‪(ผลงานซีรีส์ของ NETFLIX)
‪เข้าใจว่าที่บ้านคุณมาจากกายอานา
‪- ใช่เลยค่ะ ‪- เยี่ยมเลยครับ
‪(คุรุ)
‪- ดีจัง แม่ผมมาจากกายอานา ‪- จริงเหรอ
‪แม่ผมมาจากกายอานา ตาผมมาจากตรินิแดด
‪เหรอ
‪(นาเดีย)
‪(ร้านไวท์สตาร์)
‪คนทั่วไปรู้ไหมว่า พวกเขารู้จักกายอานาไหม
‪คนกายอานาคืออะไร ‪หรือพวกเขาคิดว่าคุณเป็นคนอินเดียกันหมด
‪- ทุกคนคิดว่าฉันเป็นคนอินเดีย ‪- อ้อ
‪เวลาเจอกันครั้งแรก พวกเขาจะแบบ ‪"คุณมาจากอินเดียเหรอ"
‪ฉันจะบอก "ฉันเปล่า" ‪พวกเขาก็จะตอบ "แต่คุณเหมือนคนอินเดีย"
‪ฉันก็แบบ "ฉันรู้ บรรพบุรุษฉัน... "
‪พ่อแม่คุณเจอกันยังไง
‪- โดนจับคู่ค่ะ เพราะงั้น... ‪- อ้อ
‪ค่ะ ทั้งคู่เกิดที่นั่น ‪พวกเขาย้ายมาที่นี่ตอนอายุ 18...
‪จริงๆ คือพ่อมาที่นี่ตอน 18 ‪ส่วนแม่ฉันตามมาหลังจากนั้นหน่อย
‪ดีครับ
‪จะหาคู่ให้ตรงสเปคของนาเดีย ‪เป็นงานที่ยากมากสำหรับฉัน
‪ผู้ชายที่ตัวสูง มีการศึกษา หล่อ ‪จิตใจดีแถมเป็นคนกายอานา
‪แต่ฉันจับคู่นาเดียกับคุรุ
‪ทีนี้พวกเขาก็ต้องตัดสินใจว่า ‪พวกเขาชอบอีกฝ่ายหรือไม่
‪- จะสั่งอาหารหรือเครื่องดื่มไหมครับ ‪- ค่ะ
‪- ฉันขอมิโมซาค่ะ ‪- ได้ครับ
‪- ผมขอน้ำส้มครับ ‪- น้ำส้มนะ ได้ครับ
‪โอเค ขอบคุณ
‪ผมเห็นเธอสั่งมิโมซา
‪มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ คนเราจะสนุกสักหน่อยก็ได้
‪มันไม่มีปัญหาหรอก
‪แต่ผมไม่ดื่ม
‪ค่ะ...
‪เจอกันสักที...
‪ครับ
‪คุณทานเนื้อไหม
‪- ผมพยายามลดอยู่ครับ ‪- โอเค
‪- ผมอยากสุขภาพดีกว่านี้ ‪- ค่ะ
‪ครับผม
‪แต่...
‪มักกะโรนีเบคอนอบชีสฟังดูน่าอร่อยจัง
‪ครับ
‪คุณบอกสิมาว่าหาคนแบบไหนเหรอ
‪ครับ ผมบอกเธอหลายอย่างเลย
‪ผม...
‪อันที่จริงมันค่อนข้างจะคลุมเครือ
‪- ค่ะ ‪- ครับ
‪- นี่ของคุณ ‪- ขอบคุณ
‪อยากให้ราดซอสพริกหรือซอสอะไรเพิ่มอีกไหม
‪- ไม่ล่ะ ‪- ไม่เป็นไรค่ะ
‪- ขอบคุณ ‪- ทานให้อร่อย
‪แล้วคุณมีสเปคที่ชอบไหมคะ
‪ไม่คิดว่ามีนะ
‪ผมชอบคนที่บุคลิกดี
‪ค่ะ
‪ฉันเข้าใจว่าทำไมป้าสิมาเลือกเขา
‪แต่พอได้เจอเขาแล้ว ‪ฉันว่าเขาไม่ค่อยเปิดใจเท่าไร
‪ทีนี้...
‪อะไรทำให้คุณติดต่อหาแม่สื่อล่ะคะ
‪มันเป็นธรรมเนียมที่คนเอเชียใต้ทำกัน
‪และมันเป็นการเดทคนละแบบกับที่ ‪คนอเมริกันยุค 2000 ทำ
‪ฉันรู้สึกเหมือนเขาตอบคำถามส่วนใหญ่แบบทนาย
‪และมันก็น่าหงุดหงิด
‪ตอบแบบอิงความถูกต้องทางการเมืองหรือเปล่า
‪เปล่าครับ ไม่ใช่
‪ค่ะ
‪ฉันหาคนแบบที่นาเดียชอบให้เธอ ‪ชายกายอานา แต่พวกเขาไปไม่รอด
‪พวกเขาจูนกันไม่ติด เคมีไม่ตรง
‪เพราะการแต่งงานมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ‪ที่ทุกอย่างจะลงตัวด้วยข้อมูลประวัติใบเดียว
‪ฉันคงต้องหาตัวเลือกอื่นมาให้เธอ
‪รับอะไรอีกไหมครับ
‪ฉันว่าไม่ดีกว่าค่ะ
‪พอแล้วครับ ขอบคุณมากเลย
‪คนต่อไปคงไม่ตรงกับเกณฑ์ของเธอทั้งหมด
‪แต่คู่แท้นั้นสวรรค์เป็นผู้ลิขิต
‪และพระเจ้าก็มอบหน้าที่ให้ฉัน ‪ทำให้มันบังเกิดขึ้นบนโลกใบนี้
‪ครับ แน่นอน
‪- บาย ‪- โชคดีนะ
‪- เช่นกัน ไปนะ ‪- ดูแลตัวเองนะ
‪(ปรัทยุมนะ)
‪(มุมไบ)
‪ฉันรู้จักครอบครัวของปรัทยุมนะมาหลายปี
‪ที่อินเดีย สถาบันครอบครัวเป็นเรื่องสำคัญ
‪พวกเขาอยากให้เขาแต่งงาน
‪พอฉันได้ใบข้อมูลประวัติมา ‪ฉันก็ส่งไปให้ปรัทยุมนะ
‪- ว่าไง สบายดีไหม ‪- ไง
‪แต่เขาไม่ตอบเลย
‪ฉันไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร
‪มาดื่มกันเถอะ
‪- ดื่มให้เธอนะ ‪- ขอบใจ
‪ชนแล้วต้องหมดแก้วด้วยล่ะ
‪มีผู้หญิงคนไหนน่าสนใจให้ไปพบบ้างหรือยัง
‪ในสัปดาห์ต่อๆ ไปน่ะ
‪- ในสัปดาห์... ‪- ก็อาจจะ
‪ฉันได้ข้อมูลประวัติผ่านมือถือมาเพียบเลย
‪แต่ฉันออกจะจุกจิกในการเลือกเหมือนกัน
‪ฉันถูกกดดันมากเลยล่ะ พวกเขาพูดแต่
‪"ทำไมไม่ไปเจอสักคนล่ะ ทำไม"
‪และฉันก็แบบ "ผมไม่ใช่คนแบบนั้น"
‪ฉันรู้จักคนชื่อปรัทยุมนะมาหลายปีดีดัก
