Dobra, idziemy!
To nasz piękny budynek.
A to gubernator z 1947 roku.
Pan Lewis Chappell, jak sądzę.
Wokół nas ptaki Missisipi. Przepiękne, co?
Nie.
Ależ tak.
Tutaj tworzy się prawo.
Idziemy.
Mamy dziś świetną niespodziankę!
Co to za słodkie dzieciaki?
Podoba wam się w Kapitolu?
Nie!
Wiecie, kto to jest?
- Nie. - Na pewno wiecie.
- Wcale nie. - Nie wiemy.
Zgadnijcie, co tu robi.
Sprząta?
Nie.
Masz proces?
Nie.
- Jeszcze raz. - Ja wiem.
Stara pani, której słucha moja mama. Mary J. Blige.
Nie. Zgadujcie dalej.
- Dość zgadywania. - Tak.
Muszą się uczyć.
To wspaniały moment w historii czarnych.
Żenujące.
Dzieciaki, zgadnijcie.
Nie trzeba. Już nie zgadujcie.
Jestem wicegubernatorką.
Kim?
Wicegubernatorką naszego stanu.
To Antoinette Dunkerson, pierwsza czarna wicegubernatorka.
Dobra.
To ma coś znaczyć?
Z której szkoły jesteście?
Huey P. Newton, nasza mała ojczyzna.
- Oni się tam nie patyczkują. - Okej.
- Nie jesteś dość dobra na gubernatorkę? - Nie startowałam na tę funkcję.
Nie dałabyś rady?
Możliwe, że bym dała.
Nie dałaby rady!
Hamuje nasz rozwój!
Mówiłam, że to zawsze nasi.
Pytanko: masz chłopaka? A chcesz?
- Nawet dzieciaki to widzą. - Przestań.
Jesteście świetni i bardzo mądrzy.
Niestety mam dziś dużo pracy.
- Muszę lecieć na… - Na co?
Na to ważne wydarzenie.
O czym ty mówisz?
Ważne spotkanie w moim grafiku.
- Tak. - Musimy iść.
A my idziemy tędy.
Zaraz wam pokażę, gdzie wasi przodkowie zbierali bawełnę
i uczyli się pracować.
Że co proszę?
Idziemy.
Musisz mi bardziej pomagać w takich sytuacjach.
Nie wiedziałam, że czyhają na nas wszystkie dzieci Nicka Cannona.
- Dawałam ci wskazówki. - Zbyt subtelne.
- Następnym razem zwalę to na ciebie. - W porządku.
Skoro mowa o waleniu… Cześć, Michael.
Stoi za mną?
Pogadaj z nim.
- Cześć. - Dzień dobry.
Zastanawiałam się, czy mógłbyś dziś dojść…
Nie mów tak.
- Racja. - Zbyt wprost.
Zajrzeć…
Do mojego biura, czyli…
Przepraszam. Tu za rogiem.
O tam.
Po lewej, czyli…
Wiesz, gdzie jest moje biuro.
- Gorąco. - To ten czas w miesiącu.
Przepraszam.
Jak dziś wygląda twój grafik?
Przypisano mnie do senatora Madisona.
Ale może dojdę, kiedy skończę pracę?
Zajrzysz.
Zajrzę i porozmawiamy.
Super, zajrzyj i wyjaśnimy to sobie.
- To gigantyczne nieporozumienie. - Przestań.
Przepraszam.
Chętnie posłucham o tym gigantycznym…
nieporozumieniu.
Gość ma potencjał.
Dobrze.
Dziękuję, będziemy w naszym biurze.
Życzę dnia pełnego wielkich sukcesów.
- Jest na ciebie zły. - Przez ciebie!
- Ja tylko chciałam pomóc. - Przesadziłaś.
- Nazwała cię Mary J. Blige. - Wiem.
- Jesteś podobna. - Antoinette!
Pan gubernator.
- Witam. - Jak się pan miewa?
Bardzo dobrze.
Świetnie.
Pięknie wyglądasz.
Dziękuję.
Mogę cię prosić na chwilę?
On coś kombinuje.
Oczywiście.
- Nie idź. - Cicho.
- Weź moją torebkę. - Ostrzegałam.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
- Posłuchaj… - Tak?
WICEGUBERNATORKA
Doceniamy, że panie…
Znają panie Antoinette, moją wicegubernatorkę.
Nie znamy.
Dzień dobry.
Witam panie.
Dzień dobry! Witam.
Tyle o paniach słyszałam! Jestem fanką.
