUJE DO MOJEGO FEEDU
- Masz coś innego? - Tak!
- Lepiej ułożonego. - Tak.
Wieczorem podajemy sotbap, nie?
Możesz je teraz zrobić?
Tylko ładnie podaj.
Przyjaźnię się z influencerką,
chce nas polecić.
Ma 1,3 miliona obserwujących.
Po to mam ugotować ryż w kamiennym garnku?
Masz jakieś talerze, które sprawdzą się na zdjęciu?
Sotbap ma być gorące.
Wiem.
To na social media, żeby pokazać danie.
Podaje się je w kamiennym garnku. Nawet półgłówek to wie.
Masz rację. Jestem półgłówkiem.
Więc proszę, ułóż je na ładnym talerzu.
Czekaj, nie.
Może zmienimy garnki na jakieś ładniejsze?
Coś firmy Le Caub albo Stareuset?
Te idiotycznie drogie marki kupowane dla nazwy?
Zdurniałeś?
Nieważne. Po prostu zrób tak, żeby było ładnie.
Niby jak? Mam ozdobić kwiatkiem?
Na talerz daje się tylko to, co można zjeść.
O czym ty znowu bredzisz?
Nie przemówię ci do rozsądku.
Posłuchaj.
Muszę wysłać jej zdjęcia.
Ugotuj coś ładnego. Może być co innego.
Zrób cokolwiek!
Nie musi być nawet smaczne. Skleć coś.
Tak robią słynne restauracje w Seulu.
- Wiesz, co to viral marketing? - Masz niskie standardy.
Typowe dla korporacji.
Co powiedziałaś?
- Niskie standardy? - Tak!
O nie.
JAK JESTEŚ ZAJĘTY, ZROBIĘ TO KIEDY INDZIEJ
JADĘ NA KOLEJNE SPOTKANIE!
Mówiłem,
że masz nie robić kimchijeon!
Wyjaśnię ci coś.
To nie jest miejsce,
w którym gotujesz, co chcesz, oglądasz seriale i się obijasz, panno…
Myung-sook!
Nie mówiłaś, że masz 15 lat doświadczenia?
Nie wiem, jak cię szkolono w poprzedniej pracy,
ale według moich standardów
wszystko,
absolutnie wszystko, co robisz,
jest poniżej wszelkiej krytyki!
Mówię o podstawach!
Odrzuciłaś szefów z kwalifikacjami.
Chcesz w ogóle spłacić dług?
Nie chcesz kucharza z CIA ani pomocy influencerki.
To co ja mam niby robić?
Może restauracja tak wygląda
przez twoją dumę…
Nie.
Przez twój kompleks niższości!
Jak jesteście takie mądre, to radźcie sobie same.
Gotuj, na co masz ochotę.
Mam to gdzieś.
Cholera jasna!
Uspokój się.
Wytrzymaj miesiąc, wykradnij przepisy i przejmij restaurację.
I tyle.
Napijmy się makgeolli.
Wina? Do czego?
Ja bym zjadł pajeon.
Patrz.
Samshik, ty gnojku.
Kurde. Co…?
To nie Samshik. Czego go walisz?
- Mówiłem, że to nie on. - To po co bijesz?
Powiedziałeś, że to on.
Jaki znowu Samshik?
SAMSHIK
Nieważne. Idźcie sobie.
GACHUKSO – HONALDO
Co to? „Jungjae”?
- Śmieć. - Nie warto iść?
Nie, to ulotka restauracji Jungjae. Ale teraz to śmieć.
Po co trzymasz śmieć?
Pokłóciłeś się z żonką?
Żonką?
Przyjechała teściowa czy co?
Teściowa? W sumie nawet pasuje.
Cholera.
O raju. Ale leje.
Dokąd go wywiało bez parasola?
O kim ty mówisz?
Przesadziłam.
Mogłam zrobić naleśnik w domu.
Nie martw się.
Podpisał umowę, więc dotrzyma słowa.
Że co?
Nie martw się.
WARZYWNIAK U BRATA FILIA 3 WARZYWNIAK U BRATA FILIA 4
Chodzi mi o to…
Słuchajcie.
Nie tylko o stoliki się wkurzam.
To była dla nas szansa!
Celebryci mają posłuch i rzadko proponują coś za darmo.
Nie tak działa ta branża.
Święta racja.
Szefowa Mo ma dziwny charakter.
- O tak. - Ale nawet to ma swoje granice.
Widziałeś to spojrzenie? Jest obłąkana!
I nie tylko. Jest uparta jak osioł.
A czasem to po prostu wrzód na tyłku.
- Właśnie. - Wiem.
Jej jedzenie nie jest nawet aż tak wyjątkowe.