‪ฉันว่าสิ่งแรกที่เขาจะสนใจ ‪ในตัวผู้หญิงคือรูปร่างหน้าตา
‪- ฉันไม่คิดอย่างนั้น ‪- ฉันคิดนะ
‪ฉันคิดแบบนั้น
‪ผมว่าการหาสาวที่ใช่
‪ให้ปรัทยุมนะเป็นงานที่ยาก
‪ปรัทยุมนะมองหาสาวที่ใช่ ‪มาสองปีครึ่งถึงสามปีแล้ว
‪ผมไม่ได้หวังไว้สูงอะไร
‪คนคนนั้นต้องดึงดูดคุณได้ และเธอต้องเป็นคนดี
‪ผมว่าผมไม่ได้ขออะไรมากมาย ‪แต่ผมไม่คิดจะประนีประนอมแน่
‪แต่พูดตามตรงนะ ‪เพื่อนสนิทของเธอแต่งงานกันหมดแล้ว
‪อย่างรุชิตกับฉัน เพื่อนๆ รอบตัวเธอ ‪แต่งงานกันหมดแล้วทั้งนั้น
‪เพื่อนสองคนแต่งแบบคลุมถุงชน ‪อีกสองแต่งด้วยความรัก
‪ใช่
‪ฉันว่าพอปรัทยุมนะแต่งงานแล้ว
‪ชีวิตทุกคนน่าจะสุขสงบมากขึ้น
‪และผู้หญิงคนนั้นก็น่าจะคุมเขาไว้ในกำมือ
‪ฉันขอบคุณผู้หญิงที่จะแต่งงานกับเขาจริงๆ
‪เพราะตอนนี้เขาลากสามีฉันไปด้วยทุกที่เลย
‪แล้วเขาก็มีทริปชายล้วนวันเว้นวัน
‪เพราะงั้นฉันเลยต้องขอบคุณผู้หญิงคนนั้น ‪ที่ทำให้ชีวิตเรียบง่าย
‪พอเขาแต่งงานแล้ว ชีวิตฉันคงเป็นสุข
‪และชีวิตลูกฉันก็คงจะเป็นสุข
‪นายต้องใส่ใจเธอและอยู่เคียงข้างเธอ
‪ที่คุณจะแนะนำปรัทยุมนะก็คือพอเขาแต่งงานแล้ว
‪เขาต้องฟังและดูแลภรรยาใช่ไหม
‪มันควรจะเป็นแบบนั้นแหละ ตลอดไปเลย
‪มันคงจะดีถ้ามีคนรักอยู่ในก้าวต่อไปของชีวิต
‪แต่ที่ผมกลัวก็คือผมอาจต้องสละชีวิตที่เป็นอยู่ไป
‪แต่งงานเถอะนะ
‪ในอินเดียสมัยนี้ ‪หนุ่มสาวสามารถปฏิเสธการแต่งงานได้
‪พวกเขามีอิสระเต็มที่ ‪และพวกเขาก็เอาแต่บ่ายเบี่ยง
‪แล้วอะไรๆ จะราบรื่นได้ยังไง
‪ฉันแต่งงานเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม 1983
‪ฉันอายุ 19 ปีครึ่ง และในช่วงเวลานั้น
‪อายุ 19 ปีครึ่ง ‪คือช่วงเวลาที่เหมาะต่อการแต่งงาน
‪พี่สาวของพ่อฉันเจออนุพ สามีฉัน ‪ในงานแต่งงานที่มุมไบ
‪เธอบอกพ่อฉัน ‪แล้วเราก็นัดเจอกันเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง
‪หลังจากสามถึงสี่วัน เราก็รอคำตอบจากฝ่ายชาย
‪และทางฝั่งเขา ฝั่งครอบครัวทาปาเรีย ‪ก็บอกว่าเราชอบสาวคนนั้น
‪ไง โชติ สบายดีไหม
‪พ่อแม่เราในเวลานั้นมองเห็นสิ่งที่ดีสำหรับเรา
‪เขาอยากได้ผู้ชายดีๆ
‪ตอนนี้ฉันแต่งงานมา 36 ปีแล้ว
‪ฉันเข้าสู่ยุคทองของชีวิต ‪และฉันอยากให้ลูกค้าได้รับสิ่งนั้น
‪ตอนจับคู่ให้ครั้งแรก ฉันรู้สึกดีใจ ‪ที่ได้ทำอะไรสักอย่าง
‪ให้กับครอบครัวแสนดีสองครอบครัว ‪มันเป็นช่วงเวลาแสนสุขในชีวิตฉัน
‪(อปารณา)
‪ฉันควรได้ไปพบครอบครัวเขา ‪แล้วพูดว่า "เป็นไงบ้างคะ
‪ดีใจที่ได้เจอนะ" จริงไหม
‪ฉันแนะนำให้เธอพบศรีนิซึ่งมาจากซานติอาโก
‪เขาหล่อเหลา
‪เขามีคุณสมบัติหลายอย่าง ‪แต่อปารณาเป็นคนจุกจิกมาก
‪ฉันเลยบอกให้ทั้งแม่และลูกได้เจอเขา
‪และที่ฉันให้แม่เป็นคนกลาง
‪เพราะแม่สามารถชี้นำลูกๆ ได้
‪เขาไม่จำเป็นต้องหาเรื่องคุย ‪เรามีกันหกคน เราต้องทำให้เขาสนุก
‪เขาไม่กดดันอะไรเลย ไม่ต้องแบบ
‪"ฉันต้องทำตัวน่าสนใจนะ" ‪เขาก็แค่ต้องตอบคำถาม
‪ไม่ เขาต้องทำตัวน่าสนใจสิ
‪(ดาร์ริน พี่เขยอปารณา)
‪แม่กับฉันสนิทกันมากๆ
‪ในโลกนี้ก็มีแม่นี่แหละ ‪ที่ฉันอยากจะเลือกเป็นเพื่อนด้วย
‪ถึงจะไม่ใช่ตั้งแต่แรกก็เถอะ ‪แต่แม่เป็นคนที่แสนวิเศษ
‪เขาต้องทำให้ลูกว้าว อปารณา
‪แม่ชื่นชมในสิ่งที่ฉันทำ ‪และยอมให้ฉันเป็นอย่างที่ฉันเป็น
‪แล้วคุณก็ถูกจับคู่ให้เหมือนกันเหรอ
‪- มันเกิดขึ้นเมื่อ 35 ปีก่อน ‪- ครับ
‪มันยังไม่มีการแต่งงานด้วยความรัก
‪พวกท่านเลยเชิญเขามา "มาเจอลูกสาวเราสิ"
‪พวกเขามา พวกเขาชอบฉัน ฉันเลยไม่มีสิทธิ์
‪จะบอกว่าฉันไม่ชอบแบบนี้
‪งั้นคุณ คุณก็ไม่ได้คุยกับสามีเลยเหรอ
‪ไม่ได้คุย แค่กินข้าว 20 นาที แค่นั้น
‪โอเค แล้วพวกคุณคุยอะไรกัน
‪เขาถามชื่อฉัน วิชาที่ฉันเรียน ฉันทำอะไร
‪และฉันทำอาหารได้ไหม ‪และฉันน่ะก็ชอบทำอาหารซะด้วย
‪ฟังเหมือนสัมภาษณ์งานมากกว่า...
