KANAŁ 8
W studiu jest Antoinette Dunkerson,
kandydatka na wicegubernatora naszego stanu Missisipi.
- Witaj, Antoinette. - Dziękuję.
Przychodzi do nas wielu polityków ubiegających się o różne funkcje.
Na przykład ja.
Byłam tu parę lat temu.
- Kandydowałaś do rady miasta. - Zgadza się.
To ogromny krok naprzód.
Myślałam, żeby kandydować na gubernatora.
Ale gubernator Harper tak świetnie radzi sobie w sondażach
wśród wyborców spoza miasta Jackson,
że uznałam stanowisko wicegubernatorki za dobry sposób,
aby lepiej poznać wyborców i by oni lepiej poznali mnie.
Byłaś wszędzie.
- Tak. - Nawet w restauracji Kitchen of Soul.
Tak. Pyszne jedzenie.
Podobno kontrola sanitarna nie poszła im najlepiej.
Prowadzisz niekonwencjonalną kampanię.
Jest kontrowersyjna kwestia ulotek rozdawanych na pogrzebie.
Masz.
Głosuj na moją córkę. On umarł, ona jeszcze żyje.
No masz, bierz.
Głosujcie. Proszę.
Głosujcie!
Moja złota matka.
- No właśnie, matka. - Tak.
Mieszka w południowej części miasta.
Statystyki przestępczości w jej dzielnicy są najgorsze w całym stanie.
Lepiej niech mnie nie obraża!
Białych facetów o to nie pyta!
Jest pracowita.
Dom okupiła krwią, potem i łzami.
Tam też mnie wychowała, w tej dzielnicy.
Lokalna społeczność wspiera się nawzajem.
Bronimy swoich.
Wypierdalaj!
- Wyłaź, suko! - Cholera!
O kurde.
Nic nie widziałam.
To osoba niezwykle uczciwa.
- Tak mnie też wychowała. - To miło.
Jesteś samotną matką dwojga dzieci.
I rozwódką.
Wracam do auta, bo zaraz ją sklnę. Co za durne pytania!
Babciu, nie!
Wracam do auta!
- Ale bym jej… - Masz rację.
Ale była wredna!
Poradziłam sobie.
- Gówno prawda. - Co?
Czemu jej nie dojechałaś? Tak jak cię uczyłam.
Bo była w telewizji.
Gdyby to było w Southside, to urwałaby jej łeb, prawda?
Może i nie.
Mamo, paliłaś trawkę?
- On mi dał! - Ale z ciebie kapuś!
Boże.
- Nie palę, tylko żuję. - Tak najlepiej.
- Znajdę ci wyborców. - Żadnych domów pogrzebowych.
Ależ skąd. Idę do klubu ze striptizem.
- Dobry pomysł. - Co?
Kobiety na traktory, a tu dziwki na wybory.
Rety.
- One też głosują. - Liczy się.
- Do klubu ze striptizem! - Nie ma mowy.
- Czemu? - Bo startuje w wyborach.
Musi wygrać.
Rób, co chcesz. My jedziemy do domu. Sprawdzę, co u dzieci.
Zaraz tam dzieci! Nastolatki. Za chwilę będą potrzebować protezy biodra.
Muszę iść.
Nienawidzę polityki. Straciłaś przez nią pazur.
Wcale nie. Przełącza kod i tyle.
Co?
Nieważne. Wie, kim jest. Prawda, Nette?
Jak już skończycie nadawać swoje,
spotkamy się w klubie ze striptizem.
Idziemy.
Mogę was wszystkie zawieźć.
Nie jadę z tobą.
Nie zginiemy, jestem zjarany.
- Będą już mieli skrzydełka? - Jasne.
Basil! Powaliło cię?
Chyba widziałem kotecka.
To nie jest śmieszne.
- Czyli kotecek na później. - Jeszcze jak.
- Otwieraj! - Dobrze.
Twój chłopak nie będzie mnie woził.
Czemu? Daj słodziakowi szansę.
- Pomóc ci? - Nie.
Dobrze, pani Niezależna.
- Rusz się. - Dobra.
- Potrzebuję pomocy. - Kotku, już ja ci pomogę.
Idealnie. Dziękuję.
Czekam tu na ciebie, kotku.
Kocham ją!
Basil działa mi na nerwy. Hej!
Co ty tu robisz?
Shamika.
Eks ma czekać na zewnątrz.
Dzieci mnie wpuściły.
Znikaj stąd, tam są drzwi.
Przestań, Shamika.
Daj spokój.
Czemu jesteś dla niego miła?
Rozumiem, płaci alimenty.
Sąd by mu kazał tak czy inaczej. Jak poprzedniej żonie!
Możesz przestać?