Jest aż tak smaczne?
Racja.
- Może dlatego jest smaczne. - Tak.
Każdy mógłby tak goto…
Nie każdy.
Ludzie tam nie chodzą, bo nie wiedzą, że to knajpa.
A jak ktoś wie, to chodzi tam z całą rodziną.
To ukryty skarb.
Aż za bardzo.
Niepotrzebnie.
Dzięki za wino. Miłego dnia.
Potrzeba ludzi jak ty, żeby ci, którzy gotują, mogli zabłysnąć.
Takich jak ja?
Na pewno szefowa Mo wie,
że to, co robisz, Świeżaku, nie jest bez sensu.
„Świeżaku”?
To…
Patrz, wrócił nasz manager.
O co chodzi?
O nic. Mamy dziś świeże sercówki.
Przygotowałyśmy świetne menu na kolację.
- Dodaj sercówek. - Tak?
Zamieszaj. Otworzę jeszcze kilka.
Zastawa…
Jednak masz ładną zastawę.
Co nie?
Pójdę po szalotki.
To chwilę zajmie.
Co to? To dla mnie?
W restauracji najważniejsza jest higiena.
Obok masz danie dla personelu.
PAN MANAGER
Zrobiła z tego, co udało nam się uratować.
Poprosiła o zapłatę z góry, żeby zgadzały się finanse.
Dla Myung-sook restauracja to priorytet.
Wróciłam.
Wybaczcie, że tak szybko. Wszystko gra?
- Potrzebuję chili w proszku. - Dobra.
Dodajmy.
Chili w proszku!
Co to?
- Chili w proszku. - Co?
Co to?
Czy to chili?
Skąd to wziąłeś?
Chyba nikomu nie zawinąłeś?
Ty to umiesz być miła.
Jakie słodkie. Jak cukier.
Co ty robisz?
Piłeś w godzinach pracy?
Nie, posłuchaj.
Poznałem właściciela warzywniaka i mięsnego.
Powiedzieli, że tu ludzie często piją w pracy.
Odmawiałem. Mówiłem, że nie piję.
Ale ciągle mnie namawiali, więc się ugiąłem.
- Świeżak! - A potem…
To oni. Ich poznałem.
- Panowie. - Co was tu sprowadza?
Wchodźcie! Na co czekacie?
- Zapraszam. - Przyprowadziliście kogoś?
- Za ladą błyszczysz jeszcze jaśniej. - Rany.
Przyszli Mięsko i Warzywko.
- Ładnie tu. - To prawda.
- Siadajcie. - Nie przyszliście do mnie?
- Chodźcie. - To kolacja drużyny.
Widzisz? To jest marketing. Nie przyjmiesz zamówień?
Chwileczkę.
- Chodźcie. - Jest jakoś inaczej.
To prawdziwy kamień.
- Chodźcie, siadajcie. - Dobry pomysł.
Łatwiej się sprząta.
Dobry pomysł.
- Przestań. - Myung-sook.
Podaj kimchijeon za darmo.
- Dobry jest. - Za darmo.
Ma posturę jak piłkarz Son Heung-min.
Dobrze, że go zrekrutowaliśmy.
Pachnie sercówkami.
Już podaję.
Dwa naleśniki z gryki z sercówkami!
Dobrze.
Oto suyuk i naleśnik.
I makgeolli.
Jeszcze dwie porcje.
- Dwie. - Tak.
To nie jedzenie. To sztuka.
Szefowa Mo to artystka.
- Nie mogę. - Tylko łyczka.
Pijże.
- Zdrówko! - Na zdrowie!
Zbierajmy się. Pora zapłacić.
- Dzięki za jedzenie. - Jasne.
- Wpadnijcie tu znowu z rodzicami. - Dzięki.
- Pa. - Trzymajcie się.
- Zapraszamy ponownie. - Daj znać, jak zabraknie chili.
Jestem pijany od alkoholu i jedzenia.
Macie mój dozgonny szacunek!
Przyjdź pograć w gałę.
- OK. - Idźcie już.
- Pa! - Dobranoc.
- No już, pa. - Pa!
Padam z nóg.
To dziecinada.
Dobra. Raz, dwa, trzy.
Hej.
Jestem taki zmęczony i głodny.
Ładna ta koszulka.
A ty to kto?
Wyglądasz zupełnie inaczej po robocie.
Hasztag, stylówka dnia.
Hasztag, moda.
Hasztag, kurtka ze sztucznej skóry.
Idziesz do klubu?
Niby po co?
Tam jest fajnie tylko w weekend, by trząść tyłeczkiem.
- Ojej. - O tak.
Przestań.