A my nic nie wiemy o pani.
Witam.
Dzień dobry.
Wiedzą panie, jaki jestem zajęty.
Chcemy rozmawiać z panem.
To trzeba umówić, nie da się tak z marszu.
Od miesięcy próbujemy się umówić.
Pan gubernator jest bardzo zajęty.
Właśnie.
Zbyt zajęty, żeby się z nami spotkać?
Muszę już lecieć na…
Konferencję. Zaczyna pan za 40 minut.
Proszę porozmawiać z Antoinette. To jak rozmowa ze mną.
- Musimy porozmawiać. - Bardzo przepraszam.
- Idziemy na spotkanie. - Właśnie.
Nie na konferencję?
- U nas to to samo. - Tak jest. Pani wicegubernator?
Zawsze się pan spieszy, kiedy dzwonimy.
Wystarczy, że porozmawiają panie z wicegubernator.
Ale ja nie chcę z nią rozmawiać.
Chcemy rozmawiać z panem.
- Bardzo mi przykro. - Musimy już iść.
- Przykro mi. - Tędy.
Dzień dobry.
W czym mogę pomóc?
Nie chcę z panią rozmawiać.
Nie ma pani władzy, to strata czasu.
- Daj jej szansę. - Nie.
A ja dam.
Wszędzie jej pełno. Odhacza kwestię czarnych.
To nieuczciwe.
Chodźmy do mojego biura.
Bo mam własne, tu niedaleko.
- Zapraszam. - Tak jest.
Pomoże mi pani?
Teraz lepiej.
Zapraszam do mnie.
Nie potrafi sama wstać z fotela.
Zapraszam.
Proszę.
Oby była tam kawa.
Zapraszam do mojego biura.
Proszę usiąść na kanapie.
No dobrze.
Przynieś mi kawy.
Do kogo to było?
Dziękuję, Shamika.
- Poprosimy o kawę. - Nie ma mowy.
Dzięki, ale nie.
Jakie miłe biuro!
Dziękuję.
Nie pozwolili zmienić wystroju?
Słucham?
Jest na to budżet, a tu nic się nie zmieniło.
Tak samo było za pani żałosnego poprzednika.
Przepraszam.
Nie przepraszaj, ona nie ma żadnej władzy.
W czym mogę paniom pomóc?
A co może pani zrobić?
Cóż.
Nic.
- Jest zła o rurociąg. - Ona nic o tym nie wie.
Ależ wiem.
Co pani wie?
Rozmawialiśmy o możliwości przesunięcia go trzy kilometry na północ.
Nie przechodziłby przez miasto.
- Gubernator jest za? - Wciąż rozmawiamy.
Nie zrobi tego.
Bo wtedy rurociąg biegłby przez tereny farmerów.
Więc gubernator przekupił pastora Jonesa.
A pani wysłała list, że mają się zgodzić.
- To nieporozumienie. - Kobieto!
Czy ty wiesz, gdzie jesteś?
Nie musi pani na mnie pstrykać.
Zapewne pod peruką jesteś cała zielona.
Wiesz, że ci ludzie cię wykorzystają?
Po pierwsze.
- To głównie moje włosy. - Wcale nie.
Po drugie, staram się.
Wcale nie. Robi pani to, co każą jego ludzie.
- Pracuję nad… - Czy pani w ogóle wie, co może robić?
Tak, mam ograniczoną…
Mówię o tym, czym może pani kierować.
- Daj jej coś powiedzieć! - Kiedy ona nic nie mówi!
Jak może nam pani pomóc?
Powiedziałam gubernatorowi, że powinien przesunąć rurociąg.
To tylko parę kilometrów i żadnych kosztów dla firmy ani stanu.
On tego nie zrobi.
Nie wie pani tego. Pracuję nad tym.
Lepiej szybko, bo zaraz zaczną kopać.
Wygląda jak ranna sarna.
Kiedy zaraz?
Jutro.
- Nie wiedziałam. - Bo to zataili.
Jest pani jedyną czarną na tym stanowisku.
Nie robi pani niczego dla czarnych, którzy na panią głosowali.
Jest tu pani dzięki nam.
Możemy panią usunąć.
Dobrze.
Po co my tu siedzimy? Wychodzę.
Proszę jej wybaczyć, jest porywcza.
To prawda.
Shamika.
- Przyszedł Michael. - Dziękuję.
- Witam. - Cześć.
- Mówiłem do Antoinette. - Sorki.