Proszę! Ależ jest wkurzająca.
- Spokojnie. Hej. - Cześć.
Cześć.
Do rzeczy, mówcie, co macie do powiedzenia.
Widziałem twój wywiad. Dobrze ci poszło.
Dziękuję.
- Mówi ci coś nazwisko Shiloh Ross? - Nie.
To któraś z twoich kochanek?
Serio, Shamika? Shiloh to mężczyzna.
Zawsze wiedziałam, że lubisz facetów.
Antoinette.
- Tak, Cyrus? - Grałem na jego imprezach.
Prowadzi kampanie. Chce cię poznać.
Po co? Wybory są dosłownie dzisiaj.
Mamy dużo planów. Musimy jechać do biura, więc nie.
Shamika ma rację, to już dziś. Nie wiem, jak miałby pomóc.
Zapisałem jego numer, może zadzwoń.
Nie ma po co. Jestem jej asystentką, ogarniam.
To prawda. Odbierzesz swój telefon?
Zaczekają.
Zostawię to na blacie, gdybyś chciała zadzwonić.
Nie zadzwoni.
Bardzo dziękuję.
Dzieciaki!
- Cześć, mamo. - Hej, Titus.
Na pewno nie możemy zostać? Chcę być z tobą w biurze.
Wiem, skarbie, ale dziś wieczór taty.
- Wieczór taty. - Skoro tak.
Spędzicie czas z tatą. Będzie fajnie.
Gdzie twoja siostra?
Tutaj. Czy już po tych durnych wyborach?
Serio?
To niemiłe. Dlaczego tak mówisz?
Rujnujesz mi życie. Gadasz o mnie w telewizji.
Mówiłam same miłe rzeczy, Lola.
Zobacz, to są media społecznościowe.
Moi kumple mówią, że się nie nadajesz i nie wiesz, co robisz.
Rozumiem, czemu jej tam nie chciałaś.
Mała, słodka kulka pesymizmu.
À propos pesymizmu, przepraszam.
Możemy już iść?
Rety.
Kocham cię, mamo. Na pewno wygrasz.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Spróbuj się dobrze bawić.
Żadnego tulenia. Twoje feromony odstraszą facetów.
- To zła energia. Pa! - Dziękuję.
- Boże. - Dobra.
- Pogadamy o tym? - O czym?
Pozwalasz jej na takie zachowanie? Nie podoba mi się to.
Dużo się dzieje. Nie mam czasu użerać się z Lolą.
Babcia powinna jej przykręcić śrubę tak jak nam.
Widziałaś, co piszą na profilu Loli białe dzieciaki
z jej prywatnej, drogiej szkoły?
Mówiłam, żebyś dała ją zgnoić w publicznej.
To buduje charakter.
Nie pozwalają mi się obserwować.
Potrzebujesz fejkowego konta. Ukryjesz się.
Jesteś @PuszczalskaSzesnastka?
Babcia założyła mi profil.
Gdzie on jest?
- Nie wiem, zadzwonię. - Co za koszmar.
Halo? Hej, skarbie.
Tu jestem, a ty?
Pamiętam.
Shamika!
Tak, właśnie tak patrzy. Wisi nade mną jak smoczyca.
Tak, robi takie…
No wiem, brakuje jej chłopa.
- Gadaliśmy o tym. - Świetnie.
Nie ma problemu, poczekamy.
- Mogę? - Też cię kocham.
- Rozłącz się! - Zaraz będzie.
Mamy rzeczy do zrobienia!
Pojechał na stację po przekąski, żebyś się uspokoiła. I po kwiaty i gumki.
- Pigułka jest niepewna. - Shamika!
To naprawdę…
- Co za idiotyzm. - Zaraz przyjedzie.
- Tutaj. - Zadzwonisz, jak skończysz?
- Tak. - Dobrze.
- Potrzebujesz czegoś? - Nie, będę z Vikki.
- Mama się zgodziła? - Tak. Zadzwoń, jak chcesz.
- Nie, ufam ci. - Dobrze.
Chociaż jedno z was.
- Ufam. Zadzwonisz? - Tak.
Dobra. Dawaj przytulasa.
- Pa, siostra. Baw się dobrze. - Zamierzam.
Pa.
Frajerzy.
Chodź tu.
- Jakim cudem się udało? - Mówiłam, są głupi.
- Jedźmy na imprezę. - Masz fałszywe dowody?
Moja jedyna.
Dzisiaj wybory.
Mam nadzieję, że zagłosujecie.
To ważne, żeby ktoś nas reprezentował w gabinecie gubernatora.
Dorastałam w tej okolicy.
Matka zabierała mnie tutaj.
