Cześć.
- Hej. - Gubernator chce ją zobaczyć.
- Naprawdę? - Tak.
Może już przyjść?
Nie.
- Słucham? - Jest zajęta.
Znam jej grafik.
Jest na spotkaniu i ma sporo do zrobienia.
Dosłownie wiem, co robi każdego dnia.
Dosłownie nie przyjdzie. Po co ta rozmowa?
- Żartujesz sobie? - Czy wyglądam, jakbym żartowała?
- Wyglądasz, jakbyś miała zaparcie. - Najwyraźniej tak działasz na kobiety.
- Gubernator ma czekać? - Jest Jezusem czy co?
- Nie wierzę. - Wiesz co?
Będzie na nią czekał tak długo, jak ona czekała na niego.
Nie będzie czekał. Ma dużo zajęć.
Ja też.
Masz dokumenty do góry nogami.
Lubię tak pracować. Mam lewostronną dysleksję.
Przekażę mu, żeby poczekał.
Tak zrób.
- Pa. - Pa.
Lepiej jej powiedz.
- Dlaczego? - Może to coś ważnego.
Tak jak to, o czym chciała z nim rozmawiać!
Dobra, powiem jej.
Przez ciebie złamałam paznokieć.
Masz klej? Złamałam paznokieć. Ważny, na środkowym palcu.
Dostałaś swój grafik?
- Tak, z wizytą w sadzie jabłkowym. - Dobrze.
Powiedz jej.
- Co masz powiedzieć? - Nie uwierzysz w to.
Co?
- No co? - Gubernator chce cię widzieć.
Nareszcie.
Dokąd idziesz? Ty czekałaś, teraz niech on poczeka.
- Siadaj. - Racja.
Dlatego nie masz faceta.
Za szybko się poddajesz. Niech poczeka.
- Masz rację. - Tak.
- Czekam od dawna. - Tak jest.
- Każe mi czekać. - Dupek.
Nie może mi kazać przyjść.
Mam lecieć, bo tak sobie zażyczył?
- Czarna owca. - Jest biały.
Mogą być białe, czarne i latino.
- Racja. - No wiesz.
No dobrze.
Jednak idę.
- Dziewczyno, bądź twarda! - Będę twarda w trakcie rozmowy.
Przy okazji przynieś mi klej do paznokci.
WICEGUBERNATORKA
- …wymaga pana uwagi. - Witam, panie gubernatorze.
Witam. Jak ci się podoba twoje biuro?
Jest wspaniałe.
- Dziękuję. - To dobrze.
Mówiłem, że możesz usiąść?
No dobrze.
Możesz usiąść.
Dobrze.
Dobra dziewczynka.
Próbowałam się z panem zobaczyć.
Na pewno wiesz, jaki mam wariacki grafik.
Wyobrażam sobie.
Widzę, że też coś robisz.
Nie aż tyle, ile bym chciała.
Wszystko w swoim czasie.
Dobrze wiedzieć, dziękuję.
Palisz?
Nie, dziękuję.
Zaczniesz, to kwestia czasu.
Rak płuc jeszcze nikogo nie zabił.
Panie gubernatorze?
Do diaska, Jed, wachluj.
Oczywiście.
O czym chcesz ze mną rozmawiać?
Cóż…
- Chustka, Jed. - Tak jest.
- Chciałam porozmawiać o… - Uważaj na włosy.
- Chciałam porozmawiać o… - Otrzyj mi usta.
Dziękuję.
Ja…
Chciałam omówić część moich zadań i kwestię mojego sztabu.
Chcę wprowadzić zmiany i bardziej się angażować.
Kotku, chcę, żebyś była wesolutka.
Słucham cię uważnie.
Czego ci trzeba?
Chcę wybrać sobie własny sztab zamiast narzuconego z góry.
- Chcę też brać udział… - Przepraszam.
- …w spotkaniach o stanie. - Czas już iść.
- Podrzucę dalszy termin. - Pół minuty!
Która to już godzina?
Umówię panią na przyszły tydzień. Zadzwonię do Shamyki.
Do Shamiki.
- W przyszłym tygodniu. - Dziesięć sekund.
- Tyle mi trzeba. Dziewięć? - Odezwę się.
- Pięć. - Masz dziś spotkanie z pastorami.
- Cztery? - Wstawaj.
- Tam są drzwi. - Załatw to.
A, przy okazji.
- Tak. - Świetne to wołanie świń.
- Miłego dnia w sadzie. - Tędy, proszę pani.
- Dziękuję. - Idziemy.
Zadzwonię do Kamashy. Umówimy panią na przyszły tydzień.
- Do Shamiki. - Właśnie.
- Chustka, Jed. - Tak jest, robi się.
TU BĘDZIE SAD I FARMA
Patrzcie.