‪การแต่งงานเป็นเรื่องระหว่างสองครอบครัว ‪นั่นแหละประเด็น
‪- ไม่ใช่เรื่องระหว่างผู้ชายผู้หญิง ‪- โอเค
‪พระเจ้าช่วย ฉันไปเอง
‪ตอนที่ผมรู้ว่าต้องไปเจอครอบครัวเธอ
‪ผมก็ลนลานสติแตกอยู่ชั่วขณะ
‪ผมรู้สึกแบบ "นี่มันพิลึกชะมัด"
‪- ไงคะ ‪- ไง นี่ศรีนิ
‪อปารณาค่ะ ยินดีที่ได้เจอนะ เข้ามาสิ
‪- นี่พี่สาวฉัน ‪- ไงครับ ยินดีที่ได้พบ
‪คนชอบบอกว่าฉันช่างตัดสินเกินไป
‪- เป็นไงบ้างครับ เป็นวันที่ดีไหม ‪- วันนี้เรายุ่งมากๆ ค่ะ
‪แต่ฉันเป็นคนดีและใจดี ‪และฉันก็อยากจะให้โอกาสคนอื่น
‪คุณชอบฮูสตันไหมคะ
‪ผมโตที่นี่ครับ ไม่ใช่ในฮูสตันหรอกนะ ‪แต่เป็นที่คอลเลจสเตชัน
‪- จริงเหรอ ‪- ให้ตายสิ
‪ครับ เราอยู่ที่นี่ราวๆ สิบปีและ...
‪ผมเพิ่งกลับไปที่นั่นเป็นครั้งแรกในรอบ 25 ปี
‪แล้วพวกคุณอยู่ที่ฮูสตันมานานแค่ไหนแล้ว
‪- ตั้งแต่ปี 93 ‪- ห้า
‪เราย้ายไปตอนนั้นแหละ ปี 93
‪แล้วจากนั้นฉันก็เข้าเรียนที่ไรซ์ซึ่งอยู่ตรงสุดถนนนี่
‪โอเค
‪ฉันอยู่หอใน แต่เมื่อไหร่ที่อาหารรสชาติแย่
‪ฉันจะชวนเพื่อนๆ
‪แล้วโทรถามแม่ว่า ‪"คืนนี้ทำอะไรให้เรากินหน่อย"
‪และแม่ก็บอกว่า "ไม่"
‪ผมจำได้ว่าเดือนแรก ผมรู้สึกแบบ ‪"ไม่ต้องกินอาหารอินเดียแล้ว ขอบคุณพระเจ้า"
‪แต่แค่เดือนเดียว พอผมกลับบ้าน ผมก็แบบ
‪"ว้าว รู้แล้วว่าที่ผ่านมาฉันขาดอะไรไป"
‪ใช่เลย
‪เขาหล่อมาก เขาเป็นคนมั่นใจ ‪เรื่องนั้นฉันประทับใจจริงๆ
‪ถึงเขาจะไม่รู้สึก แต่เขาก็พยายาม ‪ทำตัวเป็นธรรมชาติกับครอบครัวฉัน
‪และชวนทุกคนคุยด้วย
‪เพื่อให้ทุกคนในห้องรู้สึกเป็นกันเองที่สุด
‪ฉันชอบมากเลย
‪- ผมไปอยู่บราซิลมาหกเดือน ‪- เหรอคะ
‪- ครับ ‪- เมื่อไหร่คะ ไปทำงานเหรอ
‪- ไม่ครับ ไปเรียนต่อโท ‪- โอเค
‪เหตุผลเดียวที่ทำให้ผมอยากไปเรียนต่อโท
‪คือผมจะได้เรียนที่ต่างประเทศ
‪ฉันว่าศรีนิน่าจะชอบอปารณา ‪เพราะเธอเป็นสาวนิสัยดี
‪เธอสวย มีการศึกษา
‪ผมรู้สึกว่าพ่อแม่ผมค่อนข้างสบายใจกับ...
