- Cześć. - Kelly?
- Tak jest. - Czemu jeszcze nie śpisz?
Nie mogę zasnąć.
- Dałam ci do myślenia? - Owszem.
- Zrobiłam research. - Świetnie.
Mam pytanie. Wiesz, jak odpowiesz na jego reakcję?
Jeszcze nie.
Dlatego zwołałam zebranie zespołu. Mamy parę pomysłów.
Super! Mów.
Już późno, spotkajmy się jutro w biurze.
Dobrze. Nie mogę się doczekać.
Potrzebujesz więcej ludzi.
Umówiłam na jutro trochę rozmów.
Super! O której? Podeślę ci parę rekomendacji.
Świetnie. Shamika wszystko ci napisze.
- Super. - Kelly?
Brzmi, jakbyś była na pokładzie.
- Bo jesteśmy! - Pamela i Danny też?
- Tak! - Tak jest!
Wspaniale, dziękuję ci.
Ale nie pójdzie łatwo.
Dobrze to wiem. Czemu zmieniłaś zdanie?
Widzieliśmy filmik z nawoływaniem świń.
Nie rób tak.
To upokarzające.
Delikatnie mówiąc.
Ale ludziom ze wsi się podobało.
Przykro mi. Jesteś za mądra na wołanie świń.
- Wiem. - Pokażemy im, że jesteś genialna.
Brzmi cudownie.
Wiesz co?
Liczy się to, czego chce wicegubernatorka.
- Ruszamy do boju. - Dzieje się!
Widzę, że nadal pijesz po pracy.
Dużo wypiłaś?
Pijemy, zdzirko! A, przepraszam. Pani wicegubernator.
- Na razie. - Kocham cię.
Kocham moich przyjaciół!
WICEGUBERNATORKA
Kto tam?
Kto to powiedział?
Ja.
- Tym niskim głosem? - Tak.
Co się dzieje? Potrzebujesz estrogenu?
Nic mi nie jest.
Myślałem, że to Michael.
Nie ma go tu. Odpuść już.
Co robimy tak wcześnie?
Musimy być rano w Kapitolu, a nie chcę budzić dzieci.
Jeszcze śpią. Zrywasz mnie o nieludzkiej porze.
Bo musimy się szybko zbierać.
Będziemy łamać prawo?
Jedziemy tylko do pracy.
Przed chwilą wróciłyśmy. Ledwo widziałam Basila.
Przestań. Musimy jechać.
Stara.
- Włączysz światła? - Jest dość jasno.
W twoim wieku lepiej się nie wywalać.
Nie traktuj mnie jak mojej matki.
- Włącz te światła. - Nie.
Zobacz, marynarka Basila.
Ona oświetli nam drogę.
Co to ma znaczyć?
Wystraszyłeś mnie!
- A wy dokąd? - Skąd się tu wziąłeś?
- Jest piąta! Czemu szepczecie? - Jedziemy do Kapitolu.
- Wiem, co knujesz. - Co?
- Kryjesz się przed dziećmi. - Wcale nie.
- Tak. - Nie!
Śpią, a my musimy jechać do pracy.
- Lola! - Boże!
Obudzisz ich!
Już nie śpimy.
Cześć, aniołku.
Żaden z niej aniołek.
Czemu już wstaliście?
Ostatnio nas unikasz.
Wcale nie.
- Tak. - Zdecydowanie.
Musiałam pracować.
Wychodzisz rano i późno wracasz.
Żebyśmy nie musieli gadać o tamtym filmie.
Nie wiem, o co wam chodzi.
Przyznaj, że to ty.
- Takie szorty? - Ja…
Mówiliśmy na nie „naszki”.
Z dołu wystawał tyłek i można było…
- O tym mówię. - To nie byłam ja.
Było na nich słowo „tyłek”.
Widziałam wyraźnie, kiedy machałaś tyłkiem do kamery.
- Tu cię zagięła. - Co?
Tak było na nich napisane.
Spokojnie, powiedz im prawdę.
Dobra.
Może to byłam ja.
- Jestem skończony. - Przepraszam was.
Mówisz mi, co mam nosić, a sama tak się ubierałaś?
Byłam starsza. To był college.
Mogę się tak ubierać w college’u?
Nie ma mowy.
- Dlaczego? - Wyszły z mody.
- Właściwie po co? - Czemu chcesz je nosić?
Nie chcę, ale chcę mieć prawo wyrażać siebie.
- Jezu. - Chcę być jak ty.
Jak ty na Freakniku.
Nie wymawiaj tej nazwy.
- Co to w ogóle znaczy? - Nie wiem.
Połączenie słów „freak” i „nik”.
Przestań.
Mam dziś ważny dzień.
Pójdę do pracy, ale pogadamy o tym po powrocie.
Kiedy to będzie?
Ale ty nigdy się tak nie ubierzesz.