Witam.
- Co jest, babciu? - Nie lubię Południa.
Mieszkamy na Południu.
Jestem z Atlanty. Południe jest na południe stamtąd.
W takich miejscach jak to
człowiek znika albo musi pracować, żeby odzyskać wolność.
Hej ho
- Boże. - Babciu.
Mamo, czasy się zmieniły.
- Zagonią cię do roboty. - Mamo!
Proszę bardzo.
- Dziękuję. - A nie mówiłam?
To symboliczna ceremonia.
Będziesz symbolicznie harować.
Cieszymy się, że jest z nami wicegubernatorka.
- Witam. - Ceremonialne, a raczej kopalne otwarcie.
Prześmieszny żart!
Przed wami pani wicegubernator.
Dziękuję.
Cieszę się, że mogę tu być w imieniu gubernatora Harpera.
- Harper! - Super.
- Harper! - Jest wspaniały, kochamy go.
Wcale nie.
Harper!
No dobrze. Tak, super.
Wystarczy, dziękuję.
Cieszę się, że tu jestem.
Na ceremonii otwarcia nowego sadu jabłkowego.
- Dziękuję firmie Apple Bales Apples. - Sadu?
Zaraz!
Myślałem, że chodzi o komputery Apple, te z jabłkiem.
- Nie. - Komputery.
- To… - Tak mówili.
Tu miał być sklep Apple’a? Nie.
Wyrośnie tu sad. Będziemy robić przetwory.
Nie po to sprzedałam ziemię, żeby tu był sad.
- Drzewa chłoną wodę. - Mamy tylko jedno jezioro.
To będzie wspaniała szansa dla tego regionu.
- Wierzymy, że… - Jacy my?
- Bo my nie. - Gubernator Harper i ja.
Harper by tak nigdy nie zrobił.
- Na pewno nie. - Harper!
Tak, kochamy go.
Chcemy gubernatora!
- Ale… - Chcemy gubernatora!
Kontynuuj.
Staram się!
Przepraszam.
Może zaczniemy już kopać, co?
Co ona robi?
Nawet nie umie używać łopaty!
Ja umiem! I mogę was tu pogrzebać.
Chcemy iPadów!
Udało się!
Nie głosowaliśmy na ciebie!
To wygląda jak atak na Kapitol. Zwiewajmy do auta.
- Chyba już pojedziemy. - Weź moją córkę.
Dziękuję, było super.
- Wynocha! - Staram się.
Płacimy za to auto i benzynę!
Bardzo dziękuję. Przetwory!
Kradnie nam przetwory!
Dostaliśmy przetwory.
Po co nam to? Jedźmy!
To była pułapka.
Widziałaś uśmiech Henry’ego?
- Musisz to wyjaśnić. - Wiem.
Zrobię to, jak wrócimy.
Po co wysłał cię na coś takiego?
Shamika, wiem.
Starałam się być miła.
Co ci to dało?
Wykopałaś dziurę w ziemi.
Powinnaś wykopać dół tak wielki, żeby go tam pogrzebać.
- Mamo. - Cholera.
Niech ginie.
Przestań.
Serio. Nic go nie obchodzisz.
Zgadzam się z Antoinette.
Starzy ludzie nie powinni źle życzyć innym starym, to zły omen.
Czy ja zaraz…
- Wylecisz przez okno? Tak. - Przepraszam, babciu.
Musisz coś z tym zrobić.
Zrobię. Muszę tylko rozpoznać teren.
Proszę bardzo: przerzucasz krowie gówno i nawołujesz świnie. Zrób coś.
- Michael, możemy ją podwieźć do domu? - Tak jest.
Podwieź mnie do domu, przystojniaku.
Mamo!
Tak jest.
Było cudownie.
- Cudownie? - Tak.
Mogli ją ukamienować.
Ci ludzie bywają wredni, ale naprawdę nie gryzą.
Jej mama gryzie.
Być może nie powinna już z nami jeździć.
Być może Antoinette ma już dość idiotycznych zadań.
- Dziękuję. - To zadania wicegubernatora.
To, czego nie chce robić gubernator?
Nie o to chodzi.
- Nie? - Nie.
Czy on obiecał w tym mieście centrum komputerowe?
- Niezupełnie. - Obiecał, właśnie o tym czytam.
Wiedział, że będą wściekli.
Nie da się zadowolić każdego.
Henry, co teraz robi gubernator?
Poleciał na północ stanu.
Jest powódź, objeżdża te tereny.
A potem?
Spotka się z innymi gubernatorami z Południa.
Omówią rurociąg z Teksasu na Florydę.
Potrzebuje wsparcia gubernatorów.
Potem idzie na kolację.
- O której? - Nie wiem.
- Dowiedz się. - Ale po co?