‪คือผมเป็นนักโต้คลื่นและเล่นสโนว์บอร์ด ‪เพราะงั้นในตอนนี้
‪ถ้ามีกิจกรรมอะไรที่มันอันตรายหน่อย ‪ผมก็น่าจะสนใจ
‪เมื่อดูจากที่ผ่านๆ มานะ
‪ปกติแล้วคนเป็นแม่มักจะช่วยลูก
‪แต่ฉันกลับรู้สึกว่าแม่เธอ ‪ปล่อยบรรยากาศลบๆ ออกมา
‪ผมโทรไปพูดว่า "ผมแค่โทรมาบอก
‪ว่าพรุ่งนี้ผมจะกระโดดจากเครื่องบิน ‪ผมเลยควรจะบอกให้รู้ก่อน"
‪แม่ผมบอก "ลูกบ้าเหรอ ‪ใครเขากระโดดจากเครื่องบินบ้าง"
‪- ผมบอกว่า "เยอะแยะไป" ‪- พระเจ้าช่วย
‪สิมาน่ะ ฉันรู้ว่าเธอเป็นแม่สื่อมากประสบการณ์
‪และฉันหวังว่าเธอจะดูออก
‪มันยากที่อปารณาจะอยู่กับคนสบายๆ ได้
‪เรื่องนี้จะกวนใจเธอแน่
‪แล้วพวกคุณมาเจอกันบ่อยไหม
‪วันเว้นวันเลยหรือเปล่าครับ
‪ฉันเจอแม่ทุกวันเลยค่ะ
‪โอเค
‪อปารณาต้องลำบากเพราะแม่แน่ๆ
‪แม่มีอิทธิพลที่ทำให้เธอเปลี่ยนใจได้
‪นัดดูตัวครั้งนี้ เราต้องเงียบและอดทนเข้าไว้
‪แล้วเราก็แบบ "เรื่องนี้จะจบเมื่อไหร่"
‪(นาเดีย)
‪โอเค หนูกำลังหา...
‪หนูอยากได้ ชุดสำหรับกลางคืน แต่...
‪(นามิตา แม่ของนาเดีย)
‪ไม่รู้สิ
‪- ตัวนี้ หนูชอบรอยจีบ... ‪- น่ารักจัง แม่ชอบตัวนั้น
‪ลูกตื่นเต้นกับการเดทคืนนี้ไหม
‪ค่ะ หนูว่ามันก็คงจะดี...
‪ไม่ก็คงจะวิเศษที่ได้ไปเจอใครสักคน
‪พอเจอกันแล้ว นาเดียกับคุรุรู้สึกเข้ากันไม่ได้
‪ฉันเลยนัดดูตัวครั้งใหม่ให้เธอ
‪ฉันเลือกวินัยให้นาเดีย ‪เพราะภูมิหลังครอบครัวเขาแข็งแรง
‪เขามีการศึกษา ตัวสูงและหล่อ
‪ซึ่งเหมาะกับนาเดียดี ‪ฉันว่าเขาเป็นคู่ที่ดีมากสำหรับนาเดีย
‪- ไม่รู้สิคะ เดี๋ยวเราคงรู้ว่ามันจะเป็นยังไง ‪- โอเค
‪- หนูไม่อยาก... ‪- แม่ตื่นเต้นจัง
‪แม่อยากให้ลูกกลับมาเล่าให้ฟังแล้วล่ะ
‪พอหนูกลับมาแล้ว เราคงได้ตั้งโต๊ะสนทนาแน่
‪ฉันคิดว่าสายสัมพันธ์ของพ่อแม่
‪คือตัวอย่างของชีวิตคู่ในอุดมคติของฉัน
‪เราอุทิศชีวิตให้กับคนคนนี้
‪และต่อให้จะเจอกับความยากลำบาก
‪เราก็สามารถผ่านมันไปได้อย่างเข้มแข็ง
‪แม่ก็คิดอย่างนั้น แล้วต่างหูล่ะ
‪มันต้องเล็กหน่อย เพราะสร้อยคอมันเส้นใหญ่
‪ตอนที่พ่อฉันต้องรักษาไต
‪แม่บริจาคไตของแม่ให้พ่อ
‪พวกเขาเพิ่งผ่าตัดเมื่อสามสัปดาห์ก่อน
‪แม่ตั้งใจว่าจะทำแบบนั้น
‪และแม่ก็ไม่มีความลังเลในใจเลย
‪น้ำใจของแม่ยิ่งใหญ่มาก
‪วันผ่าตัด พวกเขาเข็นแม่ฉันเข้าไปในห้องผ่า
‪และแม่ก็มีหยุดโบกมือลาพ่อด้วย
‪จากนั้นพ่อก็เริ่มร้องไห้
‪ฉันเลยหวังว่าว่าที่สามีของฉัน ‪จะมีหมู่เลือดเดียวกัน
‪เพราะถ้าฉันต้องเปลี่ยนไต ‪เขาจะได้บริจาคให้ได้
‪(ร้านตัดผมเจอร์ซีย์บอยส์)
‪(มงต์แคลร์ฟิล์ม)
‪(ร้านอาหารบราซิลแซมบามงต์แคลร์)
‪วินัยเหรอคะ
‪- นาเดียเหรอ ‪- สวัสดี
‪- ยินดีที่ได้เจอนะคะ ‪- ยินดีเช่นกันครับ
‪- สบายดีนะ ‪- ดีครับ
‪- ขอโทษที่ปล่อยให้คุณต้องรอ ‪- ไม่เป็นไรครับผม
‪สิ่งแรกที่ฉันประทับใจคือเขาดูดี
‪เขาสวมบอมเบอร์แจ็คเก็ตตัวเล็กๆ
‪ฉันก็แบบ "โอเค คุณเท่ใช่เล่นนะ"
‪คุณอยากทานอะไรคะ คุณชอบ...
‪- คือ... ‪- อาหารแบบไหน
‪ผมเปลี่ยนมากินมังสวิรัติ
‪- ได้สักหนึ่งปีแล้ว ‪- โอเค
‪- เพราะงั้น... ‪- ค่ะ
‪คนอื่นๆ เขาอาจมีแรงบันดาลใจลึกล้ำใช่ไหม
‪- แต่ของผมน่ะไม่ ‪- โอเค
‪ผมก็แค่อยากลองเฉยๆ น่ะ
‪โอเค
‪คุณจะว่าอะไรไหมถ้าฉัน...