„Przyszliście tu razem?”
To był dla nas długi dzień.
Może pójdziemy się czegoś napić?
Kolacja zespołu?
To Beer Shop albo knajpa z sundae.
Bar z makgeolli też może być.
Spytam, czy mają stolik.
Powinnaś napisać przewodnik, a nie pracować w kuchni.
Wydajesz wszystko, co zarobisz…
- Nie chcesz iść? - Co?
- To nie. - Rany.
- Chcę. - Tak?
- Chodźmy. - Dobra.
Kto to?
Kto to był, kurna?
To twój kolega z klubu?
- Nie. - Co za drań ukradł mi pracowniczkę?
- Mówić. - A ty to kto?
To byłaś ty?
Co to za opryszek bez manier, świadomości i stylu?
To byłeś ty?
Pytałam o coś.
Kim jestem?
Kimś, komu odwaliło,
bo stracił pracowniczkę po 15 latach.
Myung-sook.
- Co z twoją twarzą? - Co?
Ile kazaliście jej pracować, że tak zmizerniała?
Lifting mi się nie udał?
Myung-sook, chodź ze mną.
Pogadajmy. Teraz już wiem, co czujesz.
Nie idę.
Chodź! Przepraszam. Wynagrodzę ci to.
- Puszczaj. Nie idę. - Hej!
Pogadamy. Zaufaj mi.
Rany.
Mama nie nauczyła cię manier?
Puszczaj!
Proszę.
Kurdemol.
Spoko.
Jak ją przekonaliście, żeby została?
Knajpa z sąsiedztwa nie powinna tak robić innej knajpie!
Ukradliście ją, zamydliliście jej oczy.
Dlaczego tak mówisz?
Daliście jej milion wonów podwyżki, co?
Wcale nie.
- Serio? - I do tego bonus.
I opłacicie jej jakiś luksusowy hotel.
Nie uciszaj mnie.
- Serio? - I co jeszcze?
Zaproponowaliście stanowisko szefowej?
- Co? - Co?
- Serio? - Serio?
To nie tak.
O rany. Jak ja się z tego wyplączę?
Zawijany omlet też może być.
Tylko zależy, ile jajek używają.
Kałamarnica też brzmi dobrze.
Wlepiasz się w to menu od godziny!
Powiedz, co się stało.
Podwyżka o milion wonów i bonus.
Hotel i tytuł szefowej.
Najpierw zamówię.
- Myung-sook. - No dobra.
Blefowałam.
Co?
Pracowałam tam bardzo długo,
a on tego nie doceniał i ciągle patrzył na mnie z góry.
Gdy szefowa Mo spytała, czy chcę dla niej pracować,
poszłam się poprzechwalać.
Powiedziałam mu, że ktoś inny chce ze mną pracować.
Nagle się wkurzył,
kazał mi spadać i iść pracować tutaj.
Co miałam mu powiedzieć?
Nie miałam wyboru, musiałam się odgryźć.
Powiedziałam, że taką złożyliście mi ofertę
i że pożałują, że pozwolili mi odejść.
I tyle.
- Są jakieś granice blefowania. - No weź.
Ja też mam swoją dumę.
Przestań.
Bądźmy szczerzy.
Nie mam umiejętności, którymi mogę się szczycić.
Po prostu przychodziłam codziennie do pracy.
Nie mogę się puszyć, jeśli trochę nie blefuję.
Przestań.
Dlaczego nie możesz się puszyć?
Piętnaście lat doświadczenia to umiejętność sama w sobie.
Nieważne. Teraz jesteś szefową kuchni.
To nie takie trudne.
Ej. Nie za wcześnie?
Ma rację. Nie mogę być szefową.
Dlaczego nie?
Myślisz, że jesteś za słaba?
Zgódź się i tyle.
Dobrze, zgadzam się.
Będę szefową kuchni. Dziękuję.
Zdrówko, szefowo kuchni.
Za naszą nową szefową kuchni.
Tak w ogóle,
zauważyłam, że właściciel restauracji to młodziak.
Nie jest właścicielem.
Jest nikim.
Jego dziadek zostawił restaurację jego ojcu,
a on tylko na kasie pracuje.
Nie bez powodu to Kongnamul Gukbap Drugiego Pokolenia.
Nie uwzględnili go.
Ma oczy jak obłąkaniec.
No cóż.
Znam kogoś, kto ma podobne.
- Co? - Że co? No?
Udobrucham go.
Wznieśmy toast i pijmy.
Ale nie za dużo.
Trzeba być w topowej formie, żeby…
Żeby…
Jutro mam badania.
KONGNAMUL GUKBAP DRUGIEGO POKOLENIA
Sam wróciłeś?