Chyba jesteś na błędnym stanowisku, skoro pytasz.
Dobrze.
Wie pani co? Przepraszam.
Zauważyłem, że łopata zaszła pani za skórę.
A powinna walnąć cię w łeb.
Przepraszam.
Już sprawdzam.
Kolacja jest o 19.
- Gdzie? - Tutaj, w jadalni.
- Świetnie. - Nie może pani iść.
Słucham?
Ma pani wtedy spotkanie z pastorami.
Dlaczego mam coś zawsze wtedy, kiedy gubernator ma czas?
Ma pani ważne zadania.
Gubernator nie dałby rady bez pani.
Spotkanie z pastorami jest bardzo ważne.
Proszę, to notatki.
Dzieło Pana. Będzie dobrze.
Co jest, do diaska?
Strona niczego! Trzy czwarte zajmuje pieczęć.
Henry ci nie pomaga.
Oni chcą mojej porażki.
Mam swoje granice.
- Więc co z tym robisz? - Cóż…
- Uwolnisz potwora? - Tak.
Rozgrzeję się.
- Byłaś najlepsza na Harvardzie. - To prawda!
- Jesteś z South Side. - Tak!
- Co to za nazwisko? - Wicegubernatorka Dunkerson!
- Chodzisz w szpilkach! - Tak!
I to wszystko z wklęsłymi sutkami!
Nie poddałaś się, chociaż nazywali cię Sutkerson!
- Za mocne. - Przegięłam?
- Dziękuję. Już mi lepiej. - Dobrze.
Wiecie, że to bardzo ważne spotkanie.
Nieważne, co…
Wicegubernatorka.
Dlaczego mówisz jak Angielka?
- Ćwiczyłam. - Przestań.
Przepraszam.
Witam panów.
Dzień dobry. Dobrze panią widzieć.
Pana również, ojcze.
Biskupie.
Tak, miło pana widzieć.
Jestem biskupem.
Tak.
Nazwisko idzie po tytule „biskup”.
- Oczywiście. - Czyli biskup…
Biskup.
Tak, biskupie.
- Świetnie was widzieć. - Tak.
Dziękuję.
Za zaproszenie.
Powiedz im, żeby usiedli w obecności Pana.
- Tylko z rozmachem: „Paaana”. - Paaana.
Usiądźcie w obecności Paaana.
- Tak jest! Alleluja. - Tak.
Amen.
Tak jest.
- Dziękuję za zaproszenie. - Chcieliśmy mówić z gubernatorem.
Rozmowa ze mną to jak z gubernatorem.
W porządku, bracie.
Tak.
- Mój kościół na panią głosował. - Dziękuję, doceniam to.
Amen. Przejdźmy do interesów. Na pewno ma pani wiele pracy.
Usługiwaniem Harperowi.
Mamy plan spotkania, ale niech pani zacznie.
Dziękuję. A więc…
Pani nie wie, o co tu chodzi?
Chodzi o…
O…
O pomoc.
Dobrze.
To proszę pomóc.
Po to tutaj jestem.
Jaki jest plan?
Oczywiście mam plan.
A jaki to plan?
Cóż.
Bóg zawsze ma plan.
- Alleluja! - Tak.
- W imię Ojca! - Amen.
Plan jest taki: mieć plan.
Wdrożyć go, żeby nie dać się zaskoczyć bez planu.
- Taki jest plan. - Mówi pani jak polityczka.
Przepraszam.
Będę z wami szczera.
To będzie pierwszy przypadek w polityce, Pan świadkiem.
Amen! Alleluja.
Doszło dziś do pewnego zamieszania.
Może panowie mnie wprowadzą?
Powiedz im.
Aż 47 moich starszych parafian musi się przenieść,
bo rurociąg ma przejść przez naszą okolicę.
- Co? - Nie wiedziała pani?
- Wiedziałam. - To dlaczego jest pani zaskoczona?
Niedawno robiłam botoks, jeszcze się wchłania.
Panowie, w obronie gubernatora: to będą miejsca pracy.
Czy kiedykolwiek dali nam pracę? To wszystko kłamstwa.
Zaczekaj, bracie. Gubernator nas wspiera.
Wcale nie.
Pani ma nas spacyfikować.
On w tym czasie podstępnie zabierze ziemię ludziom.
Nie zgadzamy się.
Przesuńcie rurociąg trzy kilometry na północ.
Wtedy nikogo to nie dotknie.
Ale to są koszty.
Z naszych podatków!
Ja to popieram.
Czemu go wspierasz? O czymś nie wiemy?
Jesteś jak oni.
Wspiera ich.
Moja mama tam mieszka.
Bardzo przepraszam.
To ja przepraszam. Powinnam być przygotowana.
Proszę przekazać gubernatorowi, że ich przekonam.