‪- ได้เลยครับ ตอนเด็กๆ ผมก็ทานเนื้อ... ‪- โอเค
‪- ผมทานเนื้อมา 35 ปีเลยล่ะ ‪- ค่ะ
‪ให้ตายสิ ที่นี่คนเยอะเป็นบ้าเลย
‪เอาล่ะนะ
‪นี่มันสุดยอดไปเลย
‪กับผมที่ไม่เคยเจอกัน ‪ผมไม่อยากจะแค่นั่งทานมื้อค่ำด้วย
‪ชักตื่นเต้นแล้วสิ
‪ผมอยากให้เราทำอะไรที่ได้แข่งขันกัน
‪แต่เป็นการแข่งขันในแบบที่
‪ไม่ได้สร้างความเป็นศัตรูแต่เน้นความสนุกสนาน
‪เอาเลย
‪เกือบแล้ว ฉันนึกว่าจะโดนแล้วนะ
‪ไอ้นี่น่าจะช่วยให้เราเก่งขึ้น
‪- การปาขวาน... ‪- ไอ้การดื่มไวน์แบบนี้
‪เป็นสองอย่างที่เข้ากันดีมากๆ
‪ในฐานะทนาย ฉันไม่ค่อยแน่ใจนะ แต่...
‪เยี่ยม
‪สุดยอดไปเลย
‪เยี่ยมมาก
‪- ฉันว่าฉันปาได้ดีแล้วนะ ‪- ผมก็ว่างั้น
‪นั่นมัน...
‪เธอเหมือนจะบอกว่า "ฉันห่วย" ‪และเธอก็ยอมรับมัน
‪ถ้าเกิดมีเรื่องไหนที่คุณห่วยและคุณยอมรับมัน
‪มันก็ไม่เห็นเป็นไร เพราะสำหรับผม ‪นั่นคือความมั่นใจ
‪ถ้าทำแบบนี้น่าจะง่ายกว่า
‪ทำแบบนี้แล้วก็...
‪เวลาที่ฉันทำอะไรได้ไม่ดี
‪ฉันมักจะไม่ชอบใจนัก แต่เขาก็ให้กำลังใจฉัน
‪เขาดูออกแต่แรกเลย และเขาก็
‪ทำให้บรรยากาศมันดูสบายๆ
‪ลองดูนะว่าได้ผลไหม
‪เหลือด้ามสุดท้ายแล้ว
‪โอเค
‪ไม่จริงน่า
‪- มันไม่จริงใช่ไหมเนี่ย ‪- เยี่ยม
‪ฉันรู้สึกเหมือนฉันออกแรงไปเยอะมาก ‪ฉันต้องนั่งพักแล้วล่ะ
‪นั่นทำให้ครั้งที่ผ่านๆ มา...
‪มันทำให้ความล้มเหลวมีความหมาย
‪ผมอยากรู้อยากลองอะไรใหม่ๆ เสมอ
‪ฉันรู้ค่ะ
‪สมัยเด็ก ผมเป็นเด็กที่เลือกกินที่สุดในโลก
‪จริงเหรอ
‪มีบางอย่างที่ผมยังเกลียดอยู่ ‪ผมทนกินซอสมะเขือเทศไม่ได้
‪- ฉันเองก็ไม่ชอบเลย ‪- ล้อเล่นหรือเปล่า
‪- จริงๆ ‪- พระเจ้า
‪เวลาผมพูดแบบนี้ ‪คนจะมองผมเพี้ยนทุกที ผมแบบ...
‪เมื่อกี้ผมคิดแบบ "จะรีบบอกทำไมนะ"
‪"คุณจะต้องมองว่าผมเพี้ยนแน่ๆ เลย"
‪เฟรนช์ฟรายเป็นของโปรดผม
‪- แน่นอนค่ะ ‪- ผมชอบมาก
‪แต่เวลาคนราดซอสมะเขือเทศใส่มัน ผมจะแบบ
‪"คุณทำมันเละแล้ว"
‪"คุณทำอาหารมื้อนี้เละ คุณทำทุกอย่างพัง ‪ผมอยากกลับบ้านแล้ว
‪- คุณทำคืนนี้ล่ม" ‪- ฉันเข้าใจ
‪ผมรู้สึกแบบนั้นกับมายองเนสด้วยนะ
‪จริงเหรอ ฉันไม่มีปัญหากับมายองเนส ‪แต่ก็โอเคค่ะ
‪- ไก่กระเจี๊ยบ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪เยี่ยมเลย ขอบคุณครับ
‪ถ้าคุณอยากลองชิมอะไรดู บอกผมได้เลยนะ
‪ยุคคานี่รสเหมือนเฟรนช์ฟราย
‪จริงเหรอ แล้วจะราดซอสมะเขือเทศไหมคะ
‪ถ้าซอสหยดโดนจานนี้เมื่อไหร่ มื้อนี้เป็นอันจบ
‪ผมจบเอกบัญชีมา
‪แต่ตอนนี้ผมทำงานในแวดวงฟิตเนส ‪ผมทำงานให้บูทีคฟิตเนสครับ
‪เยี่ยมเลยค่ะ ฉันหัวทึบเรื่องตัวเลขพอดีเลย
‪- ไปถามเพื่อนฉันดูก็ได้ ‪- จริงเหรอ ไม่เหมือนคนอินเดียเลยนะครับ
‪ฉันรู้ค่ะ อันที่จริงฉันไม่ใช่คนอินเดีย
‪ที่บ้านฉันมาจากกายอานาในอเมริกาใต้ค่ะ
‪บรรพบุรุษฉันเป็นคนอินเดีย
‪บรรพบุรุษ ครับ คุณก็ยังเป็นคนอินเดีย
‪ค่ะ ใช่เลย
‪- ในทางเทคนิค ผมก็เป็นอเมริกัน ‪- ค่ะ ฉันก็อเมริกัน
‪ฉันบอกเขาไปว่าเป็นคนกายอานา
‪แต่ดูเขาเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไร
‪เขาไม่ได้ทำท่าแบบ
‪"พระเจ้าช่วย ผมต้องไปแล้ว คุณไม่ใช่คนปัญจาบ
‪หรือคุณไม่ใช่คนอินเดีย" ซึ่งนั่นเป็นอะไรที่ดีมากๆ
‪- ค่ะ ‪- ผมใช้ชื่อว่าวินนี่เกือบทั้งชีวิต
‪คุณดูไม่เหมาะกับชื่อวินนี่เลย
‪- จริงเหรอ ‪- ค่ะ
‪ผมไม่เหมือนคนในเจอร์ซีย์ชอร์...
‪ใช่ค่ะ
‪มันตลกมากเลย เวลาที่ผมคุยโทรศัพท์กับใครๆ
‪พวกเขาจะพูดว่า "อ้อ วินนี่จากนิวยอร์ก" ‪ซึ่งผมจะตอบ
‪"ครับ ผมคือไอ้อิตาลีคนนั้นแหละ" ‪แต่จริงๆ ผมไม่ใช่
‪"ผมทำงานที่ยิม แต่อย่า..."