- Wybij to sobie z głowy. - Dobra.
Na razie.
Gubernator wie, że chcę porozmawiać?
- Tak, ale jest bardzo zajęty. - Oczywiście.
- Ma konferencję w sprawie rurociągu. - Dobrze.
Przedtem z panią porozmawia.
- O której? - Wszystko ma pani w grafiku.
Sprawdzę sobie. Dziękuję.
- Mogę o coś spytać? - Tak.
Co to za ludzie?
Kandydaci.
Na co?
Na twoje stanowisko.
Właśnie to się dzieje.
Miłego dnia.
Wybacz, jest bardzo zajęta.
Mówisz poważnie?
Jak najbardziej.
Nie może mnie kimś zastąpić. Wyznaczył mnie gubernator.
Sprawdź sobie, jak to działa,
bo właśnie cię zastąpiła.
Chodzi o kolor?
Słucham?
Nie lubisz mnie, bo nie jestem czarny?
Tak, chodzi o kolor.
O złoto, kolor zwycięstwa.
Mam gdzieś twój kolor skóry. Po prostu mnie wkurzasz.
Na razie.
Jakiś problem?
- Skąd. Pokazać wam gabinet? - Pewnie.
Jestem Kelly, nowa szefowa sztabu.
Ja jestem szefem sztabu.
Podobno cię wylali.
Co tu jest grane?
Nie nadąża, przywykniecie.
Idę porozmawiać z kierownikiem.
Śmiało, Karen!
- Jasne, zaczekam. - Jed!
Rozmawiam.
To ważne.
Mówię, że rozmawiam.
Chodzi o osobistą sprawę gubernatora. Zaczekaj.
Hej, słonko.
Poproszę pepperoni i sałatkę.
- Dzięki. - Żartujesz sobie?
Miłego dnia. O co chodzi?
Zwolniła mnie.
- Nie może. - Dobrze wiesz, że może.
- Gubernator się wkurzy. - Pogadaj z nim.
Jasne, jak przyjdzie mój lunch.
To pilne.
Spokojnie, wyluzuj. Ona nie ma żadnej władzy.
Gubernator cię lubi. Ja też.
Nie zwolni cię.
- Lubisz mnie? - Tak, ale nie w ten sposób.
Nie o to mi chodziło.
Ona prowadzi rozmowy kwalifikacyjne.
Wymieni wszystkich ludzi gubernatora. Ciebie też.
Olej to.
Nie wierzysz mi? Wyjrzyj na korytarz.
Marnujesz mój czas.
Wyjrzę, ale nie wiem, po co.
- Szlag, to Kelly Washington? - Zgadza się.
- Pomogła wygrać burmistrzowi Jackson. - Najpierw ja, potem ty.
Spokojnie, powiem gubernatorowi, gdy wróci.
To pilne. Właśnie sprzątają moje biurko.
Paru rzeczy nie powinni zobaczyć!
Oddychaj.
- Jestem szefem sztabu! - Weź jakieś leki.
Załatwię to. Mam plan.
Wisisz mi przysługę.
Dziękuję.
- Lubię cię. - Ja ciebie też.
A teraz już idź.
- Ten też jest dobry. - Montujemy świetną ekipę.
W ostatniej chwili.
Rozmawialiśmy o pukaniu.
Z drugiej strony.
Proszę.
- Gubernator prosi do siebie. - Doskonale.
Będzie też konferencja.
Jestem gotowa.
Świetnie.
- Wszyscy gotowi? - Jak najbardziej.
No dobrze.
Widzimy się na konferencji.
Mamy iść z tobą? Może próbować cię zabić.
Mam nastoletnie dzieci i przetrwałam rozwód.
Ogarnę to.
Jesteś moją bohaterką.
Moją też. Jestem z ciebie dumna.
My też.
Brawo.
Ale wiesz, że jest biały?
- Poradzę sobie. - W razie czego mam broń.
Dziękuję.
- Leć. - Konferencja prasowa!
- Tak jest. - Dasz radę.
- Dzięki. - Brawo, Nette!
- Tak jest! - Zrób swoje.
Serio?
- Dziękuję. - Bardzo proszę.
Przyszła pani wicegubernatorka.
Naturalnie.
Dzień dobry.
- Ślicznie dziś wyglądasz. - Dziękuję.
- Podoba mi się ten kolor. - Mnie też.
Kolor sukienki.
Tak to zrozumiałam.
Żebyś nie pomyślała, że brak mi wrażliwości.
Panu? Skąd.
No dobrze.
Gdzie to wystąpienie?
Znalazłem.
Proszę.
To moje wystąpienie?
- Tak, na konferencję w sprawie rurociągu. - Rozumiem.
Ja zacznę,
a ty kontynuuj i zgadzaj się ze wszystkim.
Nie napisałam go.