Gdzie ona jest?
Nie udało ci się jej namówić?
To nie zwykła pracowniczka.
Była najlepsza w restauracji!
Zbłaźniłeś się przed nimi.
Ty głupcze. Głąbie.
Prawie ją przekonałem, ojcze.
I nie zbłaźniłem się. Wysłałem formalne zawiadomienie.
Że co?
Wybaczcie.
Zaufaj mi, poczekaj.
Załatwię to.
Czego ja się po tobie spodziewałem?
- Mogę zapłacić? - Oczywiście.
Dlaczego krzyczysz na Choon-seunga?
To głupiec. Szkoda słów.
Powinienem…
Słabo z tobą.
Zdrówko.
Jesteś pijana, co?
Jesteś.
- Nie jestem. - Wiesz…
Gdy chodziłem do Harton,
w całym Koreatown nie było soju.
Dlaczego? Bo wszystko wypiłem ja.
Jak śmiesz się ze mną mierzyć?
Buzia w ciup i pij.
Leję. Pij do dna.
- Masz siłę? - Tak.
Jesteś pijana.
- Pijżeż. - Spoko, ty też.
O czym tak myślisz?
- O twoich ustach. - Co?
Spadaj!
Dlaczego tak wyglądają?
Coś mi wibruje.
RESTAURACJA LA LECEL ZATRUDNIA SZEFOWĄ JANG YOUNG-HYE
„ZOSTANĘ AMBASADORKĄ KOREAŃSKIEJ KUCHNI”
To ma być jakiś żart?
- Możesz się rozejrzeć. - Dzięki.
DIAMENT 2023
Diament.
Dwie gwiazdki.
Byłam też w kuchni. Wow.
Imponująca.
Cieszę się. Fajnie, że będziemy współpracować.
Nie zawiodę cię.
Zdobędę dla ciebie trzy gwiazdki.
Za trzy gwiazdki.
Teraz, gdy Han Beom-woo zszedł mi z oczu, mogę skupić się na gotowaniu.
Jest bezużyteczny.
Za bardzo krytykuję twojego brata?
Jest bezużyteczny, ale i bardziej wytrwały, niż sądzisz.
Słucham?
Wiesz, czym się różnię od tego drania?
Ja naprawdę lubię…
to, co robię.
Dlatego jemu się nie uda.
Nie udało mu się wcześniej, nie uda mu się teraz
ani nigdy.
Niech cię szlag, szefowo Jang!
Kto to był?
- Abonent niedostępny. - Nagram się.
- Zostaw wiadomość po sygnale. - Wiadomość.
Niech cię szlag, szefowo Jang!
I ty się nazywasz człowiekiem?
Jak mogłaś wbić mi nóż w plecy?
Jak mogłaś, Jang Young-hye?
Young-hye!
Tak nie można.
Fakt, byłem trochę niemiły.
Przyznaję.
Ale jak mogłaś mi to zrobić?
Nawet ktoś taki ma dziewczynę?
Jak mogłaś mnie porzucić?
Dobra, to też rozumiem. Spoko.
Ale dla mojego starszego brata?
To nie w porządku!
To jakaś telenowela?
Zniszczę was. Słyszysz mnie?
Wykradnę stąd wszystkie przepisy
i was zniszczę.
Co on gada?
Wszystkich was. Zniszczę was.
Oboje.
- Obiecuję. - Ej.
Gdzie Myung-sook? Mów.
Czego znowu chcesz?
A jak myślisz?
Całą noc o tym myślałem.
Nie mogę bez niej jeść.
Obaj myślicie, że to jakaś drama?
No co?
Tata nie da ci restauracji, bo pracowniczkę straciłeś?
To moja restauracja!
Ojciec…
jest prezesem.
Nigdy nie będzie twoja.
Jest moja!
Puszczaj.
Znów mam ci wykręcić rękę?
Pociągnąć cię za włosy?
Puszczaj. Cholera.
- Puść. - Nie, ty puść.
- Ty pierwszy. - Nie, bo ty.
Moja klata.
Co powiedziałeś wcześniej?
Ja? Kiedy? A co?
Mów szczerze.
Po co żeś tu przyjechał?
MIŁOŚĆ PEŁNA SMAKU
Wieść się rozeszła jak pożar.
Zrewanżujemy się.
Dowiedz się, co tam robi Han Beom-woo.
Policja myśli, że to podpalenie.
- Po jaką cholerę sam to zrobiłeś? - Masz jakiś dowód?
Na pewno da się coś zrobić dla restauracji.
W co ja się pakuję?
Martwiłam się.
Wiesz w ogóle, kim on jest i co robi?
Napisy: Marta Przepiórkowska