Chyba nie mówisz o Cleo. Nie zabierała cię do kościoła.
Nie kłam w kościele.
Nie kłamię, zabierała mnie tutaj. Przejeżdżałyśmy obok.
Żeby pokazać nam środkowy palec.
Wiecie, jaka jest moja matka.
Wychowała mnie.
A ja wychowałam moją córkę na uczciwą osobę.
Zerknijcie wszyscy na telefony.
O tej córce mówisz?
Słucham?
Jak mamy na ciebie głosować? Nie panujesz nad własnym domem.
Jak ogarniesz białych z rezydencji gubernatora?
Dlaczego pytasz o moją córkę?
Bo patrzę na nią w telefonie.
Co?
- Co się dzieje? - Lola jest na imprezie.
Gdzie to jest?
Zaraz się dowiem.
Widzisz? Nie pomożesz nam.
Bardzo dziękuję za spotkanie.
Głosujcie na Dunkerson.
Bóg z wami, dziękuję.
Do boju, Missisipi! Lecimy.
- Wynocha. - Ej.
Wynocha!
- Wysiadaj, zanim jej odbije. - Dobrze.
Jak poszło?
Ja nie mogłam wejść, kościół by spłonął.
Lola na imprezie wrzuca głupoty do internetu.
- Co? - No.
Zwolnij trochę!
Jest na imprezie! Ma 16 lat.
Gdzie są pasy?
W tym wieku już ci nie pomogą.
- Słucham? - Przepraszam.
No raczej.
Chyba oszalała! Co jej odbiło?
Nie dzwoń, jak prowadzisz.
Uspokój się. Chcesz zostać wicegubernatorką.
- Teraz ja. - No chodź. Nie!
Nie.
- To mama. - Cyrus!
- No? - Gdzie Lola?
U Vikki.
Kto to jest Vikki?
Jej przyjaciółka. Mówiła, że się zgodziłaś.
- I nie zapytałeś mnie o to? - Słuchaj, ja…
- Jest na imprezie! - Co takiego?
Halo?
Mówiłam, że te kody to gówno warte.
Jedziesz turboszybko.
Będzie kłopot, jeśli zatrzyma nas policja. Mamy narkotyki.
Cholera!
- To tylko trawka. - Odrobina.
Po problemie.
Cholera!
- Ja po nią pójdę. - Nie, sama to zrobię.
Chcesz zostać wicegubernatorką. Nie możesz zrobić sceny.
Mam to gdzieś.
Moja córcia!
Babciu, łap ją!
O nie, niech idzie!
- Widzicie ją? - Nie, rozglądam się.
- Zaraz ją znajdę. - Pójdę tędy.
Oddaj to! Za młody jesteś, żeby pić.
Masz opryszczkę?
Cholera. Bierz to.
DJ, daj mnie głośniej.
Głośniej! Dobra. Hej!
Wiem, że się wkurzycie. Mam to gdzieś.
Szukam tu mojej córki. Lola!
Sami się wybuczcie!
Niech pani stąd idzie.
Wiesz, z kim rozmawiasz?
Chcesz wylądować w areszcie?
Tego chcesz? Moja córka ma 16 lat!
Nie zawracaj mi głowy. Ej, ty!
Byłeś na filmiku. Gdzie jest moja córka?
Tutaj. I nigdzie nie idę.
Czyś ty oszalała?
Nie rządzisz mną. Mam prawie 17 lat.
Zaraz nie dożyjesz 18.
Idź do samochodu.
- Nigdzie nie idę. - Przyciśnij gówniarę!
Mamo, zajmę się tym.
Lola, jestem twoją matką.
Odpowiadam za ciebie.
Za twoje bezpieczeństwo.
Masz słuchać, kiedy coś ci każę!
Jak dorośniesz, będziesz robiła, co zechcesz.
Dopóki mieszkasz ze mną, masz mnie słuchać!
Schowaj się za mną.
Za tobą?
Czy ten skurwiel mnie straszy?
Kurwa, nie przeklinaj na kamerze! Oszalałaś?
- Pierdolę to. - Dobrze.
Nie będzie już mieszkać z panią. Wprowadzi się do mnie.
Nie rób tego.
- Ty gnoju! - Nie rób tego!
Nette, dlaczego?
Masz mnie szanować!
Rozmawiam z córką!
- Jestem z ciebie dumna. - Dzięki, mamo.
Nos mi pani złamała!
Zaraz złamię ci coś jeszcze. Lola, do samochodu.
Ale już!
Musi pani iść.
To impreza dla osiemnastolatków, a pani ma z 70 lat.
Czy ty się naćpałaś?
- Tak. - Tak?
Zabieraj się stąd i usiądź gdzieś.