Nikt nie pisze swoich przemówień. Wystarczy przeczytać.
Nie jestem przekonana.
Powiedz mi coś.
Czemu zajęłaś się polityką?
Jako adwokatka broniłam wiele dzieciaków.
Chciałam pomagać w większej skali.
Te dzieciaki podjęły złe decyzje. Każdy popełnia błędy.
I sądziłaś, że tutaj to osiągniesz?
Mam taką nadzieję.
Masz oczy cielęcia i energię królika.
- Słucham? - Masz dobre intencje.
Ale polityka nie na tym polega.
- Sądzę, że mogę coś zmienić. - Urocze.
No dobrze.
Gotowa na konferencję?
Jestem gotowa, ale nie skończyłam czytać przemówienia.
Nie przejmuj się.
Rób to, co ja.
- Panie gubernatorze… - Ruchy, ruchy.
Czekam.
Dobrze.
Witajcie.
Mam przyjemność ogłosić,
że dziś będzie z nami nasza nowa wicegubernatorka.
Wiem, jesteśmy z różnych partii,
ale taka była wola mieszkańców Missisipi,
a widzę, że mają oni poczucie humoru.
Przynajmniej 36,1% mieszkańców ma.
To odsetek czarnych obywateli?
Ja z nią. Nie do wiary, co?
Wicegubernatorka Dunkerson.
Poznałem już jej uroczą rodzinę.
Jej matka jest przezabawna.
Widział mnie raz w życiu. Nic o mnie nie wie.
- Proszę pani… - Przestań.
Przypomina mi moją nianię, pannę Lulabelle.
- Poważnie? - Urocza kobieta.
Pozwoliliśmy jej u nas mieszkać aż do śmierci.
Musiała jednak pracować.
Chcę powiedzieć, że to wielka korzyść dla naszego stanu.
To bardzo bystra, bardzo inteligentna dziewczynka.
Jest zaskakująco elokwentna i ma wiele do zaoferowania.
Bardzo się cieszę,
że będziemy tu mieli świeżą krew.
Zanim oddam mikrofon naszej wicegubernatorce,
powiem parę słów o rurociągu.
Wicegubernatorka rozmawiała z okolicznymi kościołami
i zdobyła poparcie dla rurociągu,
bo wie, że to ważny projekt dla naszego stanu.
Zrobiła to też dla swojej kolorowej społeczności.
Co on wygaduje?
Niebiałej społeczności.
Pora przekazać głos nowej wicegubernatorce.
Antoinette Dunkerson. Dla mnie to Nettie.
Moment.
Proszę.
Dziękuję.
Dziękuję wam i gubernatorowi.
Zapewniam, że z całego serca pragnę wspierać tę administrację
i działać na rzecz naszego wspaniałego stanu.
Chcę być głosem nie tylko tych mieszkańców Missisipi,
którzy zawsze są słyszani,
ale też tych, którzy często są ignorowani.
Obawiam się, że doszło do nieporozumienia.
Moje biuro nie zatwierdziło
ani nie postulowało budowy rurociągu przez Donaldsonville.
- Wkurzył się. - Tak.
To będzie dobre.
Omawiałam z gubernatorem możliwość przesunięcia trasy rurociągu
o trzy kilometry na północ.
Wtedy biegłby on przez farmy
i nie trzeba byłoby wysiedlać mieszkańców.
A ja mówiłem, że to niemożliwe.
- Ale ustaliliśmy, że o tym porozmawiamy. - Nie ustaliliśmy.
- Ustaliliśmy. - Nie przypominam sobie.
Ale ja tak.
- Więc chodźmy przedyskutować to teraz. - Dobrze.
Pani Dunkerson dała do zrozumienia, że nie popiera niektórych pana planów,
w tym lokalizacji zakładów chemicznych.
Co zrobią państwo z rurociągiem?
- Przepraszam. - Proszę bardzo.
- Zrobimy to, co dla stanu najlepsze. - Pełna zgoda.
Wciąż sprzeciwia się pani zakładom i rurociągowi?
Tak.
Zakłady zapewnią nam ponad 4000 miejsc pracy.
Istnieją obawy o zanieczyszczenie.
Agencja Ochrony Środowiska zapewniła, że kominy nie będą szkodliwe.
Proszę o komentarz wicegubernatorkę.
Nie ma potrzeby. Zawsze ma to samo stanowisko.
Tylko nieco niższe.
Nie tak to wygląda.
- Proszę pani? - Tak?
Zakłady mają powstać cztery przecznice od pani dzielnicy.
Mieszkańcy protestują. Co pani na to?
Popieram… Przepraszam pana.
Dziękuję.
Należy zrewidować przebieg rurociągu.
Sprawdzam też możliwość zmiany decyzji w kwestii zakładów.
Mielibyśmy stracić tyle miejsc pracy?