Zamknij drzwi za sobą.
- Teraz to zamknij, tak? - Tak.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Żaden problem.
Chciałam cię przeprosić.
Za co?
Tak naprawdę za wielkie nieporozumienie.
Tak było.
W sprawie?
W sumie to śmieszna sprawa.
Chcę wiedzieć, co się stało.
Chodziło o liścik.
Dałeś mi ten słoiczek.
Ktoś dołączył do niego liścik.
Myślałam, że napisałeś do mnie takie różne rzeczy.
Po prostu…
Liścik?
Tak.
Ode mnie?
Co w nim było?
Nieważne.
Dla mnie ważne.
To tylko…
Nie.
Chciałam cię przeprosić.
To była krępująca sytuacja.
Spokojnie.
Powinnam była zbadać sprawę,
a nie z marszu cię zwolnić.
- Przepraszam. - Niepotrzebnie.
Myślałam, że ze mną flirtowałeś.
Co mi strzeliło do głowy? Taka głupota.
Tak było.
Flirtowałem.
Ale liścik nie był ode mnie.
To nieprofesjonalne, nie zrobiłbym tak.
Ale jestem tylko człowiekiem.
A pani jest bardzo piękną kobietą.
- Tak? - Jeszcze jak.
To może lepiej, że pracuję z kimś innym.
Rozumiem.
Dobrze, to miłego dnia.
Tobie również, Michael.
Dziękuję.
To ja dziękuję.
No dobra.
W tę stronę.
Tędy, dobrze.
Stara.
Dziękuję, Michael.
Dziękuję.
- Boże. - O kurde!
Flirtował ze mną!
Wiesz co?
To oznacza kłopoty. Szanuję ten urząd.
A pusi nie szanujesz?
Zostaw moją pusię w spokoju.
- Nie mieszaj jej w to. - Tak jest.
Uszanuję ją po swojemu.
Zaszalej.
Idź stąd.
No dobra.
Boże.
Jaki on piękny!
Uszanuję ten urząd. Masz uszanować urząd!
Ale on jest taki piękny!
Nie. Szanuj urząd.
Co to jest?
- Odłóż to. - Co jest?
Co to ma być?
- Hej! - Cholera.
Pamela, Danny, siemanko.
- Co słychać? - Hej, Basil.
Strasznie tu, ale da się przyzwyczaić.
Nie chcę się do tego przyzwyczajać.
Do mojego garnituru?
Tak.
Sam masz raczej średni.
Nie zaczynaj, panie przesadny.
Nie wygrasz.
Nigdy go nie lubiłem.
Co was tu sprowadza?
Antoinette chciała się spotkać, więc skrzyknęłam ekipę.
Fantastycznie.
Czy on powinien mieć na sobie prześcieradło?
Wygląda groźnie, co?
To twoja sprawka?
Tak jest.
Niby w tym ma wyglądać lepiej?
Mogłem wyciąć dziury na oczy.
Dobra.
Przepraszam za spóźnienie.
- Rusz się, Basil. - Sorki.
- Hej. - Dobrze cię widzieć.
Przykro mi, że ci źle.
- Nie szkodzi. Danny! Pamela! - Dobrze cię widzieć.
- Dzięki, że przyszliście. - Cześć.
Szaleństwo, co?
Shamika, jak mówiłaś o plantacji, to chodziło…
- O bawełnę. - Rozumiem.
Panowie i tak dalej.
- Mamy tu pełny serwis. - Rozumiem.
Mówiłam, że to trzeba zobaczyć.
- Trzeba? - Jasne.
- Widzicie te trzy portrety? - Tak.
Dlatego nie randkuję z białymi facetami. Przerażający.
Randkujesz z facetami?
Nie interesuj się.
Nie chcę żadnych problemów z LPG.
Tu teraz mieszkam.
Chłońcie to.
On niech nic nie chłonie.
Kto to urządzał, generał Lee?
- Jego żona. - O kurde.
Same zabytki, więc nie można nic zmienić.
Jak się czują dzieci?
- Właśnie. - Chcą mieszkać z ojcem.
- Serio? - Tak.
Jakże mi… Oj, przodkowie. Tak mi przykro.
Nie wiedziałem, że tak to będzie.
- Jest tego więcej. - Opowiadaj.
Potrzebuję kolacji i dużo wina.
Zrobi się!
Tylko obiecaj, że w kuchni nie masz niewolnicy Kissy.
- Cóż… - Blisko, to Sissy.
Żartuję.
Oby.