Wszyscy spuśćcie z tonu! Idziemy, mamo.
Z jakiego tonu?
Masz szlaban!
Co to niby znaczy?
Znowu jakiś biały kod.
- Przełączanie kodu. - Co mnie to obchodzi?
Nie traktuje się naszych dzieci jak białych.
Nas dotyczą inne okoliczności.
Zachowują się jak idioci. Musisz ją przycisnąć.
Ty nie imprezowałaś?
Co robi mama? Żyje?
Boję się patrzeć, ma szalone oczy.
Zamieńcie się. Lola, do przodu. Shamika, do tyłu.
Niech spróbuje się tak do mnie odezwać jeszcze raz!
Oj, Nette.
Filmik z tym ciosem stał się wiralem.
Co?
Filmik trenduje.
Wolałabym, żebyś teraz nie prowadziła.
Mam to gdzieś.
Nie wiem, co ja sobie myślałam.
Myślałam, że mogę wygrać wybory i coś zmienić,
a przecież własna córka mnie nie słucha.
Nie chcesz tego słuchać, ale musisz.
Nikt na świecie nie kocha cię tak mocno jak ja.
Odkąd się urodziliście,
wszystko robię po to, żeby było wam lepiej.
Pieprzysz, jaka to jesteś dorosła.
Czekam, aż naprawdę dorośniesz.
Zobaczysz, jaki to jest ciężar!
Kandyduję w wyborach, żeby tobie żyło się lepiej.
Żeby innym ludziom żyło się lepiej.
Teraz to wszystko przepadło.
Możesz się wściekać, ale jesteś mi winna przeprosiny.
Zaraz tu zasnę.
To nie jest śmieszne!
Nie śmieję się, ziewam.
Płaczesz tu, wygłaszasz wielkie mowy.
Skop jej tyłek! Walnij ją w łeb, jak ja ciebie.
Już tak nie wolno, zostaje tylko szlaban.
Co za gówno.
Nette, przegapiłaś zjazd.
Po co jechać do biura? Nie chcę, już przegrałam.
Owszem.
Babcia nie wychowała kogoś, kto się poddaje.
Jedziemy tam.
A potem pójdziemy się napić.
Dobry pomysł, też pójdę.
Nikogo tu nie ma. Kim są ci starsi ludzie?
Pilnuj własnego nosa.
Babciu, trochę godności.
Mam więcej niż 16 lat.
Spodziewałam się więcej osób.
- Spoko. - To nic.
Super, więcej alkoholu dla nas. Pijemy!
Racja.
- Cześć. - Hej.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Rozczarowałaś mnie.
- Źle się czuję. - Czemu? Przez alkohol?
Napijmy się jeszcze, skoro jesteś dorosła.
- Pochoruję się. - Słuchaj.
Miałaś rację, powinienem był się zachować inaczej.
Nie szkodzi.
Nieważne.
Wcale nie, miałaś rację. Nawalił.
- Nawalił. - Chodź tu. Nie chce się napić.
- Bo jest za młoda. - Nie wyglądało na to.
Przepraszam, mamo.
Kocham cię, Lola.
Wiem. I wiem, że chciałaś wygrać.
Tak.
Chciałam. Ale trudno.
Mamo?
Nie szkodzi.
- Mamo? - No?
Patrz.
Nie.
- Daj głośniej. - Chcę słyszeć, co mówią.
…przeważnie na Dunkerson.
To mogło zniweczyć jej szanse,
a jednak osiągnęła najlepszy wynik w dziejach tych wyborów.
Czy wiadomo, co mówią?
Tak, już pytam.
- Proszę pani. - Nie mogę wyjść, chcę głosować.
Widziała pani wiralowy filmik?
Tak, sama mam nastoletniego syna.
Czasem mam ochotę mu walnąć.
Przyszłam na nią zagłosować, wracam do kolejki.
A pan?
Tego nam trzeba. Kogoś, kto będzie nas wspierał.
A pani?
Tańczyłam na rurze i przyszłam zagłosować.
Patrz, Cleo, mówiłam ci!
To moja sprawka.
Spływają już wstępne wyniki.
Antoinette Dunkerson ma przewagę nad Morrisem Lindsayem.
Zdaje się, że… Tak jest.
Zapewniła sobie funkcję wicegubernatorki stanu Missisipi!
O Boże!
Barman! Polej no tego brązowego!
Dziękuję wam!
Na pewno będzie się działo.
Co tu powiedzieć? Wow!
Boże.
Tyle osób przyszło mnie tu wesprzeć.
Obiecuję, że też będę was wspierać.
Jestem dumna, że zostanę wicegubernatorką
naszego wspaniałego stanu!
Udało się!
Napisy: Anna Radwan-Żbikowska