- Czyli różnica zdań. - Cóż… Przepraszam.
Na pewno w wielu kwestiach będziemy mieć różne zdania,
ale na pewno zgadzamy się w tym,
że chcemy działać dla dobra naszego stanu.
I właśnie dlatego zakłady zapewnią tyle miejsc pracy.
Musimy wiedzieć…
Doskonale się dogadujemy.
Dziękuję wam.
Ta urocza pani i ja
jesteśmy dziś bardzo zajęci,
więc musimy się już zbierać.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
- Wkurzył się. - Tak.
- Jed! - Tak?
- Daj leki na zgagę. - Tak jest.
- Całą butelkę! - Zaraz przyniosę.
Chwileczkę.
Ty…
- Tak? - Proszę.
Moim zdaniem dobrze poszło.
Dziękuję za miłe słowa.
Gówno prawda! Cofam to wszystko!
Słucham?
O co chodzi z pozwem?
Proszę pana…
Co ty wyprawiasz? Wiesz, gdzie jesteś?
- Tak. - Nie sądzę.
Doskonale wiem, gdzie jestem.
Nie wydaje mi się. Nie wiesz też, po co tu jesteś.
Po to, by służyć mieszkańcom Missisipi.
Ci faceci w lobby są wściekli!
Niech się uspokoją i z nami porozmawiają.
Powinniśmy planować to razem.
Jesteś tylko figurantką, słonko.
Nie musisz się w to mieszać.
Nadzorujesz tylko głosowania w Kongresie.
Tyle!
Takie pieprzenie bez ogródek uchodziło ci na sucho w radzie miasta,
ale tu to nie przejdzie.
Ja jestem gubernatorem. Pamiętaj o tym, paniusiu.
Ty masz radośnie robić, co ci każę.
- I jeszcze jedno. - Tak?
- Zasada numer jeden. - Tak?
Nigdy nie próbuj przyćmić swojego pana!
„Nie próbuj przyćmić swojego pana”.
To powiedziałem.
Właśnie to usłyszałam.
Ani mi się waż to wykręcać w ten sposób!
Ani mi się waż!
Po prostu traktuję poważnie pana słowa.
Rozumiem.
- Wiesz, jaki masz problem? - Taki, że uważam to za obraźliwe słowo?
- Niby dlaczego? - Nie rozumie pan.
Wiem, czemu tak uważasz. To dlatego, że jesteś czarna.
- Bo jestem. - Ale mówię tak do każdego!
Może powinien pan uważniej dobierać słowa.
Chcesz ze mną walczyć, paniusiu?
Ani trochę. Chcę pana reprezentować.
To dobrze! Mądra decyzja.
Więc pan też powinien mnie szanować.
Czyli co?
Niech mnie pan szanuje, jak ja szanuję pana.
Siedzę tu od tygodni i robię tylko to, co mi pan każe.
W ogóle nie pomagam naszemu stanowi.
- Już rozumiem. - To dobrze.
Myślisz, że to poniżej twojej godności.
Nie powiedziałam tak.
I tak nie uważam.
Wiesz, ile machałem łopatą? Ile świń nawoływałem?
Ile rzeczy musiałem robić, żeby zostać gubernatorem?
Może na tym polega twój problem.
Nie chce ci się harować.
Nie boję się ciężkiej pracy.
Chętnie zrobię, co trzeba.
Jestem naprawdę inteligentną kobietą.
Mogę wiele zdziałać w kwestiach,
które pomogą się rozwijać naszemu stanowi.
Po to tu jestem!
Mogę pomóc w sprawach, których nie wyczyta pan ze statystyk.
Nie wiem, co się dzieje na farmach,
ale powiem panu, jakie problemy ma moja okolica,
a to równie ważny teren!
Równie ważny!
Wynoś się z mojego biura.
Dobrze.
I każ wycofać pozew temu, kto go złożył.
Nie będzie wycofany, póki wspólnie nie omówimy tej sprawy.
Nie przeginaj, paniusiu.
Nie mam takiego zamiaru.
Chcę tylko zostać wysłuchana.
Słyszę cię!
Teraz tak.
Paniusiu!
Gdyby mnie pan potrzebował, będę w swoim gabinecie.
Chustkę, proszę pana?
Niech pan usiądzie. Już dobrze.
Jak poszło?
- Świetne uczucie. - O to chodzi.
Weszłam tam i powiedziałam, co myślę.
Waliłam prosto z mostu.
Brawo!
Wszystko mu wygarnęłam, choć próbował mnie zbić z tropu.
- Siostro? - Co?
Źle to wygląda.
Nie, było świetnie.
- Tamto źle wygląda. - Co jest?
- Odwróć się. - Co?
To pani wina!
Wezwijcie karetkę!
Czyś ty zabiła gubernatora?
Niechcący.
Napisy: Anna Radwan-Żbikowska