‪ครับ
‪มันออกจะ มันไม่ใช่ไวน์คาเบอร์เน็ต แต่ก็ใช้ได้
‪มันเหมาะสำหรับจบงาน
‪- มันเหมาะสำหรับจบงาน ‪- ครับ
‪ครอบครัวคุณทำให้คุณกดดันที่ยังไม่ได้แต่งงานไหม
‪แม่ฉันพูดเสมอว่า "ลูกทำทุกอย่างที่ทำได้หรือยัง"
‪และพวกเขาก็พยายามจะหาคู่ให้ฉัน ‪และฉันก็ลองหาผ่านเพื่อนฝูง
‪ฉันลองหาผ่านแอป และ...
‪ไม่รู้สิคะ ฉันรู้สึกเหมือนมันถึงเวลาแล้ว
‪ผมจำได้ว่าตอนที่ผมไปแซนดีเอโก ‪ผมรู้สึกว่า "ผมต้องหาใครสักคน"
‪- แล้วคุณหาทางไหนบ้าง มันไม่ได้ผลเหรอ ‪- ทุกทางเลย
‪คุณชอบการเป็นนายตัวเองไหม
‪- ผมชอบนะ ผมหมายถึง... ‪- คุณทำอะไรกันแน่
‪ผมเขียนหนังสือครับ
‪โอเค
‪ผมเป็นพิธีกรพอดแคสต์ ผมถูกเชิญไปบรรยาย
‪- คุณพูดเรื่องอะไร ค่ะ ‪- พูดเรื่องอะไรเหรอ
‪ครับ ตรงนี้แหละที่แปลก
‪- ทำไมพวกเขาถึงอยากฟังคุณพูด ‪- นั่นน่ะสิ
‪ขอบเขตมันกว้างมาก ‪ตั้งแต่เรื่องผลิตภาพไปถึงความสร้างสรรค์...
‪การเสาะสำรวจไปถึงการประดิษฐ์คิดค้น...
‪คุณเชี่ยวชาญเรื่องนี้
‪จนถึงขั้นที่คนคิดว่า ‪"ไปฟังที่เขาพูดกันเถอะ" เลยสินะ
‪ครับ ก็คงจะอย่างนั้นแหละ
‪มันเพิ่งจะสองปีก่อนนี่เอง
‪ที่ผมเริ่มหาเงินได้มากพอ ‪จะย้ายออกจากบ้านพ่อแม่
‪เพิ่งจะสองปีเท่านั้น
‪ผมเริ่มทำงานช้าไป
‪และมันก็เป็นครั้งแรก ‪ที่ผมไม่รู้ว่าตัวเองอยากทำอะไร
‪ผมเองก็ไม่ได้จริงจังกับมันเท่าไร ‪ผมคิดแบบว่า "เอางี้แล้วกัน
‪มาดูกันว่าถ้าเราไม่มีแผน เราจะไปได้ถึงไหน"
‪- น่าสนใจมาก ‪- ครับ
‪เราต้องมองระยะยาว
‪ในอีก 20 ปีข้างหน้า ฉันจะอยากร่วมเตียง
‪กับคนที่ตามหางานที่สมบูรณ์แบบหรือเปล่า
‪ฉันต้องการคนที่ใช่สำหรับฉัน ‪คนที่จะคิดเห็นไปในทางเดียวกัน
‪ไปหาอะไรกินกันดีกว่า
‪ค่ะ
‪ฉันรู้ตัวเร็วมากว่าเขาไม่ใช่
‪เขาไม่เหมาะกับอนาคตของฉัน
‪ฉันจะไม่คุยกับคุณอีก
‪แล้วตอนที่คุณบอกป้าสิมา
‪ว่าคุณไม่มีสเปคอะไร เธอบอกว่าไงคะ
‪ถ้าพวกเธอเคยแต่งงาน เคยหมั้นหรือเคยมีลูกล่ะ
‪ผมก็บอกว่า "พูดตรงๆ ผมไม่แคร์เลย"
‪"ตอนนั้นผมไม่รู้จักพวกเธอ ‪เพราะงั้นมันไม่สำคัญกับผม"
‪ค่ะ
‪แล้วถ้าฉันบอกว่า "ฉันมีลูกวัยสามขวบล่ะ"
‪ผมก็จะบอกว่า "ผมเจอพวกเขาได้เมื่อไหร่"
‪ค่ะ ตอนที่เธอมาพบคนที่บ้านฉัน มาพบแม่ฉัน...
‪- เดี๋ยวผมเทเอง ‪- โอเค
‪เธอถามฉันว่า "สเปคคุณเป็นยังไง"
‪และฉันก็บอกว่า...
‪ฉันต้องการคนที่เข้าท่าหน่อย
‪พูดตามตรง ฉันไม่รู้สึกว่าขอยากไป
‪- แต่ในความเป็นจริงมันยาก... ‪- มันฟังเหมือนง่าย
‪ผมเห็นด้วยเต็มร้อย ใช่เลย
‪- แค่เป็นคนดี ‪- ใช่
‪จากที่ฟังดู คุณเหมือนจะเป็นคนดีจริงๆ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ดื่มให้เรื่องนั้นนะ
‪- เช่นกันค่ะ คืนนี้สนุกจังเลย ‪- ครับ ผมเองก็สนุกมากเลยล่ะ
‪กับทุกเรื่องที่ฉันหวังว่าเราจะต่อกันติด
‪เราต่อกันติด 100 เปอร์เซ็นต์เลย
‪แล้วเราก็มีอะไรหลายๆ อย่างที่เหมือนกัน
‪ฉันว่าฉันเคยเจอคนที่ไม่ชอบซอสมะเขือเทศ ‪แค่คนหรือสองคนเท่านั้น
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ขอบคุณมาก
‪- ไม่เป็นไรครับ ผมจ่ายเอง ‪- เราหารกันได้นะ
‪ไม่ๆ นี่เดทแรก ให้ผมจ่ายเถอะ
‪- โอเคค่ะ ขอบคุณมาก ‪- ไม่เป็นไรครับ
‪มากอดลากันหน่อย ผมเป็นนักกอดตัวยง
‪- ฉันด้วยค่ะ เพราะงั้นฉันถึง... ‪- เยี่ยมเลย
‪- ดีใจจังที่ได้เจอคุณ ‪- ค่ะ
‪ผมอยากจะเจอคุณอีก
‪- ถ้าคุณต้องการนะ ‪- ได้สิคะ
‪- ถ้าผมขอเบอร์ไว้ได้ไหม ‪- ค่ะ
‪ฉันว่าสิมาทำงานได้ดีมาก ‪เธอรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร
‪เรามีอะไรหลายๆ อย่างเหมือนกัน ‪และฉันก็อยากจะไปเดทกับเขาอีก
‪- โอเค ‪- ครับ
‪- ฉันจอดรถไว้ทางนี้ ‪- ครับผม ผมจะไปทางนั้น
‪- แล้วเจอกันนะ ยินดีที่ได้รู้จัก ‪- เช่นกันครับ
‪- บาย ดูแลตัวเองด้วย ‪- บาย
‪เอาละ อปารณา วันนี้เธอเจอศรีนิแล้ว
‪ฉันอยากเห็นท่าทีของเธอ ‪เธอคิดยังไงบ้าง และ...