Pracuje tam Dina.
- Jest biała. - W takim razie spoko.
Tak jest.
- Proszę. - Dziękuję.
Gdzie siadamy?
Ja ją nauczyłem robić zieleninę.
To ma sens.
Nie wiem, o co ci chodzi. Dodawała rodzynki do ziemniaków.
- Straszne. - I robiła zapiekanki.
Czy ktoś czarny je zapiekankę z tuńczykiem?
Nikt. Gdzie jest sól?
Ja często jadłam.
Jej adopcyjna mama jest biała.
Nie biała, tylko kreolska.
Kaukaska?
Czyli ją uratowała. Jak w filmie.
Antoinette chciała pogadać, raczej nie o jedzeniu.
Masz rację.
Sporo się dzieje.
Poczytałam trochę.
Przysługuje mi więcej władzy, niż mi dają.
Opowiem wam później.
Najważniejszy jest rurociąg.
Kto ciągnie rury?
- Pewnie ona Michaelowi. - My też potem możemy.
A ten co, ma rurę w gardle?
To ważna sprawa.
- Przepraszam. - Po to mam tu ekipę.
Rurociąg ma przebiegać przez ten teren.
Same biedne dzielnice.
- Właśnie tam się ciągnie rury. - Basil!
Bo każę ci stąd pójść.
Bo mam rurę?
- Tak! - O czym mowa?
A masz?
- Nie twoja sprawa. - Ma.
Basil!
Już jestem cicho.
- Dzięki! - Świetnie.
Nie wszyscy naraz.
Muszę ogarnąć tę sprawę,
ale mam mało czasu.
Musi być jakaś prawnicza sztuczka, żeby zyskać na czasie.
Wiedziałem, że knują.
Masz plan?
Właśnie go wymyśliłam, dzięki tej kobiecie.
Gapi się na nas, jak jemy.
Ta biała babka?
Musisz wyjaśnić, bo pani nic mi nie daje.
Tam jest kościół, w którym King głosił kazania.
Teraz pracuje tam pastor Jones.
Możemy wnioskować w sądzie o odroczenie, bo to zabytek.
- Dobre! - Super.
- Tak? - Jasne.
- Ludzie się wkurzą. - I co? Jestem prawniczką.
- Tak. - Ja to zrobię.
Tak jest!
Moja kochana.
To teraz druga sprawa.
Mój sztab.
Okazuje się, że mogę wybierać go sama.
Chcę was troje.
Cieszycie się, prawda?
Bo tak chcecie pracować dla wicegubernatorki,
prywatnie waszej przyjaciółki.
Przepraszam, Nette, ale kocham swoją kancelarię.
To by ci naprawdę pomogło.
Lubię być osobą prywatną.
Wszyscy wiedzą, co robisz.
- Tak lubię. - Chwila.
Moment. Mnie się to podoba.
Tak!
Dziękuję wam.
To pomoże twojej kancelarii.
Wszyscy będą ją znali.
A ty trafisz do Białego Domu, czuję to.
A my z tobą.
Pytanie.
- Tak? - Czy Basil będzie cię woził?
Nie.
Basil tu siedzi, można go spytać. Będę kierowcą.
Nie pociągasz tu za sznurki.
Nie wiem, co to znaczy.
Czy to znaczy, że się zgadzacie?
Boże.
Złóżmy wniosek w sądzie, a potem pomyślimy.
Potrzebuję waszej pomocy.
- Nie mówi o mnie. - A jesteś kluczowa. Co z nią?
Jesteś moją prawą ręką, wiadomo.
- Moje słoneczko jest ważne. - Dziękuję.
- Jest… - Jest mądra.
Śliczna i lojalna.
- I pokaże mi… - Wystarczy.
Musimy iść.
Dziękuję, że wpadliście.
Możemy być tak głośno, jak się da!
Idziemy.
- A oni co? - Nie wiem.
Czy ty masz pieluchę?
- Boże! - Teraz mnie by się przydała.
Muszę do łazienki. Mam mokro w gaciach.
- Nette, jestem z ciebie dumna. - Czemu?
Taką Antoinette znam.
Dzięki, kuzynko.
Nie ma za co. Wparuj tam i zrób porządek.
Zrobię.
Ale super.
Jeszcze tylko zalegalizuj zioło, żebym mógł tu sobie jarać.
I tak sobie jarasz.
Ale boję się policji.
Zrób to dla mnie. Nie proszę o wiele.
Napisy: Anna Radwan-Żbikowska