- A co z ludźmi? - Proszę się nie martwić.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego przekonam ich do zmiany zdania.
Proszę to przekazać gubernatorowi, dobrze?
Tak.
Dziękuję. Alleluja, bracie!
To była ostatnia kropla, dość.
- Ostatnio też tak mówiłaś. - Shamika.
- I poprzednio też. - Mówię poważnie.
Potrzebuję informacji o rurociągu i jego planowanej trasie.
Zajmę się tym.
Nie dam się znów wciągnąć w pułapkę.
Od teraz muszę mieć komplet informacji.
Powinnaś.
- To twoje zadanie. - Myślałam, że Henry’ego.
- To ty masz mnie wspierać. - Wspieram.
Zawsze jestem przy tobie.
Sady jabłkowe?
Nawoływanie świń?
Świetnie ci poszło to nawoływanie.
- Przestań. - Internet oszalał.
Mike, widziałeś to?
Też to widziałeś?
- Tak, przepraszam. - Boże.
Ludzie robią remiksy twojego głosu. Stałaś się sławna.
To nie jest śmieszne.
To jest super. Ustawiłam sobie na dzwonek.
Niech mnie ktoś zabije.
Boże.
- W porządku? - Tak.
Mogę coś powiedzieć?
Powiedz.
Oczywiście.
- Wiem, że jest pani trudno. - Jeszcze jak.
Ja to widzę.
Ale świetnie sobie pani radzi.
- Dziękuję. - Proszę.
Mam dla pani słoiczek. Został w aucie.
Dziękuję, nie trzeba.
Każdy dostał, ten jest dla pani. Specjalnie odłożyłem.
- Naprawdę? - Tak.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Dziękuję, Michael.
Dał ci słoiczek.
- To jest flirt! - Wcale nie.
To by było niewłaściwe. Nie flirtujemy.
- Ale to było miłe. - Bardzo.
- Dawaj mi te mapy! - Spokojnie, pracuję nad tym.
- No słucham. - Tu masz zdjęcia.
- Oj, nie mapy. Mój błąd. - O Boże!
- Boże. - To moje figle z Basilem.
- Daj mi tę mapę! - Już mam.
- Tylko nie scrolluj. - Słyszałem swoje imię?
- Cześć, misiaczku. - Co słychać?
- Nie scrolluj. - Dobrze.
Patrz tylko na mapę, nie scrolluj.
- Włączyłaś nasz film? - Tak.
Mówiłem, żebyś skasowała. Średnio mi poszło.
- Nie było źle, na 3+. - Musimy spróbować jeszcze raz.
- Spróbujemy później. - Nagramy film?
Tak.
- Cztery pozycje. - Tym razem tylko cztery.
Co słychać? Znowu zły dzień?
Jeszcze gorzejszy.
- Tak się nie mówi. - Jak?
Mówisz tak podczas seksu. Nie mówi się „gorzejszy”.
Przepraszam. A jak się mówi?
- Gorszy. - Dobrze.
Już wszystko wiem!
- Wiem! - O kurwa.
Czemu wyglądasz jak sierżant?
- Idziesz na wojnę? - Trochę tak.
Ten rurociąg przecina najbiedniejsze obszary trzech stanów.
Serio?
Tak. A pastor Jones?
- No? - Zarobi na tym kupę forsy.
- Kaznodziejom nie można ufać. - Wiem.
- Co zrobisz? - Już wiem.
Mówię o Michaelu. Ucieszyłaś się.
- To poważna sprawa. - Jak jego kaloryfer.
Nic nie mówisz o moim kaloryferze.
Wiesz, że u ciebie chodzi o obszar od szyi w górę.
Przestańcie!
Możemy iść do łóżka? To był długi dzień.
Nawet nie pracujesz!
Będę, jak dasz mi pracę.
Dobranoc, Basil.
Wykąpiemy się razem? Zmyjesz ze mnie odór wojny secesyjnej.
No pewnie.
Mogę to wziąć?
- Oddaj. - Dobra, spokojnie.
Tu jest liścik.
- Pewnie od senatora Simsa. - No nie wiem.
„Nie mogę się doczekać kolejnych poranków. Rozjaśniasz moje życie”.
Co?
„Jesteś taka piękna i silna.
Czekam na dzień, kiedy praca nie będzie nas już dzielić”.
Boże, co?
„PS. Chcę się z tobą kochać.
Użyjemy tej galaretki. Będzie pyszna zabawa”.
Muszę go zwolnić.
Za to?
Jak to?
Nie może mnie wozić ktoś, kto tak o mnie myśli.
Basil może cię wozić.
- Koniec, mam już dość. - Gdzie idziesz?
Nie chcesz tego? Listu też nie?
Napisy: Anna Radwan-Żbikowska