‪เธอรู้สึกยังไงบ้าง
‪ศรีนิเขาเป็นกันเองมาก เขาน่ะ...
‪อย่างที่คุณบอก เขาชอบสังคมและร่าเริง
‪ฉันเป็นคนที่มุ่งมั่นและทะเยอทะยาน
‪และฉันอยากเห็นด้านนี้ในตัวคู่ชีวิต
‪เขาไม่ใช่คนทะเยอทะยาน ‪ในเรื่องการงานหรือความก้าวหน้า
‪เรื่องนั้นทำให้ฉันกังวลหน่อย
‪ฉันพร้อมจะประนีประนอมและพร้อมจะเสียสละ
‪และพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเลือกคู่ชีวิตในอนาคต
‪ชีวิตฉันมีเวลาไม่พอ
‪สำหรับทุ่มเทให้กับคนที่ไม่ได้คิดตรงกันกับฉัน
‪และแย่หน่อยที่ศรีนิไม่ใช่
‪ศรีนิ เจ้าคนไม่ได้เรื่อง
‪เขาคงไม่ยอมย้ายไปไหน ถ้าที่นั่นไม่ได้ติดทะเล
‪จากที่ฉันได้ยิน เขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้
‪และทันทีที่เขาพูด มันก็จบ
‪ถ้าศรีนิไม่โอเคกับนัดคราวนี้มันก็ไม่เป็นไร
‪แต่อปารณาไม่มีทางหาคู่ชีวิตได้แน่ ‪ถ้าเธอยังคิดลบอยู่แบบนี้
‪- ไม่เอาอายุ 41 อีกแล้ว ‪- ตอนนี้กำหนดอายุแล้วสินะ
‪ไม่
‪ฉันอยากได้คนที่เด็กกว่าฉันหน่อย
‪หรืออายุเท่ากัน หรือแก่กว่าหน่อย
‪แต่ลูกต้องอธิบายให้สิมาฟังว่า ‪ลูกต้องการไม่เกินเท่าไร
‪จะบอกว่าแก่กว่าหรือเด็กกว่าไม่ได้ ‪ต้องกำหนดช่วงอายุเลย
‪- สัก 32 ถึง 37 ‪- โอเค
‪ถ้าชะตาลิขิตให้มันเกิดขึ้นมันก็เกิดขึ้น
‪การจับคู่เกิดจากฉันเป็นหลัก
‪มันต้องเกิดผ่านฉันร้อยทั้งร้อย
‪ในโลกนี้มีคนทุกประเภทแหละ
‪- มีทุกรูปแบบ ‪- แน่นอน
‪ฉันมีตัวเลือกอยู่ เดี๋ยวจะส่งให้นะ
‪เข้าท่าค่ะ
‪แต่สิ่งที่ฉันพบก็คือเธอเอาแน่เอานอนไม่ได้เลย
‪ใจเธอโลเล นั่นคือสิ่งที่ฉันพบ
‪ดีใจที่ได้เจอคุณอีกนะ
‪ฉันว่าสิมาไม่เข้าใจว่าฉันต้องการอะไรกันแน่
‪ฉันคิดว่าเธอน่าจะเข้าใจ
‪เธอเป็นแม่สื่อ มันเป็นงานของเธอ
‪คุณคิดว่ารักก็คือรักใช่ไหม ไม่ว่าภาษาไหน
‪มันไม่จริง แต่ฉันต้องพึ่งคุณ
‪ฉันต้องให้คุณหาสามีให้กับฉัน
‪หาใครสักคนให้ฉันที
‪(โครงการวิจัยโหราศาสตร์)
‪(ชนารทาน ทุรพี นักอ่านใบหน้า)
‪นมัสเตค่ะอาจารย์ สบายดีนะคะ
‪คนที่บ้านเป็นยังไงบ้าง
‪- หวังว่าจะสบายดีนะ ‪- สบายดี จิตใจดี มีความสุขดี
‪ลูกค้าบางคนของฉัน ‪ฉันหาคู่ให้พวกเขาได้ยากมาก
‪เธอดื้อและจุกจิก ช่วยฉันทีสิ
‪ฉันเอารูปพวกเขาให้นักอ่านใบหน้าที่อินเดียดู
‪ที่อินเดีย นี่เป็นระบบหนึ่ง ‪เราจะให้โหราจารย์ดูดวงชะตาให้
‪ฉันจะเปิดรูปพวกเขาให้คุณดู
‪โอเค ได้
‪ฉันหวังว่ามันจะให้ความชัดเจนแก่ฉัน
‪อาจารย์คะ คนนี้ชื่ออปารณา
‪เวลาที่คิดเรื่องอปารณา
‪ฉันรู้สึกเหนื่อยมากๆ
‪ใครจะทำให้เธอมีความสุขได้ มันยากมาก
‪ใบหน้าเธอเป็นตัวแทนของดาวพฤหัสบดี
‪เธอหัวแข็งและดื้อรั้น
‪สามีจะต้องยอมรับใช้เธอ...
‪และอุทิศกายใจให้
‪เขาต้องทนเธอได้ ต่อให้เธอตบหน้าเขา
‪ฉันว่านี่แหละคือสิ่งที่เธอต้องการ
‪ฉันต้องพยายามกว่านี้เพื่อหาคู่ดีๆ ให้กับเธอ
‪อาจารย์คะ ยังมีอีกสองคน...
‪นาเดียกับวินัย
‪ฉันแนะนำให้พวกเขารู้จักกันแล้ว
‪ช่วยบอกทีว่าคู่นี้เหมาะสมกันหรือไม่
‪พวกเขาจะมีความสุขไหม ‪คู่นี้ควรได้ไปต่อหรือเปล่า
‪เราจะทำตามที่คุณบอก
‪นาเดียกับวินัย
‪เส้นทางพวกเขาสอดประสาน...
‪และชะตากำหนดแล้ว...
‪ว่าเธอจะมีลูกแฝด
‪นั่นถือเป็นพรวิเศษ วิเศษอย่างที่สุด
‪หวังว่ามันจะจริง
‪ฉันอยากให้มันเป็นแบบนั้น
‪อาจารย์คะ หนุ่มคนนี้เป็นคนบอมบ์เบย์
‪- เขาชื่ออะไร ‪- ปรัทยุมนะ
‪ตั้งแต่อายุ 17 หรือ 18 เขาก็ทุ่มเทให้กับงาน
‪ชะตาลิขิตให้เขาตั้งธุรกิจของตัวเอง
‪โชคจะอยู่กับเขาตั้งแต่อายุ 32
‪- แล้วคู่ครองล่ะ ‪- เรื่องคู่ครอง...
‪เขาเป็นเด็กหนุ่มที่ดื้อรั้น
‪เขาดื้อรั้นและหัวแข็ง แถมยังยะโส
‪แต่ว่า...
‪เขาจะได้แต่งงานปีหน้า
‪เขาจะได้แต่งปีหน้า ‪และภรรยาเขาจะมาจากทางเหนือ
‪เธอจะสวย ฉลาด และมีความสามารถ
‪ชะตาลิขิตให้เขามีความสุข
‪ฉันแปลกใจมาก
‪ฉันนึกว่าเขายังไม่พร้อม
‪- เท่านี้แหละค่ะอาจารย์ ขอบคุณ ‪- นมัสการ
‪แต่ถ้านั่นคือชะตาเขา มันก็จะต้องเกิดขึ้น
‪ฉันต้องตั้งใจให้มาก ‪เพราะปรัทยุมนะเขาไม่รีบร้อน
‪ฉันได้แต่ภาวนากับพระเจ้า ‪ขอให้เขารู้ใจตัวเองและเลือกคู่ชีวิตให้ได้สักที
‪- พิซซ่าครับ ‪- ขอบคุณครับ
‪(ปรัทยุมนะ)
‪มีโซปานีร์ที่นายทำเมื่อวานน่ะ
‪พี่ชอบเหรอ
‪ตรงข้าวโพดนั่น ฉันว่ามันร้อนไป
‪และฉันว่านายควรนำเสนอให้ดีกว่านี้
‪- จริงอะ บ้าไปแล้ว ‪- เห็นไหมว่าฉันนำเสนอดีแค่ไหน
‪บ้าแล้ว
‪- บ้าอะไร ‪- พี่ควรไปเรียนแทนผมนะ
‪ฉันควรไปเรียนแทนนายเหรอ
‪ผมกับพี่ทะเลาะกันบ่อย
‪แต่เราสองคนสนิทกันมาก
‪และพี่ก็ห่วงผมมาก ส่วนผมก็ห่วงพี่มาก
‪และมันก็จะเป็นแบบนั้นต่อไป
‪ฉันแต่งงานมา 12 ปีแล้ว ปรัทยุมนะ
‪- ให้ตายสิ ‪- และนายก็ต้องแต่งงานซะ
‪- ครับ ‪- ถึงเวลาแล้วเนอะ
‪- ผมเห็นด้วยกับพี่ ‪- นายได้คิด...
‪ผมเองก็อยากอยู่กับคนที่อยากอยู่ด้วย
‪ทำไมนายถึงได้รู้สึกเหมือนอะไรๆ มันไม่ลงตัวล่ะ
‪ก็คนคนนั้นไม่ดึงดูดผม ‪จะให้ผมทำยังไงล่ะ บอกสิ ผมต้องทำยังไง
‪แล้วมีแค่รูปร่างหน้าตาเท่านั้นเหรอที่ดึงดูด
‪เปล่า ก็บอกแล้วว่ามีหลายอย่างที่ดึงดูด...
‪พี่จะรู้สึกอยากคุยกับคนคนนั้น
‪พี่จะอยากรู้เรื่องคนคนนั้นเพิ่มขึ้น
‪- พี่จะอยากรู้อยากเห็นเรื่อง... ‪- ถ้านายไม่ไปเจอเธอ
‪สักสี่ห้าครั้ง นายจะรู้ได้ไงว่าเธอดึงดูดใจไหม
‪ก็ถ้าครั้งแรก ‪พี่รู้สึกอยากเจอคนคนนั้นเป็นหนที่สอง
‪งั้นพี่ก็อยากจะเจอคนคนนั้น แต่ผมไม่รู้สึกไง
‪บางทีมันอาจต้องใช้เวลา ‪กว่าฉันจะเปิดใจให้โยเกชก็ต้องใช้เวลา
‪ขนาดฉันเองก็มีบางส่วนที่ยังไม่ได้เปิด
‪แต่มันอาจจะต้องใช้เวลา
‪ไม่จำเป็นสักหน่อยที่คนคนนั้น ‪จะต้องเปิดใจให้นายในครั้งที่สองที่เจอ
‪แต่แรงดึงดูดที่ว่านั่นมันต้องมาแล้ว
‪ฉันรู้สึกจริงๆ นะว่านายยึดติดกับคำว่าแรงดึงดูด
‪นายแบบว่า นายฝังมันไว้ในหัว
‪และนายก็ไม่อยากออกมาจากฟองแรงดึงดูดที่ว่า
‪- นั่นแหละ ‪- "ฟองแรงดึงดูด"
‪ใช่ จริงๆ นะ แรงดึงดูด
‪มันจะเป็นสิ่งแรกที่หายไป
‪- แล้วทำไมนายถึงต้องมีมันด้วยล่ะ ‪- จริงเหรอ
‪- ใช่ ‪- บ้าไปแล้ว
‪ไม่บ้าเลย เชื่อฉันเถอะ มันไม่บ้าเลย
‪ปรัทยุมนะ
‪นายจะคิดทำอะไรจริงจังเมื่อไหร่กัน
‪นายไม่ได้กำลังตั้งใจมองฉันสินะ
‪(คำบรรยายโดย: วรพล ถาวรวรานนท์)